Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik geodeta
Kwalifikacja: BUD.18 - Wykonywanie pomiarów sytuacyjnych, wysokościowych i realizacyjnych oraz opracowywanie wyników tych pomiarów
Data rozpoczęcia: 4 czerwca 2026 20:12
Data zakończenia: 4 czerwca 2026 20:27

Egzamin zdany!

Wynik: 28/40 punktów (70,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakie są dozwolone długości rzędnych w trakcie pomiarów szczegółów sytuacyjnych I grupy?

A. 80 m

B. 25 m

C. 75 m

D. 50 m

Odpowiedź 25 m jest na pewno dobra. W geodezji i kartografii mamy określone normy, które mówią, że dla pomiarów szczegółów sytuacyjnych I grupy maksymalna długość rzędnej to właśnie 25 m. To ważne, bo dzięki temu możemy mieć większą pewność, że pomiary będą dokładne. Na przykład, gdy mierzysz granice działek czy punkty osnowy, trzymanie się tej długości pomaga uniknąć błędów, które mogą się pojawić z powodu różnych zakłóceń, takich jak drgania czy sam sprzęt. A według normy PN-EN ISO 19130, precyzyjność pomiarów jest kluczowa, więc warto się tego trzymać, żeby mieć wiarygodne dane na później.

Pytanie 2

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 3

Jakim południkiem osiowym posługuje się odwzorowanie Gaussa-Krügera w systemie współrzędnych PL-2000?

A. 19º

B. 21º

C. 20º

D. 22º

Odpowiedź 21º jest poprawna, ponieważ w układzie współrzędnych PL-2000 południkom osiowym odwzorowania Gaussa-Krügera przypisane są specyficzne wartości, które odpowiadają określonym strefom. Południk 21º jest kluczowy dla strefy 3 tego odwzorowania, która obejmuje centralną część Polski. W praktyce, wiedza o południkach osiowych jest niezbędna przy tworzeniu map oraz w systemach informacji geograficznej (GIS), gdzie precyzyjne określenie lokalizacji jest kluczowe. Standardy kartograficzne, takie jak PN-EN ISO 19111, podkreślają znaczenie dokładnych odwzorowań i stosownych współrzędnych w procesie mapowania, co sprawia, że umiejętność ich wykorzystania jest niezbędna w pracy geodetów i kartografów. Ponadto, w kontekście planowania przestrzennego i analizy danych geograficznych, znajomość stref odwzorowania pozwala na lepsze zrozumienie i analizę zjawisk przestrzennych.

Pytanie 4

Wykonanie mapy zasadniczej dla obszarów z istotnym obecnym lub prognozowanym zainwestowaniem powinno odbywać się w skali

A. 1:1000

B. 1:5000

C. 1:500

D. 1:2000

Odpowiedź 1:2000 jest prawidłowa, ponieważ opracowanie mapy zasadniczej dla terenów o znacznym obecnym lub przewidywanym zainwestowaniu wymaga szczegółowego przedstawienia lokalizacji, granic i charakterystyki terenu. Skala 1:2000 pozwala na dokładne przedstawienie elementów urbanistycznych, takich jak ulice, budynki oraz infrastruktura techniczna. W praktyce, mapy w tej skali stosowane są do projektowania i planowania przestrzennego, co jest kluczowe w kontekście uchwał planistycznych i decyzji administracyjnych. W standardach branżowych, takich jak normy dotyczące geodezji i kartografii, podkreśla się znaczenie precyzyjnych odwzorowań w przypadkach intensywnej zabudowy. Przykładem zastosowania może być przygotowanie dokumentacji do wydania pozwolenia na budowę, gdzie konieczne jest uwzględnienie wszystkich detali infrastrukturalnych i istniejących obiektów, co jest możliwe tylko w takiej skali.

Pytanie 5

Osoba, która nie przekaże dokumentacji opracowanej w trakcie prac geodezyjnych lub kartograficznych do państwowego zasobu geodezyjnego oraz kartograficznego, może być ukarana

A. pozbawieniem wolności

B. ograniczeniem wolności

C. odebraniem uprawnień zawodowych

D. grzywną

Odpowiedź, że osoba, która nie przekaże materiałów powstałych w wyniku prac geodezyjnych lub kartograficznych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, może zostać ukarana grzywną, jest poprawna. Zgodnie z ustawą o geodezji i kartografii, każdy geodeta ma obowiązek dostarczenia wyników swoich prac do odpowiednich instytucji. Niezastosowanie się do tego obowiązku jest traktowane jako wykroczenie, które podlega karze grzywny. Przykładowo, jeśli geodeta wykonuje pomiary terenu i nie złoży dokumentacji w zasobie geodezyjnym, naraża się na konsekwencje prawne. Taka regulacja ma na celu zapewnienie, że dane geodezyjne będą dostępne dla innych użytkowników, co jest kluczowe dla planowania przestrzennego, ochrony środowiska oraz prowadzenia inwestycji budowlanych. Zgodność z tym obowiązkiem jest istotnym elementem dobrych praktyk w branży geodezyjnej oraz przyczynia się do transparentności i jakości danych w publicznym obiegu.

Pytanie 6

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 7

Jakie znaczenie ma oznaczenie mz1 1 na mapie zasadniczej?

A. Budynek mieszkalny.

B. Jednorodzinny dom.

C. Dom w zabudowie szeregowej

D. Wieżowiec.

Zrozumienie zapisów na mapie zasadniczej jest kluczowe dla poprawnego odczytywania i interpretacji danych dotyczących przestrzeni miejskiej. Odpowiedzi sugerujące, że zapis 'mz1 1' odnosi się do kamienicy, domu jednorodzinnego lub domu w zabudowie szeregowej, bazują na nieprawidłowej interpretacji klasyfikacji obiektów budowlanych. Kamienice, które są zazwyczaj niskimi lub średniowysokimi budynkami mieszkalnymi, mają zupełnie inną charakterystykę, często związaną z zabudową miejską sprzed XX wieku, co nie pasuje do klasyfikacji wieżowców. Domy jednorodzinne i domy w zabudowie szeregowej są z kolei typowymi przykładami zabudowy niskiej, co również wyklucza je z tej klasyfikacji. Ważne jest, aby uniknąć stereotypowego myślenia, które może prowadzić do błędnych założeń o charakterystyce i przeznaczeniu obiektów budowlanych. Kluczowym błędem w rozumieniu tego zapisu jest zlekceważenie różnic w wysokości i przeznaczeniu budynków, które są podstawowymi kryteriami klasyfikacji. W kontekście planowania przestrzennego, nieprawidłowe przypisanie typów budynków może prowadzić do nieefektywnego zagospodarowania terenu, co w konsekwencji wpływa na jakość życia mieszkańców oraz funkcjonalność obszarów miejskich. Zrozumienie, że 'mz1 1' odnosi się do wieżowca, a nie do innych typów zabudowy, jest kluczowe dla właściwej analizy planów urbanistycznych i projektów architektonicznych.

Pytanie 8

Pomiar długości każdej z granic działki wykonano tachimetrem z dokładnością do ±5 mm. Na podstawie szkicu podaj pole powierzchni P działki 128/3 i błąd średni obliczonego pola.

A. P = 100 m2 ±0,025 m2

B. P = 100 m2 ±0,5 m2

C. P = 100 m2 ±0,005 m2

D. P = 100 m2 ±0,1 m2

Wybór innej odpowiedzi może wynikać z kilku typowych nieporozumień związanych z obliczaniem błędów pomiarowych. Na przykład, odpowiedzi sugerujące błąd średni na poziomie ±0,005 m2 lub ±0,025 m2 nie uwzględniają właściwego przeliczenia błędów wynikających z pomiarów długości na pole powierzchni. Często zdarza się, że osoby dokonujące takich obliczeń nie zdają sobie sprawy, że w przypadku figur płaskich, takich jak kwadrat czy prostokąt, błędy pomiarowe w długości mają znaczny wpływ na obliczane pole. Błąd pomiaru długości boków działa w sposób kwadratowy, co oznacza, że niewielka niepewność w pomiarze długości może prowadzić do znacznego błędu w wyniku końcowym. Wybierając zbyt mały błąd, jak w przypadku ±0,005 m2, można zignorować fakt, że błąd w pomiarze długości, który wynosi ±5 mm, powinien być odpowiednio przeliczony na pole powierzchni. Z kolei wybór błędu ±0,025 m2 przekracza rzeczywistą wartość, co może prowadzić do błędnych wniosków w kontekście geodezyjnym. W geodezji, prawidłowe przeliczenie błędów pomiarowych na obliczenia dotyczące powierzchni jest kluczowe dla zapewnienia wiarygodności wyników oraz ich praktycznego zastosowania w planowaniu przestrzennym i projektowaniu. Dbałość o dokładność pomiarów oraz ich odpowiednie interpretowanie jest niezbędne, aby unikać potencjalnych strat w projektach budowlanych.

Pytanie 9

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 10

Na jakiej nakładce tematycznej mapy zasadniczej powinien być zaznaczony włąz studzienki kanalizacyjnej?

A. Wysokościowej

B. Topograficznej

C. Sytuacyjnej

D. Ewidencyjnej

Wybór błędnych nakładek tematycznych do przedstawienia włązu studzienki kanalizacyjnej na mapie zasadniczej może wynikać z niepełnego zrozumienia ich funkcji oraz przeznaczenia. Nakładka ewidencyjna, która jest często mylona z sytuacyjną, ma na celu dokumentowanie i ewidencjonowanie obiektów w kontekście prawnym oraz administracyjnym. Nie zawiera jednak szczegółowych informacji o lokalizacji i funkcjonowaniu infrastruktury technicznej, co czyni ją nieodpowiednią do przedstawienia elementów takich jak studzienki kanalizacyjne. Nakładka wysokościowa jest stworzona do przedstawiania poziomów terenu i obiektów w kontekście wysokościowym; nie dostarcza informacji dotyczących układu infrastruktury podziemnej. Z kolei nakładka topograficzna, koncentrująca się na ogólnych ukształtowaniach terenu, również nie uwzględnia szczegółowych informacji na temat obiektów, które są kluczowe dla zarządzania infrastrukturą, takich jak studzienki. Zastosowanie niewłaściwej nakładki może prowadzić do nieefektywnego zarządzania infrastrukturą oraz utrudnienia w przeprowadzaniu niezbędnych prac konserwacyjnych, co w dłuższej perspektywie może prowadzić do poważnych problemów związanych z funkcjonowaniem systemów kanalizacyjnych. Dlatego ważne jest, aby stosować odpowiednie nakładki tematyczne zgodnie z ich przeznaczeniem, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w dziedzinie zarządzania danymi przestrzennymi.

Pytanie 11

Przedstawione okno programu geodezyjnego służy do obliczenia współrzędnych X, Y punktów pomierzonych metodą

A. wcięcia kątowo-liniowego.

B. wcięcia kątowego w przód.

C. wcięcia liniowego.

D. wcięcia wstecz.

Wcięcia wstecz to naprawdę świetna metoda w geodezji! Używa się jej do precyzyjnego wyznaczania współrzędnych punktów pomierzonych na terenie. Chodzi o to, że mierzysz kąty i odległości od znanego punktu, co pozwala na dokładne obliczenie współrzędnych X i Y. Spotkałem się z tą metodą w różnych projektach, jak mapowanie, ustalanie granic działek czy nawet budowa dróg. Dodatkowo, wcięcia wstecz pomagają zminimalizować błędy pomiarowe, bo wyniki można weryfikować kilka razy, co jest naprawdę zgodne z tym, co jest najlepsze w branży. Wiele programów geodezyjnych, takich jak te, które możecie zobaczyć na zdjęciach, automatyzuje te obliczenia, przez co praca geodetów staje się znacznie efektywniejsza. Całościowo, metody te są spoko, bo są zgodne z tym, co mówi Międzynarodowa Federacja Geodetów (FIG) na temat dokładności pomiarów.

Pytanie 12

W jakim celu stosuje się metodę biegunową w pomiarach geodezyjnych?

A. Do określania współrzędnych punktów na podstawie jednej odległości i dwóch kątów.

B. Do wykonywania pomiarów przemieszczeń w pionie w budownictwie.

C. Do określania kąta nachylenia powierzchni w projektach architektonicznych.

D. Do wyznaczania kątów poziomych pomiędzy punktami w terenie.

Metoda biegunowa to jedna z najważniejszych i najczęściej stosowanych metod w geodezji. Jej głównym celem jest określanie współrzędnych punktów w terenie na podstawie jednej odległości i dwóch kątów — poziomego i pionowego. Dzięki tej metodzie można precyzyjnie ustalić lokalizację punktów w przestrzeni, co jest kluczowe w wielu zastosowaniach inżynieryjnych i budowlanych. W praktyce geodezyjnej metoda ta jest nieoceniona ze względu na swoją dokładność i efektywność. Na przykład, przy realizacji projektów infrastrukturalnych, takich jak budowa dróg, mostów czy budynków, precyzyjne określenie położenia punktów względem siebie jest niezbędne do prawidłowego przebiegu prac. Metoda biegunowa jest również szeroko stosowana w kartografii oraz przy tworzeniu map topograficznych. W standardach branżowych i dobrych praktykach geodezyjnych uznawana jest za podstawową technikę pomiarową, której znajomość jest niezbędna dla każdego profesjonalnego geodety. Dzięki jej zastosowaniu możliwe jest unikanie błędów w lokalizacji i zapewnienie zgodności projektów budowlanych z planami.

Pytanie 13

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 14

Jakie czynniki wpływają na gęstość oraz rozmieszczenie pikiet w pomiarze wysokościowym obszaru?

A. Planowana skala mapy

B. Typ używanego sprzętu pomiarowego

C. Metoda realizacji rysunku polowego

D. Liczba osób przeprowadzających pomiar

Gęstość i rozmieszczenie pikiet w pomiarze wysokościowym terenu są ściśle związane z przewidywaną skalą mapy, która ma być rezultatem tego pomiaru. Skala mapy określa, jak szczegółowo mają być przedstawione dane na finalnym produkcie. Im mniejsza skala, tym mniej szczegółów musi być uwzględnionych, co może prowadzić do zmniejszenia gęstości pikiet. Z kolei przy większej skali, gdzie każdy detal terenu jest istotny, pikiety muszą być gęsiej rozmieszczone, aby uchwycić wszystkie istotne zmiany wysokości i ukształtowania terenu. Przykładowo, przy pomiarze terenu do małej skali, np. 1:50000, wystarczy mniej punktów pomiarowych, podczas gdy przy skali 1:5000 konieczne może być znacznie więcej pikiet, aby oddać wszystkie niuanse terenu. W praktyce, standardy takie jak ISO 19111 dotyczące geoinformacji podkreślają znaczenie odpowiedniego rozmieszczenia punktów pomiarowych w zależności od końcowego celu mapy, co jest kluczowe dla rzetelności i dokładności wyników pomiarów wysokościowych.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

Zmierzoną odległość 120 m określono z błędem średnim ±3 cm. Jaki jest błąd względny tej pomierzonej odległości?

A. 1/1000

B. 1/4000

C. 1/5000

D. 1/2000

Błąd względny jest miarą niepewności pomiaru, określającą jaką część pomiaru stanowi błąd. W tym przypadku mamy pomiar odległości wynoszący 120 m oraz średni błąd pomiaru wynoszący ±3 cm, co w przeliczeniu na metry daje ±0,03 m. Aby obliczyć błąd względny, należy podzielić błąd pomiaru przez wartość zmierzoną. Zatem: błąd względny = błąd / wartość zmierzona = 0,03 m / 120 m = 0,00025. W przeliczeniu na ułamek, błąd względny wynosi 1/4000. Tego rodzaju obliczenia są niezbędne w inżynierii oraz naukach przyrodniczych, gdzie precyzyjne pomiary mają kluczowe znaczenie, zwłaszcza w kontekście kalibracji urządzeń pomiarowych i zapewnienia jakości w procesach produkcyjnych. Należy pamiętać, że błąd względny pozwala na porównanie dokładności różnych pomiarów i jest szeroko stosowany w badaniach naukowych oraz w przemyśle.

Pytanie 17

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 18

Ile wynosi różnica wysokości Δh pomiędzy punkami 1 i 2, na których ustawiono łaty niwelacyjne w sposób przedstawiony na zamieszczonym rysunku?

A. 4 m

B. 4 cm

C. 4 dm

D. 4 mm

Różnica wysokości Δh pomiędzy punktami 1 i 2 została obliczona na podstawie odczytów z łaty niwelacyjnej. W kontekście niwelacji, kluczowym jest prawidłowe zrozumienie i interpretacja wyników pomiarów wysokości. Odczyty z łaty niwelacyjnej przedstawiają wartości wysokości w danym punkcie, które następnie można wykorzystać do obliczenia różnicy wysokości poprzez prostą matematyczną operację odjęcia. W tym przypadku, różnica ta wynosi 0,4 m, co po przeliczeniu na decymetry daje 4 dm. Ważne jest, aby przy wykonywaniu takich pomiarów stosować się do standardów, takich jak normy ISO dotyczące pomiarów geodezyjnych, które zapewniają dokładność i powtarzalność wyników. W praktyce, takie obliczenia stosuje się w projektach budowlanych, gdzie precyzyjne określenie różnicy wysokości jest kluczowe dla stabilności konstrukcji oraz odpowiedniego odwodnienia terenu.

Pytanie 19

Jaki wzór powinien być użyty do obliczenia sumy kątów wewnętrznych w zamkniętym poligonie?

A. [β]t = Ak – Ap + n · 200g

B. [β]t = (n + 2) · 200g

C. [β]t = Ap – Ak + n · 200g

D. [β]t = (n - 2) · 200g

Wzór [β]t = (n - 2) · 200g jest kluczowy do obliczenia sumy kątów wewnętrznych w poligonie zamkniętym, gdzie n oznacza liczbę boków. W przypadku wielokątów, suma kątów wewnętrznych wynika z faktu, że każdy dodatkowy bok wprowadza dodatkowe kąty. W praktyce, dla trójkąta, który ma 3 boki, suma kątów wynosi 180°, co odpowiada wzorowi (3 - 2) · 180° = 180°. Dla czworokąta (4 boki) suma kątów wynosi 360° – (4 - 2) · 180° = 360°. Wzór ten jest szeroko stosowany w geometrii i architekturze, a także w inżynierii, gdzie dokładne obliczenia kątów są niezbędne do projektowania struktur. Zrozumienie tego wzoru pozwala na lepsze planowanie i realizację projektów, a także unikanie błędów konstrukcyjnych.

Pytanie 20

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 21

W skład dokumentacji technicznej, która jest przekazywana do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego po zakończeniu pracy geodezyjnej, między innymi wchodzi

A. sprawozdanie techniczne

B. faktura za zrealizowane zlecenie

C. kopia zawodowych uprawnień geodety

D. oświadczenie o przeprowadzeniu pracy zgodnie z obowiązującymi normami

Sprawozdanie techniczne jest kluczowym elementem dokumentacji przekazywanej do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego po wykonaniu prac geodezyjnych. Dokument ten ma na celu szczegółowe przedstawienie wykonanej pracy, jej metod, zastosowanych narzędzi oraz wyników pomiarów. Sprawozdanie powinno zawierać informacje o lokalizacji terenów, charakterystyce wykonanych pomiarów oraz wszelkich odchyleniach od przyjętych norm i standardów. Przykładem praktycznego zastosowania sprawozdania technicznego jest jego wykorzystanie przy weryfikacji dokładności wykonanych pomiarów przez instytucje kontrolujące, co jest niezbędne w kontekście realizacji projektów budowlanych czy infrastrukturalnych. Dodatkowo, zgodnie z ustawą o geodezji i kartografii, sprawozdanie powinno być sporządzone zgodnie z określonymi wytycznymi, co zapewnia wysoką jakość i zaufanie do danych geodezyjnych. Takie dokumenty stanowią również istotne źródło informacji dla dalszych prac planistycznych oraz rozwoju lokalnych baz danych geodezyjnych.

Pytanie 22

Jakich informacji nie powinno się zamieszczać w opisie obiektu podczas aktualizacji mapy zasadniczej?

A. Oznaczenia literowego źródła danych o lokalizacji

B. Numeru porządkowego obiektu

C. Liczby kondygnacji nadziemnych

D. Oznaczenia literowego funkcji obiektu

Oznaczenie literowe źródła danych o położeniu to informacja, która nie jest istotna dla opisu budynku w kontekście aktualizacji mapy zasadniczej. W praktyce, aktualizacja ta powinna skupiać się na danych, które są kluczowe dla identyfikacji i charakterystyki obiektów budowlanych. Numer porządkowy budynku oraz oznaczenie literowe funkcji budynku są istotne dla klasyfikacji i lokalizacji obiektów, co jest zgodne z obowiązującymi normami w zakresie ewidencji budynków. Liczba kondygnacji nadziemnych również ma znaczenie, ponieważ wpływa na klasyfikację obiektów oraz ich przeznaczenie. Oznaczenie źródła danych jest natomiast informacją techniczną, która dotyczy pochodzenia danych, a nie samego budynku. W dobrych praktykach kartograficznych i urbanistycznych koncentrujemy się na danych, które mają bezpośredni wpływ na planowanie przestrzenne oraz podejmowanie decyzji inwestycyjnych.

Pytanie 23

W trakcie stabilizacji punktu poziomej osnowy 1 klasy, w jego otoczeniu oraz jako jego ochrona, utworzono cztery punkty

A. przeniesienia

B. kierunkowe

C. podcentra

D. poboczniki

Poboczniki to dodatkowe punkty pomiarowe, które są zakładane w pobliżu punktu osnowy, aby zapewnić stabilność i precyzję w pomiarach geodezyjnych. Wszechstronność poboczników jest szczególnie ważna podczas stabilizacji punktów osnowy 1 klasy, gdzie kluczowe znaczenie ma dokładność i niezawodność danych. W praktyce, poboczniki mogą być używane do weryfikacji i korekty błędów pomiarowych, a także do minimalizowania wpływu zjawisk atmosferycznych, które mogą zakłócać wyniki. Na przykład, w przypadku pomiarów w trudnych warunkach terenowych, takie jak obszary górzyste, użycie poboczników pozwala na uzyskanie dodatkowych danych, które mogą być wykorzystane do kalibracji głównych punktów osnowy. W branży geodezyjnej standardy takie jak norma PN-EN ISO 17123-1 określają wytyczne dotyczące zakładania i użytkowania poboczników, co czyni je niezbędnym elementem w realizacji zadań geodezyjnych.

Pytanie 24

Odczyt kreski dolnej widoczny w polu widzenia lunety niwelatora na przedstawionym rysunku wynosi

A. 1762

B. 1694

C. 1728

D. 1685

Jeśli zaznaczyłeś coś innego niż 1694, to mogło być kilka typowych pomyłek. Wiele osób myli wartości, bo nie zauważa, gdzie dokładnie jest kreska dolna w porównaniu do wyświetlanych numerów na lunecie. Odpowiedzi jak 1685 czy 1728 mogą wydawać się OK, ale nie biorą pod uwagę, że cyfra „17” jest jednak powyżej kreski dolnej, a „94” tuż przy niej. Takie błędy wynikają z tego, że nie każdy rozumie zasady pomiarów w geodezji, gdzie te precyzyjne odczyty są mega ważne dla późniejszych obliczeń i decyzji. Nierozumienie, że kreska dolna to punkt odniesienia, a nie tylko jakiś symbol na skali, prowadzi do złych wniosków. W praktyce, może to skutkować tym, że źle ustalisz wysokość punktu referencyjnego, co później wpłynie na to, jak dobrze będą realizowane prace budowlane oraz ich zgodność z normami. Warto więc dokładnie analizować każdy odczyt i nie opierać się tylko na intuicji, ale korzystać z wiedzy, która się przyda.

Pytanie 25

Korzystając z danych zamieszczonych w tabeli, oblicz kąt skręcenia pomiędzy układami współrzędnych wtórnym i pierwotnym.

Numer punktu	Układ pierwotny		Układ wtórny
	X^p	Y^p	X^w	Y^w
1	100,00	100,00	400,00	400,00
2	123,00	134,00	377,00	366,00
3	145,00	162,00	355,00	338,00
4	200,00	200,00	300,00	300,00

A. 200g

B. 300g

C. 50g

D. 250g

Prawidłowa odpowiedź to 200g, co oznacza kąt skręcenia między układami współrzędnych wtórnym i pierwotnym. Aby obliczyć kąt skręcenia, ważne jest zrozumienie, jak układy współrzędnych są ze sobą powiązane. Kąt ten można określić poprzez analizę różnic między danymi w układzie pierwotnym a tymi w układzie wtórnym. W praktyce, poprawne obliczenie kąta skręcenia jest kluczowe w dziedzinach takich jak inżynieria, architektura oraz robotyka, gdzie precyzyjne określenie orientacji obiektów jest niezbędne do prawidłowego działania mechanizmów i systemów. Kiedy zmieniamy orientację układów współrzędnych, musimy uwzględnić nie tylko kąt, ale także zmiany w lokalizacji oraz ewentualne przekształcenia, które mogą wpłynąć na dalsze obliczenia. Znajomość prawidłowego obliczania kąta skręcenia jest zgodna z najlepszymi praktykami w zakresie projektowania systemów, w których precyzja ma kluczowe znaczenie dla ich funkcjonowania.

Pytanie 26

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 27

Na podstawie przedstawionego raportu z wyrównania współrzędnych punktów osnowy realizacyjnej określ, ile wynosi błąd średni położenia punktu 1005.

Lp.	Nr P	X [m]	Y [m]	Mx [m]	My [m]	Mp [m]	KL
1	1000	843729.5930	255814.6326	0.0079	0.0182	0.0198
2	1004	843905.8055	255769.8816	0.0144	0.0183	0.0233
3	1003	843923.6493	255717.1519	0.0166	0.0185	0.0248
4	1002	843906.0657	255712.5892	0.0179	0.0186	0.0258
5	1005	843936.8654	255729.4112	0.0158	0.0185	0.0243
6	1221	843726.5500	255606.6300	0.0000	0.0000	0.0000
7	767	845301.9800	255940.3500	0.0000	0.0000	0.0000	s
8	1336	845312.2400	255012.0300	0.0000	0.0000	0.0000	s
9	1228	844953.2000	257194.2500	0.0000	0.0000	0.0000	s

A. 24,3 mm

B. 18,5 mm

C. 15,8 mm

D. 23,4 mm

Poprawna odpowiedź to 24,3 mm, co odpowiada wartości 0,0243 m przedstawionej w raporcie z wyrównania współrzędnych punktów osnowy realizacyjnej. Błąd średni położenia punktu jest kluczowym parametrem w geodezji, ponieważ odzwierciedla precyzję i dokładność pomiarów. W praktyce, błąd średni pokazuje, jak daleko średnio zmierzone punkty odchylają się od rzeczywistej pozycji. Wartość 24,3 mm mieści się w akceptowalnym zakresie błędów dla pomiarów geodezyjnych, co jest zgodne z normami przyjętymi w branży, takimi jak ISO 17123. W przypadku pomiarów terenowych, odpowiedni błąd średni jest istotny, aby zapewnić wiarygodność i użyteczność danych geodezyjnych, które są wykorzystywane w projektach budowlanych, mapowaniu, a także w systemach informacji geograficznej (GIS). Dlatego umiejętność poprawnego odczytywania raportów z wyrównania i interpretacji błędów jest niezwykle cenna dla każdego geodety.

Pytanie 28

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 29

Aby ułatwić lokalizację zmierzonych szczegółów danego obszaru na odpowiednim szkicu terenowym, tworzy się szkic

A. dokumentacyjny

B. tachimetryczny

C. podstawowy

D. przeglądowy

Odpowiedzi "podstawowy", "dokumentacyjny" i "tachimetryczny" nie są właściwe w kontekście wskazania szkicu, który ma służyć do łatwego odnalezienia pomierzonych szczegółów fragmentu terenu. Szkic podstawowy to dokument, który zazwyczaj zawiera dane referencyjne używane do opracowywania bardziej szczegółowych planów oraz projektów. Jego zakres i dokładność są często niewystarczające do przedstawienia ogólnego układu terenu. Z kolei szkic dokumentacyjny służy do archiwizacji zdarzeń geodezyjnych i jest bardziej szczegółowy, ale jego celem nie jest ułatwienie bieżącej orientacji w terenie, lecz raczej dokumentacja stanu na dany moment. Natomiast szkic tachimetryczny jest narzędziem wykorzystywanym do bardziej precyzyjnych pomiarów, w tym obliczeń kątów i odległości, co jest istotne w geodezji, jednak nie odpowiada on na potrzeby szybkiego odnalezienia danych w terenie. Wybór odpowiedniego rodzaju szkicu jest kluczowy; niewłaściwe podejście do tej kwestii może prowadzić do nieefektywności w procesie zbierania i analizowania danych. Ważne jest zrozumienie, że każdy z tych szkiców ma swoje specyficzne zastosowanie i nie można ich stosować zamiennie bez uwzględnienia kontekstu operacyjnego.

Pytanie 30

Którym symbolem należy oznaczyć na szkicu polowym nadziemny przewód elektroenergetyczny niskiego napięcia?

A. B.

B. A.

C. D.

D. C.

Odpowiedź A jest poprawna, ponieważ symbol ten zgodnie z polskimi normami oznacza linię nadziemną niskiego napięcia. W dokumentacji technicznej oraz na szkicach polowych jasne i precyzyjne oznaczenie elementów infrastruktury elektrycznej jest kluczowe dla poprawności wykonania prac związanych z instalacją oraz eksploatacją urządzeń elektroenergetycznych. W praktyce, oznaczenie to jest wykorzystywane w projektach budowlanych, w których planowane są przyłącza elektryczne, co ułatwia identyfikację i lokalizację przewodów. Zgodność z normami, takimi jak PN-EN 60617, jest niezbędna, aby zapewnić bezpieczeństwo oraz efektywność systemu zasilania. Oznaczanie przewodów niskiego napięcia ma istotne znaczenie w kontekście ochrony przed porażeniem prądem, dlatego powinno być wykonywane z najwyższą starannością i zgodnie z aktualnymi przepisami branżowymi.

Pytanie 31

Jeśli bok kwadratu zmierzonego w terenie ma długość 10 m, to na mapie w skali 1:1000 jego pole powierzchni wyniesie

A. 100,0 cm2

B. 1,0 cm2

C. 10,0 cm2

D. 0,1 cm2

Odpowiedź 1,0 cm2 jest poprawna, ponieważ aby obliczyć pole powierzchni kwadratu na mapie w skali 1:1000, najpierw należy obliczyć jego rzeczywistą powierzchnię. Bok kwadratu ma długość 10 m, więc jego pole powierzchni wynosi 10 m x 10 m = 100 m2. Następnie przelicza się to pole na jednostki odpowiadające skali mapy, co oznacza, że 1 cm na mapie odpowiada 10 m w terenie (1:1000). Zatem 100 m2 w rzeczywistości przekłada się na jednostki mapowe, co daje 100 m2 = 10000 cm2. W skali 1:1000, powierzchnia mapowa wynosi 10000 cm2 / (1000^2) = 1,0 cm2. To pokazuje, jak ważne jest rozumienie przeliczeń skali w kontekście geodezji oraz kartografii, gdzie precyzja jest kluczowa. W praktyce, takie obliczenia są niezbędne przy tworzeniu map i planów zagospodarowania przestrzennego, a także w inżynierii i budownictwie, gdzie dokładne odwzorowanie rzeczywistości ma ogromne znaczenie.

Pytanie 32

Błąd w osi celowej niwelatora o charakterze niepoziomym zalicza się do kategorii błędów

A. przypadkowych

B. pozornych

C. systematycznych

D. średnich

Odpowiedzi średnie, pozorne oraz przypadkowe są typami błędów, które różnią się od błędów systematycznych w swoim charakterze i źródłach. Błąd średni, na przykład, odnosi się do różnic w pomiarach, które mogą być spowodowane nieprzewidywalnymi okolicznościami, takimi jak zmiany warunków atmosferycznych czy wpływ zakłóceń zewnętrznych. W praktyce oznacza to, że takie błędy mogą się kumulować lub rozpraszać w czasie, co czyni je trudniejszymi do zidentyfikowania i skorygowania. Z kolei błąd pozorny to błędny wynik pomiaru, który powstaje na skutek nieprawidłowej interpretacji danych, co może prowadzić do mylnych wniosków. W kontekście pomiarów geodezyjnych, błędy pozorne mogą być wynikiem błędów ludzkich, takich jak niewłaściwe odczytywanie wyników lub błędne założenia dotyczące użytych parametrów. Natomiast błąd przypadkowy, który ma losowy charakter, jest zwykle spowodowany nieprzewidywalnymi czynnikami, co sprawia, że nie można go łatwo skorygować ani przewidzieć. W geodezji, każdy z tych błędów wymaga innego podejścia do analizy i korekcji, co podkreśla znaczenie zrozumienia ich różnorodności oraz systematycznego podejścia do pomiarów, aby osiągnąć jak najwyższą dokładność i wiarygodność wyników.

Pytanie 33

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 34

W jakim dokumencie, będącym częścią każdego operatu geodezyjnego, określone są: cel i zakres rzeczowy oraz terytorialny przeprowadzonych prac, czas realizacji prac geodezyjnych oraz identyfikator zgłoszenia dotyczącego pracy geodezyjnej?

A. W sprawozdaniu technicznym

B. W wykazie robót geodezyjnych

C. Na szkicu polowym

D. W dzienniku pomiarów

Sprawozdanie techniczne stanowi kluczowy dokument w operacie geodezyjnym, w którym szczegółowo opisane są cel oraz zakres rzeczowy i terytorialny wykonanych prac geodezyjnych. Jego istotą jest nie tylko dokumentacja wykonanych czynności, ale również pełna identyfikacja projektu, co jest zgodne z wymogami standardów geodezyjnych. Sprawozdanie zawiera również informacje o okresie realizacji prac oraz identyfikatorze zgłoszenia, co umożliwia efektywne zarządzanie danymi i ich późniejszą weryfikację przez organy nadzoru. Przykładowo, w przypadku kontroli jakości wykonanych usług geodezyjnych, sprawozdanie techniczne stanowi nieocenione źródło informacji, pozwalające na ocenę zgodności z założeniami projektowymi i regulacjami prawnymi. Zastosowanie sprawozdania technicznego jako podstawy w dokumentacji geodezyjnej jest zgodne z dobrymi praktykami w branży, które kładą nacisk na transparentność i rzetelność w dokumentacji geodezyjnej.

Pytanie 35

Który z dokumentów jest konieczny do zlokalizowania w terenie punktu osnowy geodezyjnej?

A. Szkic polowy osnowy

B. Opis topograficzny punktu

C. Dziennik pomiaru kątów osnowy

D. Dziennik pomiaru długości boków osnowy

Opis topograficzny punktu jest kluczowym dokumentem w geodezji, ponieważ zawiera szczegółowe informacje o lokalizacji i charakterystyce punktu osnowy geodezyjnej. Zazwyczaj obejmuje takie elementy jak współrzędne geograficzne, wysokość, otoczenie punktu oraz dostępność do niego. Dzięki temu geodeta, przebywając w terenie, może szybko zlokalizować punkt osnowy, co jest istotne przy wykonywaniu pomiarów. Przykładowo, w przypadku prowadzenia pomiarów dla celów projektowych, posiadanie opisu topograficznego pozwala na efektywne planowanie prac w terenie oraz minimalizowanie ryzyk związanych z błędami lokalizacyjnymi. W branży geodezyjnej stosuje się standardy, które wymagają, aby wszystkie punkty osnowy miały odpowiednio przygotowaną dokumentację, co podnosi jakość i dokładność przeprowadzanych pomiarów.

Pytanie 36

Jakim symbolem literowym powinno się oznaczyć na mapie zasadniczej obiekt szkolny?

A. s

B. k

C. e

D. m

Wybór symbolu literowego 'k', 's' lub 'm' do oznaczenia budynku szkoły na mapie zasadniczej nie jest zgodny z powszechnie przyjętymi konwencjami kartograficznymi. Symbol 'k' najczęściej odnosi się do obiektów kultury, takich jak muzea czy centra sztuki, co prowadzi do dezorientacji w kontekście lokalizacji szkoły. Oznaczanie budynków użyteczności publicznej w sposób niezgodny z ustalonymi standardami może wprowadzać w błąd osoby korzystające z mapy, które mogą założyć, że obiekt kultury jest również miejscem edukacji, co jest błędne. Symbol 's' jest z kolei często używany dla obiektów sportowych, co również nie ma zastosowania w przypadku budynku szkoły. Zastosowanie symbolu 'm' może odnosić się do obiektów medycznych, co stwarza dodatkowe zamieszanie w interpretacji mapy. Wybór niewłaściwych symboli może wynikać z braku znajomości standardów kartograficznych, co jest istotne w profesjonalnym podejściu do tworzenia map. Użytkownicy map powinni być świadomi konsekwencji wynikających z błędnych oznaczeń, ponieważ mogą one utrudniać nie tylko nawigację, ale również planowanie przestrzenne oraz działania związane z zarządzaniem lokalnymi społecznościami. Właściwe oznaczanie obiektów na mapach nie tylko wpływa na ich użyteczność, ale również odzwierciedla dbałość o dokładność informacji przestrzennych.

Pytanie 37

Błąd, który nie wpływa na kartometryczną precyzję mapy, to

A. przeniesienia punktów z materiału wyjściowego na oryginał mapy

B. wysokościowych pomiarów terenowych

C. materiału wyjściowego, na podstawie którego powstała mapa

D. deformacji papieru

Wybór odpowiedzi dotyczącej wysokościowych pomiarów terenowych jako elementu, który nie wpływa na kartometryczną dokładność mapy, jest trafny. Kartometryczna dokładność odnosi się do precyzji i dokładności odwzorowania rzeczywistych położenia obiektów na mapie, co jest determinowane przez wiele czynników, ale nie przez błędy pomiarów wysokościowych. Wysokościowe pomiary terenowe są istotne w kontekście modelowania powierzchni terenu i kształtowania trójwymiarowych przedstawień, lecz nie wpływają na dwuwymiarowe odwzorowanie przestrzenne, które jest kluczowe w kontekście kartometrycznej dokładności. Na przykład, w sytuacjach, gdy mapa jest używana do nawigacji na poziomie gruntu, to błędy w pomiarach wysokości nie mają wpływu na lokalizację punktów na mapie. Również w praktyce kartograficznej, przy zastosowaniu standardów takich jak ISO 19111 dotyczących geograficznych informacji przestrzennych, kluczowe są pomiary poziome, a nie wysokościowe. Zatem, w kontekście kartometrycznej dokładności, błędy w wysokościowych pomiarach terenowych są drugorzędne.

Pytanie 38

Jak nazywa się wskazana strzałką część znaku osnowy geodezyjnej?

A. Podcentr.

B. Głowica.

C. Fundament.

D. Mimośród.

Fundament, głowica i mimośród to elementy znaku osnowy geodezyjnej, ale każdy z nich pełni inną rolę i nie może być mylony z podcentr. Fundament jest dolną częścią znaku, która zapewnia jego stabilność i mocowanie w podłożu, ale nie ma bezpośredniego wpływu na precyzyjne umiejscowienie znaku, które jest kluczowe w geodezji. Głowica natomiast to część znaku, która zazwyczaj jest widoczna nad powierzchnią terenu i służy do identyfikacji znaku geodezyjnego, ale nie zawiera mechanizmu stabilizacji. Mimośród to termin używany w różnych kontekstach, najczęściej w mechanice, ale nie odnosi się do elementów znaku osnowy geodezyjnej. Pojęcie to może być mylone z pojęciem podcentru, co jest częstym błędem w rozumieniu geodezyjnych znaków osnowy. Znalezienie właściwej lokalizacji podcentru to skomplikowane zadanie, które wymaga znajomości zasad w geodezji, a także zrozumienia, jak poszczególne części znaku współdziałają ze sobą w praktyce. Ignorowanie roli podcentru w kontekście stabilizacji punktów osnowy może prowadzić do poważnych błędów w pomiarach, co wskazuje na konieczność dokładnego rozumienia wszystkich elementów znaku osnowy.

Pytanie 39

Wyznacz przyrost Ayi_2 w osi Y, jeśli zmierzona odległość między punktami 1 i 2 d_1-2 = 100,00 m, sinAz_1-2 = 0,760400, cosAz_1-2 = 0,649455.

A. 76,04 m

B. 6,49 m

C. 64,94 m

D. 7,60 m

Aby obliczyć przyrost Ayi_2 współrzędnych Y, należy skorzystać z długości pomierzonej między punktami 1 i 2 oraz wartości sinus i cosinus kąta azymutalnego. Obliczenia sprowadzają się do zastosowania wzoru: Ayi_2 = d_1-2 * sin(Az_1-2). Wstawiając wartości: Ayi_2 = 100,00 m * 0,760400 = 76,04 m. Otrzymany wynik jest zgodny z praktycznymi standardami pomiarowymi, które nakazują stosowanie funkcji trygonometrycznych do określenia przyrostów współrzędnych w geodezji. Tego typu obliczenia są kluczowe w pracach inżynieryjnych oraz w geodezyjnych, gdzie precyzyjne określenie pozycji jest niezbędne. Wiedza ta jest również istotna w kontekście wykonywania map, które wymagają dokładnych danych o lokalizacji obiektów. Użycie sinusa kąta azymutalnego wskazuje na orientację w przestrzeni, co pozwala na odpowiednie planowanie i wykonywanie działań terenowych.

Pytanie 40

Która z metod pomiarów sytuacyjnych szczegółów terenowych opiera się na pomiarze kątów oraz odległości przy użyciu tachimetru?

A. Wcięć kątowych

B. Ortogonalna

C. Domiarów prostokątnych

D. Biegunowa

Metoda biegunowa to naprawdę podstawowa rzecz w geodezji. Chodzi o to, żeby zmierzyć kąty i odległości przy pomocy tachimetru. Dzięki temu, można dokładnie ustalić, gdzie są punkty w terenie, w odniesieniu do jednego, wybranego punktu. Tachimetr łączy w sobie teodolity i dalmierze, co pozwala na jednoczesne odczyty kątów poziomych i pionowych oraz dystansów do różnych punktów. To wszystko sprawia, że pomiary są efektywniejsze i bardziej precyzyjne. Metoda biegunowa jest szczególnie przydatna, gdy teren jest trudny do ogarnięcia, albo gdy potrzebujemy szybko i dokładnie zarejestrować teren. W branży są też różne normy, jak te ISO dotyczące pomiarów, które mówią, jak ważne jest korzystanie z tej metody w geodezji i inżynierii, czy przy tworzeniu map.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej