Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.04 - Projektowanie, programowanie i testowanie aplikacji
  • Data rozpoczęcia: 17 kwietnia 2026 13:05
  • Data zakończenia: 17 kwietnia 2026 13:22

Egzamin zdany!

Wynik: 26/40 punktów (65,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Jakie elementy zostaną wyświetlone w przeglądarce po wykonaniu kodu źródłowego stworzonego za pomocą dwóch funkcjonalnie równoważnych fragmentów? KOD W ANGULAR:

tags: string[] = ['tag1', 'tag2', 'tag3' ];
// ...
<p *ngFor="let tag of tags"> {{tag}} </p>
KOD W REACT.JS:
state = {   tags: ['tag1', 'tag2', 'tag3']   };
// ...   /* w instrukcji return metody render */
<React.Fragment>
  { this.state.tags.map(tag => <p key={tag}>{tag}</p>) }
</React.Fragment>
A. Jeden paragraf zawierający wszystkie elementy tablicy tags w kolejności.
B. Trzy paragrafy, w każdym z nich tekst o treści: {tag}.
C. Trzy paragrafy, każdy odpowiadający kolejnemu elementowi tablicy tags.
D. Jeden paragraf z pierwszym elementem tablicy tags.
Generowanie jednego paragrafu zawierającego wszystkie elementy tablicy nie pozwala na elastyczne formatowanie i stylizację każdego elementu osobno. Taka implementacja jest rzadziej stosowana, ponieważ ogranicza kontrolę nad poszczególnymi elementami interfejsu. Wyświetlanie tylko pierwszego elementu tablicy jest błędem logicznym i pomija pozostałe dane, co prowadzi do niepełnego wyświetlenia informacji. Wygenerowanie trzech paragrafów z identyczną treścią '{tag}' sugeruje błędne odwołanie do zmiennej, co oznacza, że iteracja została przeprowadzona nieprawidłowo lub że niepoprawnie użyto zmiennej w szablonie.

Pytanie 2

Co to jest WebSockets?

A. Biblioteka JavaScript do manipulacji danymi JSON
B. Format zapisu danych w bazach NoSQL
C. Protokół komunikacyjny zapewniający dwukierunkową komunikację między przeglądarką a serwerem
D. Metoda zabezpieczania połączeń HTTP
WebSockets to protokół komunikacyjny, który umożliwia dwukierunkową, pełnodupleksową komunikację między klientem a serwerem. To oznacza, że zarówno przeglądarka, jak i serwer mogą wysyłać dane w dowolnym momencie, co znacząco różni się od tradycyjnego modelu HTTP, gdzie klient inicjuje każde połączenie. Przykładem zastosowania WebSockets jest aplikacja czatu w czasie rzeczywistym, gdzie użytkownicy mogą widzieć wiadomości natychmiastowo, bez potrzeby odświeżania strony. Dodatkowo, WebSockets zmniejszają opóźnienia w komunikacji, co jest kluczowe w aplikacjach wymagających szybkiej interakcji, takich jak gry online czy platformy do handlu. Warto zaznaczyć, że WebSockets są zdefiniowane w standardzie IETF jako RFC 6455, a ich wykorzystanie powinno być zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie bezpieczeństwa, takimi jak użycie protokołu wSecure WebSockets (wss://) do zapewnienia bezpieczeństwa przesyłanych danych.

Pytanie 3

Jakie jest najważniejsze właściwość algorytmów szyfrowania symetrycznego?

A. Funkcjonowanie bez użycia klucza
B. Zastosowanie identycznego klucza do szyfrowania oraz deszyfrowania
C. Szyfrowanie wyłącznie tekstowych plików
D. Zastosowanie odmiennych kluczy do szyfrowania i deszyfrowania
Algorytmy szyfrowania symetrycznego to takie, które używają tego samego klucza do szyfrowania i deszyfrowania danych. To jedna z najstarszych metod i, co ważne, bardzo często stosowanych, bo działa dość szybko i nie wymaga wielkich zasobów. Przykłady, które na pewno słyszałeś, to AES i DES. Symetryki są super w komunikacji sieciowej, przy przechowywaniu danych, a także w różnych protokołach bezpieczeństwa. Fajnie, że są szybkie, ale z drugiej strony trzeba pamiętać o tym, żeby klucz był bezpiecznie przechowywany, bo to może stanowić nie lada problem.

Pytanie 4

Celem mechanizmu obietnic (ang. promises) w języku JavaScript jest

A. ulepszenie czytelności kodu synchronicznego
B. zastąpienie mechanizmu dziedziczenia w programowaniu obiektowym
C. zarządzanie przechwytywaniem błędów aplikacji
D. zarządzanie funkcjonalnością związaną z kodem asynchronicznym
Mechanizm obietnic (promises) w JavaScript to, moim zdaniem, jedno z najważniejszych udogodnień, które pojawiły się w języku, żeby ogarnąć cały ten chaos wokół asynchroniczności. Typowa sytuacja kiedyś wyglądała tak, że w kodzie robiło się „callback hell” – zagnieżdżone funkcje wywołujące się nawzajem, co mocno utrudniało życie. Promise pozwala na o wiele czytelniejsze i wygodniejsze zarządzanie operacjami, które kończą się „kiedyś”, np. pobieraniem danych z API, zapisem do pliku, czy czekaniem na odpowiedź użytkownika. Z mojego doświadczenia wynika, że dzięki promises jest dużo łatwiej obsłużyć zarówno sukces, jak i błędy – możesz skorzystać z then(), catch(), a nawet łańcuchować kilka asynchronicznych zadań bez gubienia się w kodzie. Szczególnie przydatne jest to w pracy z fetch(), gdzie bez promises cała obsługa sieci wyglądałaby strasznie topornie. Dodatkowo promises są w pełni zgodne ze standardem ECMAScript 2015 (ES6) i stanowią podstawę dla nowocześniejszych rozwiązań, takich jak async/await. Praktycznie każdy zawodowy frontendowiec czy backendowiec pracujący z Node.js powinien je znać, bo to już nie fanaberia, a codzienność. Dobra praktyka to właśnie korzystanie z promises tam, gdzie tylko mamy do czynienia z nieblokującymi operacjami. Takie podejście nie tylko poprawia czytelność kodu, ale znacząco ułatwia jego utrzymanie i debugowanie.

Pytanie 5

Wskaż termin, który w języku angielskim odnosi się do "testów wydajnościowych"?

A. integration testing
B. security testing
C. unit testing
D. performance testing
Testy wydajnościowe, czyli performance testing, to coś, co naprawdę warto mieć na uwadze. Dzięki nim możemy sprawdzić, jak nasza aplikacja działa pod dużym obciążeniem i jak szybko odpowiada na różne żądania. Moim zdaniem, to kluczowy aspekt, zwłaszcza jeśli planujemy, żeby nasza aplikacja miała wielu użytkowników. W końcu, nikt nie lubi czekać, aż coś się załaduje!

Pytanie 6

Jaką nazwę elementu interfejsu należy wprowadzić w pierwszej linii kodu, na miejscu <??? aby został on wyświetlony w podany sposób?

<???
    android:layout_margin="50dp"
    android:switchMinWidth="60dp"
    android:text="Zgadzasz się?"
    android:textOff="NIE"
    android:testOn="TAK" />
Ilustracja do pytania
A. RatingBar
B. SeekBar
C. Spinner
D. Switch
Switch to bardzo charakterystyczny element interfejsu Androida, który służy do przełączania między dwoma stanami, np. włącz/wyłącz, tak/nie. Na screenie wyraźnie widać typowy suwak z okrągłym przyciskiem, który przemieszcza się na boki – dokładnie tak działa Switch. W kodzie XML także pojawiają się atrybuty takie jak text, textOff, textOn – one są właściwe właśnie dla komponentu Switch, bo pozwalają podpisać każdy ze stanów na przełączniku. Praktycznie w każdej nowoczesnej aplikacji spotyka się Switcha do wyrażania zgody, akceptacji regulaminu albo przełączania opcji (np. tryb ciemny). Z mojego doświadczenia to jest dużo wygodniejsze dla użytkownika niż klasyczne checkboxy, bo od razu widać, który stan jest aktywny – a UX-owcy też bardzo to chwalą. Warto pamiętać, że Switch ma swoje domyślne style zgodne z Material Design, więc aplikacja wygląda nowocześnie bez dodatkowej pracy. Dobrą praktyką jest wykorzystywanie Switcha właśnie wtedy, gdy potrzebujemy zmiany binarnej, a nie kilku opcji do wyboru. Jeśli ktoś myśli o bardziej zaawansowanych interfejsach, to Switch pozwala łatwo reagować na zmianę stanu w kodzie Java/Kotlin poprzez listener OnCheckedChangeListener. No i jest to jeden z tych komponentów, które naprawdę warto znać, bo są podstawą w każdym projekcie mobilnym.

Pytanie 7

Wskaż właściwość charakterystyczną dla metody abstrakcyjnej?

A. jest pusta w klasach dziedziczących
B. jest pusta w klasie nadrzędnej
C. zawsze jest prywatna
D. nie ma implementacji w klasie bazowej
Metoda abstrakcyjna to taki specjalny rodzaj metody, który pojawia się w programowaniu obiektowym, głównie w językach jak Java, C# czy Python (tam nazywa się abstractmethod). Jej kluczową właściwością jest to, że nie ma własnej implementacji w klasie bazowej, czyli tej nadrzędnej. To trochę jakby ktoś powiedział: 'Hej, tutaj powinna być jakaś funkcja, ale jeszcze nie wiem, jak dokładnie ma działać – niech ktoś, kto będzie po mnie dziedziczył po tej klasie, sam ją zdefiniuje.' Dzięki temu daje się klasom pochodnym jasny sygnał, że muszą tę metodę zaimplementować, żeby klasa mogła poprawnie funkcjonować. W praktyce, jeśli próbujesz stworzyć obiekt klasy bazowej zawierającej metody abstrakcyjne, kompilator się obrazi (no, rzuci wyjątkiem albo nawet nie pozwoli na kompilację). Moim zdaniem to bardzo praktyczne podejście, bo wymusza spójność w architekturze kodu – każdy, kto dziedziczy po klasie bazowej, nie może zapomnieć o kluczowych metodach. Standardy branżowe, jak SOLID, promują taką separację odpowiedzialności i abstrakcję, dzięki czemu kod jest czytelniejszy i łatwiejszy do rozbudowy. Przykładowo, jeśli masz klasę abstrakcyjną 'Figura', to metoda obliczPole() nie ma sensu bez konkretnej figury, więc w klasie bazowej zostaje abstrakcyjna, a dopiero w 'Kwadracie' czy 'Kole' dostaje realną implementację. Z mojego doświadczenia, takie podejście bardzo pomaga, kiedy projekt robi się większy, bo jasno wiadomo, co jeszcze trzeba dopisać w klasach pochodnych. Jest to wręcz obowiązkowe w wielu wzorcach projektowych, na przykład w strategii albo szablonie metody.

Pytanie 8

Co będzie wynikiem działania poniższego kodu SQL?

SELECT COUNT(*)
FROM employees
WHERE salary > (SELECT AVG(salary) FROM employees);
A. Liczba pracowników z najwyższą pensją
B. Średnia pensja wszystkich pracowników
C. Błąd składni SQL
D. Liczba pracowników z pensją powyżej średniej
Inne odpowiedzi sugerują mylne interpretacje funkcji i logiki zapytania SQL. Odpowiedź wskazująca na średnią pensję wszystkich pracowników nie uwzględnia faktu, że zapytanie nie zwraca wartości średniej, lecz liczbę pracowników, którzy zarabiają powyżej tej wartości. Odpowiedź odnosząca się do liczby pracowników z najwyższą pensją również jest niepoprawna, ponieważ w zapytaniu nie ma żadnych odniesień do konkretnego wynagrodzenia, a jedynie do wartości średniej. Ponadto, stwierdzenie, że zapytanie generuje błąd składni SQL, jest błędne, ponieważ składnia jest poprawna i zgodna z standardami SQL. Kluczową kwestią jest zrozumienie, że zapytania SQL mogą wykorzystywać zagnieżdżone zapytania do dynamicznego obliczania wartości w kontekście zbioru danych. Często popełnianym błędem jest mylenie funkcji agregujących z prostymi operacjami na kolumnach. Warto więc zaznajomić się z różnymi typami zapytań oraz ich zastosowaniem w praktyce, aby zwiększyć efektywność analizy danych. Zrozumienie logiki działania zagnieżdżonych zapytań oraz funkcji agregujących jest kluczowe dla skutecznej pracy z bazami danych.

Pytanie 9

Aplikacje funkcjonujące w systemach Android do komunikacji z użytkownikiem wykorzystują klasę

A. Windows
B. Activity
C. Screens
D. Fragments
W systemie Android klasa Activity to absolutna podstawa komunikacji aplikacji z użytkownikiem. To właśnie ona reprezentuje jeden ekran interfejsu użytkownika, coś w stylu okna dialogowego w klasycznych aplikacjach desktopowych. Cały cykl życia aplikacji, obsługa zdarzeń, wyświetlanie elementów graficznych czy reagowanie na akcje użytkownika – wszystko to ogarnia Activity. Bez niej praktycznie żadna aplikacja nie ruszy, bo to właśnie Activity zarządza np. wywołaniem widoku, obsługą kliknięć czy przekazywaniem danych pomiędzy różnymi ekranami. Moim zdaniem, jeśli ktoś chce programować na Androida, najpierw powinien dobrze przyswoić, jak działa Activity i jej cykl życia (onCreate, onStart itd.), bo to pozwala tworzyć aplikacje zgodne z założeniami platformy. W praktyce deweloperzy bardzo często korzystają z dziedziczenia po klasie Activity, aby rozszerzyć funkcjonalność swoich aplikacji, a także używają jej do uruchamiania nowych ekranów oraz zarządzania nawigacją. Warto jeszcze pamiętać, że dobra znajomość Activity pomaga unikać typowych problemów z zarządzaniem pamięcią czy nieprawidłowym obsługiwaniem powrotów do aplikacji po przerwie. Z mojego doświadczenia, zrozumienie działania Activity to taka baza, bez której trudno iść dalej w temacie Androida.

Pytanie 10

Jakiego rodzaju zmiennej użyjesz w C++, aby przechować wartość "true"?

A. tekst
B. liczba zmiennoprzecinkowa
C. liczba całkowita
D. bool
Typ danych 'bool' w języku C++ jest przeznaczony do przechowywania wartości 'true' lub 'false'. Deklaracja 'bool isReady = true;' to przykład poprawnego przypisania wartości logicznej do zmiennej. Typ boolean jest kluczowy w warunkach decyzyjnych, pętlach i operacjach porównawczych. W programowaniu typ 'bool' jest wykorzystywany do kontroli przepływu programu, obsługi wyjątków oraz sprawdzania poprawności danych. Użycie booleanów w kodzie zwiększa jego czytelność i pozwala na bardziej przejrzyste budowanie logiki aplikacji.

Pytanie 11

W przedstawionej ramce znajduje się fragment opisu metody compile języka Java wykorzystywanej w kontekście wyrażeń regularnych. Który symbol powinien być użyty, aby znaleźć dopasowanie na końcu tekstu?

MetacharacterDescription
|Find a match for any one of the patterns separated by | as in: cat|dog|fish
.Find just one instance of any character
^Finds a match as the beginning of a string as in: ^Hello
$Finds a match at the end of the string as in: World$
\dFind a digit
\sFind a whitespace character
\bFind a match at the beginning of a word like this: \bWORD, or at the end of a word like this: WORD\b
\uxxxxFind the Unicode character specified by the hexadecimal number xxxx
Źródło https://www.w3schools.com/java/java_regex.asp dostęp 20.08.2020
A. .
B. ^
C. |
D. $
Znak dolara $ w wyrażeniach regularnych w języku Java jest używany do oznaczenia końca ciągu znaków. Jeśli chcemy sprawdzić, czy konkretny wzorzec występuje na końcu danego tekstu, używamy właśnie tego metaznaku. Przykładowo, wyrażenie regularne World$ dopasuje tekst, w którym słowo World pojawia się na samym końcu. Jest to przydatne w wielu scenariuszach, takich jak walidacja struktury tekstu czy filtrowanie logów, gdzie ważna jest pozycja występowania wzorca. Konwencja ta jest zgodna z ogólnymi standardami regex, co czyni ją intuicyjną i uniwersalną w zastosowaniu. Dolar pełni kluczową rolę w automatyzacji procesów w przetwarzaniu tekstu, umożliwiając efektywne dopasowywanie końcowych wzorców w aplikacjach Java. Użycie $ jest zgodne z dobrymi praktykami kodowania, szczególnie w kontekście walidacji danych wejściowych, gdzie określenie końca ciągu jest często wymagane. Jest to także popularne w analizie danych, gdzie dane muszą spełniać określone kryteria co do ich zakończenia, takie jak rozszerzenia plików czy określone etykiety tekstowe.

Pytanie 12

Wskaż algorytm sortowania, który nie jest stabilny?

A. sortowanie przez wstawianie
B. sortowanie przez zliczanie
C. sortowanie szybkie
D. sortowanie bąbelkowe
Często podczas nauki algorytmów sortowania pojawia się zamieszanie na temat stabilności. Stabilność w sortowaniu oznacza, że elementy o tych samych kluczach nie zmieniają swojego wzajemnego położenia. W przypadku sortowania bąbelkowego, przez wstawianie i przez zliczanie – wszystkie te techniki są z natury stabilne, o ile ich standardowa implementacja nie została zmodyfikowana. To dość wygodne, bo gdy pracujemy z bardziej złożonymi danymi, np. obiektami z wieloma polami, stabilność pozwala zachować dodatkowe informacje przy kolejnych sortowaniach. Wielu jednak mylnie zakłada, że wszystkie szybkie algorytmy (jak Quick Sort) są stabilne, bo po prostu są bardziej zaawansowane. Niestety, to nie jest prawda – podstawowy Quick Sort nie zachowuje kolejności równych elementów i w praktyce może zamieszać nam w porządku danych. To jest błąd myślowy, który widzę często nawet u doświadczonych programistów. Sortowanie przez zliczanie (Counting Sort) jest stabilne, ponieważ dla każdego elementu dokładnie wiemy, na które miejsce ma trafić i w razie kolizji zawsze wybieramy ten, który był wcześniej. Podobnie klasyczne sortowanie bąbelkowe i przez wstawianie – oba algorytmy podczas przemieszczania elementów nie przestawiają tych samych wartości względem siebie. Moim zdaniem, właśnie ta stabilność jest często niedoceniana w codziennej pracy, a bywa naprawdę kluczowa przy pracy z danymi złożonymi. Warto zawsze, zanim wybierzemy algorytm sortowania, zastanowić się, czy zależy nam na tym, by zachować oryginalną kolejność dla równych wartości – wtedy zdecydowanie lepiej sięgnąć po stabilne podejście, zamiast używać np. Quick Sort. To nie jest tylko teoria, ale praktyczna wskazówka z życia programistycznego.

Pytanie 13

Jakie metody pozwalają na przesłanie danych z serwera do aplikacji front-end?

A. biblioteki jQuery
B. formatu JSON
C. metody POST
D. protokołu SSH
Wśród zaproponowanych odpowiedzi pojawiło się kilka nieporozumień technicznych, które niestety są dość często spotykane u początkujących programistów. Przede wszystkim, biblioteka jQuery sama w sobie nie jest metodą przesyłania danych – to narzędzie, które może ułatwić pobieranie i wysyłanie danych na front-endzie, ale bez określonego formatu danych (np. JSON) jej obecność niewiele znaczy w kontekście komunikacji z serwerem. Moim zdaniem stąd czasem bierze się mylne przekonanie, że jQuery "przesyła dane", ale to tylko narzędzie, a nie metoda czy format wymiany informacji. Jeśli chodzi o protokół SSH, to jest on zupełnie niepowiązany z komunikacją webową – SSH służy głównie do bezpiecznego zdalnego zarządzania serwerami i nie jest wykorzystywany do przesyłania danych pomiędzy serwerem a przeglądarką. SSH dobrze się sprawdza przy pracy zdalnej na terminalu, ale nie przy typowej wymianie danych w aplikacjach webowych. Z kolei metoda POST to jeden z typów żądań HTTP, który określa sposób przesłania danych do serwera, ale nie precyzuje formatu tych danych. Możemy wysłać w POST-cie tekst, plik, dane binarne, XML czy JSON – nie jest to więc format, tylko sposób komunikacji. Bardzo często początkujący mylą metodę HTTP z formatem danych, co prowadzi do niedokładnych odpowiedzi. Odpowiednie rozróżnienie między narzędziem, protokołem, metodą żądania a formatem danych jest kluczowe w codziennej pracy webdevelopera. W praktyce to właśnie wybór formatu – a nie tylko metody żądania czy użytej biblioteki – decyduje o tym, jak łatwo aplikacje front-end i back-end będą w stanie się "dogadać". JSON jest tu najlepszym przykładem takiego uniwersalnego sposobu wymiany danych.

Pytanie 14

Jakie jest główne zadanie kontrolera w architekturze MVC (Model-View-Controller)?

A. Zarządzanie sesją użytkownika
B. Obsługa logiki biznesowej i przetwarzanie danych wejściowych od użytkownika
C. Przechowywanie danych aplikacji
D. Prezentowanie danych użytkownikowi
W architekturze MVC kontroler pełni kluczową rolę w procesie przetwarzania danych aplikacji. Jego głównym zadaniem jest obsługa logiki biznesowej oraz przetwarzanie danych, które pochodzą od użytkownika. Kontroler działa jako pośrednik pomiędzy modelem a widokiem, odbierając żądania użytkownika, przetwarzając je (często z wykorzystaniem logiki biznesowej) i decydując, które dane modelu powinny być przekazane do widoku. W praktyce oznacza to, że kontroler interpretuje dane wejściowe, modyfikuje stan modelu na ich podstawie, a następnie wybiera odpowiedni widok do wyświetlenia wyników użytkownikowi. Takie podejście pozwala na lepszą organizację kodu i oddzielenie logiki aplikacji od interfejsu użytkownika, co jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania oprogramowania. Dzięki temu aplikacje są bardziej skalowalne i łatwiejsze w utrzymaniu.

Pytanie 15

Na podstawie treści zawartej w ramce, określ, który z rysunków ilustruje element odpowiadający klasie Badge zdefiniowanej w bibliotece Bootstrap?

Ilustracja do pytania
A. Rysunek 4
B. Rysunek 1
C. Rysunek 2
D. Rysunek 3
Wybór nieprawidłowej odpowiedzi wynika z niezrozumienia specyfiki elementów badge które są kluczowym komponentem bibliotek takich jak Bootstrap Elementy te pełnią rolę wizualnego identyfikatora przypisując liczbowe lub krótkie tekstowe oznaczenia do elementów interfejsu co jest powszechnie stosowane w powiadomieniach i kontrolach liczby nowych elementów w aplikacjach webowych Rysunek 1 przedstawia ikony glyphicon które są elementami graficznymi wykorzystywanymi do wzbogacenia wizualnego interfejsu użytkownika lecz nie spełniają funkcji badge ponieważ nie przedstawiają liczbowych oznaczeń Innym błędnym wyborem mógłby być Rysunek 3 gdzie widzimy elementy alert które służą do informowania użytkowników o różnych stanach w aplikacjach takich jak sukcesy błędy czy ostrzeżenia ale również nie pełnią roli badge Rysunek 4 prezentuje komponenty przycisków stylizowanych w Bootstrapie które choć są kluczowe dla nawigacji i interakcji z użytkownikiem nie mają charakteru liczbowego oznaczenia wskazującego na ilość lub obecność nowych elementów Wybór takich odpowiedzi może wynikać z mylnego utożsamiania wizualnych elementów dekoracyjnych lub informacyjnych z badge które mają ściśle zdefiniowaną funkcję informacyjną w kontekście ilościowym Właściwe rozpoznanie i zastosowanie elementów badge jest niezbędne w tworzeniu klarownych i użytecznych interfejsów webowych zgodnie z dobrymi praktykami UX/UI co przyczynia się do lepszego odbioru i funkcjonalności aplikacji

Pytanie 16

Jakie znaczenie ma framework w kontekście programowania?

A. System operacyjny, który umożliwia uruchamianie aplikacji
B. Program do graficznego projektowania interfejsów użytkownika
C. Moduł do zarządzania systemami baz danych
D. Zbiór gotowych bibliotek, narzędzi i zasad ułatwiających tworzenie aplikacji
Framework to zbiór gotowych bibliotek, narzędzi i reguł, które wspierają tworzenie aplikacji poprzez dostarczanie struktury ułatwiającej pracę programistów. Frameworki definiują standardowe komponenty aplikacji, umożliwiając programistom skoncentrowanie się na logice biznesowej zamiast na podstawowej architekturze aplikacji. Przykłady popularnych frameworków to .NET, Angular, Django i Spring. Frameworki przyspieszają proces programowania, poprawiają jakość kodu i wspierają skalowalność aplikacji, co czyni je nieodłącznym elementem nowoczesnego programowania.

Pytanie 17

Jakie czynności należy wykonać, aby zrealizować zdarzenie kliknięcia na przycisk w aplikacji desktopowej?

A. Utworzyć metodę w systemie menu
B. Zmienić plik XAML
C. Zaprojektować nowy dialog modalny
D. Powiązać zdarzenie kliknięcia z odpowiednią metodą w kodzie
Podłączenie zdarzenia kliknięcia do odpowiedniej metody w kodzie to podstawowy krok w obsłudze interakcji użytkownika z przyciskiem w aplikacjach desktopowych. W środowiskach takich jak WPF (Windows Presentation Foundation), WinForms czy Qt, każda kontrolka (np. przycisk) może posiadać przypisaną metodę, która zostanie wywołana w momencie kliknięcia. Dzięki temu możliwe jest wykonywanie operacji, takich jak otwieranie nowych okien, przetwarzanie danych lub aktualizacja interfejsu użytkownika. Prawidłowa implementacja zdarzeń jest kluczowa dla funkcjonalności aplikacji i umożliwia dynamiczne reagowanie na działania użytkownika. W środowiskach takich jak Visual Studio, proces ten jest intuicyjny i często realizowany przez mechanizm 'kliknij i przeciągnij', a następnie przypisanie kodu do wygenerowanego szkieletu funkcji.

Pytanie 18

Programista może wykorzystać framework Angular do realizacji aplikacji:

A. na komputerze
B. rodzaju front-end
C. mobilnej
D. rodzaju back-end
Angular to świetne narzędzie do tworzenia aplikacji front-endowych. Chodzi o to, że odpowiada za to, co widzi użytkownik i jak może z tym interagować. Dzięki Angular możemy budować dynamiczne i responsywne aplikacje webowe. Z tego co widzę, używamy tam komponentów, modułów i rzeczy typu dwukierunkowe wiązanie danych, co naprawdę ułatwia życie. Bez wątpienia, Angular jest jednym z najpopularniejszych frameworków do robienia interfejsów użytkownika, co tylko potwierdza jego efektywność.

Pytanie 19

Przedstawiony na filmie kod napisany w języku C++ nie kompiluje się. Co należy zmienić w tym kodzie, aby proces kompilacji wykonał się bez błędów?

A. naprawić błąd w funkcji sprawdz, który polega na braku nawiasów {} w pętli for
B. dodać deklarację funkcji sprawdz przed funkcją main
C. poprawnie zapisać warunek w instrukcji if w linii 11, np. sprawdz(x)==true
D. zadeklarować zmienną sprawdz przed jej wykorzystaniem w linii 11
Wielu początkujących programistów skupia się na szczegółach składniowych lub drobiazgach logicznych, kiedy pojawia się błąd kompilacji w C++. Jednak często przyczyną jest coś bardzo podstawowego, jak brak deklaracji funkcji przed jej użyciem. Jeśli chodzi o zapis warunku w instrukcji 'if', to kompilator nie zgłasza błędu, gdy używamy wyrażenia typu 'if (sprawdz(x))' – to całkowicie poprawna składnia, a dopisywanie '==true' jest redundantne i nie wnosi niczego nowego. Bardzo często widzę, że ktoś skupia się na tym, żeby warunek koniecznie porównywać do true, ale tak naprawdę to kwestia stylu, nie poprawności. Pozostawienie nawiasów klamrowych w pętli for jest oczywiście dobrą praktyką, ale ich brak nie zawsze generuje błąd kompilacji, jeśli pętla ma tylko jedną instrukcję. Kompilator C++ potrafi to rozpoznać i nie zgłasza błędu – sprowadza się to bardziej do czytelności i unikania błędów logicznych niż do samej poprawności kompilacji. Odpowiedź dotycząca deklarowania zmiennej 'sprawdz' to już nieporozumienie – 'sprawdz' to funkcja, a nie zmienna, więc nie deklarujemy jej w ten sposób. Ten błąd pokazuje, jak łatwo pomylić pojęcia w językach programowania, zwłaszcza jeśli dopiero zaczynamy przygodę z kodowaniem. Główna zasada, którą warto tu zapamiętać, to: każda funkcja używana przed jej zdefiniowaniem musi być zadeklarowana – to właśnie tego brakuje w typowym przykładzie z pytania. Bez deklaracji kompilator nie wie, jaką sygnaturę ma funkcja, a to skutkuje błędem już na poziomie kompilacji. Z mojego doświadczenia wynika, że takie drobne rzeczy potrafią skutecznie utrudnić życie, dlatego warto czytać komunikaty kompilatora i znać podstawowe zasady działania języka C++.

Pytanie 20

Wskaż poprawny pod względem składniowym kod dla formatu JSON, który jest używany do wymiany danych między backendem a frontendem aplikacji.

osoby: [
  {imię: 'Anna', wiek: '31' },
  {imię: 'Krzysztof', wiek: '25' }
]
"osoby": [
  {"imię": "Anna", "wiek": 31 },
  {"imię": "Krzysztof", "wiek": 25 }
]
Kod 1Kod 2
<osoby>
  <imie>Anna</imie>
  <wiek>31</wiek>
  <imie>Krzysztof</imie>
  <wiek>25</wiek>
</osoby>
struct osoby {
  imie: {Anna}, wiek:{31};
  imie: {Krzysztof}, wiek:{25}
};
Kod 3Kod 4
A. Kod1
B. Kod2
C. Kod4
D. Kod3
Kod2 jest spoko, bo składnia jest w porządku dla JSON. Używasz odpowiednich znaków i struktur, więc wszystko gra. JSON to taki format do wymiany danych, który często wykorzystuje się w komunikacji między frontendem a backendem. Zgadza się ze standardem ECMA-404. Pamiętaj, że klucze i wartości tekstowe powinny być w podwójnych cudzysłowach, co widać w Kod2. Twój przykładowy kod pokazuje tablicę obiektów, gdzie każdy obiekt ma pary klucz-wartość, a przecinki i nawiasy klamrowe są na swoim miejscu. To naprawdę dobry sposób, bo ułatwia współpracę między różnymi elementami aplikacji. JSON ma ważne zastosowanie w AJAX, bo dzięki niemu możemy dynamicznie aktualizować treści na stronie bez jej przeładowania. To jest mega przydatne w nowoczesnych aplikacjach typu SPA, gdzie JSON odgrywa kluczową rolę w zarządzaniu stanem aplikacji i komunikacji.

Pytanie 21

Jakie znaczenie ma pojęcie "debugowanie" w kontekście programowania?

A. Przygotowywanie dokumentacji kodu
B. Tworzenie nowych funkcjonalności aplikacji
C. Wdrażanie aplikacji w środowisku produkcyjnym
D. Wyszukiwanie i usuwanie błędów w kodzie
Debugowanie to proces wyszukiwania i eliminowania błędów (bugów) w kodzie źródłowym programu. Polega na analizowaniu działania aplikacji linia po linii, śledzeniu wartości zmiennych, analizie stosu wywołań i wykrywaniu miejsc, w których program działa niezgodnie z oczekiwaniami. Debugowanie umożliwia programistom szybkie odnajdywanie błędów logicznych, składniowych oraz problemów z wydajnością aplikacji. Narzędzia takie jak Visual Studio, PyCharm, IntelliJ IDEA czy Chrome DevTools oferują zaawansowane funkcje debugowania, takie jak punkty przerwań (breakpoints), krokowe wykonywanie kodu i podgląd pamięci. Proces debugowania jest kluczowy w każdym etapie rozwoju oprogramowania, ponieważ znacząco wpływa na stabilność i jakość finalnego produktu.

Pytanie 22

Jakie są główne różnice między środowiskiem RAD (Rapid Application Development) a klasycznymi IDE w odniesieniu do aplikacji mobilnych?

A. RAD koncentruje się wyłącznie na procesie debugowania aplikacji
B. RAD nie obsługuje interfejsu użytkownika
C. RAD pozwala na szybsze budowanie aplikacji dzięki narzędziom do wizualnego designu i automatycznego generowania kodu
D. RAD działa tylko na urządzeniach z systemem iOS
RAD (Rapid Application Development) umożliwia szybsze tworzenie aplikacji mobilnych dzięki narzędziom do wizualnego projektowania i automatycznego generowania kodu. RAD koncentruje się na iteracyjnym podejściu do rozwoju oprogramowania, w którym prototypy są budowane i testowane w krótkich cyklach, co pozwala na szybkie dostosowywanie aplikacji do zmieniających się wymagań użytkowników. W kontekście aplikacji mobilnych, RAD skraca czas tworzenia poprzez graficzne narzędzia do budowy interfejsów, gotowe komponenty oraz integrację z backendem. Frameworki RAD, takie jak OutSystems, Mendix czy Flutter, pozwalają na szybkie wdrażanie i modyfikację aplikacji mobilnych, co znacząco zwiększa efektywność programistów.

Pytanie 23

Które z wymienionych stanowi przykład struktury dziedziczenia?

A. Klasa Samochód i Pojazd nie są ze sobą powiązane
B. Klasa Samochód ma dziedziczenie od klasy Pojazd
C. Klasa Pojazd nie dziedziczy z żadnej klasy
D. Klasa Pojazd ma dziedziczenie od klasy Samochód
Hierarchia dziedziczenia to struktura klas, w której klasa pochodna dziedziczy właściwości i metody klasy bazowej. Klasa 'Samochód' dziedzicząca po klasie 'Pojazd' jest przykładem prawidłowej hierarchii dziedziczenia – klasa 'Samochód' rozszerza klasę 'Pojazd', dziedzicząc ogólne właściwości pojazdu, takie jak prędkość czy typ silnika. Dziedziczenie umożliwia rozszerzanie istniejącej funkcjonalności bez konieczności przepisywania tego samego kodu, co jest jednym z fundamentów programowania obiektowego.

Pytanie 24

Która z funkcji powinna zostać zrealizowana w warstwie back-end aplikacji webowej?

A. sprawdzanie formularzy w czasie rzeczywistym
B. zarządzanie bazą danych
C. wyświetlanie danych z formularza w przeglądarce
D. zarządzanie zdarzeniami elementów
Wypisywanie danych w przeglądarce jest funkcją warstwy front-end, która obsługuje wyświetlanie treści HTML, CSS i JavaScript. Obsługa zdarzeń kontrolek (np. kliknięcia przycisku) odbywa się głównie po stronie front-endu i jest realizowana za pomocą języków takich jak JavaScript. Walidacja formularzy w czasie rzeczywistym jest częścią front-endu – jej celem jest zapobieganie błędom już na poziomie interfejsu użytkownika, zanim dane trafią na serwer. Jednakże, pełna walidacja na back-endzie jest niezbędna dla bezpieczeństwa i poprawności danych, gdyż front-endowa walidacja może być łatwo omijana przez użytkowników zaawansowanych technicznie.

Pytanie 25

Który z wymienionych składników wchodzi w skład podstawowego wyposażenia środowiska IDE?

A. Kompilator, edytor kodu, debugger
B. Edytor tekstowy, przeglądarka internetowa, translator
C. Kompilator, serwer webowy, system kontroli wersji
D. Edytor graficzny, przeglądarka kodu, narzędzia analityczne
Kompilator, edytor kodu i debugger to podstawowe narzędzia, które stanowią fundament każdego środowiska IDE (Integrated Development Environment). Kompilator tłumaczy kod źródłowy na pliki wykonywalne, edytor kodu umożliwia tworzenie i modyfikowanie kodu, a debugger pomaga w analizowaniu i eliminowaniu błędów. Współdziałanie tych narzędzi pozwala programiście na pełny cykl tworzenia aplikacji – od pisania kodu, przez testowanie, aż po finalne wdrożenie. Dzięki integracji tych narzędzi w jednym środowisku, praca staje się bardziej efektywna i intuicyjna.

Pytanie 26

Które stwierdzenie dotyczące interfejsu w Java jest prawdziwe?

A. Interfejs może dziedziczyć po wielu klasach jednocześnie
B. Wszystkie metody w interfejsie są domyślnie publiczne i abstrakcyjne
C. Interfejs może zawierać pola z dostępem protected
D. W interfejsie można definiować implementacje metod statycznych
Interfejsy w języku Java są fundamentalnym elementem programowania obiektowego, pozwalającym na definiowanie kontraktów, które muszą być implementowane przez klasy. Stwierdzenie, że wszystkie metody w interfejsie są domyślnie publiczne i abstrakcyjne, jest całkowicie zgodne z zasadami języka Java. Oznacza to, że nie trzeba jawnie deklarować tych modyfikatorów dostępu, ponieważ metody zdefiniowane w interfejsie są zawsze dostępne dla klas implementujących ten interfejs. To podejście promuje luźne powiązania między kodem oraz ułatwia testowanie i utrzymanie aplikacji. Przykładem praktycznym może być interfejs Comparable, który definiuje metodę compareTo. Klasy, które implementują ten interfejs, muszą dostarczyć konkretnej logiki porównywania obiektów, co pozwala na ujednolicenie sposobu, w jaki obiekty są porównywane w kolekcjach. Warto również zauważyć, że od Javy 8 interfejsy mogą zawierać metody domyślne z implementacją, ale nawet te metody są publiczne. Poprawne zrozumienie roli interfejsów jest kluczowe w projektowaniu systemów z zastosowaniem wzorców projektowych, takich jak MVC czy strategia.

Pytanie 27

Który z wymienionych parametrów określa prędkość procesora?

A. Wielkość pamięci podręcznej
B. Częstotliwość taktowania
C. Liczba rdzeni
D. Rodzaj złącza
Częstotliwość taktowania procesora, wyrażana najczęściej w gigahercach (GHz), jest kluczowym parametrem opisującym szybkość działania jednostki centralnej. Określa, ile cykli zegara procesor jest w stanie wykonać w ciągu jednej sekundy. Wyższa częstotliwość oznacza większą ilość operacji, które procesor może przetworzyć w danym czasie, co bezpośrednio wpływa na jego wydajność. Przykładowo, procesor o częstotliwości 3,0 GHz może wykonać 3 miliardy cykli na sekundę, co sprawia, że jest w stanie przeprowadzać bardziej skomplikowane obliczenia i efektywniej zarządzać zadaniami. W praktyce jednak sama częstotliwość nie jest jedynym wskaźnikiem wydajności; istotne są też inne czynniki, takie jak architektura procesora, liczba rdzeni czy szybkość pamięci RAM. Standardy, takie jak Intel Core i9 czy AMD Ryzen 5000, dostarczają informacji na temat maksymalnej częstotliwości taktowania, co pozwala konsumentom lepiej dobierać sprzęt do swoich potrzeb. Warto również zauważyć, że wielu nowoczesnych procesorów stosuje technologię Turbo Boost, która pozwala na chwilowe zwiększenie częstotliwości w celu uzyskania lepszej wydajności przy intensywnych obciążeniach.

Pytanie 28

Wykorzystując React.js oraz Angular, stworzono funkcjonalnie równoważne kody źródłowe. Aby móc w metodzie handleSubmit pokazać zawartość kontrolki input w miejscu oznaczonym ???, należy odwołać się do atrybutu o nazwie:
React.js:

nazwa1 = React.createRef();
handleSubmit = e => {
    console.log(this.???.current.value);
}
...
<form onSubmit={this.handleSubmit}>
    <input ref={this.nazwa1} name="nazwa2" id="nazwa3" for="nazwa4" />
Angular:
<form #f="ngForm" (ngSubmit) = "handleSubmit(f)">
    <input ngModel name="nazwa1" id="nazwa2" class="nazwa3" for="nazwa4" >
...
handleSubmit(f) {
    console.log(f.value.???);
}
A. nazwa4
B. nazwa2
C. nazwa1
D. nazwa3
Wybór atrybutów takich jak nazwa4, nazwa2 czy nazwa3 wynika często z nieporozumienia co do roli poszczególnych atrybutów we współczesnych frameworkach frontendowych. Identyfikator (id), klasa (class) czy nawet for mają swoje konkretne zadania, ale nie służą do powiązania wartości inputów z logiką formularza. Id stosujemy typowo do jednoznacznego oznaczania elementów w DOM-ie, co ułatwia stylowanie lub selektory JavaScript, jednak nie ma bezpośredniego przełożenia na to, jak frameworki typu React czy Angular pobierają wartości pól w formularzach – szczególnie jeśli korzystamy z referencji bądź systemu ngForm. Podobnie atrybut class ma charakter czysto prezentacyjny: używamy go do przypisywania styli CSS, ewentualnie do selektorów w testach automatycznych, ale nie do obsługi zdarzeń związanych z danymi formularza. For natomiast jest przydatny tylko w kontekście etykiet (label), by skojarzyć ją z konkretnym polem po id – nie wpływa na to, jak framework zbiera wartości inputów podczas submitowania formularza. Najczęstszym błędem, który obserwuję, jest zakładanie, że skoro id czy class są unikalne lub opisowe, to można przez nie pobierać wartości pól – to nie jest zgodne ani z dokumentacją Reacta, ani Angulara, ani standardami HTML5. To właśnie atrybut name pełni rolę logicznego identyfikatora wpisu w kontekście formularza: w Angularze ngForm buduje obiekt value na podstawie name każdego inputa, a w React – jeśli korzystasz z refów – również najwygodniej jest konsekwentnie opierać się o te same atrybuty, żeby formularze były czytelne i łatwe do utrzymania. W praktyce, kiedy ktoś wybiera inne atrybuty, ma to zwykle związek z brakiem znajomości architektury pracy z danymi w danym frameworku. Warto więc przeanalizować, jak frameworki mapują dane formularza i co wynika z oficjalnych tutoriali i dokumentacji. W dłuższej perspektywie praca z formularzami staje się wtedy dużo prostsza i mniej podatna na błędy, a kod jest bardziej przewidywalny i skalowalny.

Pytanie 29

Jaki model zarządzania projektami przewiduje, że wszystkie etapy są realizowane jeden po drugim, bez możliwości wrócenia do wcześniejszych faz?

A. Metodyki zwinne (Agile)
B. Model przyrostowy
C. Model kaskadowy (waterfall)
D. Model spiralny
Model spiralny pozwala na wielokrotne przechodzenie przez różne fazy projektu, co daje większą elastyczność. Model przyrostowy umożliwia realizację projektu w etapach, co pozwala na dostarczanie częściowych wersji produktu. Metodyki zwinne (Agile) opierają się na iteracjach i umożliwiają powrót do poprzednich etapów, w zależności od potrzeb i informacji zwrotnych od klienta.

Pytanie 30

Jedną z zasad standardu WCAG 2.0 jest

A. używanie jednego, odpowiednio dużego rozmiaru czcionki
B. ograniczanie treści na stronie przez rezygnację z używania alternatywnych tekstów dla obrazów i filmów
C. unikanie przedstawiania informacji w formie uproszczonej
D. stosowanie różnych palet kolorystycznych, w tym o wysokim kontraście
Standard WCAG 2.0 opiera się na czterech głównych zasadach: postrzegalność, funkcjonalność, zrozumiałość i solidność. Wiele osób źle interpretuje te zalecenia, myśląc, że wystarczy uprościć treść albo ograniczyć jej ilość, by strona była dostępna. To nie jest prawda – dostępność to nie minimalizm, tylko umożliwienie korzystania z treści każdemu, bez względu na ograniczenia. Na przykład rezygnacja z alternatywnych tekstów dla obrazów i filmów to bardzo poważny błąd – alt teksty są wręcz podstawą dostępności, pozwalają osobom niewidomym korzystać z czytników ekranu. Często też spotykam się z przekonaniem, że wystarczy używać jednego, dużego rozmiaru czcionki, żeby wszystko było czytelne – ale przecież każdy użytkownik ma inne potrzeby, a strony powinny pozwalać na skalowanie tekstu. Trzymanie się jednego rozmiaru wręcz utrudnia życie osobom, które chcą powiększyć sobie tekst według uznania. Również unikanie przedstawiania informacji w sposób uproszczony nie ma nic wspólnego z WCAG – wręcz przeciwnie, prosty, przejrzysty język jest zalecany, żeby jak najwięcej osób rozumiało przekaz. W praktyce najczęściej powtarzany błąd myślowy to przekonanie, że dostępność to coś dodatkowego, co psuje wygląd strony, a tymczasem dobre praktyki pokazują, że można mieć i funkcjonalność, i estetykę, i pełną dostępność. Z mojego punktu widzenia warto patrzeć na WCAG jako na przewodnik ku lepszemu projektowaniu, a nie zbiór ograniczeń. Właśnie dzięki stosowaniu różnych palet kolorystycznych z wysokim kontrastem podnosimy komfort i użyteczność strony dla wszystkich, a nie tylko niektórych użytkowników.

Pytanie 31

Zaprezentowany wykres ilustruje wyniki przeprowadzonych testów

Ilustracja do pytania
A. wydajności
B. ochrony
C. użyteczności
D. funkcjonalności
Analizując różne typy testów można zauważyć że każde z nich ma specyficzne cele i zastosowania jednak ważne jest aby je odróżniać. Testy bezpieczeństwa skupiają się na identyfikacji potencjalnych zagrożeń i luk w oprogramowaniu. Często obejmują symulacje ataków i prób nieautoryzowanego dostępu mając na celu wzmocnienie zabezpieczeń systemu. Błędne sklasyfikowanie wykresu jako dotyczącego bezpieczeństwa mogłoby wynikać z nieznajomości metodyk takich jak OWASP które koncentrują się na analizie ryzyka i wrażliwości. Testy funkcjonalne natomiast koncentrują się na weryfikacji czy system działa zgodnie z wymaganiami i specyfikacjami. Ich głównym celem jest ocena poprawności działania aplikacji w różnych scenariuszach użytkowania a nie analiza wydajności. Użycie wykresu do oceny testów funkcjonalnych mogłoby być mylące z uwagi na brak odniesienia do konkretnej funkcjonalności aplikacji. Z kolei testy użyteczności badają jak łatwo użytkownik może korzystać z systemu. Składają się na to aspekty takie jak intuicyjność interfejsu czy łatwość nawigacji co nie jest bezpośrednio związane z czasami odpowiedzi serwera. Często w testach użyteczności stosuje się analizy jakościowe oparte na opiniach użytkowników co w żaden sposób nie wiąże się z analizą wydajnościową przedstawioną na wykresie. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla prawidłowego przyporządkowania wykresów do odpowiednich kategorii testów i uniknięcia typowych błędów myślowych w interpretacji danych testowych w kontekście wymagań projektowych i oczekiwań użytkowników końcowych. Dzięki temu można lepiej planować harmonogramy testów i dostosowywać je do faktycznych potrzeb projektu minimalizując ryzyko wystąpienia problemów w przyszłości oraz poprawiając ogólną jakość oprogramowania i satysfakcję użytkowników.

Pytanie 32

Jakie są różnice między procesem kompilacji a interpretacją kodu?

A. Interpretacja umożliwia tworzenie bibliotek dynamicznych, a kompilacja bibliotek statycznych
B. Kompilacja przekształca cały kod źródłowy przed jego wykonaniem, podczas gdy interpretacja tłumaczy kod na bieżąco
C. Kompilacja wymaga użycia debuggera, natomiast interpretacja tego nie potrzebuje
D. Kompilacja jest stosowana jedynie w programowaniu obiektowym
Kompilacja i interpretacja to dwa różne sposoby, żeby uruchomić kod. Kiedy kompilujesz, to cały kod jest zamieniany na język maszynowy przed uruchomieniem programu, a na końcu dostajesz plik, który można odpalić. Z kolei w interpretacji, kod jest analizowany i wykonywany linia po linii „na żywo”. Kompilacja jest bardziej typowa dla języków takich jak C czy C++, a interpretacja jest popularna w językach skryptowych jak Python czy JavaScript. Kompilacja daje większą wydajność, ale musisz poczekać, aż cały kod się skompiluje, a interpretacja pozwala na szybkie testowanie i łatwiejsze znajdowanie błędów.

Pytanie 33

Co to jest GraphQL?

A. System zarządzania bazami grafowymi
B. Język zapytań do API oraz środowisko wykonawcze do obsługi tych zapytań
C. Biblioteka do tworzenia grafów i diagramów w aplikacjach webowych
D. Format danych podobny do JSON używany w komunikacji między aplikacjami
GraphQL to innowacyjny język zapytań do API oraz środowisko wykonawcze, które umożliwia efektywne i elastyczne pobieranie oraz manipulowanie danymi. W przeciwieństwie do tradycyjnych API REST, gdzie każde zapytanie zwraca predefiniowany zbiór danych, GraphQL pozwala klientowi na zdefiniowanie dokładnie tego, co chce otrzymać. Oznacza to, że aplikacja może uniknąć nadmiarowych danych lub wielokrotnych zapytań do serwera. Przykładowo, w aplikacji mobilnej, która wyświetla profil użytkownika, możemy za pomocą jednego zapytania uzyskać wszystkie potrzebne informacje, takie jak imię, nazwisko, zdjęcie oraz listę znajomych, zamiast wysyłać osobne zapytania dla każdego z tych elementów. Tego rodzaju elastyczność jest kluczowa w skalowalnych architekturach, gdzie różne klienci mogą potrzebować różnych zbiorów danych. GraphQL promuje również dobre praktyki w zakresie wersjonowania API, umożliwiając jego rozwój bez wprowadzania niekompatybilnych zmian dla bieżących klientów.

Pytanie 34

Która z wymienionych metod może pomóc w walce z uzależnieniem od internetu?

A. Zwiększenie czasu spędzanego na mediach społecznościowych
B. Zainstalowanie większej ilości aplikacji rozrywkowych
C. Wprowadzenie systematycznych przerw od używania urządzeń cyfrowych
D. Używanie komputera jedynie w nocy
Wprowadzenie systematycznych przerw od używania urządzeń cyfrowych to bardzo skuteczna metoda radzenia sobie z uzależnieniem od internetu. Rekomendują ją zarówno psychologowie, jak i specjaliści zajmujący się zdrowiem cyfrowym. W praktyce chodzi o to, żeby regularnie robić świadome przerwy od ekranu – na przykład ustawiając sobie limity czasowe, korzystając z aplikacji blokujących dostęp do określonych stron czy ustalając z góry pory dnia bez używania urządzeń elektronicznych. Takie działania mają mocno pozytywny wpływ na samodyscyplinę i pomagają odzyskać równowagę między życiem offline a online. Zresztą, nawet w poradnikach branżowych dla informatyków czy programistów można znaleźć zalecenia dotyczące odpoczynku od komputera, bo to poprawia koncentrację oraz ogólne samopoczucie. Moim zdaniem, warto przetestować różne sposoby tych przerw – czasem wystarczy wyjść na spacer, zrobić coś rękami albo po prostu porozmawiać z kimś na żywo. Regularność w tych czynnościach naprawdę robi różnicę. A co ciekawe, technika Pomodoro, znana z produktywności, świetnie sprawdza się także tutaj – 25 minut pracy, potem 5 minut przerwy bez żadnych ekranów. Z mojego doświadczenia, takie przerwy pomagają nie tylko ograniczyć korzystanie z internetu, ale też zadbać o swój wzrok i kręgosłup, co jest ważne zwłaszcza dla osób pracujących przy komputerze.

Pytanie 35

Który z wymienionych przykładów przedstawia typ rekordowy?

A. float w języku C
B. bool w języku Java
C. int w języku Python
D. struct w języku C++
Typ 'struct' w języku C++ jest przykładem typu rekordowego, który pozwala na grupowanie zmiennych różnego typu pod jedną nazwą. Struktury pozwalają na przechowywanie powiązanych danych, np. informacji o pracowniku (imię, nazwisko, wiek) w jednym obiekcie. Struktury są kluczowe w programowaniu proceduralnym i obiektowym, umożliwiając efektywne zarządzanie danymi złożonymi. Typy rekordowe pozwalają na budowanie bardziej złożonych i zorganizowanych aplikacji, co zwiększa ich czytelność i ułatwia zarządzanie kodem.

Pytanie 36

W jaki sposób można załadować tylko komponent z biblioteki React?

A. import [ Component ] from 'react'
B. import { Component } from 'react'
C. import React.Component from 'react'
D. import Component from 'react'
Wielu osobom, zwłaszcza na początku przygody z Reactem, potrafią się pomylić sposoby importowania poszczególnych fragmentów tej biblioteki. Przykładowo, użycie import React.Component from 'react' jest składniowo niepoprawne w ES6 – nie istnieje możliwość importowania właściwości w ten sposób. To raczej coś, co można by zobaczyć w starszych rozwiązaniach lub błędnych tutorialach. Kolejna propozycja, czyli import [ Component ] from 'react', wygląda jakby ktoś próbował połączyć składnię tablicową z importem nazwanym, co zupełnie nie ma sensu w kontekście ECMAScript Modules. W rzeczywistości, w nawiasach kwadratowych importu się nie zapisuje – do importów nazwanych używamy nawiasów klamrowych, co jest jasno określone w dokumentacji. Z kolei import Component from 'react' to import domyślny, a 'react' nie eksportuje domyślnie samego Component – eksportuje natomiast cały obiekt React jako default. To jest bardzo częsty błąd: niektórzy myślą, że każdy element biblioteki można zaimportować domyślnie, ale akurat Component jest eksportem nazwanym. Moim zdaniem źródłem tych nieporozumień są niedokładne przykłady w sieci albo powierzchowna znajomość standardów ES6. Warto pamiętać, że składnia importów jest ściśle określona i każde odstępstwo kończy się błędem kompilacji albo nieprzewidywalnym działaniem aplikacji. Dobra praktyka to zawsze sprawdzać dokumentację konkretnej biblioteki, bo różne moduły mogą mieć różne rodzaje eksportów i nie każdy sposób importu będzie pasował do wszystkiego. W przypadku Reacta, jeśli zależy Ci tylko na Component, zawsze trzeba używać importu nazwanego w klamrach, bo taki jest oficjalny eksport tego kawałka z biblioteki.

Pytanie 37

Która z poniższych technik NIE jest związana z optymalizacją wydajności strony internetowej?

A. Deep linking
B. Minifikacja kodu
C. Użycie CDN
D. Lazy loading
Deep linking to technika, która polega na linkowaniu bezpośrednio do określonego miejsca w treści danej strony internetowej, omijając jej stronę główną czy inne interfejsy nawigacyjne. Nie wpływa jednak na optymalizację wydajności strony, ponieważ koncentruje się na poprawie nawigacji i doświadczenia użytkownika, a nie na szybkości ładowania strony czy efektywnym zarządzaniu zasobami. Przykładem zastosowania deep linking może być sytuacja, w której użytkownik klika w link do konkretnego produktu w sklepie internetowym, co pozwala mu od razu zobaczyć interesującą go ofertę bez zbędnych kroków dodatkowych. W praktyce, techniki optymalizacji wydajności, takie jak minifikacja kodu, lazy loading i użycie CDN, koncentrują się na zmniejszeniu rozmiaru plików, opóźnianiu ładowania nieistotnych zasobów oraz dystrybucji treści z najbliższych lokalizacji serwerów, co przyczynia się do szybszego dostarczania zawartości do użytkownika. Dlatego właśnie deep linking jest odpowiedzią, która nie jest związana z wydajnością strony.

Pytanie 38

Jakie jest podstawowe działanie w ochronie miejsca zdarzenia?

A. Zagwarantowanie stabilności ciała rannego
B. Zagwarantowanie odpowiedniego oświetlenia
C. Usunięcie niebezpiecznych przedmiotów z otoczenia
D. Zastosowanie sterylnych materiałów opatrunkowych
Z mojego doświadczenia, usunięcie niebezpiecznych rzeczy z miejsca, gdzie doszło do wypadku, to naprawdę kluczowa sprawa. Dzięki temu zmniejszamy szanse na dodatkowe obrażenia i możemy lepiej pomóc poszkodowanemu, nie narażając siebie na ryzyko. Na przykład, warto odsunąć ostre narzędzia, wyłączyć działające maszyny czy podnieść ciężkie przedmioty, które mogłyby kogoś zranić. Takie działania są istotne w każdej sytuacji, czy to wypadek na drodze, czy w pracy.

Pytanie 39

Przedstawione kody zawierają realizację funkcji oraz jeden zdefiniowany test automatyczny, który weryfikuje działanie funkcji w przypadku, gdy argumentem jest liczba ujemna. W miejsce kropek należy dodać drugi test, który sprawdzi funkcjonalność funkcji, kiedy argumentem jest liczba dodatnia. Który z poniższych kodów jest odpowiedni do tego testu?

export function fun1(number) {
    if (number < 0)
        number = number * (-1);
    return number;
}
describe('fun1', () => {
    it('test1', () => {
        const result = fun1(-1);
        expect(result).toBe(1);
    })
    ...
})
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(result+1);
})
A.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(-2);
})
B.
it('test2', () => {
    const result = fun1(2);
    expect(result).toBe(2);
})
C.
it('test2', () => {
    const result = fun1(1);
    expect(result).toBe(-1);
})
D.
A. Odpowiedź B
B. Odpowiedź C
C. Odpowiedź A
D. Odpowiedź D
Błędne odpowiedzi A B oraz D wynikają z niepoprawnego zrozumienia działania funkcji fun1 która przekształca wartość ujemną na dodatnią ale nie zmienia wartości dodatnich Odpowiedź A sugeruje że funkcja powinna dodać 1 do wartości co nie jest zgodne z jej definicją Funkcja nie wykonuje operacji arytmetycznych poza mnożeniem ujemnych liczb przez -1 co w odpowiedzi A nie ma zastosowania Wynik testu oczekiwany jako result+1 nie odzwierciedla poprawnego działania funkcji Odpowiedź B natomiast błędnie zakłada że funkcja przekształca dodatnie liczby w ujemne co nie jest prawdą Funkcja jedynie zmienia znak dla ujemnych wartości więc test oczekujący że 2 przekształci się w -2 jest niepoprawny Odpowiedź D z kolei zakłada że funkcja zmienia znak liczby dodatniej 1 do wartości -1 co również nie jest zgodne z założeniami funkcji Fun1 powinna zwracać tę samą wartość dla liczby dodatniej Funkcje jednostkowe są kluczowym narzędziem do zapewnienia niezawodności kodu i ich prawidłowe zrozumienie jest niezbędne do skutecznego testowania oprogramowania W kontekście tego pytania jedynie odpowiedź C prawidłowo odzwierciedla poprawne zachowanie funkcji dla wartości dodatnich co jest zgodne z jej implementacją

Pytanie 40

Na podstawie definicji zamieszczonej w ramce, wskaż, który z rysunków ilustruje komponent Chip zdefiniowany w bibliotece Angular Material?

Ilustracja do pytania
A. Rysunek 2
B. Rysunek 4
C. Rysunek 3
D. Rysunek 1
Rysunek 1 i 2 mogą przedstawiać inne komponenty, takie jak przyciski lub pola tekstowe, które nie pełnią funkcji interaktywnych znaczników. Rysunek 3 najprawdopodobniej reprezentuje suwak lub inny element nawigacyjny, który nie posiada cech charakterystycznych dla komponentu Chip. Komponenty Chip mają specyficzną strukturę, która odróżnia je od standardowych kontrolek interfejsu użytkownika.