Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik przemysłu mody
Kwalifikacja: MOD.11 - Organizacja procesów wytwarzania wyrobów odzieżowych
Data rozpoczęcia: 24 stycznia 2026 17:32
Data zakończenia: 24 stycznia 2026 17:40

Egzamin zdany!

Wynik: 27/40 punktów (67,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Jakiego typu obróbkę klejową powinno się zastosować do podklejenia kołnierzy i stójek w damskich bluzkach?

A. Tymczasowych złączy

B. Wkładów sztywnikowych

C. Małych wklejek

D. Wielkopowierzchniowego klejenia

Odpowiedź 'małych wklejek' jest prawidłowa, ponieważ jest to technika, która idealnie sprawdza się w kontekście podklejania kołnierzy oraz stójek w bluzkach damskich. Małe wklejki są zazwyczaj stosowane w miejscach, gdzie wymagane jest precyzyjne i delikatne połączenie tkanin, co ma kluczowe znaczenie dla estetyki i funkcjonalności odzieży. Dzięki zastosowaniu małych wklejek można uzyskać trwałe, ale jednocześnie elastyczne połączenia, które nie ograniczają swobody ruchów. Dodatkowo, małe wklejki są zwykle wykonane z tworzyw o niskiej sztywności, co sprawia, że nie powodują one odkształceń materiału. Warto także zwrócić uwagę na możliwość wyboru odpowiedniego kleju, który będzie najbardziej odpowiedni do konkretnego rodzaju tkaniny. W branży odzieżowej stosuje się różne standardy jakości, takie jak ISO 13934, które określają wymagania dotyczące wytrzymałości szwów, co można również powiązać z jakością używanych klejów. Przykładem zastosowania małych wklejek jest ich wykorzystanie do stabilizacji kołnierzy w eleganckich bluzkach, co zapewnia nie tylko ich estetykę, ale i trwałość podczas użytkowania.

Pytanie 2

Na rysunku przedstawiono przód marynarki męskiej połączony techniką wielkopowierzchniowego klejenia z wkładem

A. sztywnikowym.

B. nośnym.

C. laminującym.

D. uzupełniającym.

Laminowanie to naprawdę ważna rzecz w produkcji ubrań, zwłaszcza jeśli mówimy o męskich marynarkach. Chodzi o to, że łączy się różne materiały, żeby stworzyć coś mocniejszego i lepszego. Dzięki temu zewnętrzna warstwa marynarki może mieć wzmocnienia w środku, co sprawia, że jest odporna na uszkodzenia. W praktyce używa się różnych klejów, wszystko zależy od tego, co chcemy osiągnąć – czy potrzebujemy elastyczności, czy odporności na wilgoć. Takie nowinki są teraz na topie w branży, bo pomagają produkować odzież, która nie tylko wygląda dobrze, ale także jest funkcjonalna i trwała. Myślę, że laminowanie to naprawdę świetny sposób na poprawę jakości ubrań, co z kolei ma wpływ na całą produkcję.

Pytanie 3

Jakie cechy materiału można ocenić przed jego rozkrojem przy użyciu metody organoleptycznej?

A. Rodzaje błędów tkackich oraz prawą i lewą stronę materiału

B. Sztywność zginania oraz odporność materiału na zgniecenie

C. Masa powierzchniowa i wytrzymałość materiału na tarcie

D. Odporność na ścieranie i trwałość wybarwienia materiału

Odpowiedź dotycząca określenia rodzajów błędów tkackich oraz identyfikacji prawej i lewej strony materiału jest prawidłowa, ponieważ te parametry można skutecznie ocenić poprzez metodę organoleptyczną. Metoda ta polega na ocenie materiału za pomocą zmysłów, takich jak dotyk, wzrok czy zapach, co pozwala na szybkie i efektywne rozpoznanie jakości tkanin. Na przykład, doświadczony pracownik może zwrócić uwagę na błędy tkackie, takie jak nitki wplecione w nieodpowiedni sposób, co wpływa na estetykę oraz funkcjonalność materiału. Dodatkowo, rozróżnienie prawej i lewej strony tkaniny jest istotne w kontekście dalszej obróbki i zastosowania materiału, szczególnie w modzie i krawiectwie, gdzie struktura materiału może wpływać na sposób jego układania i wykończenia. Standardy branżowe zalecają stosowanie metod organoleptycznych w ocenie jakości tkanin, co pozwala na wczesne wykrywanie problemów i dostosowywanie procesów produkcyjnych do potrzeb rynku.

Pytanie 4

Jaki sposób warstwowania powinien być użyty dla tkaniny wełnianej typu mohair?

A. Przemienny

B. Zygzakowy

C. Jednostronny

D. Wahadłowy

Wybór metody warstwowania jednostronnego dla tkaniny wełnianej typu mohair jest uzasadniony ze względu na specyfikę tej tkaniny oraz jej zastosowanie w przemyśle odzieżowym. Tkaniny mohair charakteryzują się wysoką jakością, miękkością oraz lśniącą powierzchnią, co sprawia, że są idealnym materiałem na eleganckie ubrania oraz akcesoria. Jednostronne warstwowanie polega na układaniu materiału w taki sposób, aby jedna strona była widoczna i ekspozycjonowana, co w przypadku mohairu pozwala na podkreślenie jego unikalnych właściwości estetycznych. W praktyce, technika ta jest stosowana w projektach, w których kluczowe jest uwydatnienie wzorów i kolorów tkaniny, a także w wyrobach, które mają być noszone na zewnątrz, gdzie estetyka odgrywa kluczową rolę. Ponadto, jednostronne warstwowanie wpływa na komfort użytkowania, gdyż zmniejsza ryzyko podrażnień skóry, co jest istotne w przypadku materiałów o włóknistej strukturze jak mohair. W kontekście standardów branżowych, metoda ta zgodna jest z praktykami, które zalecają optymalne wykorzystanie właściwości tkanin oraz ich estetyki w projektowaniu odzieży.

Pytanie 5

Jaką metodę warstwowania powinno się wykorzystać dla materiału typu aksamit?

A. Warstwowanie prawą stroną do prawej

B. Warstwowanie w układzie zygzakowym

C. Warstwowanie prawą stroną do lewej

D. Warstwowanie wahadłowe

Wybór nieprawidłowych metod warstwowania dla tkaniny aksamitnej może prowadzić do poważnych problemów podczas szycia i wykończenia. Warstwowanie w układzie zygzakowatym nie jest odpowiednie dla aksamitu, ponieważ taka technika może spowodować nierównomierne rozłożenie napięcia w szwach, co skutkuje deformacją tkaniny. Z kolei warstwowanie wahadłowe, które polega na przeplataniu warstw, jest niewłaściwe dla aksamitu, ponieważ jego delikatna struktura nie znosi intensywnego przekształcania, a może to doprowadzić do zmechacenia i uszkodzenia powierzchni. Warstwowanie prawą stroną do prawej z kolei może prowadzić do zarysowań i zniszczeń, ponieważ aksamit, mając miękką warstwę wierzchnią, łatwo ulega uszkodzeniom w kontakcie ze sobą. Takie błędne podejścia do warstwowania mogą wynikać z niepełnego zrozumienia specyfiki tkaniny oraz jej właściwości, co jest kluczowym czynnikiem przy wyborze techniki szycia. Przy pracy z aksamitem, istotne jest także zrozumienie, że jego włókna wymagają szczególnej troski, a nieprawidłowe warstwowanie może wpłynąć nie tylko na estetykę, ale również na trwałość i funkcjonalność końcowego produktu.

Pytanie 6

W jakich celach, oprócz innych, wykorzystuje się technikę klejenia dużych powierzchni do łączenia klejowych wkładów z przednimi częściami odzieży męskiej?

A. Zastąpienia łączenia nitkowego

B. Tymczasowego połączenia klejowego

C. Stabilizacji kształtów

D. Wzmocnienia krawędzi

Technika klejenia wielkopowierzchniowego jest kluczowym procesem w branży odzieżowej, szczególnie w produkcji ubrań męskich, gdzie stabilizacja kształtów odgrywa fundamentalną rolę. Poprawne zastosowanie tej techniki pozwala na uzyskanie jednolitej i trwałej formy, co jest niezwykle istotne w kontekście estetyki i funkcjonalności odzieży. W przypadku klejowych wkładów, które są często stosowane w obszarach takich jak kołnierze czy mankiety, ich solidne przymocowanie do przodów ubrań zapewnia, że kształt pozostaje niezmieniony, co przekłada się na lepsze dopasowanie oraz wygodę noszenia. Przykładowo, w produkcji garniturów, stosując klejenie wielkopowierzchniowe, można uzyskać efekty wizualne i strukturalne, które są trudne do osiągnięcia innymi metodami. Warto pamiętać, że standardy branżowe, takie jak ISO 14021, podkreślają znaczenie trwałości i jakości materiałów, co czyni tę technikę nie tylko praktyczną, ale także zgodną z wymaganiami ekologicznymi.

Pytanie 7

Która cecha tkaniny podlega ocenie przez metrologa?

A. Typ wykończenia

B. Typ splotu

C. Odporność na pilling

D. Odcień

Podczas analizy różnych właściwości tkanin, zrozumienie, które z nich są oceniane przez metrologów, ma kluczowe znaczenie dla skutecznego zarządzania jakością w branży tekstylnej. Rodzaj wykończenia tkaniny, chociaż istotny, odnosi się do sposobu przetwarzania materiału, co wpływa na jego właściwości funkcjonalne, ale nie jest bezpośrednio mierzone w kontekście metrologicznym. Natomiast rodzaj splotu, mimo że wpływa na strukturę i wytrzymałość tkaniny, również nie jest mierzalny w tradycyjnym sensie oceny metrologicznej. Kolor, z drugiej strony, jest subiektywnym atrybutem, który może być skwantyfikowany w kontekście analizy wizualnej, ale nie ma bezpośredniego związku z odpornością na pilling. Zrozumienie, że odporność na pilling jest specyficznie mierzona, pozwala unikać typowych błędów myślowych, takich jak pomylenie cech estetycznych z cechami funkcjonalnymi, które są kluczowe w ocenie trwałości materiałów. Prawidłowe zrozumienie tych właściwości umożliwia projektantom i producentom podejmowanie świadomych decyzji, co przekłada się na lepszą jakość produktów oraz zadowolenie klientów.

Pytanie 8

Na rysunku przedstawiono przód marynarki męskiej połączony techniką klejenia z wkładem

A. nośnym.

B. konstrukcyjnym.

C. laminującym.

D. uzupełniającym.

Odpowiedź "laminującym" jest prawidłowa, ponieważ technika klejenia w kontekście produkcji odzieży często odnosi się do laminowania, które polega na łączeniu różnych warstw materiałów. W przypadku marynarek męskich, wkład laminujący ma kluczowe znaczenie, ponieważ poprawia właściwości tkanin, takie jak ich sztywność oraz odporność na czynniki zewnętrzne. Laminowanie pozwala również na osiągnięcie lepszej struktury krawędzi oraz trwałości formy odzieży. Przykładem zastosowania laminowania może być produkcja odzieży roboczej, gdzie wymagana jest zarówno odporność na uszkodzenia mechaniczne, jak i ochrona przed wodą. Dzięki zastosowaniu wkładów laminujących, odzież staje się bardziej funkcjonalna, co jest zgodne z dobrymi praktykami branżowymi związanymi z odzieżą techniczną oraz sportową. Laminowanie jest również wykorzystywane w odzieży outdoorowej, gdzie połączenie warstw materiałów zwiększa izolacyjność oraz komfort noszenia.

Pytanie 9

Jaką nazwę nosi proces polegający na łączeniu dwóch lub więcej warstw tkaniny, aby utworzyć produkt o wyższej wytrzymałości i trwałości?

A. Dzianie

B. Plecenie

C. Laminowanie

D. Tkanie

Laminowanie to proces szeroko stosowany w przemyśle tekstylnym, polegający na łączeniu dwóch lub więcej warstw materiałów, aby uzyskać produkt o lepszych właściwościach mechanicznych. W kontekście wyrobów odzieżowych, laminowanie stosuje się, aby nadać tkaninom dodatkową wytrzymałość, odporność na warunki atmosferyczne czy wodoodporność, co jest niezwykle ważne w przypadku odzieży outdoorowej. W praktyce laminowanie może obejmować nakładanie warstw kleju lub stosowanie metod termicznych do połączenia materiałów. Przykłady zastosowania laminowania w branży odzieżowej to produkcja odzieży sportowej, gdzie kluczowe są lekkość i funkcjonalność, oraz wytwarzanie odzieży ochronnej, gdzie priorytetem jest wytrzymałość. Dobrze przeprowadzone laminowanie poprawia nie tylko funkcjonalność, ale także estetykę gotowego produktu, co czyni je wartościowym procesem w projektowaniu nowoczesnej odzieży.

Pytanie 10

Stare, wełniane resztki tkanin mogą być poddane karbonizacji, a następnie przetworzone na włókna

A. zmienionych

B. teksturalnych

C. wtórnych

D. recyklingowych

Odpowiedź wtórnych jest poprawna, ponieważ oznacza, że resztki wełnianych szmat mogą być ponownie przetwarzane w celu uzyskania nowych włókien. Proces karbonizacji, polegający na poddaniu materiałów działaniu wysokiej temperatury w atmosferze kontrolowanej, jest kluczem do efektywnego odzyskiwania włókien z odpadów tekstylnych. W wyniku tego procesu, stare materiały zostają przekształcone w włókna, które mogą być używane ponownie w produkcji tekstyliów. Tego rodzaju praktyka jest zgodna z zasadami gospodarki o obiegu zamkniętym, która stawia na minimalizację odpadów i maksymalizację efektywności surowców. W branży tekstylnej istnieją już przykłady wykorzystania wtórnych włókien, jak na przykład produkcja odzieży ze zrecyklingowanych materiałów, co nie tylko zmniejsza wpływ na środowisko, ale również odpowiada na rosnące zapotrzebowanie na zrównoważoną modę.

Pytanie 11

Ilustracja prezentuje zestaw kolorów, który powstał poprzez połączenie barw tęczy z czernią. Jakie kolory zostały w ten sposób uzyskane?

A. złamane

B. pastelowe

C. ciepłe

D. zgaszone

Barwy zgaszone powstają w wyniku zmieszania czystych barw z dodatkiem czerni lub szarości co powoduje zmniejszenie ich jasności i intensywności. Ten proces dodaje głębi i subtelności kolorom co czyni je bardziej stonowanymi i eleganckimi. Zgaszone barwy są często wykorzystywane w projektowaniu wnętrz oraz w modzie gdzie potrzeba zachowania neutralności i nadania przestrzeni wyrafinowanego wyglądu. Przykładem może być zastosowanie zgaszonych zieleni i błękitów w biurach aby stworzyć atmosferę spokoju i skupienia. W branży graficznej zgaszone barwy mogą służyć do tworzenia harmonijnych i spójnych palet kolorów które nie przytłaczają odbiorcy. Dodawanie czerni do barw pozwala na uzyskanie różnorodnych odcieni co zwiększa elastyczność w zastosowaniu i dopasowaniu do różnych potrzeb projektowych. Często w projektowaniu stron internetowych zgaszone barwy stosuje się dla stworzenia nowoczesnego i profesjonalnego wyglądu unikając krzykliwych tonacji które mogłyby odciągać uwagę od treści. Zrozumienie jak tworzyć i stosować zgaszone barwy jest kluczowe dla każdego projektanta poszukującego subtelnych i wyrafinowanych rozwiązań kolorystycznych.

Pytanie 12

Flanela to materiał

A. chropowaty o powierzchni z wyraźną ziarnistą strukturą

B. miękki o powierzchni pokrytej subtelnym meszkiem

C. sztywny o drobno prążkowanej fakturze

D. gładki o śliskiej i błyszczącej powierzchni

Flanela to tkanina charakteryzująca się miękką powierzchnią pokrytą delikatnym meszkiem, co sprawia, że jest przyjemna w dotyku. Flanela jest często wykorzystywana do produkcji odzieży, takich jak koszule, pidżamy czy pościel, ze względu na swoje właściwości termiczne oraz komfort noszenia. Materiał ten, który najczęściej wykonuje się z bawełny, wełny lub mieszanki tych włókien, ma zdolność do zatrzymywania ciepła, co czyni go idealnym na chłodniejsze dni. W procesie produkcji flaneli, tkanina jest szczotkowana, co prowadzi do powstania charakterystycznego meszku, który zwiększa jej izolacyjność i miękkość. W dobrej praktyce produkcyjnej, ważne jest również, aby wybierać włókna o wysokiej jakości, aby zapewnić trwałość i wygodę użytkowania. Flanela może być poddawana różnym procesom, takim jak farbowanie czy nadruk, co zwiększa jej atrakcyjność estetyczną oraz funkcjonalność, znajdując zastosowanie także w dekoracjach wnętrz.

Pytanie 13

W trakcie konfekcjonowania odzieży realizowana jest obróbka klejowa, która obejmuje między innymi łączenie wybranych elementów produktu z wkładem klejowym, w celu

A. usztywnienia i nadania stabilności kształtów.

B. wygładzenia powierzchni.

C. spłaszczenia szwów w produkcie.

D. spłaszczenia i zmniejszenia grubości elementów.

Dobra odpowiedź! Chodzi o to, że usztywnienie i nadanie stabilności kształtów to kluczowe aspekty w obróbce klejowej wyrobów odzieżowych. Klejenie służy nie tylko do łączenia materiałów, ale przede wszystkim do tego, żeby ubrania trzymały swój kształt i były funkcjonalne. Wkłady klejowe, które dajemy w miejscach takich jak kołnierze czy mankiety, sprawiają, że ubrania wyglądają lepiej i są bardziej praktyczne. Przykład? Koszule, gdzie klej w kołnierzu nadaje im sztywność, co poprawia całość wizualnie. W branży odzieżowej warto korzystać z technologii klejenia, bo to pozwala na precyzyjne łączenie elementów, a to z kolei przekłada się na lepszą jakość i zadowolenie klientów. Dobrze dobrane materiały klejowe mogą naprawdę poprawić trwałość i odporność na rozciąganie, co jest super ważne w codziennym użytkowaniu.

Pytanie 14

Do defektów produkcyjnych można zaliczyć źle dobraną

A. taśmę pasmanteryjną do wyrobu

B. tkaninę do odzieżowego fasonu

C. klejonkę do rodzaju materiału

D. technikę wykończenia dekoltu

Zgadza się, źle dobrana tkanina do fasonu to błąd projektowy, który może wpłynąć na jak to wszystko wygląda i na komfort noszenia. Ale to nie jest błąd konfekcyjny. Kiedy np. użyjesz lekkiej tkaniny do marynarki, to ona nie będzie wyglądać i się układać tak jak powinna, ale to jest kwestia projektowania, nie produkcji. Z kolei, jeśli klejonka nie pasuje, to to już błąd technologiczny. Niewłaściwe dobranie klejonki sprawia, że materiał może się źle układać i to wpłynie na jego wygląd i trwałość, ale to też rozgrywa się na etapie przygotowania materiałów, a nie na samym szyciu. A jeśli chodzi o taśmę pasmanteryjną, to źle dobrana może realnie wpłynąć na użytkowanie, bo jak taśma jest za sztywna, to nie będzie się dobrze nosić. Ale znowu, to jest bardziej kwestia estetyki niż błędu konfekcyjnego. A technika wykończenia dekoltu, to już inna sprawa – złe obszycie czy wykończenie krawędzi na etapie szycia rzeczywiście wpłynie na całość, więc to klasyczny błąd konfekcyjny.

Pytanie 15

Element dekoracyjny stanowiący wykończenie krawędzi przodu i dołu rękawów w płaszczu przedstawionym na rysunku to

A. lamówka.

B. wypustka.

C. lampas.

D. epolet.

Lamówka, jako element dekoracyjny odzieży, pełni nie tylko funkcję estetyczną, ale także praktyczną, wzmacniając krawędzie materiału i zapobiegając ich strzępieniu. W przypadku płaszcza, lamówka użyta do wykończenia krawędzi przodu i dołu rękawów nadaje całości elegancki wygląd, co jest istotne w kontekście modowym. W branży odzieżowej lamówki są często stosowane w różnorodnych projektach, od odzieży casualowej po formalne kreacje. Warto również zauważyć, że lamówki mogą być wykonane z różnych materiałów, takich jak poliester czy bawełna, co wpływa na ich wygląd i trwałość. Zastosowanie lamówki zgodnie z powszechnymi standardami szycia zapewnia wytrzymałość oraz estetykę, a jej dobór powinien być przemyślany w kontekście ogólnego designu odzieży. To podejście podkreśla znaczenie detali w projektowaniu odzieży, co jest kluczowe w branży mody.

Pytanie 16

Cechami charakterystycznymi włókien są termoplastyczność, skłonność do elektryzowania się oraz tendencja do mechacenia?

A. zwierzęcych

B. sztucznych

C. syntetycznych

D. roślinnych

Włókna roślinne, takie jak bawełna czy len, nie wykazują termoplastyczności, ponieważ są naturalnymi materiałami, które nie ulegają zmiękczeniu pod wpływem ciepła. Mają także wysoką higroskopijność, co oznacza, że dobrze chłoną wilgoć i nie elektryzują się łatwo. Nie są również szczególnie podatne na mechacenie, choć np. bawełna może z czasem wykazywać pewne oznaki zużycia. Włókna sztuczne, takie jak wiskoza, są często mylone z syntetycznymi, ale różnią się składem – są produkowane z celulozy, co sprawia, że są bardziej podobne do włókien naturalnych. Wiskoza jest mniej podatna na elektryzowanie i ma dobrą zdolność do chłonięcia wilgoci, przez co nie wykazuje cech typowych dla włókien syntetycznych. Włókna zwierzęce, takie jak wełna czy jedwab, również nie są termoplastyczne i mają zdolność do pochłaniania wilgoci, co zapobiega elektryzowaniu się. Wełna może mechacić się pod wpływem tarcia, ale wynika to z jej naturalnej struktury, a nie z typowej cechy włókien syntetycznych. Włókna syntetyczne, takie jak poliester, poliamid czy akryl, są termoplastyczne, łatwo się elektryzują i mają tendencję do mechacenia, co odróżnia je od pozostałych grup włókien.

Pytanie 17

Szantung to materiał wykorzystywany do produkcji sukienek, bluzek oraz zasłon, który wyróżnia się

A. blaskiem o różnym natężeniu oraz fakturą z wyraźnymi nierównościami

B. chropowatą, ziarnistą a także lekko przezroczystą powierzchnią

C. przezroczystym, szyfonowym tłem z aksamitnym wzorem

D. mimującym, metalicznym blaskiem i szeleszczącym dotykiem

Bardzo często pojawiają się nieporozumienia dotyczące charakterystyki szantungu – co wynika głównie z mylenia go z innymi tkaninami o lekko podobnych właściwościach. Na przykład chropowata, ziarnista i przezroczysta powierzchnia to domena tkanin takich jak organza czy niektóre rodzaje lnu, ale szantung zdecydowanie nie należy do tej grupy. Organza jest lekka, dość sztywna i bardzo przejrzysta, natomiast szantung jest bardziej zwarty i ma charakterystyczny, nieregularnie błyszczący splot. Z kolei sformułowanie o metalicznym blasku i szeleszczącym dotyku doskonale pasuje do tafty – to klasyczny błąd w skojarzeniach, bo tafta faktycznie szeleszczy i miewa połysk przypominający metal, ale jest zupełnie inna w strukturze. Szantung nie szeleszczy, jego dotyk jest raczej matowy i nieco szorstki przez te zgrubienia, ale nie ma w sobie tego „metalicznego” efektu charakterystycznego dla tafty. Jeżeli chodzi o przezroczyste, szyfonowe tło z aksamitnym wzorem – to typowa cecha devoré, czyli tkanin zdobionych specjalną metodą wypalania wzorów, gdzie aksamit kontrastuje z przezroczystością. Szantung nigdy nie jest przezroczysty, a jego powierzchnia jest jednolita pod względem struktury, choć pełna fakturalnych nierówności. Moim zdaniem, najczęstszym błędem jest ocenianie tkanin tylko po dotyku lub samym wyglądzie połysku, bez wzięcia pod uwagę procesu produkcji i specyfiki splotu. W praktyce branżowej odróżnienie tych materiałów to podstawa prawidłowego doboru tkanin – zarówno w modzie, jak i przy projektowaniu wnętrz. Szantung ceni się za wyraziste nierówności, subtelny, „żyjący” blask i uniwersalne zastosowanie – nie zaś za przezroczystość czy efekt szeleszczenia.

Pytanie 18

Materiałowe resztki powstałe podczas wykrawania elementów damskich piżam mogą być wykorzystane do

A. produkcji niemowlęcych koszulek

B. produkcji czesankowej przędzy

C. wypełniania dziecięcych kołder

D. produkcji ubocznej czapeczek dla niemowląt

Odpady materiałowe powstałe po wykrojeniu elementów odzieży, takich jak piżamy damskie, mogą być efektywnie wykorzystywane w produkcji ubocznej niemowlęcych czapeczek. Wykorzystanie odpadów w tej formie jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju oraz polityką gospodarowania odpadami, co jest kluczowym aspektem w branży tekstylnej. Czapeczki niemowlęce często wymagają materiałów, które są miękkie, elastyczne i komfortowe w noszeniu, co sprawia, że odpady po piżamach, wykonane z delikatnych tkanin, są idealnym surowcem. Taki sposób recyklingu wspiera nie tylko ograniczenie odpadów, ale także przyczynia się do oszczędności surowców pierwotnych, co jest istotne w kontekście rosnących wymagań ekologicznych. Praktyczne zastosowanie takich rozwiązań w produkcji odzieży może być widoczne w firmach, które stosują politykę zero waste, wykorzystując każdy kawałek materiału do stworzenia nowych produktów. Te działania nie tylko zwiększają efektywność produkcji, ale również stają się wartościowym elementem marketingowym, podkreślając zaangażowanie firmy w ochronę środowiska.

Pytanie 19

Który z poniższych terminów odnosi się do procesu, w którym tkaniny zyskują określone właściwości, takie jak miękkość lub wodoodporność?

A. Dzianie

B. Krojenie

C. Szycie

D. Wykańczanie

Krojenie jest procesem, w którym materiał jest cięty na odpowiednie kształty i rozmiary, aby przygotować go do dalszego szycia. Jest to kluczowy etap w produkcji odzieży, ale nie wpływa na właściwości tkaniny jak miękkość czy wodoodporność. Dzianie to proces tworzenia materiału poprzez przeplatanie nitek, co nadaje tkaninie elastyczność i przewiewność. Dzianie jest podstawą w produkcji wielu rodzajów odzieży, zwłaszcza tych, które wymagają rozciągliwości, jak na przykład T-shirty czy swetry. Niemniej jednak, dzianie nie zmienia właściwości chemicznych czy fizycznych gotowej tkaniny w takim stopniu jak procesy wykańczające. Szycie natomiast jest etapem, w którym poszczególne elementy odzieży są zszywane ze sobą. Choć jest to istotny krok w tworzeniu gotowego wyrobu, nie wpływa na fizyczne właściwości tkaniny, takie jak wodoodporność. Często błędnym założeniem jest, że każdy etap produkcji odzieży zmienia właściwości materiału. W rzeczywistości, wiele etapów, takich jak krojenie czy szycie, koncentruje się na formowaniu i łączeniu tkanin, a nie na modyfikacji ich właściwości fizycznych czy chemicznych. Wykańczanie jest unikalnym procesem, którego głównym celem jest właśnie nadanie dodatkowych cech użytkowych i estetycznych wyrobom tekstylnym, co odróżnia je od innych procesów produkcyjnych.

Pytanie 20

Jaką metodę obróbki parowo-cieplnej należy zastosować przy prasowaniu męskiej marynarki wełnianej, aby pozbyć się nadmiernego połysku?

A. Sprasowanie

B. Przeprasowanie

C. Odparowanie

D. Odprasowanie

Odparowanie to bardzo ważny krok przy prasowaniu wełnianych marynarek. Dzięki zastosowaniu pary wodnej pozbywamy się nadmiaru wilgoci i tego niechcianego połysku, który może się pojawić, jeśli prasujemy źle. Wysoka temperatura pary wnika w włókna materiału, co sprawia, że stają się bardziej elastyczne i łatwo można przywrócić odpowiedni fason. To szczególnie istotne przy wełnie, bo jest to naturalny materiał, który reaguje na parę w fajny sposób bez ryzyka uszkodzenia. Używając odparowania, można bez problemu pozbyć się zagnieceń i połysku, unikając przypalenia, co zdarza się przy zbyt wysokiej temperaturze żelazka. Dobra praktyka to ustawienie odpowiedniej temperatury pary oraz zachowanie pewnej odległości między żelazkiem a materiałem, co pozwala maksymalnie wykorzystać efekt pary wodnej.

Pytanie 21

Czy lniane spodnie wymagają prasowania?

A. przy użyciu zaparzaczki w temperaturze 150°C

B. bezpośrednio na zwilżonej tkaninie w temperaturze 140°C

C. po stronie wewnętrznej na sucho w temperaturze 200°C

D. na mokro w temperaturze 200°C

Prasowanie lnianych spodni w temperaturze 150°C przy użyciu zaparzaczki jest niewłaściwym podejściem. Tego rodzaju metoda ma na celu ochronę tkaniny przed bezpośrednim działaniem wysokiej temperatury, co jest korzystne w przypadku delikatniejszych materiałów, lecz nie w przypadku lnu. Prasowanie lnianych tkanin w niższej temperaturze może prowadzić do niedostatecznego wygładzenia, co skutkuje utrzymywaniem się zagnieceń. Dodatkowo, nie zaleca się prasowania lnianych tkanin na sucho, ponieważ może to prowadzić do ich uszkodzenia. Wybierając metodę prasowania na mokro, można uniknąć tych problemów. Podobnie, prasowanie po lewej stronie w temperaturze 200°C nie jest najlepszym rozwiązaniem, ponieważ, choć temperatura jest odpowiednia, brak wilgoci sprawi, że tkanina nie zostanie odpowiednio wygładzona. Z kolei prasowanie bezpośrednio po zwilżonej tkaninie w niższej temperaturze 140°C może nie przynieść pożądanych efektów. W kontekście lnu, aby uzyskać najlepsze rezultaty, kluczowe jest stosowanie wyższej temperatury i metody na mokro, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w pielęgnacji odzieży z naturalnych włókien. Kluczowym błędem w ocenie, dlaczego te inne metody są niewłaściwe, jest niewłaściwe zrozumienie właściwości lnu oraz jego reakcji na różne warunki prasowania.

Pytanie 22

Jaką najwyższą temperaturę należy ustawić podczas prasowania spódnicy z wiskozy?

A. 200°C

B. 90°C

C. 180°C

D. 110°C

Maksymalna temperatura prasowania dla tkanin wiskozowych wynosi 110°C, co jest zgodne z zaleceniami producentów i standardami branżowymi. Wiskoza, będąca włóknem celulozowym, jest podatna na uszkodzenia termiczne, dlatego ważne jest, aby nie przekraczać tej temperatury. Prasowanie wiskozowych ubrań w niższej temperaturze pozwala uniknąć skurczenia, odbarwienia lub uszkodzenia włókien. Zalecam używanie podkładki prasowalniczej lub ściereczki ochronnej, aby dodatkowo zabezpieczyć materiał. Prasowanie z wykorzystaniem pary może pomóc w usuwaniu zagnieceń bez ryzyka zbyt wysokiej temperatury, co jest szczególnie ważne w przypadku delikatnych tkanin. W przypadku spódnic warto również zwrócić uwagę na sposób ich przechowywania, aby zminimalizować konieczność prasowania, a tym samym ryzyko uszkodzenia materiału.

Pytanie 23

Które z wymienionych defektów w gotowej odzieży brakarz powinien zakwalifikować jako błędy surowcowe?

A. Brak mocowania szwu na początku i końcu szwów

B. Brak ciągłości szwu w szwach

C. Niewłaściwa budowa rękawów

D. Odcienie koloru na tkaninie

Odcienie koloru na powierzchni tkaniny są klasyfikowane jako błędy surowcowe, ponieważ mają swoje źródło w jakości materiału użytego do produkcji odzieży. Brakarz powinien zwrócić szczególną uwagę na to, że różnice w odcieniach mogą wynikać z niejednolitego barwienia włókien lub z użycia różnych partii tkanin, które nie są zgodne ze specyfikacją. Na przykład, podczas produkcji odzieży wymagane jest, aby wszystkie elementy były szyte z tkanin z tej samej partii, aby zapewnić jednolitość kolorystyczną. W przeciwnym razie, odzież może nie spełniać oczekiwań klientów, co prowadzi do reklamacji i strat finansowych. W branży mody i odzieżowej standardy jakości, takie jak ISO 105, określają metody oceny koloru i wymagają, aby producenci przeprowadzali odpowiednie testy na stabilność koloru. Dlatego zrozumienie, jak rozpoznać i klasyfikować problemy związane z kolorami tkanin, jest kluczowe dla zapewnienia wysokiej jakości końcowego produktu.

Pytanie 24

Resztki flaneli bawełnianej, które powstały po wycięciu części do dziecięcych piżam, powinny być wykorzystane do

A. wytwarzania przędzy czesankowej

B. napełniania kołder dla dzieci

C. wytwarzania koszulek dla niemowląt

D. produkcji ubocznej, np. szyć maskotki

Wybór odpowiedzi dotyczącej wykorzystania ścinków flaneli bawełnianej do produkcji ubocznej, takiej jak szycie maskotek, jest zgodny z najlepszymi praktykami w branży tekstylnej. Ścinki tkanin, które pozostają po wykrojeniu elementów odzieży, są doskonałym surowcem do tworzenia różnorodnych produktów, co pozwala na maksymalne wykorzystanie materiałów oraz redukcję odpadów. W przypadku flaneli bawełnianej, jej właściwości, takie jak miękkość i przyjemność w dotyku, sprawiają, że jest idealna do szycia maskotek dla dzieci. Wykorzystanie resztek materiałów do produkcji maskotek nie tylko wspiera zrównoważony rozwój poprzez zmniejszenie ilości odpadów tekstylnych, ale również wspiera kreatywność oraz innowacyjność w procesie projektowania. Dodatkowo, wiele firm stosuje standardy ekologiczne, promując ponowne wykorzystanie materiałów, co wpisuje się w szerszy kontekst zrównoważonego rozwoju w przemyśle odzieżowym.

Pytanie 25

Jakiego materiału używa się do usztywniania kołnierzyków oraz mankietów w koszuli męskiej?

A. Włosiankę.

B. Przędzinę.

C. Bougram.

D. Filc.

Filc, włosianka i przędzina to materiały, które nie są odpowiednie do usztywniania kołnierzy i mankietów w koszulach męskich. Filc, choć jest materiałem o dużej gęstości, nie zapewnia wystarczającej sztywności potrzebnej do tego celu. Zwykle stosowany jest w innych zastosowaniach, takich jak akcesoria czy elementy dekoracyjne, ale nie sprawdzi się w kontekście formalnych części odzieży. Włosianka, z kolei, jest bardziej elastyczna i miękka, co sprawia, że nie nadaje się do usztywniania. Jej właściwości sprawiają, że jest wykorzystywana głównie w odzieży casualowej lub sportowej, gdzie nie jest wymagane zachowanie sztywnej formy. Przędzina jest materiałem o mocniejszej strukturze, ale również nie spełnia wymogów dotyczących sztywności oraz trwałości w kontekście kołnierzy i mankietów, co może prowadzić do ich deformacji oraz szybszego zużycia. Wybór niewłaściwych materiałów do usztywniania w produkcji odzieży jest typowym błędem, który może wpływać na końcową jakość produktu. W branży odzieżowej, aby osiągnąć wysoką jakość i estetykę, konieczne jest stosowanie materiałów zgodnych z wymaganiami projektowymi oraz standardami jakości.

Pytanie 26

W jakim celu wykorzystuje się technikę pikowania w odzieży zimowej?

A. Zwiększenie izolacji termicznej

B. Poprawa właściwości wodoodpornych

C. Zwiększenie elastyczności

D. Zmniejszenie masy odzieży

Choć pikowanie w odzieży zimowej jest często kojarzone z nowoczesnymi trendami, jego podstawowym zadaniem nie jest zmniejszenie masy odzieży. Wręcz przeciwnie, proces pikowania dodaje warstw materiału oraz wypełnienia, co może zwiększać wagę gotowego produktu. Jednak to dodatkowe obciążenie jest kompromisowe, biorąc pod uwagę znaczne korzyści w zakresie izolacji termicznej. Co się tyczy poprawy właściwości wodoodpornych, pikowanie samo w sobie nie zapewnia tej cechy. Wodoodporność odzieży zależy od użytych materiałów i specjalnych powłok, a nie od samej techniki szycia. Pikowane tkaniny mogą nawet ułatwiać wnikanie wody w szwy, co czyni dodatkową impregnację niezbędną. Zwiększenie elastyczności również nie jest celem pikowania. Elastyczność odzieży wynika z właściwości materiałów użytych do jej produkcji, takich jak spandex czy elastan, a nie z techniki szycia. Pikowanie może nawet ograniczać elastyczność w miejscach przeszyć, co jest kolejnym argumentem za tym, że jego główną funkcją jest izolacja termiczna. Warto zauważyć, że choć pikowanie nie zmniejsza masy lub nie poprawia elastyczności czy wodoodporności, to jednak doskonale spełnia swoje zadanie w zakresie zatrzymywania ciepła i jest niezastąpione w produkcji odzieży zimowej.

Pytanie 27

Którą technikę klejenia należy zastosować do usztywnienia elementów bluzki w sposób przedstawiony na rysunku?

A. Wkładów sztywnikowych.

B. Małych wklejek.

C. Klejowych wkładów konstrukcyjnych.

D. Tymczasowych złączy klejowych.

Wybór małych wklejek jako techniki klejenia do usztywnienia elementów bluzki jest właściwy, ponieważ ta metoda doskonale sprawdza się w przypadku lokalnego usztywnienia tkanin w obszarach takich jak kołnierze, podkroje czy paski. Małe wklejki, wykonane z elastycznych materiałów, umożliwiają precyzyjne dopasowanie i wsparcie dla detali odzieżowych, co jest niezwykle istotne z punktu widzenia estetyki oraz funkcjonalności. W praktyce, takie wklejki są często stosowane w produkcji odzieży, gdzie wymagane jest zachowanie kształtu i struktury bez dodawania zbędnej wagi. Zgodnie z dobrymi praktykami branżowymi, małe wklejki powinny być umieszczane w miejscach najbardziej narażonych na deformacje, co znacząco poprawia trwałość i komfort noszenia. Dodatkowo, ich zastosowanie nie wpływa negatywnie na elastyczność tkaniny, co jest kluczowe dla zachowania swobody ruchu.

Pytanie 28

Aby wykorzystać odpady powstałe w fabryce odzieżowej podczas szycia męskich płaszczy, możliwe jest uszycie z nich

A. krawaty

B. pluszaki

C. chustki

D. czapki

Czapki są doskonałym przykładem wykorzystania resztek materiałów z produkcji odzieży, ponieważ ich konstrukcja pozwala na efektywne zagospodarowanie mniejszych kawałków tkanin, które pozostały po wyprodukowaniu płaszczy męskich. W przemyśle odzieżowym kluczowym celem jest minimalizacja odpadów, co jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju. Produkcja czapek może obejmować nie tylko wykorzystywanie resztek, ale również wprowadzenie innowacyjnych technik szycia, które zwiększają funkcjonalność i estetykę. Przykładem może być uszycie czapek typu beanie z materiałów o różnorodnych wzorach, co dodatkowo podnosi ich wartość rynkową. Warto zaznaczyć, że stosowanie resztek w produkcji akcesoriów jest coraz bardziej popularne i wspierane przez trend ekologiczny, który zyskuje na znaczeniu w przemyśle odzieżowym. Wiele marek odzieżowych wprowadza programy recyklingu, gdzie odpady są przetwarzane na nowe produkty, co przyczynia się do redukcji negatywnego wpływu na środowisko.

Pytanie 29

Fragmenty wełnianych materiałów, które powstają podczas cięcia męskich garniturów, powinny być po rozdrobnieniu wykorzystane jako włókna

A. wtórne

B. ponowne

C. teksturowane

D. modyfikowane

Odpowiedź "ponowne" jest prawidłowa, ponieważ ścinki tkanin wełnianych uzyskane podczas krojenia garniturów męskich mogą być ponownie wykorzystane jako surowce do produkcji nowych włókien. Proces ten jest zgodny z zasadami zrównoważonego rozwoju i gospodarki o obiegu zamkniętym, które promują minimalizowanie odpadów i maksymalne wykorzystanie dostępnych zasobów. Przykładem zastosowania jest przemysł tekstylny, w którym z recyklingu pozyskuje się włókna do produkcji nowych tkanin, co ogranicza zapotrzebowanie na surowce naturalne. W praktyce, ścinki mogą być przetwarzane poprzez rozwłóknienie, a następnie używane w produkcji różnorodnych wyrobów, takich jak filce, izolacje termiczne czy nowe tekstylia. Dobre praktyki wskazują, że ponowne wykorzystanie materiałów zmniejsza koszty produkcji i wpływa korzystnie na środowisko, co czyni ten proces zarówno ekonomicznie, jak i ekologicznie uzasadnionym.

Pytanie 30

Jakim sposobem powinno się warstwować wełnę loden?

A. Jednostronnym

B. Wahadłowym

C. Zygzakowym

D. Przemiennym

Warstwowanie tkaniny wełnianej loden jednostronnym sposobem jest techniką, która zapewnia optymalne właściwości użytkowe i estetyczne materiału. Wełna loden, znana z doskonałej izolacji termicznej i odporności na warunki atmosferyczne, wymaga szczególnej staranności w procesie szycia. Warstwowanie jednostronne polega na układaniu tkanin w taki sposób, że jedna strona jest zawsze eksponowana, co ma kluczowe znaczenie dla zachowania jakości materiału. Dzięki temu unika się ryzyka nadmiernego zużycia lub uszkodzeń, co mogłoby wystąpić przy innych metodach, jak zygzakowe czy wahadłowe. Przykładem praktycznego zastosowania warstwowania jednostronnego są kurtki i płaszcze, gdzie zewnętrzna warstwa wełny loden jest zabezpieczona przed wpływem czynników zewnętrznych, a jednocześnie zachowuje elegancki wygląd. Dobrą praktyką jest również używanie odpowiednich nici i technik szycia, które wspierają trwałość i estetykę gotowego wyrobu.

Pytanie 31

Który rodzaj zdobienia zastosowano w wyrobie przedstawionym na zdjęciu?

A. Żabot.

B. Wolant.

C. Riuszę.

D. Krezę.

Wybór innych opcji, takich jak krezę, wolant czy żabot, świadczy o pewnym nieporozumieniu dotyczącym terminologii związanej z modą i technikami krawieckimi. Krezę często myli się z riuszą z powodu podobieństw w zastosowaniu falban, jednak krezę definiuje się jako zdobienie skupiające się na marszczeniu materiału w konkretnych miejscach, co nie odnosi się do ogólnego ułożenia falban wzdłuż dekoltu. Wolant to z kolei element dekoracyjny, który zazwyczaj ma formę luźnej falbany przyszytej do krawędzi odzieży, co w przypadku przedstawionej bluzki nie ma zastosowania, ponieważ głównym akcentem są duże, wyraziste falbany. Żabot natomiast to element przeznaczony do ozdabiania odzieży, szczególnie w męskich koszulach, i charakteryzuje się bardziej skomplikowanym, strukturalnym marszczeniem, co również nie znajduje odzwierciedlenia w analizowanej bluzce. Typowym błędem przy ocenie takich detali jest koncentrowanie się na ogólnym wyglądzie bez uwzględnienia funkcji i charakterystyki poszczególnych dekoracji. Każda z tych technik ma swoje specyficzne zastosowanie i kontekst, dlatego ważne jest zrozumienie ich różnic, aby unikać zamieszania i poprawnie rozpoznawać elementy odzieżowe.

Pytanie 32

Jakie produkty są wytwarzane z wykorzystaniem wkładów sztywnikowych?

A. piżam dziecięcych

B. spodni męskich

C. kamizelek damskich

D. koszul męskich

Technika wkładów sztywnikowych jest powszechnie stosowana w wytwarzaniu koszul męskich, ponieważ pozwala na uzyskanie pożądanej struktury i formy kołnierzyków oraz mankietów. Wkłady sztywnikowe są zazwyczaj wykonane z materiałów takich jak plastik czy bawełna wzmacniana, co umożliwia nadanie im odpowiedniego kształtu oraz twardości, co jest kluczowe w kontekście estetyki i funkcjonalności odzieży. Koszule męskie, zwłaszcza te formalne, wymagają, aby kołnierzyki były sztywne i dobrze trzymały formę, co wpływa na ogólny wygląd i prezentację noszącego. W praktyce, podczas szycia koszul, wkłady są wszywane w odpowiednich miejscach, co zapewnia ich stabilność oraz komfort noszenia. Co więcej, stosowanie wkładów sztywnikowych jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży odzieżowej, gdzie dbałość o detale ma kluczowe znaczenie dla jakości i satysfakcji klienta.

Pytanie 33

Jaki wzór na tkaninach jest typowy dla stylu dziewczęcego oraz damskiego w okresie wiosna-lato?

A. Kwadraty

B. Kwiaty

C. Krata

D. Pasy

Wzór kwiatowy jest niezwykle charakterystyczny dla mody dziewczęcej i damskiej w sezonie wiosna-lato. Kwiaty symbolizują odrodzenie i świeżość, co idealnie wpasowuje się w atmosferę tego okresu. Wzory te wprowadza się nie tylko w odzieży, ale również w dodatkach, takich jak torebki, szale czy biżuteria. Wzory kwiatowe mogą przyjmować różne formy – od drobnych, subtelnych motywów po duże, wyraziste grafiki. W modzie często stosuje się techniki druku cyfrowego, które pozwalają na uzyskanie skomplikowanych i szczegółowych wzorów, co zwiększa atrakcyjność kolekcji. Dobrym przykładem zastosowania wzorów kwiatowych są letnie sukienki, bluzki, a także spódnice, które idealnie komponują się z lżejszymi tkaninami, takimi jak bawełna, len czy jedwab. Warto również zauważyć, że motywy kwiatowe są często wykorzystywane w kolekcjach znanych projektantów, co potwierdza ich znaczenie i aktualność w modowych trendach.

Pytanie 34

Jaką metodę klejenia warto zastosować do wzmacniania pasków w spódnicach lub sukienkach?

A. Małych wklejek

B. Wkładów konstrukcyjnych

C. Wkładów sztywnikowych

D. Tymczasowych złączy klejowych

Wybór wkładów konstrukcyjnych czy sztywnikowych do usztywniania pasków w spódnicach i sukienkach to nie najlepszy pomysł z kilku przyczyn. Te wkłady konstrukcyjne, które zwykle używa się w odzieży wierzchniej, są za sztywne dla delikatnych materiałów. Może to prowadzić do deformacji tkanin i ograniczać ich naturalny kawałek. Wkłady sztywnikowe też nie są wskazane, bo przez swoją niską elastyczność i większą gramaturę mogą przynieść kłopoty z komfortem noszenia. Wygląd odzieży przez to może być trochę nieproporcjonalny i mniej estetyczny, co nie brzmi zbyt fajnie. Tymczasowe złącza klejowe, z drugiej strony, nie są trwałe, a w miejscach, gdzie jest dużo ruchów, mogą się rozklejać. Potrafią też dawać nieprzyjemne wrażenia w dotyku. Zrozumienie tych różnic w technikach jest kluczowe, żeby uzyskać dobre efekty wizualne i funkcjonalne w szyciu. Wybór odpowiedniej metody klejenia powinien uwzględniać właściwości materiałów i jakieś przewidywane obciążenia, żeby jakość końcowego wyrobu była na poziomie. Dobrze dobrana technika usztywnienia wpływa nie tylko na trwałość, ale też na komfort noszenia, co w modzie jest mega ważne.

Pytanie 35

Oceny tkaniny należy dokonać metodą organoleptyczną wzrokową w celu ustalenia jej

A. kierunku skrętu włókien, tendencji do kurczenia się i podatności na gniecenie

B. powierzchni, koloru i właściwości termoizolacyjnych

C. składu materiałowego, struktury splotu i wytrzymałości

D. struktury powierzchni, koloru i typu wzoru drukowanego

Metoda organoleptyczna wzrokowa jest istotnym narzędziem w ocenie tkanin, umożliwiającym analizę ich struktury powierzchni, barwy i rodzaju wzoru drukowanego. Oceniając tkaninę, specjalista zwraca uwagę na jej wykończenie, co wpływa na estetykę i funkcjonalność. Przykładowo, tkaniny z gładką powierzchnią mogą być stosowane w odzieży eleganckiej, podczas gdy tkaniny o chropowatej strukturze mogą nadawać się do odzieży roboczej lub sportowej. Barwa tkaniny jest kluczowa w kontekście psychologii kolorów oraz trendów mody, a wzory drukowane mogą znacząco wpłynąć na marketing i atrakcyjność produktu. W branży tekstylnej, stosowanie metody wzrokowej jest zgodne z normami jakościowymi, takimi jak ISO 105, które definiują metody oceny barwy oraz trwałości wzorów. Praktyka ta pozwala na szybkie identyfikowanie ewentualnych wad produkcyjnych, co jest zgodne z dobrą praktyką branżową i standardami jakości.

Pytanie 36

W jakich okolicznościach powinno się prasować spódnicę wykonaną z wełny?

A. 150°C na mokro, przez zaparzaczkę

B. 180°C na sucho, bez użycia pary

C. 200°C na sucho, bez użycia pary

D. 110°C na mokro, przez zaparzaczkę

Prasowanie wełnianej spódnicy w 150°C na mokro czy 180°C na sucho to dość ryzykowna sprawa. Wełna jest naturalnym włóknem i wysokie temperatury mogą prowadzić do skurczenia, odkształcenia czy przypalenia. Sugerowanie prasowania w 150°C na mokro pomija fakt, że 110°C to już jest taka górna granica, na którą trzeba uważać. A prasowanie na sucho w 180°C czy 200°C to już kompletny strzał w stopę, bo suche powietrze nie daje parze ujścia, przez co łatwo o przypalenie. Jak prasujemy wełnę, to zawsze trzeba użyć zaparzaczki, bo to naprawdę chroni materiał. Prasowanie bez pary, i to jeszcze w takich wysokich temperaturach, może wyrządzić nieodwracalne szkody. Warto pamiętać, że trzeba znać odpowiednie temperatury dla różnych tkanin, bo inaczej można sobie mocno zaszkodzić w codziennej pielęgnacji ubrań.

Pytanie 37

Jakie warstwy powinno się zastosować do przygotowania odzieży z jednolitej tkaniny lnianej?

A. Zygzakowe, bez obcinania końców

B. Jednostronne, z obcinaniem końców

C. Przemienne, z obcinaniem końców

D. Wahadłowe, z obcinaniem końców

Warstwowanie w zygzak to naprawdę dobry wybór, zwłaszcza gdy pracujemy z lnianą tkaniną. Dzięki temu podejściu można lepiej wykorzystać materiał, co jest ważne, bo wiadomo jak potrafi być drogi. Poza tym, to rozwiązanie jest mniej skomplikowane, co w szyciu bywa na wagę złota. Z mojego doświadczenia wynika, że warstwowanie zygzakowe daje świetną stabilność, a przy tym sprawia, że nasze szycie staje się łatwiejsze i ładniejsze. W branży tekstylnej wszyscy to wiedzą i stosują, żeby uniknąć niepotrzebnych deformacji, które mogą się zdarzyć, gdy robimy to w inny sposób. W skrócie, zygzakowe warstwowanie to naprawdę dobra praktyka, która może podnieść jakość naszej pracy i zadowolenie klientów. Naprawdę polecam to rozwiązanie!

Pytanie 38

Włókna, które powstają z przetwarzania odpadów oraz ścinków generowanych w trakcie obróbki surowców włókienniczych, to włókna

A. metalowe

B. szklane

C. sztuczne

D. ponowne

Odpowiedzi metalowe, sztuczne oraz szklane są błędne z kilku powodów, które mają swoje źródło w nieprawidłowym zrozumieniu procesu pozyskiwania włókien. Włókna metalowe są stosowane głównie w kontekście dekoracyjnym i technicznym, np. w produkcji wyrobów kompozytowych, jednak nie są pozyskiwane z odpadów włókienniczych. Włókna sztuczne, takie jak poliester czy nylon, produkowane są z surowców petrochemicznych, a nie z odpadów włókienniczych. W związku z tym, mimo że mogą być wytwarzane na dużą skalę, nie mają one związku z ideą recyklingu. Włókna szklane, z kolei, są wykorzystywane przede wszystkim w budownictwie i przemyśle kompozytowym, a ich zastosowanie w włókiennictwie jest marginalne. Również nie pochodzą one z przetworzonych materiałów włókienniczych. Kluczowym błędem w rozumowaniu w kontekście tych odpowiedzi jest zrozumienie, że włókna pozyskiwane z rozwłókniania odpadów włókienniczych mają specyficzne właściwości i zastosowanie, które odróżniają je od innych typów włókien. Warto również uwzględnić, że ideą recyklingu jest nie tylko ochrona środowiska, ale też wykorzystanie potencjału materiałów, co jest zgodne z najnowszymi trendami w branży, które promują zrównoważony rozwój i odpowiedzialność ekologiczną.

Pytanie 39

Naszywki umieszczone na zewnętrznych szwach nogawek, takie jak w spodniach do fraka, służące jako ozdobne elementy w postaci jedwabnego paska, to

A. lampasy

B. leje

C. emblematy

D. aplikacje

Lampasy to dekoracyjne paski materiału, zazwyczaj wykonane z tkaniny odblaskowej lub jedwabiu, które są naszywane na zewnętrznych szwach nogawek spodni, często w eleganckich ubraniach, takich jak fraki. Te elementy nie tylko pełnią rolę estetyczną, ale również mogą wskazywać na formalność stroju. Przykładem zastosowania lampasów jest ich obecność w mundurach wojskowych, gdzie pełnią funkcję ozdobną oraz identyfikacyjną. W branży mody lampasy są często stosowane w kolekcjach haute couture, gdzie podkreślają linię nogawki i nadają całości elegancji. Dobrą praktyką w projektowaniu odzieży jest uwzględnienie lampasów w tkaninach o różnych teksturach, co wzbogaca wizualnie strój i dodaje mu głębi. Stosowanie lampasów jest zgodne z zasadami klasycznej elegancji, co czyni je popularnym wyborem w formalnych stylizacjach.

Pytanie 40

Straty materiałów, które występują w krojowni w wyniku nierównomierności na szerokości i długości poszczególnych warstw tkaniny w nakładzie, to

A. wypady wewnętrzne

B. resztki materiału

C. ścinki materiału

D. wypady zewnętrzne

Wypady zewnętrzne to straty materiałowe, które powstają w procesie krojenia, gdy materiał nie jest w pełni wykorzystany z powodu nierównomierności w szerokości i długości warstw. W praktyce oznacza to, że gdy materiał jest krojony, nie wszystkie jego części mogą być użyte do produkcji odzieży czy innych wyrobów, co prowadzi do powstawania odpadów. Wypady zewnętrzne są istotnym problemem w branży tekstylnej, ponieważ wpływają na efektywność produkcji oraz koszty materiałowe. Aby zminimalizować te straty, warto wdrożyć dobre praktyki, takie jak precyzyjne pomiary materiału przed krojeniem oraz optymalizacja układów krojenia. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest wykorzystanie zaawansowanego oprogramowania do planowania krojenia, które może pomóc w zminimalizowaniu odpadów, co jest zgodne z normami zrównoważonego rozwoju w przemyśle odzieżowym.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej