Wyniki egzaminu

Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik informatyk
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 15 kwietnia 2026 19:04
  • Data zakończenia: 15 kwietnia 2026 19:46

Egzamin zdany!

Wynik: 37/40 punktów (92,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

W systemie zarządzania bazami danych MySQL komenda CREATE USER pozwala na

A. pokazanie danych o istniejącym użytkowniku
B. zmianę hasła dla już istniejącego użytkownika
C. stworznie nowego użytkownika oraz przydzielenie mu uprawnień do bazy
D. utworzenie użytkownika
Odpowiedzi sugerujące utworzenie użytkownika i nadanie mu praw do bazy lub wyświetlenie informacji o istniejącym użytkowniku nie są poprawne, ponieważ CREATE USER służy jedynie do definicji konta użytkownika, a nie do przypisywania mu uprawnień. W rzeczywistości, aby przyznać dostęp do bazy danych, należy użyć osobnego polecenia GRANT, które zarządza uprawnieniami dla już istniejących użytkowników. Z tego powodu pomylenie tych dwóch poleceń może prowadzić do nieefektywnego zarządzania użytkownikami w systemie bazy danych. Innym błędnym podejściem jest przypisanie funkcji wyświetlania informacji o użytkownikach do CREATE USER. W MySQL do uzyskania takich informacji wykorzystuje się zapytania do systemowych tabel informacyjnych lub polecenie SHOW GRANTS, które pozwala na przeglądanie przyznanych uprawnień dla konkretnego użytkownika. Z kolei zmiana hasła istniejącego użytkownika z wykorzystaniem CREATE USER jest również pomyłką, gdyż do takiej operacji należy używać polecenia ALTER USER, co pozwala na aktualizację danych logowania bez konieczności usuwania i ponownego tworzenia konta. Błędy te wynikają często z niepełnego zrozumienia funkcji poszczególnych poleceń SQL, co może prowadzić do nieefektywnego zarządzania bazą danych oraz zwiększonego ryzyka bezpieczeństwa.

Pytanie 2

Jak określa się metodę umożliwiającą nawiązanie asynchronicznego połączenia klienta z serwerem i prowadzenie komunikacji bez konieczności przeładowania całej strony WWW?

A. PHP
B. VBScript
C. XML
D. AJAX
AJAX (Asynchronous JavaScript and XML) to technika używana w projektowaniu aplikacji internetowych, która umożliwia asynchroniczną komunikację między klientem a serwerem. Główną zaletą AJAX jest to, że pozwala na zaktualizowanie części strony internetowej bez potrzeby jej przeładowywania. Dzięki temu użytkownicy mogą interaktywnie korzystać z aplikacji, co poprawia doświadczenia użytkownika i zwiększa wydajność strony. Przykładem zastosowania AJAX może być dynamiczne ładowanie danych w formularzach, aktualizacja treści przy użyciu przycisków (np. 'Zobacz więcej'), czy też autouzupełnianie w polach tekstowych. Wykorzystując AJAX, deweloperzy mogą również minimalizować ruch sieciowy, ponieważ tylko zmienione lub nowe dane są przesyłane między serwerem a klientem. Technika ta jest zgodna z wieloma standardami webowymi, w tym z RESTful API, co czyni ją kluczowym elementem nowoczesnych architektur webowych. Warto zaznaczyć, że AJAX jest fundamentem dla wielu frameworków JavaScript, takich jak jQuery, Angular czy React, które jeszcze bardziej ułatwiają jego implementację.

Pytanie 3

W jaki sposób funkcjonuje instrukcja do łączenia wyników zapytań INTERSECT w SQL?

A. Zwraca te wiersze, które wystąpiły w wyniku drugiego zapytania, natomiast nie było ich w wyniku pierwszego zapytania
B. Zwraca część wspólną wyników dwóch zapytań
C. Zwraca te wiersze, które wystąpiły w wyniku pierwszego zapytania, jednak nie były obecne w wyniku drugiego zapytania
D. Zwraca zbiór wyników z pierwszego zapytania oraz zbiór wyników z drugiego zapytania, automatycznie eliminując powtarzające się wiersze
Instrukcja INTERSECT w języku SQL jest używana do zwracania wspólnych wyników dwóch lub więcej zapytań SELECT. W praktyce INTERSECT identyfikuje i zwraca jedynie te wiersze, które występują zarówno w pierwszym, jak i w drugim zbiorze wyników. Warto zauważyć, że podczas używania tej instrukcji, domyślnie usuwane są duplikaty, co oznacza, że każde unikalne wystąpienie wspólnych wierszy zostanie zwrócone tylko raz. Na przykład, jeżeli mamy dwa zapytania: pierwsze zwracające klientów z miasta A, a drugie klientów z miasta B, zastosowanie INTERSECT pozwoli nam uzyskać listę klientów, którzy znajdują się w obu zbiorach, co może być istotne w kontekście analizy danych lub segmentacji rynku. W kontekście standardów SQL, INTERSECT jest jednym z operatorów zbiorowych, obok UNION i EXCEPT, co czyni go fundamentalnym narzędziem w pracy z relacyjnymi bazami danych. Użycie INTERSECT może być korzystne w sytuacjach, gdy chcemy uzyskać analizę porównawczą lub zidentyfikować wspólne elementy pomiędzy różnymi zestawami danych, co jest kluczowe w wielu zastosowaniach analitycznych i raportowych.

Pytanie 4

Jaką maksymalną ilość znaczników <td> można zastosować w tabeli składającej się z trzech kolumn i trzech wierszy, w której nie ma złączeń komórek ani wiersza nagłówkowego?

A. 6
B. 3
C. 12
D. 9
Tabela o trzech kolumnach i trzech wierszach składa się z 9 komórek, co oznacza, że maksymalna liczba znaczników <td>, które można zastosować w takiej tabeli, wynosi 9. Każda komórka tabeli jest reprezentowana przez znacznik <td>, dlatego musisz pomnożyć liczbę kolumn (3) przez liczbę wierszy (3), co daje 3 * 3 = 9. To podejście odzwierciedla najlepsze praktyki w tworzeniu tabel HTML, które zakładają, że każda komórka powinna być jednoznacznie określona. Warto pamiętać, że unikanie złączeń komórek upraszcza strukturę tabeli, co ułatwia przetwarzanie przez różne systemy oraz poprawia dostępność strony. Przykład zastosowania to np. wyświetlanie danych o produktach w sklepie internetowym, gdzie każda informacja o produkcie, taka jak nazwa, cena i opis, znajduje się w osobnej komórce. Zgodnie z wytycznymi W3C, stosowanie semantycznych znaczników poprawia SEO i ułatwia nawigację.

Pytanie 5

Tabele: Firmy oraz Zamówienia są ze sobą powiązane relacją jeden do wielu. Aby uzyskać tylko identyfikatory zamówień wraz z odpowiadającymi im nazwami firm dla przedsiębiorstw, których poziom wynosi 4, należy użyć polecenia

Ilustracja do pytania
A. SELECT Zamówienia.id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy ON Zamówienia.id = Firmy.id WHERE poziom = 4
B. SELECT id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy ON Zamówienia.Firmy_id = Firmy.id WHERE poziom = 4
C. SELECT Zamówienia.id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy ON Zamówienia.Firmy_id = Firmy.id WHERE poziom = 4
D. SELECT Zamówienia.id, nazwa FROM Zamówienia JOIN Firmy WHERE poziom = 4
Odpowiedź numer 2 jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje poprawne połączenie między tabelami Zamowienia i Firmy przy użyciu klucza obcego Firmy_id, co jest zgodne z praktykami projektowania relacyjnych baz danych. Klucz obcy w tabeli Zamowienia wskazuje na klucz główny w tabeli Firmy, co odzwierciedla relację jeden do wielu, gdzie jedna firma może mieć wiele zamówień. Właściwe stosowanie kluczy obcych nie tylko poprawia integralność danych, ale także ułatwia zrozumienie struktury danych. Właściwe użycie klauzuli JOIN z warunkiem ON pozwala na efektywne powiązanie rekordów z obu tabel. Warunek WHERE poziom = 4 pozwala na filtrowanie wyników, co jest kluczowe w analizie danych, umożliwiając wyodrębnienie tylko tych rekordów, które spełniają określone kryteria. Dzięki temu możemy uzyskać zestaw danych zawierający tylko te zamówienia, które pochodzą od firm o określonym poziomie, co jest częstym wymogiem w raportach biznesowych. Praktyczne użycie tego typu zapytań jest niezastąpione w aplikacjach analitycznych i systemach raportowania, gdzie precyzyjne filtrowanie i łączenie danych ma kluczowe znaczenie dla podejmowania decyzji biznesowych. Dbając o zgodność z najlepszymi praktykami, takie zapytania powinny być dobrze testowane i optymalizowane, aby zapewnić ich efektywność w dużych zbiorach danych.

Pytanie 6

Systemem zarządzania wersjami w projekcie programistycznym, który działa w trybie rozproszonym, jest

A. TotalCommander
B. GIT
C. Eclipse
D. FileZilla
GIT jest rozproszonym systemem kontroli wersji, który pozwala na efektywne zarządzanie kodem źródłowym projektu programistycznego. Jego architektura umożliwia każdemu programiście posiadanie lokalnej kopii repozytorium, co przyspiesza operacje takie jak commit, diff czy log, ponieważ nie wymaga dostępu do zdalnego serwera. GIT wspiera równoległą pracę wielu deweloperów, umożliwiając tworzenie gałęzi (branch) do rozwijania funkcji czy naprawy błędów bez wpływania na główną wersję kodu. Przykładami praktycznego zastosowania są: rozwijanie nowych funkcjonalności w oddzielnych gałęziach, zarządzanie kodem w projektach open source, czy współpraca w zespołach rozproszonych geograficznie, gdzie deweloperzy mogą synchronizować swoje zmiany poprzez operacje push i pull. Warto także zaznaczyć, że GIT jest szeroko stosowany w standardach branżowych, takich jak Continuous Integration/Continuous Deployment (CI/CD), co podkreśla jego znaczenie w nowoczesnym procesie wytwarzania oprogramowania.

Pytanie 7

Jak nazywa się metoda dodawania arkusza stylów do dokumentu HTML zastosowana w poniższym kodzie?

<p style="color: red;">tekst paragrafu</p>
A. Styl wewnętrzny
B. Styl alternatywny, zewnętrzny
C. Styl zewnętrzny
D. Styl wpisany, lokalny
Styl wpisany, lokalny, to metoda definiowania stylów bezpośrednio w elemencie HTML, co jest dokładnie tym, co widzimy w przedstawionym kodzie. W tym przypadku atrybut "style" jest użyty, aby ustawić kolor tekstu na czerwony dla konkretnego paragrafu. Ta metoda jest przydatna, gdy potrzebujemy szybko wprowadzić zmiany w stylu pojedynczego elementu bez konieczności edytowania zewnętrznych arkuszy stylów. Z perspektywy standardów webowych, lokalne style mogą wprowadzać poważne problemy z utrzymaniem kodu, gdy stosowane w nadmiarze, ponieważ kody CSS mogą stać się trudne do zarządzania, a konsystencja stylów może być zagrożona. Z tego powodu, dla bardziej rozbudowanych projektów, rekomenduje się korzystanie z arkuszy stylów zewnętrznych lub wewnętrznych, które zapewniają lepszą organizację kodu oraz ułatwiają zarządzanie stylami na większą skalę. Dobrą praktyką jest również korzystanie z klas CSS, co pozwala na ponowne wykorzystanie stylów w różnych częściach dokumentu, eliminując duplikacje.

Pytanie 8

Zapis tagu HTML w formie <a href="#hobby">przejdź</a>?

A. jest poprawny, po kliknięciu w odnośnik otworzy się strona internetowa o adresie "hobby"
B. jest błędny, w atrybucie href trzeba wpisać adres URL
C. jest poprawny, po kliknięciu w odnośnik aktualna strona zostanie przewinięta do elementu o nazwie "hobby"
D. jest błędny, niepoprawnie użyto znaku "#" w atrybucie href
Twoja odpowiedź jest trafna, bo znacznik <a href="#hobby">przejdź</a> naprawdę jest zgodny z tym, co mówi HTML. Jak to działa? No, ten znak '#' wskazuje na lokalny odnośnik, co oznacza, że przeglądarka szuka elementu na stronie, który ma id "hobby". Przykładowo, jeśli w kodzie HTML mamy coś jak <div id="hobby">, to klikając w link, przewinie widok do tej sekcji. To jest super przydatne, zwłaszcza w długich dokumentach czy różnych aplikacjach, bo pozwala szybko skakać do interesujących nas części. Z mojego doświadczenia, używanie takich lokalnych odnośników nie tylko ułatwia nawigację, ale też poprawia SEO i interakcję użytkowników z treścią. Warto to stosować!

Pytanie 9

W CSS, aby ustawić wcięcie pierwszej linii akapitu na 30 pikseli, należy użyć następującego zapisu

A. p { text-spacing: 30px; }
B. p { line-indent: 30px; }
C. p { line-height: 30px; }
D. p { text-indent: 30px; }
Odpowiedź p { text-indent: 30px; } jest poprawna, ponieważ właściwość text-indent w CSS służy do definiowania wcięcia pierwszej linii tekstu w elemencie blokowym, takim jak akapit (p). Umożliwia to nadanie tekstowi estetycznego wyglądu oraz zwiększenie czytelności, szczególnie w dłuższych blokach tekstu. Wartość 30px oznacza, że pierwsza linia akapitu zostanie przesunięta o 30 pikseli w prawo względem pozostałych linii. Przykładowo, jeśli mamy długi akapit z tekstem, zastosowanie wcięcia może pomóc w wyodrębnieniu go wizualnie, co sprzyja lepszemu zrozumieniu zawartości przez użytkowników. Warto także dodać, że standardy CSS są regularnie aktualizowane, a stosowanie dobrych praktyk, takich jak odpowiednie formatowanie tekstu, ma kluczowe znaczenie w projektowaniu responsywnych i przyjaznych dla użytkownika stron internetowych. Wykorzystanie text-indent jest jedną z technik, które przyczyniają się do poprawy UX (User Experience).

Pytanie 10

Wskaż styl CSS za pomocą, którego uzyskano przedstawiony efekt

Styl 1.
img {
  width: 100px;
  border-radius: 10%;
}
Styl 2.
img {
  width: 100px;
  border-radius: 50px;
}
Styl 3.
img {
  width: 100px;
  border: 50% green;
}
Styl 4.
img {
  width: 100px;
  shape: circle;
}
Ilustracja do pytania
A. Styl 3.
B. Styl 1.
C. Styl 4.
D. Styl 2.
Dobrze! Wybrałeś właściwą odpowiedź, która jest 'Styl 2.'. Ten styl CSS składa się z właściwości border-radius z wartością 50px. Właściwość border-radius jest używana do zaokrąglania rogów elementu. Wartość tej właściwości może być ustawiona na dowolną liczbę pikseli, a w tym przypadku ustawiona jest na 50px, co daje efekt widoczny na obrazie. Jest to ważna cecha w CSS, ponieważ pozwala na dodanie subtelnego zaokrąglenia do elementów na stronie internetowej, co może zdecydowanie poprawić jej wygląd. Pamiętaj, że dobre praktyki projektowania stron internetowych polegają na wykorzystywaniu tej właściwości z umiarem, aby uniknąć przekombinowania i utraty profesjonalizmu strony.

Pytanie 11

Kod programu wraz z komentarzami oraz opisem algorytmów i metod stanowi dokumentację

A. graficzną.
B. audiowizualną.
C. techniczną.
D. urzędową.
Poprawnie – mówimy tutaj o dokumentacji technicznej. Kod programu razem z komentarzami w kodzie, opisem algorytmów, struktur danych, interfejsów, sposobu działania poszczególnych modułów czy klas to właśnie klasyczny przykład dokumentacji technicznej. W branży IT przyjmuje się, że dokumentacja techniczna jest skierowana głównie do programistów, administratorów, czasem też architektów systemów, czyli osób, które będą rozwijać, utrzymywać lub integrować dany system. Nie jest to materiał marketingowy ani „urzędowy”, tylko coś, co ma pomóc zrozumieć jak system działa od środka. W praktyce dokumentacja techniczna obejmuje na przykład: komentarze w kodzie źródłowym (zgodne z konwencją danego języka, np. PHPDoc, JSDoc), opisy algorytmów w plikach README, wiki projektowe, diagramy UML, schematy przepływu danych, opisy endpointów API, a nawet instrukcje uruchomienia środowiska developerskiego. Moim zdaniem im lepiej zrobiona taka dokumentacja, tym łatwiej jest później komuś „wejść” w projekt bez zadawania dziesiątek pytań. Dobre praktyki mówią, żeby dokumentacja techniczna była aktualna, wersjonowana razem z kodem (np. w Git), a komentarze w kodzie nie powtarzały tego, co oczywiste, tylko wyjaśniały „dlaczego tak”, a nie „co robi ta linijka”. W projektach webowych dokumentacja techniczna opisuje na przykład, jak działa logika logowania użytkownika, jak są zrobione zapytania do bazy, jakie są ograniczenia wydajnościowe. To wszystko pozwala utrzymać spójność systemu i ułatwia debugowanie oraz rozwój nowych funkcji. Dlatego odpowiedź „techniczną” jest jak najbardziej zgodna z tym, jak branża rozumie dokumentację w kontekście programowania i algorytmów.

Pytanie 12

Zapis w CSS `h2 {background-color: green;}` spowoduje, że kolor zielony będzie dotyczył

A. czcionki nagłówków drugiego poziomu
B. czcionki wszystkich nagłówków na stronie
C. tła tekstu nagłówka drugiego poziomu
D. tła całej witryny
Zapis CSS 'h2 {background-color: green;}' ustawia styl dla nagłówków drugiego stopnia. Dzięki właściwości 'background-color' tło nagłówka zrobi się zielone, co oznacza, że obszar za tekstem tego nagłówka będzie miał kolor zielony. Ważne, żeby pamiętać, że to działa tylko na tło samego nagłówka, a nie na całą stronę. Na przykład, jeśli w elemencie h2 jest tekst 'Witamy na naszej stronie', to tło tego nagłówka dostaje zielony kolor. To podejście jest zgodne z CSS, które pozwala na precyzyjne stylizowanie różnych elementów w dokumencie. Można też używać różnych trybów kolorów jak RGB, HEX czy HSL, co daje jeszcze większe możliwości w projektowaniu.

Pytanie 13

Które zapytanie języka SQL zlicza wszystkie rekordy w tabeli Zamowienia?

A. COUNT(Zamowienia);
B. SELECT ALL(*) FROM Zamowienia;
C. SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia;
D. SELECT SUM() FROM Zamowienia;
Prawidłowe zapytanie to: SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia;. Funkcja agregująca COUNT() w SQL służy właśnie do zliczania rekordów, a gwiazdka * oznacza „wszystkie kolumny”, czyli w praktyce każdy wiersz w tabeli. Silnik bazy danych nie patrzy wtedy na konkretne pola, tylko sprawdza ile wierszy spełnia warunek w klauzuli FROM/WHERE. To jest standardowy zapis opisany w dokumentacji większości systemów bazodanowych, takich jak MySQL, PostgreSQL, SQL Server czy Oracle. Moim zdaniem warto od razu zapamiętać ten wzorzec, bo jest używany dosłownie wszędzie: do paginacji wyników w aplikacjach webowych (np. policzenie ile jest wszystkich zamówień, żeby wyświetlić numer strony), do raportów (ile zamówień w danym miesiącu), do monitoringu (ile rekordów ma tabela po imporcie danych) itd. Bardzo często łączy się COUNT(*) z klauzulą WHERE, np.: SELECT COUNT(*) FROM Zamowienia WHERE status = 'zrealizowane'; – wtedy zliczasz tylko wybrane zamówienia, spełniające warunek. Dobra praktyka jest też taka, że jeśli chcesz policzyć wszystkie wiersze, to używasz właśnie COUNT(*), a nie COUNT(nazwa_kolumny), bo COUNT(kolumny) pomija wartości NULL. To czasem jest pożądane, ale domyślnie, przy zwykłym „ile jest rekordów w tabeli”, stosuje się COUNT(*). W wielu optymalizacjach baz danych silnik ma specjalne mechanizmy, które potrafią bardzo szybko policzyć COUNT(*) bez czytania całej tabeli, co jest kolejnym powodem, żeby korzystać z tej formy, zgodnie z dobrą praktyką branżową.

Pytanie 14

Jakie polecenie pozwala na zwiększenie wartości o jeden w kolumnie RokStudiów w tabeli Studenci dla uczniów, którzy są na roku 1÷4?

A. UPDATE Studenci SET RokStudiow WHERE RokStudiow < 5
B. UPDATE Studenci SET RokStudiow = RokStudiow+1 WHERE RokStudiow < 5
C. UPDATE Studenci, RokStudiow+1 WHERE RokStudiow < 5
D. UPDATE RokStudiow SET RokStudiow++ WHERE RokStudiow < 5
Odpowiedź 'UPDATE Studenci SET RokStudiow = RokStudiow+1 WHERE RokStudiow < 5;' jest prawidłowa, ponieważ poprawnie wykorzystuje składnię SQL do aktualizacji wartości w tabeli. W tym przypadku, polecenie zmienia wartość kolumny RokStudiow o jeden dla wszystkich studentów, którzy mają przypisany rok studiów mniejszy niż 5. Użycie 'SET RokStudiow = RokStudiow+1' jest zgodne z zasadą aktualizacji danych, gdzie przypisanie nowej wartości korzysta z obecnej wartości i modyfikuje ją. W praktyce, takie operacje są niezbędne w systemach zarządzania bazami danych, zwłaszcza w kontekście obliczeń związanych z postępem akademickim studentów, a przestrzeganie standardów SQL pomaga w utrzymaniu spójności i integralności danych. Dobrą praktyką jest również wykonanie operacji aktualizacji w sposób, który minimalizuje ryzyko utraty danych oraz zwiększa efektywność zapytań, co jest istotne w dużych bazach danych.

Pytanie 15

Rodzaj programowania, w którym sekwencja poleceń (instrukcji) dostarczanych komputerowi jest traktowana jako program, określa się mianem programowania

A. logicznogo
B. funkcyjnego
C. imperatywnego
D. stanowego
Programowanie imperatywne to taki sposób myślenia w kodowaniu, gdzie dajemy komputerowi jasne instrukcje, co ma robić krok po kroku. Oznacza to, że mówimy mu, jak dojść do celu. To całkiem inne podejście niż w programowaniu funkcyjnym, gdzie raczej koncentrujemy się na funkcjach i operacjach na danych. W imperatywnym korzystamy z różnych elementów, jak zmienne, pętle czy warunki, żeby kontrolować, co się dzieje w programie. Można tu wymienić języki takie jak C, C++, Java czy Python – wszystkie są bardzo popularne w branży, zwłaszcza przy tworzeniu różnorodnych aplikacji lub systemów operacyjnych. Myślę, że połączenie programowania imperatywnego z obiektowym to świetny pomysł, bo dzięki temu łatwiej zarządzać kodem i korzystać z różnych wzorców projektowych, co zazwyczaj poprawia jego czytelność i efektywność.

Pytanie 16

Jak określa się program, który realizuje polecenia zawarte w kodzie źródłowym tworzonego oprogramowania bez wcześniejszego generowania programu wynikowego?

A. Konwerter kodu
B. Kompilator
C. Interpreter
D. Konwerter języka
Interpreter to program, który wykonuje instrukcje zawarte w kodzie źródłowym bez potrzeby wcześniejszego generowania kodu wynikowego. Działa on na zasadzie analizy i wykonywania kodu w czasie rzeczywistym, co pozwala na szybkie testowanie i debugowanie aplikacji. Dzięki temu programiści mogą wprowadzać zmiany w kodzie i natychmiastowo sprawdzać ich efekty, co znacznie przyspiesza proces tworzenia oprogramowania. Interpretery są często wykorzystywane w językach skryptowych, takich jak Python, JavaScript czy Ruby, gdzie szybka iteracja jest kluczowa. Warto również zaznaczyć, że interpretery mogą być częścią większych środowisk programistycznych, co jest zgodne z praktykami Agile, które promują elastyczność i szybkie dostosowywanie się do zmieniających się wymagań. Dlatego znajomość działania interpreterów jest niezbędna dla każdego programisty, który chce skutecznie rozwijać swoje umiejętności i dostosowywać się do nowoczesnych trendów w programowaniu.

Pytanie 17

input[type=number] { background-color: Brown; }
Zapis tego selektora oznacza, że tło będzie miało brązowy kolor dla:
A. wszystkich tekstów na stronie internetowej
B. pól edycyjnych, które są typu numerycznego
C. pól edycyjnych, w które użytkownik wprowadzi dowolną cyfrę
D. wszystkich typów pól edycyjnych
Selekcja `input[type=number]` w CSS jest używana do stylizacji pól formularzy, które oczekują wartości numerycznych. Tło tych pól zostanie ustawione na kolor brązowy, co wpływa na ich wygląd i może poprawić doświadczenie użytkownika. Takie podejście jest zgodne z zasadami dostępności, ponieważ pozwala użytkownikom na natychmiastowe rozpoznanie, które pola są przeznaczone do wprowadzania cyfr. Przykładem zastosowania może być formularz zamówienia, w którym część pól ma określony typ, jak `number`, co ogranicza wprowadzanie do wartości liczbowych. Używając odpowiednich typów input, projektanci mogą tworzyć bardziej intuicyjne interfejsy, które redukują błędy użytkowników oraz poprawiają proces wypełniania formularzy. W tym kontekście warto również zwrócić uwagę na standardy W3C, które zalecają stosowanie typów input, aby zapewnić lepszą kompatybilność i funkcjonalność w różnych przeglądarkach i urządzeniach.

Pytanie 18

Przedstawione polecenie SQL nadaje użytkownikowi adam@localhost prawa:

GRANT SELECT, INSERT, UPDATE, DELETE ON klienci TO adam@localhost
A. manipulowania danymi w tabeli klienci.
B. zarządzania strukturą tabeli klienci.
C. manipulowania danymi bazy danych klienci.
D. zarządzania strukturą bazy danych klienci.
Niepoprawne odpowiedzi sugerują, że polecenie SQL nadaje użytkownikowi 'adam' z hosta 'localhost' prawa zarządzania strukturą bazy danych lub tabeli 'klienci', co jest niezgodne z prawdą. Zgodnie z konstrukcją polecenia GRANT, użytkownik otrzymuje prawa do manipulowania danymi, a nie do zarządzania strukturą. Zarządzanie strukturą bazy danych lub tabeli obejmuje operacje takie jak CREATE, ALTER, DROP, które pozwalają na tworzenie, modyfikowanie lub usuwanie bazy danych lub tabeli. Te uprawnienia są zazwyczaj zarezerwowane dla administratorów bazy danych i nie są nadawane zwykłym użytkownikom, co jest zgodne z zasadą minimalnych uprawnień dla bezpieczeństwa systemu. Dodatkowo, polecenie nie odnosi się do całej bazy danych 'klienci', tylko do konkretnej tabeli 'klienci'. Tę pomyłkę można zrozumieć, jako nieprawidłowe zrozumienie hierarchii i struktury bazy danych.

Pytanie 19

Jaką funkcję pełni instrukcja DROP w języku SQL?

A. zmienić właściwości obiektu
B. aktualizować dane obiektu
C. usunąć już istniejący obiekt
D. wprowadzić nowy obiekt
Instrukcja DROP w języku SQL jest kluczowym narzędziem do zarządzania bazami danych, używaną do usuwania istniejących obiektów, takich jak tabele, widoki czy procedury składowane. Kiedy używamy polecenia DROP, nie tylko usuwamy obiekt z bazy danych, ale również wszystkie dane z nim związane, co sprawia, że operacja ta jest nieodwracalna. Przykładowo, jeśli chcemy usunąć tabelę o nazwie 'Użytkownicy', musimy użyć polecenia DROP TABLE Użytkownicy. Ważne jest, aby przed wykonaniem takiej operacji upewnić się, że dane są już zarchiwizowane lub nie są już potrzebne, ponieważ ta instrukcja nie da nam możliwości ich odzyskania po wykonaniu. W praktyce, DROP powinno być stosowane z rozwagą — zaleca się przed wykonaniem operacji wykorzystanie polecenia SELECT, aby sprawdzić, jakie dane są w danym obiekcie. Zgodnie z najlepszymi praktykami, organizacje powinny wprowadzać polityki dotyczące usuwania danych, aby zminimalizować ryzyko przypadkowej utraty ważnych informacji.

Pytanie 20

Przy konwersji obrazu o 8 bitowej głębi kolorów na 4 bitową, liczba dostępnych kolorów zmniejszy się o

A. 240
B. 16
C. 24
D. 256
Konwersja obrazu z 8-bitową głębią kolorów na 4-bitową głębię oznacza, że zredukowana zostaje liczba możliwych kolorów. W 8-bitowym obrazie mamy 2^8, co daje 256 kolorów. Natomiast w 4-bitowym obrazie liczba kolorów wynosi 2^4, czyli 16 kolorów. Aby określić, o ile kolorów zmniejsza się obraz, należy od liczby kolorów w 8-bitowym obrazie odjąć liczbę kolorów w 4-bitowym obrazie: 256 - 16 = 240. Proces ten jest istotny w kontekście kompresji obrazu i ograniczeń pamięci, szczególnie w systemach wbudowanych, gdzie zasoby są ograniczone. Przykładowo, starsze urządzenia graficzne mogą być ograniczone do 4-bitowej głębi koloru, co wpływa na jakość wyświetlanego obrazu, ale pozwala na oszczędność zasobów. Zmniejszenie głębi kolorów wprowadza również zmiany w palecie kolorów, co może być istotne w zastosowaniach takich jak grafika rastrowa czy tworzenie gier retro, gdzie stylizacja i ograniczenia techniczne mogą wprowadzać estetyczne aspekty do projektowania.

Pytanie 21

Programista stworzył w języku C++ pętlę mającą na celu obliczenie wartości 5! (5! = 1 * 2 * 3 * 4 * 5). Niestety, popełnił błąd logiczny, gdyż

int a = 1; 
for (int i=1; i < 5; i++)
{
a = a * i;
}
cout << a;
A. Zmienna a powinna być inicjowana wartością 0 zamiast 1.
B. W drugim parametrze pętli powinno być porównanie i < 6 zamiast i < 5.
C. Parametr i pętli powinien być rozpoczęty od wartości 0 zamiast 1.
D. Parametr i pętli powinien być zmniejszany zamiast zwiększany.
W poprawnej odpowiedzi wskazano, że w drugim parametrze pętli powinno być porównanie i < 6 zamiast i < 5. W kontekście obliczania silni 5! (czyli 5*4*3*2*1), pętla for powinna iterować od 1 do 5, co oznacza, że końcowy warunek pętli powinien uwzględniać 5. W przeciwnym razie, ostatnia iteracja, w której i wynosi 5, nie będzie wykonana, co skutkuje błędnym wynikiem. Prawidłowa pętla powinna wyglądać tak: for (int i=1; i <= 5; i++) lub for (int i=1; i < 6; i++). Takie podejście jest zgodne z zasadami programowania, które zalecają, aby końcowy warunek pętli obejmował ostatnią wartość, która ma być przetwarzana. Dobrą praktyką w programowaniu jest również przemyślenie granic pętli, aby zapewnić, że wszystkie wymagane wartości są uwzględniane w obliczeniach, co jest kluczowe w takich obliczeniach matematycznych jak silnia.

Pytanie 22

W przedstawionej regule CSS h1{color: blue} co oznacza h1?

A. selektor
B. deklarację
C. klasę
D. wartość
W regule CSS h1{color: blue} termin h1 odnosi się do selektora, który jest używany do wybierania elementów HTML, a w tym przypadku oznacza wszystkie nagłówki pierwszego poziomu. Selekcje w CSS są kluczowym elementem stylizacji stron internetowych, ponieważ pozwalają na precyzyjne określenie, które elementy mają być stylizowane. Selekcja h1 odnosi się do wszystkich elementów <h1> w dokumencie HTML, co oznacza, że wszystkie nagłówki pierwszego poziomu zostaną stylizowane zgodnie z podaną regułą. Wartością kolorystyki, czyli blue, jest przypisana do właściwości CSS 'color', co skutkuje zmianą koloru tekstu nagłówka na niebieski. Zgodnie z W3C, CSS (Cascading Style Sheets) pozwala na oddzielenie treści od prezentacji, co zwiększa elastyczność i ułatwia zarządzanie stylem strony. Przykładem praktycznym może być strona internetowa, gdzie wszystkie nagłówki pierwszego poziomu są wyróżnione kolorem niebieskim, co przyciąga uwagę użytkowników i poprawia czytelność. Selekcja jest zatem podstawowym narzędziem w stylizacji, umożliwiającym aplikację reguł CSS do określonych elementów HTML.

Pytanie 23

Określ rezultat działania skryptu napisanego w języku PHP ```PHP "Perl",14=>"PHP",20=>"Python",22=>"Pike"); asort($tablica); print("

");
print_r($tablica);
print("
"); ?> ```

Ilustracja do pytania
A. rys. C
B. rys. B
C. rys. A
D. rys. D
Poprawna odpowiedź wskazuje uporządkowanie tablicy asocjacyjnej według wartości. Funkcja asort() w języku PHP sortuje tablicę według wartości, zachowując klucze. Oznacza to, że elementy zostaną uporządkowane alfabetycznie według nazw języków, co w tym przypadku prowadzi do kolejności PHP Perl Pike Python. Klucze pozostają przypisane do swoich wartości co jest ważnym aspektem przy pracy z tablicami asocjacyjnymi w PHP. Praktyczne zastosowanie tej funkcji obejmuje np. sortowanie list produktów według ich nazw w aplikacjach e-commerce. Dobre praktyki programistyczne sugerują użycie funkcji sortujących z zachowaniem kluczy w przypadku gdy klucze te mają istotne znaczenie np. unikalne identyfikatory. Zrozumienie jak działa sortowanie w PHP pozwala na efektywne zarządzanie danymi i poprawia optymalizację kodu.

Pytanie 24

Na podstawie przedstawionego kodu PHP wskaż ile wynosi czas ważności ustawionego ciasteczka?

A. 24 godziny.
B. 1 minuta.
C. 24 doby.
D. 1 godzina.
Ten fragment kodu PHP jest dobrym przykładem, jak łatwo pomylić się przy interpretowaniu czasu życia ciasteczka. Wiele osób widząc wartość '24' w nazwie albo w wartości ciasteczka automatycznie kojarzy to z 24 godzinami czy 24 dobami. Tymczasem w ogóle nie ma to znaczenia dla czasu ważności. O tym, jak długo cookie będzie żyło, decyduje wyłącznie trzeci parametr funkcji setcookie(), czyli tutaj: time() + 60. Funkcja time() zwraca aktualny czas w sekundach, a liczba 60 to po prostu 60 sekund. Nie ma tu żadnej „magii” powiązanej z liczbą 24. Częsty błąd polega na tym, że ktoś myśli kategoriami: godziny, dni, a nie sekund. W PHP czas wygaśnięcia w setcookie musi być podany jako konkretny znacznik czasowy UNIX, więc programista musi sam przeliczyć sobie minuty czy godziny na sekundy. Jeśli ktoś pomyśli, że 60 to np. 60 minut, to w praktyce pomyli się dokładnie 60 razy. Podobnie założenie, że skoro wartość ciasteczka to '24', to ciasteczko będzie ważne 24 godziny lub 24 doby, wynika z mieszania znaczenia logicznego danych z mechanizmem technicznym ich przechowywania. Wartość '24' to po prostu tekst przechowywany w cookie, bez żadnego automatycznego powiązania z czasem. Z mojego doświadczenia takie pomyłki biorą się też z porównywania do innych technologii, gdzie czas ustawia się np. w minutach. W PHP (i generalnie w mechanizmie UNIX time) wszystko liczymy w sekundach. Dlatego dobre praktyki mówią, żeby zawsze jawnie pisać wyrażenia typu 60 * 60 (godzina), 60 * 60 * 24 (doba), zamiast samego „3600” czy „86400”, bo to od razu sugeruje, o jaką jednostkę chodzi i ogranicza ryzyko złej interpretacji. Jeżeli programista nie rozumie tej konwencji, będzie projektował mechanizmy sesji, logowania czy koszyków zakupów z błędnymi czasami życia ciasteczek, co może prowadzić do irytujących sytuacji dla użytkownika, a nawet do problemów z bezpieczeństwem (np. zbyt długie przechowywanie wrażliwych informacji). Dlatego tak ważne jest, żeby przy każdym użyciu setcookie() świadomie przeliczać czas na sekundy i nie sugerować się nazwą ani wartością samego ciasteczka.

Pytanie 25

Przedstawiony algorytm umożliwia wyliczenie

Ilustracja do pytania
A. średniej arytmetycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.
B. średniej geometrycznej n liczb a wprowadzonych przez użytkownika.
C. najmniejszego wspólnego dzielnika dla n kolejnych liczb a.
D. reszty z dzielenia kolejnych liczb a przez liczbę n.
Algorytm z diagramu realizuje dokładnie klasyczny wzór na średnią arytmetyczną. Najpierw wczytywana jest liczba n – ile wartości użytkownik poda. Potem zmienna „Wynik” jest zerowana, a zmienna sterująca pętlą i ustawiana na 0. Następnie działa pętla z warunkiem i < n: w każdej iteracji program wczytuje kolejną liczbę a, dodaje ją do zmiennej Wynik (czyli de facto sumuje wszystkie podane liczby), a licznik i zwiększa o 1. Gdy i przestaje być mniejsze od n, pętla się kończy i dopiero wtedy wykonywana jest operacja Wynik = Wynik / n. To jest dokładnie to, co robi wzór: średnia = (a1 + a2 + … + an) / n. Z praktycznego punktu widzenia taki algorytm to absolutna podstawa w programowaniu, szczególnie przy pracy z danymi wejściowymi: wynikami pomiarów, ocenami uczniów, czasami odpowiedzi serwera itp. W wielu językach programowania (C, Java, JavaScript, PHP) napisanie tego w kodzie sprowadza się do jednej pętli for lub while, sumowania zmiennej i jednego dzielenia na końcu. Dobrą praktyką jest, żeby dzielenie wykonywać dopiero po zsumowaniu wszystkich elementów, dokładnie tak jak na diagramie, a nie w każdej iteracji, bo to ogranicza błędy zaokrągleń i jest po prostu wydajniejsze obliczeniowo. W aplikacjach webowych ten schemat pojawia się np. przy liczeniu średniej oceny produktu z wielu głosów użytkowników, średniego czasu odpowiedzi API albo średniego czasu spędzonego na stronie. Moim zdaniem to jedno z kluczowych ćwiczeń na zrozumienie pętli i zmiennych pomocniczych, bo łączy matematykę z bardzo praktyczną logiką algorytmiczną.

Pytanie 26

Jaką formę przybierze data po wykonaniu poniższego kodu PHP?

<?php
echo date('l, dS F Y');
?>
A. 10, Monday July 2017
B. Monday, 10th July 17
C. Monday, 10th July 2017
D. Monday, 10 July 2017
W tym przykładzie funkcja date() w PHP przyjmuje ciąg znaków 'l dS F Y' jako parametr formatowania, co determinuje sposób wyświetlenia daty. Znak 'l' reprezentuje pełną nazwę dnia tygodnia, co w przypadku poniedziałku da 'Monday'. 'd' to dwucyfrowa reprezentacja dnia miesiąca, dodając 'S' uzyskujemy jego wersję z angielskim sufiksem porządkowym, np. '10th', co jest zgodne z odpowiedzią. 'F' reprezentuje pełną nazwę miesiąca, czyli 'July', a 'Y' to pełny rok, czyli '2017'. Kombinacja tych formatów pozwala na uzyskanie czytelnej i zgodnej ze standardami reprezentacji daty w języku angielskim, co jest często wykorzystywane w międzynarodowych projektach webowych. Takie formatowanie jest nie tylko intuicyjne dla użytkowników, ale także zgodne z dobrymi praktykami w zakresie czytelności i użyteczności w aplikacjach internetowych. PHP umożliwia elastyczne formatowanie dat, co jest bardzo przydatne w kontekście globalnych aplikacji wymagających różnych lokalizacji.

Pytanie 27

Którą rozdzielczość należy ustawić w opcjach kodera, aby przygotować do publikacji film w rozdzielczości HD Ready?

A. 1920x1080
B. 480x360
C. 720x480
D. 1280x720
Prawidłowo – rozdzielczość 1280x720 to standard HD Ready, czyli tzw. 720p. W praktyce oznacza to obraz o proporcjach 16:9 i wysokości 720 linii, co jest przyjętym minimum dla materiału w jakości HD w wielu systemach publikacji wideo. W ustawieniach kodera (np. Adobe Media Encoder, HandBrake, FFmpeg, czy w panelach kodowania na platformach VOD) wybór 1280x720 zapewnia zgodność z typowymi profilami „HD Ready” albo po prostu „720p”. To jest ważne, bo wiele serwisów, od playerów osadzanych na stronach WWW, po YouTube czy Vimeo, rozpoznaje takie predefiniowane rozdzielczości i ustawia je jako osobne profile jakości. 1280x720 daje rozsądny kompromis między jakością a wagą pliku. Przy poprawnym bitrate (np. 3–5 Mbps dla H.264 przy typowym materiale) uzyskuje się obraz wystarczająco ostry do oglądania na monitorach, laptopach i telewizorach HD Ready, a jednocześnie nie „zabija” łącza przy streamingu. Z mojego doświadczenia, przy przygotowaniu wideo do osadzenia na stronach WWW, 720p jest bardzo bezpiecznym wyborem, szczególnie jeśli użytkownicy korzystają ze słabszego internetu lub urządzeń mobilnych. Warto też pamiętać, że HD Ready (1280x720) to inny standard niż Full HD (1920x1080). Częsty błąd to wrzucanie wszystkiego w jedno „HD”, ale w praktyce ma to znaczenie dla obciążenia serwera, zużycia transferu i wygody użytkownika. Dlatego jeśli w wymaganiach projektu albo klient mówi konkretnie o HD Ready, w opcjach kodera ustawiamy dokładnie 1280x720, pilnujemy proporcji 16:9 i dobieramy sensowny bitrate oraz kodek (obecnie najczęściej H.264 lub H.265 w kontenerze MP4).

Pytanie 28

Jaką wartość wyświetli standardowe wyjście dla podanego w ramce fragmentu kodu w języku C++?

Ilustracja do pytania
A. 3
B. 32
C. 0
D. 2
W analizowanym fragmencie programu funkcja obliczenia modyfikuje swój argument x poprzez operację x %= 3 co oznacza że oblicza resztę z dzielenia x przez 3. W przypadku x równego 32 reszta z dzielenia przez 3 wynosi 2. Następnie instrukcja x++ zwiększa wartość x o 1 co daje wynik końcowy równy 3. Wiedza o operatorach arytmetycznych takich jak % oraz o inkrementacji ++ jest kluczowa przy programowaniu w C++. Operator % jest powszechnie używany do określania parzystości liczb lub cyklicznych wzorców w algorytmach. Zrozumienie jak te operacje wpływają na przepływ danych w programie pozwala unikać błędów logicznych i poprawiać wydajność kodu. Inkrementacja jest również istotna w wielu strukturach sterujących takich jak pętle co czyni ją niezbędnym elementem w rozwiązywaniu problemów algorytmicznych. Tego typu operacje są fundamentem w standardach programowania ponieważ pozwalają na precyzyjne kontrolowanie wartości zmiennych w trakcie wykonywania programów. Warto ćwiczyć te koncepcje aby w pełni wykorzystać potencjał języka C++ szczególnie w kontekście optymalizacji i wydajności aplikacji.

Pytanie 29

Którego znacznika nie powinno się umieszczać w nagłówku dokumentu HTML?

A. <title>
B. <link>
C. <meta>
D. <h2>
Znacznik <h2> jest używany do definiowania nagłówków drugiego poziomu w dokumencie HTML. Jest to element, który powinien być umieszczony w treści dokumentu, a nie w jego nagłówku. Wartości semantyczne nagłówków od <h1> do <h6> są istotne z punktu widzenia SEO oraz dostępności stron internetowych. Poprawne użycie nagłówków pomaga w organizacji treści oraz umożliwia lepszą nawigację zarówno dla użytkowników, jak i dla wyszukiwarek internetowych. Przykładowo, jeśli mamy artykuł na blogu, <h1> może być tytułem artykułu, <h2> może być użyte do oznaczenia sekcji, a <h3> do podsekcji. Użycie tych znaczników w odpowiednich miejscach nie tylko poprawia strukturę dokumentu, ale także przyczynia się do lepszego indeksowania treści przez roboty wyszukiwarek. Zgodnie z wytycznymi W3C, nagłówki powinny być stosowane hierarchicznie, co oznacza, że nie możemy stosować <h2> przed <h1>.

Pytanie 30

Tabela faktury w bazie danych zawiera pola: numer, data, id_klienta, wartość oraz status. Każdego dnia tworzony jest raport dotyczący faktur z dnia bieżącego. Zawiera on jedynie numery oraz wartości faktur. Która z poniższych kwerend SQL pozwoli na wygenerowanie tego raportu?

A. SELECT numer, wartosc FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();
B. SELECT * FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();
C. SELECT numer, wartość FROM faktury;
D. SELECT * FROM faktury;
Aby wygenerować raport faktur z bieżącego dnia, kluczowe jest zastosowanie odpowiednich filtrów oraz wybranie tylko tych pól, które są istotne w kontekście raportu. Kwerenda SQL, która prawidłowo odpowiada na postawiony problem, to 'SELECT numer, wartosc FROM faktury WHERE data=CURRENT_DATE();'. Dzięki temu zapytaniu, system wyciąga z bazy danych jedynie numery i wartości faktur, które zostały wystawione w dniu dzisiejszym. Użycie funkcji CURRENT_DATE() pozwala na dynamiczne filtrowanie danych według aktualnej daty, co jest niezbędne do stworzenia codziennego raportu. W praktyce, taka kwerenda może być używana w aplikacjach do zarządzania finansami, gdzie użytkownicy chcą szybko uzyskać podsumowanie transakcji z danego dnia. Standardy SQL wymagają precyzyjnego określenia, które kolumny mają być wyświetlane, a także jakiego rodzaju dane mają być filtrowane. W związku z tym, zastosowanie warunku WHERE jest kluczowe, aby ograniczyć wyniki do faktur z dzisiaj, co zwiększa efektywność analizy danych.

Pytanie 31

Jaka będzie wartość zwrócona przez funkcję zao napisaną w C++, jeśli zostanie wywołana z argumentem 3.55?

int zao(float x){
  return (x+0.5);
}
A. 3
B. 3.5
C. 4.05
D. 4
Funkcja zao przyjmuje parametr typu float i zwraca wartość typu int. W C++ operator return konwertuje wartość float do int, co oznacza obcięcie części ułamkowej liczby. Kluczowy aspekt tego problemu to dodanie 0.5 do wartości wejściowej, co jest klasycznym sposobem na zaokrąglenie liczby zmiennoprzecinkowej do najbliższej liczby całkowitej. Gdy funkcja zao zostaje wywołana z argumentem 3.55, wynik operacji (x+0.5) staje się 4.05. Po konwersji do int wartość 4.05 zostaje obcięta do 4, dlatego funkcja zwraca 4. Takie zaokrąglanie jest często stosowane w praktyce, zwłaszcza w obliczeniach, gdzie precyzja jest kluczowa. C++ oferuje również bardziej precyzyjne sposoby zaokrąglania, jak na przykład funkcje round(), floor() czy ceil() z biblioteki cmath. Dobra praktyka programistyczna sugeruje korzystanie z tych funkcji dla zwiększenia czytelności kodu i uniknięcia nieporozumień związanych z konwersją typów wśród mniej doświadczonych programistów.

Pytanie 32

Jaką operację trzeba wykonać podczas edytowania zdjęcia w programie graficznym, aby zamienić białe tło na przezroczystość?

A. Zmienić saturację obrazu
B. Skadrować obraz
C. Maksymalnie zmniejszyć jasność
D. Dodać kanał alfa
Aby zamienić białe tło na przezroczystość w edytorze grafiki, kluczowym krokiem jest dodanie kanału alfa do obrazu. Kanał alfa jest używany do zarządzania przezroczystością pikseli w obrazie rastrowym, co pozwala na zachowanie tylko tych elementów, które mają być widoczne. Proces ten jest szczególnie istotny przy pracy z grafiką stosowaną w projektach multimedialnych, takich jak strony internetowe, animacje czy prezentacje. Po dodaniu kanału alfa, można użyć narzędzi selekcji, takich jak różdżka czy lasso, aby zaznaczyć obszar białego tła i usunąć go, co skutkuje uzyskaniem przezroczystości. Dobrą praktyką jest również zapisanie pliku w formacie obsługującym przezroczystość, jak PNG, co zapewnia, że efekt końcowy zostanie zachowany, a tło będzie rzeczywiście przezroczyste. Przykład zastosowania można znaleźć w tworzeniu grafik do mediów społecznościowych, gdzie przezroczystość tła pozwala na lepsze dopasowanie elementów do różnych szablonów.

Pytanie 33

Jakie imiona spełniają warunki klauzuli LIKE w zapytaniu?

SELECT imie FROM mieszkancy WHERE imie LIKE '_r%';
A. Krzysztof, Krystyna, Romuald
B. Arleta, Krzysztof, Krystyna, Tristan
C. Rafał, Rebeka, Renata, Roksana
D. Gerald, Jarosław, Marek, Tamara
Zapytanie SQL wykorzystuje klauzulę LIKE, która pozwala na wyszukiwanie wzorców w danych tekstowych. W tym przypadku wzór '_r%' oznacza, że szukamy imion, które mają na drugiej pozycji literę 'r' i mogą mieć dowolne znaki po tej literze. W analizowanych imionach, Arleta, Krzysztof, Krystyna oraz Tristan spełniają ten warunek, ponieważ: Arleta ma 'r' na drugiej pozycji, Krzysztof również, Krystyna także, a Tristan ma 'r' na drugiej pozycji. Przykład użycia klauzuli LIKE jest szczególnie przydatny w systemach, gdzie często zachodzi potrzeba filtrowania danych tekstowych na podstawie określonych wzorców. W praktyce, stosowanie klauzuli LIKE w zapytaniach SQL powinno być zgodne z najlepszymi praktykami, takimi jak optymalizacja indeksów i unikanie nadmiernego używania znaków wieloznacznych, które mogą prowadzić do spadku wydajności. Warto również pamiętać, że w wielu systemach baz danych klauzula LIKE jest czuła na wielkość liter, co może wpływać na wyniki zapytań.

Pytanie 34

Po uruchomieniu kodu PHP

echo date("Y-m");
na ekranie pojawi się bieżąca data w formacie:
A. dnia i roku
B. roku oraz miesiąca
C. tylko roku
D. dnia, miesiąca, roku
Odpowiedź 'rok i miesiąc' jest prawidłowa, ponieważ funkcja 'date' w PHP formatuje datę na podstawie podanego wzorca. W przypadku użycia wzorca 'Y-m', 'Y' oznacza pełny rok (np. 2023), a 'm' oznacza dwucyfrowy miesiąc (np. 03 dla marca). W wyniku działania 'echo date("Y-m");' na ekranie zostanie wyświetlona aktualna data w formacie YYYY-MM, co jest niezwykle przydatne w wielu aplikacjach, takich jak generowanie raportów miesięcznych, archiwizacja danych czy implementacja systemów zarządzania treścią. Użycie tego wzorca jest zgodne z najlepszymi praktykami programistycznymi, które zalecają właściwe formatowanie daty w celu jej późniejszej analizy lub prezentacji. Ponadto, umiejętność manipulacji datami w PHP jest kluczowa w kontekście tworzenia aplikacji webowych, które często wymagają interakcji z użytkownikami w czasie rzeczywistym, a także integracji z bazami danych, gdzie prawidłowe formatowanie daty ma kluczowe znaczenie dla integralności danych.

Pytanie 35

Deklaracja typu dokumentu HTML: wskazuje, że kod został stworzony w wersji

A. 5
B. 6
C. 4
D. 7
Deklaracja typu dokumentu HTML, znana jako <!DOCTYPE HTML>, jest kluczowym elementem każdej strony internetowej, który informuje przeglądarkę, w jakiej wersji HTML została napisana strona. W przypadku <!DOCTYPE HTML> mówimy o wersji HTML5, która jest najnowszym standardem języka znaczników. HTML5 wprowadza wiele usprawnień i nowych funkcji w porównaniu do wcześniejszych wersji, takich jak semantyczne znaczniki, wsparcie dla multimediów (audio i wideo) oraz API do złożonych aplikacji internetowych. Przykładem zastosowania HTML5 mogą być formularze z nowymi typami inputów, które ułatwiają interakcję z użytkownikiem, takie jak 'date', 'email' czy 'url'. Również HTML5 wprowadza nowy model renderowania, który jest bardziej efektywny i dostosowany do nowoczesnych urządzeń mobilnych. Standardy HTML są ustalane przez W3C (World Wide Web Consortium), które regularnie aktualizuje specyfikacje, aby nadążać za rozwijającymi się technologiami internetowymi. W skrócie, poprawna deklaracja <!DOCTYPE HTML> jest niezbędna dla właściwego wyświetlania i działania strony w różnych przeglądarkach.

Pytanie 36

W formularzu dane z pola input o typie number zostały przypisane do zmiennej a, a następnie przetwarzane w skrypcie JavaScript w następujący sposób:

var x = parseFloat(a);
Jaki typ będzie miała zmienna x?
A. zmiennoprzecinkowego
B. napisowego
C. NaN
D. liczbowego, całkowitego
Zmienna x będzie typu zmiennoprzecinkowego, ponieważ funkcja parseFloat() konwertuje wartość przekazaną jej jako argument na liczbę zmiennoprzecinkową. W przypadku, gdy zmienna a zawiera poprawną reprezentację liczby, np. '10.5' lub '3.14', parseFloat() zwróci odpowiednią wartość zmiennoprzecinkową. Dobrą praktyką jest zapewnienie, że wartość w a jest odpowiednio walidowana przed konwersją, aby uniknąć błędów i niepożądanych wyników. Zmiennoprzecinkowe dane mogą być szczególnie użyteczne w aplikacjach finansowych, graficznych czy inżynieryjnych, gdzie precyzyjne obliczenia są kluczowe. Ponadto, JavaScript automatycznie przekształca liczby całkowite do postaci zmiennoprzecinkowej, więc nawet jeśli a zawiera liczbę całkowitą, wynik w zmiennej x również będzie typem zmiennoprzecinkowym. Znajomość tego zachowania jest istotna dla programistów, aby skutecznie obsługiwać różnorodne operacje numeryczne.

Pytanie 37

Która z poniższych funkcji języka PHP zamieni wyraz „kota” na wyraz „mysz” w zdaniu „ala ma kota”?

A. str_replace( "kota", "mysz", "ala ma kota");
B. replace("kota", "mysz", "ala ma kota");
C. str_replace("ala ma kota", "kota", "mysz");
D. replace("ala ma kota", "kota", "mysz");
Funkcja str_replace w języku PHP jest używana do zastępowania fragmentów tekstu w łańcuchach znaków. W przypadku podanego zadania, funkcja ta ma trzy argumenty: pierwszy argument to szukany ciąg ("kota"), drugi argument to ciąg, który ma zastąpić ten szukany ("mysz"), a trzeci argument to łańcuch, w którym ma zostać dokonana zmiana ("ala ma kota"). Dzięki tej funkcji, wynikowym tekstem po zastosowaniu będzie "ala ma mysz", co jest dokładnie tym, co chcemy osiągnąć. W praktyce, str_replace jest często wykorzystywana w aplikacjach webowych do dynamizowania treści, gdzie na przykład użytkownik może podać różne dane, które należy przetworzyć. Stosowanie str_replace jest zgodne z najlepszymi praktykami programowania w PHP – umożliwia łatwe i efektywne manipulowanie danymi tekstowymi, co jest integralną częścią wielu projektów. Dodatkowo, warto zaznaczyć, że str_replace jest funkcją case-sensitive, co oznacza, że rozróżnia wielkość liter, więc stosowanie jej wymaga staranności w kontekście przetwarzania tekstów.

Pytanie 38

Na podstawie filmu wskaż, która cecha dodana do stylu CSS zamieni miejscami bloki aside i nav, pozostawiając w środku blok section?

A. aside {float: left; }
B. nav { float: right; } section { float: right; }
C. nav { float: right; }
D. nav { float: left; } aside { float: left; }
Prawidłowa odpowiedź opiera się na tym, jak działają własności float w CSS i w jakiej kolejności przeglądarka renderuje elementy blokowe. Jeśli w dokumencie HTML kolejność znaczników to np. &lt;aside&gt;, potem &lt;section&gt;, a na końcu &lt;nav&gt;, to bez dodatkowego stylowania wszystkie trzy ustawią się pionowo, jeden pod drugim, w tej właśnie kolejności. Dodanie float zmienia sposób, w jaki elementy „odpływają” od normalnego przepływu dokumentu i jak układają się obok siebie. W stylu nav { float: right; } section { float: right; } sprawiamy, że zarówno nav, jak i section są przesuwane do prawej krawędzi kontenera, natomiast aside (bez float) pozostaje w normalnym przepływie, czyli z lewej strony. Ponieważ przeglądarka układa elementy w kolejności występowania w kodzie, najpierw wyrenderuje aside po lewej, potem section „odpłynie” w prawo, a na końcu nav też „odpłynie” w prawo, ustawiając się po prawej stronie, ale dalej od góry niż section. Efekt wizualny jest taki, że po lewej mamy aside, po prawej nav, a section ląduje między nimi, dokładnie tak jak było pokazane na filmie. Moim zdaniem to zadanie dobrze pokazuje, że przy floatach zawsze trzeba myśleć o trzech rzeczach naraz: kolejności elementów w HTML, kierunku „pływania” (left/right) oraz o tym, które elementy pozostawiamy w normalnym przepływie. W praktyce w nowoczesnych projektach częściej używa się flexboxa albo CSS Grid do takich układów, bo są czytelniejsze i mniej problematyczne. Przykładowo, zamiast kombinować z float, można by użyć display: flex; na kontenerze i ustawić order dla aside i nav. Float nadal jednak pojawia się w starszych layoutach i w zadaniach egzaminacyjnych, więc warto dobrze rozumieć jego zachowanie, choćby po to, żeby poprawnie modyfikować istniejące style lub naprawiać „rozjechane” układy w starszych projektach.

Pytanie 39

Za pomocą zapytania SQL trzeba uzyskać z bazy danych nazwiska pracowników, którzy pełnią funkcję kierownika, a ich wynagrodzenie mieści się w przedziale jednostronnie domkniętym (3000, 4000>. Która klauzula sprawdza ten warunek?

A. WHERE kierownik = true OR pensja > 3000 OR pensja <= 4000
B. WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 OR pensja < 4000
C. WHERE kierownik = true AND pensja > 3000 AND pensja <= 4000
D. WHERE kierownik = true AND pensja => 3000 AND pensja <= 4000
Odpowiedź WHERE kierownik = true AND pensja > 3000 AND pensja <= 4000 jest poprawna, ponieważ precyzyjnie definiuje warunki, które muszą być spełnione, aby zwrócić odpowiednich pracowników. Klauzula WHERE jest fundamentalnym elementem zapytań SQL, który pozwala na filtrację wyników na podstawie określonych kryteriów. W tym przypadku, warunek 'kierownik = true' zapewnia, że tylko pracownicy pełniący rolę kierowników zostaną uwzględnieni w wynikach. Dodatkowo, użycie operatorów porównania '>' oraz '<=' dla pensji umożliwia dokładne zdefiniowanie przedziału, w którym pensja musi się mieścić. W praktyce, w kontekście baz danych, taka filtracja pozwala na efektywne zarządzanie danymi oraz generowanie raportów zgodnych z wymaganiami analizy. Stosowanie tego typu warunków w zapytaniach SQL jest zgodne z najlepszymi praktykami, gdyż umożliwia precyzyjne i wydajne wyszukiwanie danych, co jest kluczowe w zarządzaniu informacjami w złożonych systemach bazodanowych.

Pytanie 40

W poniższym zapytaniu SQL, co oznacza symbol gwiazdki w jego wyniku?

SELECT * FROM mieszkancy WHERE imie = 'Anna';
A. pokazanie pola o nazwie '*' (gwiazdka)
B. zignorowanie warunku dotyczącego imienia
C. wyświetlenie wszystkich rekordów z tabeli mieszkancy
D. wyświetlenie wszystkich kolumn z tabeli mieszkancy
Znak gwiazdki (*) w zapytaniu SQL służy do wskazania, że chcemy otrzymać wszystkie kolumny z wybranej tabeli. W kontekście podanego zapytania SQL SELECT * FROM mieszkancy WHERE imie = 'Anna'; gwiazdka odnosi się do wszystkich kolumn tabeli o nazwie mieszkancy. Oznacza to, że wynik zapytania będzie zawierał wszystkie dostępne kolumny dla rekordów spełniających warunek WHERE czyli takich, gdzie wartość w kolumnie imie jest równa 'Anna'. Stosowanie znaku gwiazdki jest powszechne w przypadkach, gdy potrzebujemy pełnych danych z tabeli bez konieczności wymieniania nazw wszystkich kolumn. Jednak w praktyce dobre praktyki zalecają użycie gwiazdki ostrożnie, zwłaszcza w dużych bazach danych, aby uniknąć niepotrzebnego obciążenia systemu oraz zwrócić uwagę na bezpieczeństwo i wydajność. W aplikacjach produkcyjnych często korzysta się z precyzyjnego określania potrzebnych kolumn co pozwala na optymalizację procesu pobierania danych.