Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik grafiki i poligrafii cyfrowej
Kwalifikacja: PGF.04 - Przygotowywanie oraz wykonywanie prac graficznych i publikacji cyfrowych
Data rozpoczęcia: 19 lutego 2026 08:33
Data zakończenia: 19 lutego 2026 08:46

Egzamin niezdany

Wynik: 17/40 punktów (42,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Który z typów plików graficznych nie wspiera przezroczystości tła?

A. TIFF

B. JPEG

C. PNG

D. GIF

Format JPEG, czyli Joint Photographic Experts Group, to taki popularny sposób na przechowywanie obrazków rastrowych. Głównie wyróżnia się tym, że nie ma opcji przezroczystości tła. JPEG świetnie nadaje się do kompresji zdjęć, które mają dużo kolorów i detali, więc idealnie sprawdza się w fotografii i wszędzie tam, gdzie przezroczystość nie jest potrzebna. Można go spotkać na stronach internetowych, w mediach społecznościowych czy w druku. Jego zalety to spora jakość zdjęć przy małej wielkości pliku, co czyni go faworytem wśród projektantów i fotografów. W branży często poleca się JPEG, gdy nie musimy martwić się o przezroczystość, a bardziej zależy nam na optymalizacji obrazu.

Pytanie 2

Podczas projektowania ulotki w formacie A5, jaki jest właściwy margines bezpieczeństwa?

A. 5 mm

B. 10 mm

C. 2 mm

D. 15 mm

Właściwy margines bezpieczeństwa przy projektowaniu materiałów graficznych, takich jak ulotki, to obszar, który umożliwia zachowanie kluczowych elementów projektu, takich jak tekst czy istotne grafiki, w bezpiecznej odległości od krawędzi strony. Dla formatu A5, który jest powszechnie używany w druku, margines bezpieczeństwa wynoszący 5 mm jest uważany za standardowy i odpowiedni. Dzięki temu kluczowe elementy projektu nie zostaną przycięte podczas procesu produkcyjnego, co jest szczególnie ważne przy cięciu dużych nakładów. Z mojego doświadczenia wynika, że stosowanie 5 mm marginesu pozwala na zminimalizowanie ryzyka nieprzewidzianych błędów drukarskich. Dodatkowo, wiele drukarni zaleca taki margines jako minimum, co jest zgodne z dobrymi praktykami w branży poligraficznej. W praktyce, utrzymywanie tego marginesu nie tylko chroni projekt, ale także ułatwia komunikację z drukarnią, ponieważ jest to standard powszechnie akceptowany i stosowany w większości przypadków.

Pytanie 3

Na czym polega różnica między naświetlarkami CtP a CtF?

A. naświetlają formy drukowe, a CtF formy papierowe

B. wykorzystują dane cyfrowe

C. naświetlają formy drukowe, a CtF formy kopiowe

D. naświetlają płyty offsetowe, a CtF w innych technikach

Naświetlarki CtP (Computer-to-Plate) są urządzeniami, które naświetlają formy drukowe bezpośrednio na płytach offsetowych, co jest kluczowym procesem w nowoczesnym druku offsetowym. W przeciwieństwie do CtF (Computer-to-Film), które naświetlają formy kopiowe na filmie, CtP oferuje bezpośrednie naświetlanie, co eliminuje krok pośredni w postaci filmu. Ta technologia znacząco zwiększa efektywność i jakość procesów drukarskich. Naświetlanie bezpośrednie na płytach pozwala na uzyskanie wyższej precyzji, a także redukuje koszty związane z produkcją filmów. W praktyce, przedsiębiorstwa drukarskie korzystające z CtP mogą szybciej wprowadzać zmiany w projektach i uzyskiwać lepszą jakość druku dzięki dokładniejszemu odwzorowaniu detali. Dodatkowo, CtP wspiera zrównoważony rozwój w druku przez ograniczenie odpadów związanych z materiałami filmowymi. W kontekście standardów branżowych, technologia CtP jest zgodna z najnowszymi normami ISO, co z kolei podkreśla jej znaczenie i zalety w przemyśle poligraficznym.

Pytanie 4

Żywa pagina to informacja umieszczona

A. na stronach z wolnymi miejscami.

B. w pojedynczym wierszu na górze strony.

C. na spuszczonych kolumnach.

D. na tytułach czterech i dwóch.

W kontekście umieszczania żywej paginy, błędne odpowiedzi sugerują nieodpowiednie lokalizacje informacji, co może prowadzić do dezorientacji czytelników. Umieszczenie żywej paginy na czwórkach i dwójkach tytułowych nie jest powszechnie stosowaną praktyką, ponieważ te miejsca są zazwyczaj zajęte przez inne kluczowe elementy, takie jak spis treści, tytuł czy informacje o autorze. Podobnie, umieszczanie informacji na kolumnach spuszczonych nieefektywnie wykorzystuje przestrzeń, ograniczając widoczność i dostępność żywej paginy dla czytelnika. Warto również zauważyć, że strony wakatowe, które zazwyczaj zawierają puste lub nieużywane miejsce, nie są odpowiednie do umieszczania istotnych informacji, gdyż ich funkcja polega na oddzielaniu treści oraz dawanie przestrzeni wizualnej. Ostatecznie, umieszczanie informacji w jednym wierszu u góry strony jest najlepszym rozwiązaniem, ponieważ zapewnia optymalne wykorzystanie przestrzeni oraz zwiększa szansę na zauważenie kluczowych informacji przez odbiorcę. Zrozumienie tych praktyk i standardów w publikacji jest kluczowe dla efektywnego przekazywania treści i zapewnienia ich dostępności dla użytkowników.

Pytanie 5

Aby usunąć plamy z bitmapy, należy w programie Adobe Photoshop użyć narzędzia

A. Falowanie

B. Wyostrzanie

C. Stempel

D. Rasteryzowanie

Wyostrzanie w Adobe Photoshop to narzędzie, które w zasadzie służy do podkreślania szczegółów przez akcentowanie krawędzi. Nie jest ono do usuwania plam, bo zamiast je naprawić, tylko uwydatnia niedoskonałości. Falowanie to z kolei bardziej artystyczna technika, nie do retuszu, a do stylizacji obrazu. Rasteryzowanie dotyczy konwersji grafiki wektorowej na bitmapę i w ogóle nie ma nic wspólnego z usuwaniem plam. Często użytkownicy mogą się mylić i myśleć, że rasteryzacja to coś, co ma z edycją obrazu, ale to raczej krok do dalszej obróbki. Ludzie często mylą funkcje narzędzi, a to prowadzi do niezrozumienia ich zastosowania. Każde narzędzie ma swoje miejsce, więc ważne, żeby wybierać te odpowiednie, żeby skutecznie radzić sobie z plamami na obrazach.

Pytanie 6

Tworzenie obiektu wektorowego z kształtów bitmapowych odbywa się przy użyciu narzędzia, które w programach Adobe nosi nazwę

A. pędzla

B. pióra

C. ołówka

D. stempla

Wybór stempli, pędzli lub ołówków jako narzędzi do odrysowywania kształtów z bitmapy w kontekście tworzenia obiektów wektorowych jest nieodpowiedni. Stempel, który zazwyczaj służy do powielania wzorów lub tekstur, nie pozwala na precyzyjne odwzorowanie kształtów, co jest kluczowe w pracy z grafiką wektorową. Użycie pędzla, z kolei, jest bardziej związane z technikami malarskimi i tworzeniem tekstur, a nie z precyzyjnym rysowaniem konturów. Ołówek, mimo że może być użyty do rysowania, również nie oferuje takich możliwości edycyjnych jak narzędzie pióra. Często mylone jest pojęcie rysowania z malowaniem, co prowadzi do wyboru niewłaściwych narzędzi do zadań wymagających dużej precyzji. W kontekście projektowania graficznego, kluczowe jest zrozumienie, że narzędzia muszą być dostosowane do specyfiki zadań. W przypadku pracy z grafiką wektorową, pióro jest narzędziem, które pozwala na kontrolę nad każdym punktem i krzywą, podczas gdy inne narzędzia mają swoje ograniczenia, które mogą wpływać na jakość i precyzję projektu. Z tego względu, wybór odpowiedniego narzędzia jest fundamentalny dla sukcesu w każdym projekcie graficznym.

Pytanie 7

Technologiczny zapis kolorów ulotki, która jest zadrukowana w wielu odcieniach z jednej strony, a z drugiej w barwach PANTONE 113^® oraz PANTONE 118^®, oznacza się

A. 4 + 1

B. 4 + 2

C. 3 + 1

D. 2 + 1

Wybór innych opcji może się brać z braku pełnego zrozumienia druku i kolorów. Na przykład, odpowiedź 3 + 1 sugeruje, że są cztery kolory w druku i do tego jeden dodatkowy, co jest mylne, bo nie uwzględnia dwóch kolorów PANTONE. Takie podejście pomija korzyści, jakie dają kolory PANTONE w kontekście dokładnego odwzorowania kolorów. Z kolei opcja 2 + 1 też jest błędnie interpretowana, bo właściwie mówi o dwóch kolorach i jednym kolorze PANTONE, co nie wystarczy, jeśli mówimy o ulotce wymagającej dobrej jakości wizualnej. Często ludzie myślą, że mniej kolorów to lepszy efekt, ale w praktyce, zwłaszcza w projektach, które mają się wyróżniać, potrzebna jest pełna paleta kolorów, w tym PANTONE. To są międzynarodowe standardy, które zapewniają spójność kolorystyczną. Jeśli nie rozumiemy tej dynamiki, możemy ograniczać nasze podejście do projektowania, co na pewno nie wpłynie korzystnie na wizualny odbiór i efektywność marketingową.

Pytanie 8

Jaki jest podstawowy profil kolorów używany w druku offsetowym?

A. RGB

B. CMYK

C. LAB

D. HSB

CMYK to skrót od czterech podstawowych kolorów, które są stosowane w druku offsetowym: Cyan, Magenta, Yellow i Key (czarny). Te kolory są podstawą dla większości procesów drukarskich, ponieważ umożliwiają uzyskanie szerokiej gamy barw poprzez ich mieszanie. W druku offsetowym, każdy z tych kolorów jest nakładany na papier w postaci oddzielnych warstw, co pozwala na uzyskanie pożądanego efektu końcowego. To podejście jest nie tylko standardem branżowym, ale też najbardziej efektywnym sposobem na uzyskanie jednolitych i pełnych kolorów, które są niezbędne w profesjonalnych publikacjach drukowanych. Moim zdaniem, każdy, kto chce zajmować się grafiką i drukiem, powinien doskonale znać system CMYK. Warto też wspomnieć, że CMYK jest używany w druku, ponieważ papier absorbuje światło, a nie je emituje, co jest kluczowym aspektem różniącym go od modelu RGB, stosowanego w ekranach.

Pytanie 9

Opracowanie materiału promocyjnego do ekspozycji na maszcie windera wymaga

A. nasączenia środkiem odpornym na działanie słońca

B. przeszycia tunelu na tkaninie

C. zainstalowania stalowych oczek

D. wzmocnienia krawędzi kapitałką

Wzmocnienie brzegów kapitałką, wbicie stalowych oczek oraz nasączenie płynem odpornym na działanie słońca są technikami, które mogą być stosowane w produkcji materiałów reklamowych, ale nie są one kluczowe w kontekście przygotowania do ekspozycji na maszcie windera. Wzmocnienie brzegów kapitałką, choć może zwiększać trwałość materiału, nie zapewnia odpowiedniego mocowania do masztu. Ta metoda, choć użyteczna w niektórych aplikacjach, nie tworzy odpowiedniego tunelu, który jest niezbędny do zamocowania na windera. Wbicie stalowych oczek również ma swoje zastosowanie, lecz w kontekście masztów windera, nie jest to wystarczająco stabilna metoda, gdyż oczka mogą ulegać uszkodzeniom pod wpływem sił działających na materiał w warunkach wietrznych. Z kolei nasączenie płynem odpornym na działanie słońca, choć pomocne w ochronie tkanin przed blaknięciem, nie wpływa na sposób mocowania materiału. W rzeczywistości, użycie odpowiednich technik przygotowania, takich jak przeszycie tunelu, jest kluczowe dla zapewnienia, że materiał będzie w stanie wytrzymać warunki atmosferyczne oraz nie zostanie uszkodzony podczas ekspozycji. Nieprawidłowe podejście do przygotowania materiału może prowadzić do jego uszkodzenia, co z kolei negatywnie wpływa na skuteczność reklamy.

Pytanie 10

Sposobem na obniżenie kosztów wydrukowania 50 000 egzemplarzy czasopisma reklamowego jest zmiana

A. metody introligatorskiej.

B. przygotowania form CtF na CtP.

C. druku cyfrowego na offsetowy.

D. wielkości czasopisma.

Zmiana technologii druku z cyfrowego na offsetowy to zdecydowanie najczęściej stosowany sposób na znaczące obniżenie kosztów przy dużych nakładach, takich jak 50 000 egzemplarzy czasopisma reklamowego. Technika offsetowa charakteryzuje się wysoką efektywnością kosztową właśnie przy dużych wolumenach – im większy nakład, tym niższy koszt jednostkowy. Offset wymaga co prawda przygotowania form drukowych (matryc), ale już sama eksploatacja maszyny jest bardzo tania i szybka. Druk cyfrowy natomiast jest świetny do krótkich serii, ale przy takich ilościach jego cena rośnie dramatycznie, bo każda sztuka jest liczona osobno bez efektu skali. Branżowe standardy jasno wskazują, że dla nakładów powyżej kilku tysięcy egzemplarzy zawsze warto przejść na offset. Z mojego doświadczenia wynika, że większość profesjonalnych drukarni nawet nie przyjmie zlecenia na 50 tysięcy kopii w technologii cyfrowej – po prostu byłoby to nieopłacalne i czasochłonne. Przykładowo, druk offsetowy pozwala także stosować szeroki wybór papierów i uszlachetnień, a koszt dodatkowych egzemplarzy jest marginalny. Dlatego właśnie w praktyce druk offsetowy to podstawa w masowych nakładach i każda osoba pracująca z wydawnictwami powinna to wiedzieć.

Pytanie 11

Jaką szacunkową rozdzielczość należy zastosować przy skanowaniu wielokolorowego oryginału o wysokości 10 cm, aby móc go wykorzystać jako tło dla pionowego plakatu w formacie B3?

A. 500 lpi

B. 2 100 ppi

C. 1 500 spi

D. 300 dpi

Wybór innych opcji jako odpowiedzi na to pytanie wskazuje na pewne nieporozumienia w kwestii rozdzielczości skanowania oraz standardów druku. Odpowiedź 500 lpi (linie na cal) odnosi się do rozdzielczości rastrowania, a nie do rozdzielczości skanowania, co może prowadzić do nieprawidłowych założeń. W praktyce, lpi jest miarą, która dotyczy jakości druku offsetowego i jest stosowana w kontekście rastra, nie zaś w kontekście zdjęć czy materiałów cyfrowych. Użycie 500 lpi w tego typu kontekście nie jest odpowiednie, ponieważ nie zapewni wystarczającej jakości do druku dużych plakatów. Odpowiedź 2100 ppi jest również myląca; chociaż wysoka rozdzielczość 2100 ppi sugeruje szczegółowość, jest ona znacznie przekraczająca potrzeby dla druku w formacie B3, co prowadzi do niepotrzebnego zwiększenia rozmiaru pliku oraz wydłużenia czasu obróbki. Takie podejście może również skutkować nieefektywnym wykorzystaniem pamięci i zasobów, a w przypadku druku może prowadzić do trudności w uzyskaniu odpowiedniej jakości wydruku. Ostatecznie wybór 300 dpi jako odpowiedzi, mimo że jest rozsądny, nie jest optymalnym rozwiązaniem dla profesjonalnych wydruków pełnokolorowych w formacie B3, gdzie szczegóły są kluczowe. Wydaje się, że niektórzy respondenci mogą mylić dpi z ppi, co jest częstym błędem. Warto podkreślić, że w kontekście profesjonalnej produkcji graficznej, kluczowe jest zrozumienie różnicy między tymi jednostkami oraz ich wpływu na jakość końcowego produktu.

Pytanie 12

Jakie narzędzie jest najczęściej używane do wycinania obiektów w programach graficznych?

A. Lasso

B. Gradient

C. Pędzel

D. Gumka

Narzędzie Lasso jest jednym z najczęściej używanych narzędzi w programach graficznych, takich jak Adobe Photoshop, GIMP czy CorelDRAW, do selekcji i wycinania obiektów z obrazu. Jego popularność wynika z elastyczności i precyzji, jaką oferuje przy wybieraniu nieregularnych kształtów. Lasso umożliwia użytkownikowi ręczne obrysowanie obiektu, co jest szczególnie przydatne, gdy automatyczne algorytmy nie radzą sobie z precyzyjnym wyborem. Dzięki narzędziu Lasso można z łatwością izolować skomplikowane elementy grafiki, takie jak włosy czy gałęzie drzew, co jest trudne do osiągnięcia przy użyciu prostszych narzędzi selekcji. W praktyce często stosuje się kombinację narzędzia Lasso z innymi technikami, takimi jak maski warstwowe, aby uzyskać jak najlepsze rezultaty. Znajomość tego narzędzia jest kluczowa dla każdego grafika, który chce efektywnie edytować zdjęcia i tworzyć złożone kompozycje graficzne. W branży graficznej dobra selekcja to podstawa wielu zaawansowanych technik edycji.

Pytanie 13

Podczas tworzenia projektu graficznego, który ma być użyty do naświetlania form drukowych offsetowych, stosuje się nadruk elementów

A. o co najmniej dwóch składowych kolorystycznych

B. koloru czarnego

C. wszystkich barw o nasyceniu koloru powyżej 50

D. przeznaczonych do lakierowania wybiórczego

Wybór odpowiedzi dotyczącej elementów przeznaczonych do lakierowania wybiórczego, wszystkich barw o nasyceniu koloru powyżej 50% lub o co najmniej dwóch składowych kolorystycznych nie jest zgodny z zasadami dotyczących przygotowania projektów do druku offsetowego. Lakierowanie wybiórcze to technika, która polega na nałożeniu lakieru tylko na wybrane obszary druku, co nie ma bezpośredniego związku z kolorami, które powinny być użyte w nadruku. W rzeczywistości, w projekcie do druku offsetowego, kluczowe jest, aby wszystkie elementy, które mają zostać naświetlone, były dobrze przemyślane pod kątem ich kolorystyki oraz krycia, a nie po prostu spełniały wymogi dotyczące nasycenia. Użycie barw o nasyceniu powyżej 50% może wprowadzać w błąd, ponieważ nie uwzględnia podstawowego faktu, że kolor czarny jest nie tylko najważniejszym kolorem do naświetlania, ale również kolorem, który łączy w sobie inne barwy. Dodatkowo, elementy o co najmniej dwóch składowych kolorystycznych mogą prowadzić do problemów z odwzorowaniem kolorów na etapie druku, co często skutkuje niespójnościami w finalnym produkcie. W praktyce, preparacja plików do druku wymaga dokładności i zrozumienia, jak różne kolory będą się ze sobą komponować w procesie druku, co podkreśla znaczenie użycia koloru czarnego jako podstawowego w projektowaniu graficznym.

Pytanie 14

Oblicz całkowity koszt wykonania form drukarskich, które są niezbędne do wydruku jednokolorowego wkładu książkowego liczącego 160 stron w formacie A5 na maszynie półformatowej, wiedząc, że koszt stworzenia jednej formy to 35 zł.

A. 700 zł

B. 980 zł

C. 560 zł

D. 840 zł

Analizując błędne odpowiedzi, można zauważyć, że wiele z nich wynika z niepoprawnego zrozumienia, jak oblicza się koszty form drukowych i ich zastosowanie w praktyce. Odpowiedzi, które wskazują kwoty wyższe niż 700 zł, mogą sugerować, że osoba odpowiadająca nie uwzględniła odpowiedniej liczby form potrzebnych do druku. W przypadku druku książek często przyjmuje się, że jedna forma jest potrzebna na każdą stronę, co jest dosyć logiczne, jednakże nie biorąc pod uwagę, że w przypadku większych nakładów i efektywnego projektowania, można zredukować liczbę form. Szacowanie kosztów w druku wymaga znajomości technik druku i sposobów ich zastosowania w praktyce. Warto również zaznaczyć, że wiele z podanych kwot nawet nie odzwierciedla rzeczywistych kosztów za formy, co może prowadzić do błędnych wniosków. Osoby, które wskazują takie odpowiedzi, mogą nie rozumieć, jak istotne jest korzystanie z aktualnych informacji o cenach i technikach produkcyjnych. Dobrą praktyką w branży poligraficznej jest dokładne przeliczenie potrzebnych zasobów i ich kosztów, co pozwala na bardziej precyzyjne zarządzanie budżetem i planowaniem projektu.

Pytanie 15

Podaj format plakatu, którego wymiary wynoszą 707 × 1000 mm?

A. B2

B. A1

C. B1

D. A2

Odpowiedź B1 jest poprawna, ponieważ format plakatu o wymiarach 707 × 1000 mm odpowiada standardowemu rozmiarowi B1. Format B1 ma wymiary 707 × 1000 mm, co czyni go idealnym dla zastosowań, gdzie potrzebna jest duża powierzchnia do wyrażenia kreatywności, jak w przypadku plakatów promocyjnych czy wystawowych. W praktyce, format B1 jest często wykorzystywany w branży reklamowej, a także w projektach artystycznych, gdzie chcemy przyciągnąć uwagę szerokiej publiczności. Stosując format B1, projektanci muszą zwrócić uwagę na odpowiednie rozmieszczenie elementów graficznych oraz tekstów, aby zapewnić czytelność i estetykę. Warto również pamiętać o zasadach dotyczących druku i jakości materiałów, co ma kluczowe znaczenie w przypadku dużych projektów graficznych. Dodatkowo, korzystanie z uznanych standardów formatów, takich jak ISO 216, ułatwia współpracę z drukarniami oraz innymi profesjonalistami w branży, co jest niezbędne dla osiągnięcia wysokiej jakości finalnego produktu.

Pytanie 16

Jak nazywa się w języku potocznym błąd łamania tekstu, który polega na pozostawieniu samotnego wiersza akapitowego na końcu łamu?

A. Sierota

B. Wdowa

C. Bękart

D. Szewc

Wybór innych odpowiedzi, takich jak 'Bękart', 'Sierota' i 'Wdowa', wskazuje na nieporozumienie związane z terminologią typograficzną. 'Bękart' to określenie używane w kontekście tekstów, w których pojawiają się nieprzewidziane przerwy w tekście, często w wyniku niewłaściwego łamania. 'Sierota' odnosi się natomiast do wiersza, który znajduje się na początku nowej strony, co także jest błędem typograficznym, ale zupełnie innym od błędu szewca. 'Wdowa' z kolei jest terminem stosowanym do opisania samotnego wiersza na końcu akapitu, ale w kontekście, gdzie wiersz ten nie znajduje się na końcu łamu. Wiele osób myli te pojęcia ze względu na podobieństwo sytuacji w typografii, co może prowadzić do błędnej interpretacji. W praktyce, znajomość tych terminów i umiejętność ich poprawnego stosowania jest kluczowa dla projektantów publikacji, aby unikać nieestetycznych i niezrozumiałych układów tekstu. Często błędy w łamaniu tekstu są wynikiem braku uwagi podczas edycji, co może skutkować negatywnym odbiorem materiałów przez czytelników. Ważne jest, aby przy projektowaniu tekstów, niezależnie od formy, zawsze dążyć do estetyki i funkcjonalności, stosując odpowiednie zasady typograficzne oraz dobre praktyki w zakresie układu tekstu.

Pytanie 17

W magazynie drukarni zgromadzono 105 kg papieru w formacie B1 (700 x 1000 mm) oraz o gramaturze 150 g/m2. Jaką ilość arkuszy B1 posiada drukarnia?

A. 1 150 sztuk

B. 1 100 sztuk

C. 1 000 sztuk

D. 1 050 sztuk

Podczas analizowania błędnych odpowiedzi, kluczowe jest zrozumienie, jak obliczenia związane z masą i powierzchnią papieru są ze sobą powiązane. W odpowiedziach, które wskazują na ilości arkuszy większe niż 1000, tkwi typowy błąd w analizie gramatury papieru. Przykłady takie jak 1 100, 1 050 czy 1 150 sugerują, że obliczenia nie uwzględniają prawidłowego przeliczenia masy na powierzchnię oraz zrozumienia definicji gramatury. Gramatura 150 g/m2 jednoznacznie determinuje, ile papieru można uzyskać z określonej masy. Niepoprawne podejście często wynika z mylnego założenia, że większa ilość masy wiąże się z proporcjonalnie większą liczbą arkuszy, co jest niezgodne z rzeczywistością, ponieważ zależy to również od wymiarów arkusza. W przypadku papieru B1, który ma powierzchnię 0,7 m2, nawet niewielkie różnice w obliczeniach mogą prowadzić do znacznych błędów w ocenie ilości arkuszy. Kluczowe jest, aby w procesie obliczeń zachować dokładność oraz umiejętność przeliczania jednostek, co jest standardem w branży poligraficznej. Błędy w takich obliczeniach mogą prowadzić do nieefektywnego zarządzania zapasami oraz zwiększenia kosztów produkcji, co jest niepożądane w każdym przedsiębiorstwie.

Pytanie 18

Zjawisko "paskowania druku", które pojawia się podczas drukowania w dużych formatach, można zminimalizować przez

A. obniżenie kontrastu druku

B. zmianę używanych farb

C. zwiększenie wilgotności podłoża

D. zmniejszenie szybkości drukowania

W kontekście zjawiska paskowania druku, wiele osób może mylnie sądzić, że zmniejszenie kontrastu druku przyczyni się do poprawy jakości wydruku. W rzeczywistości kontrast jest kluczowym elementem definiującym widoczność i czytelność druku. Obniżenie kontrastu może prowadzić do utraty detali i nieczytelności, szczególnie w projektach, które wymagają wyrazistych różnic między kolorami. Inne podejście, takie jak zmniejszenie prędkości drukowania, wydaje się mniej intuicyjne, jednak ma swoje uzasadnienie w kontekście dokładności aplikacji atramentu. Z kolei zmiana stosowanych farb nie zawsze przynosi pożądany efekt - wiele farb funkcjonuje w określonych warunkach i ich zamiana może wprowadzić dodatkowe problemy, takie jak zmiana czasu schnięcia lub reakcji na podłoże. Zwiększenie wilgotności wprowadzanego podłoża może również wydawać się korzystne, jednak zbyt wysoka wilgotność może prowadzić do problemów z przyczepnością farby oraz widocznych defektów w druku. W branży druku wielkoformatowego kluczowe jest rozumienie interakcji między różnymi parametrami procesu drukowania, co pozwala na podejmowanie świadomych decyzji. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wniosków obejmują uproszczone postrzeganie problemu i pomijanie złożoności procesów chemicznych oraz fizycznych związanych z drukiem.

Pytanie 19

Jakie są wymiary netto przedmiotu, jeżeli na każdej krawędzi zastosowano 2 mm marginesu, a jego wymiar brutto wynosi 144 x 204 mm?

A. 138 x 198 mm

B. 140 x 200 mm

C. 142 x 202 mm

D. 148 x 208 mm

Wybór niepoprawnych odpowiedzi opiera się na błędnym rozumieniu zasady obliczania wymiarów netto. Wiele z tych odpowiedzi sugeruje różne wymiary, które nie uwzględniają całkowitego spadu, który w tym przypadku wynosi 2 mm z każdej strony. Zastosowanie niepełnych lub błędnych wartości spadu prowadzi do wymiarów, które nie odpowiadają rzeczywistości. Na przykład, odpowiedzi 138 x 198 mm i 148 x 208 mm omijają prawidłowe obliczenie, co skutkuje zaniżeniem lub zawyżeniem wymiarów netto, ponieważ nie uwzględniają one pełnego zakupu spadu. Odpowiedź 142 x 202 mm również jest niewłaściwa, ponieważ nie odjęto odpowiednich wartości spadu od wymiarów brutto. W procesie przygotowania materiałów do druku kluczowe jest zrozumienie, że spady muszą być uwzględnione w każdym wymiarze, aby zapewnić prawidłowe dopasowanie grafiki do finalnego produktu. Niezrozumienie tej zasady może prowadzić do nieudanego druku i konieczności poprawy projektów, co generuje dodatkowe koszty i opóźnienia. Dlatego istotne jest, aby zawsze przed przystąpieniem do druku dokładnie obliczyć wymiary netto, a także dokładnie zweryfikować wszelkie wymagania techniczne i standardy branżowe dotyczące spadów.

Pytanie 20

Zaznaczony na rysunku kolorem żółtym błąd składu to

A. sierota.

B. bękart.

C. szewc.

D. wdowa.

Błędy w typografii, takie jak "bękart", "sierota" i "szewc", są różnymi terminami, które nie odnoszą się do właściwego zjawiska, jakim jest "wdowa". "Bękart" w typografii oznacza fragment tekstu, z reguły jedno lub kilka słów, które pozostają samodzielnie na początku nowej strony lub kolumny, co również wpływa na estetykę tekstu. Mimo że może wydawać się, że podobieństwo między tymi terminami jest wyraźne, każdy z nich odnosi się do odmiennych problemów składniowych. "Sierota" to termin używany dla opisania sytuacji, w której pierwsza linia akapitu lub nowego bloku tekstu jest za krótka i pozostaje oddzielona od reszty, co może wprowadzać w błąd i zaburzać rytm czytania. Z kolei "szewc" nie ma ustalonego znaczenia w kontekście typografii, co może powodować dodatkowe nieporozumienia. Warto zwrócić uwagę, że zrozumienie tych terminów jest kluczowe dla skutecznej i profesjonalnej pracy w dziedzinie edycji i projektowania dokumentów. Wiele osób popełnia błąd myślowy, zakładając, że te pojęcia są synonimiczne lub że dotyczą podobnych problemów; w rzeczywistości jednak każdy z nich odnosi się do specyficznych typów błędów, które wymagają odmiennych strategii korekty. Dlatego kluczowe jest, aby projektanci i edytorzy byli dobrze zorientowani w terminologii branżowej, aby skutecznie radzić sobie z poprawnym układem tekstu.

Pytanie 21

Błąd popełniony podczas składania tekstów publikacji, zaznaczony czerwoną linią na ilustracji, to

A. szewc.

B. bękart.

C. wdowa.

D. sierota.

Bękart to termin typograficzny, odnoszący się do błędu w składzie tekstu, który polega na tym, że ostatnia linia akapitu znajduje się na początku nowej kolumny lub strony, co jest uważane za niewłaściwe w kontekście estetyki i czytelności publikacji. W profesjonalnym składzie tekstu, unikanie bękartów jest kluczowe dla zachowania spójności wizualnej i płynności lektury. Przykładem zastosowania tej wiedzy może być przygotowanie książki lub artykułu, gdzie projektant graficzny lub składacz tekstu powinien dążyć do tego, aby akapity były dobrze zorganizowane, a każda nowa kolumna rozpoczynała się w odpowiedni sposób, bez pozostawiania jednego wiersza na początku. Ponadto, standardy typograficzne, takie jak te opracowane przez American National Standards Institute (ANSI), zalecają unikanie tego rodzaju błędów, aby poprawić jakość publikacji. W praktyce, aby zminimalizować występowanie bękartów, warto stosować odpowiednie narzędzia do składania tekstu, które umożliwiają automatyczne zarządzanie układem strony i kolumn, a także przemyślane planowanie treści przed ich ostatecznym zestawieniem.

Pytanie 22

Oblicz liczbę arkuszy A2 potrzebnych do wydrukowania akcydensu formatu A4 w nakładzie 800 sztuk, jeżeli założony naddatek technologiczny wynosi 15%.

A. 220 sztuk.

B. 250 sztuk.

C. 230 sztuk.

D. 240 sztuk.

W przypadku tego typu zadań bardzo łatwo popełnić błąd wynikający z nieuwzględnienia wszystkich istotnych czynników technologicznych. W pierwszej kolejności wiele osób zapomina, że arkusz A2 pomieści dokładnie cztery odbitki A4. Pominięcie tej proporcji prowadzi do poważnych zawyżeń lub zaniżeń liczby potrzebnych arkuszy. Jeśli ktoś policzył tylko 200 arkuszy, to prawdopodobnie wziął pod uwagę prawidłowy podział wielkości, ale zapomniał o istotnym naddatku technologicznym. A bez odpowiedniego zapasu produkcyjnego praktycznie żadna profesjonalna drukarnia nie podejmie się druku większego nakładu, bo zawsze trzeba liczyć się z marginesem na błędy druku, ustawienie maszyny, odrzuty czy nawet ewentualne uszkodzenia podczas obróbki introligatorskiej. Z kolei zbyt wysokie wartości, jak 240 czy 250 sztuk, pojawiają się, gdy ktoś błędnie liczy naddatek od już powiększonej liczby, albo zaokrągla wyniki bez uzasadnienia technologicznego, co w praktyce prowadzi do marnotrawstwa papieru. Typowe jest też mylenie procentu naddatku – niektórzy liczą go od całości nakładu, a potem jeszcze dodają bezpośrednio do liczby arkuszy, bez kontroli proporcji rozpadu formatu. Z mojego doświadczenia wynika, że najczęściej mylą się tu osoby, które nie mają styczności z rzeczywistą produkcją i nie wiedzą, że każda nadwyżka papieru to realny koszt dla drukarni. Zawsze warto policzyć najpierw podstawową ilość arkuszy, potem dodać precyzyjnie określony procent naddatku i dopiero taki wynik zaokrąglać do pełnych arkuszy – wtedy mamy pewność, że zamówienie będzie wykonane bez problemów i nadwyżek.

Pytanie 23

Jakiego typu spacji używa się przed symbolami interpunkcyjnymi, takimi jak: kropka, przecinek, średnik, dwukropek?

A. Żaden

B. Półfiretową

C. Firetową

D. Justującą

Wielu użytkowników może mieć wątpliwości co do stosowania spacji przed znakami interpunkcyjnymi, co prowadzi do błędnych przekonań o tym, jak powinna wyglądać poprawna typografia. Odpowiedzi sugerujące umieszczanie różnych rodzajów spacji, takich jak firetowa, półfiretowa czy justująca, są nieadekwatne w kontekście polskich zasad typograficznych. Firetowa, znana jako spacja, która jest szersza od standardowej, ma zastosowanie w niektórych językach lub specyficznych sytuacjach typograficznych, ale nie jest przeznaczona do użycia przed znakami interpunkcyjnymi. Półfiretowa, choć również używana w pewnych kontekstach, nie znajduje zastosowania w polskiej interpunkcji, ponieważ nie ma uzasadnienia w standardach typograficznych. Justująca spacja, stosowana w celu wyrównania tekstu w blokach, także nie ma nic wspólnego z umieszczaniem jej przed interpunkcją. Typowe błędy myślowe, prowadzące do tego rodzaju przekonań, mogą wynikać z wpływu obcych języków lub nieznajomości reguł typograficznych. Zastosowanie błędnych spacji może skutkować nieczytelnością tekstu oraz jego nieprofesjonalnym wyglądem, co jest szczególnie istotne w kontekście dokumentów formalnych oraz publikacji profesjonalnych.

Pytanie 24

Ile dodatkowych arkuszy musimy przygotować, aby otrzymać 2 000 sztuk plakatów netto, przy założeniu, że nadwyżka na materiał drukarski wynosi 5%?

A. 100 arkuszy

B. 120 arkuszy

C. 200 arkuszy

D. 140 arkuszy

Aby obliczyć, ile dodatkowych arkuszy należy przygotować, aby uzyskać 2 000 sztuk plakatów netto przy założonej nadwyżce na podłoże drukowe wynoszącej 5%, musimy najpierw ustalić całkowitą liczbę arkuszy, którą potrzebujemy. Wyliczenie to wygląda następująco: 2 000 sztuk plakatów to 100% produkcji netto. Jeśli dodamy 5% nadwyżki, otrzymujemy 105% produkcji. Aby obliczyć, ile arkuszy potrzebnych jest w rzeczywistości, dzielimy 2 000 przez 0,95 (100% - 5% = 95%). Otrzymujemy około 2 105 arkuszy. Następnie od tej liczby odejmujemy 2 000, co daje nam 105 arkuszy, z czego 100 arkuszy to dodatkowa ilość potrzebna do wyprodukowania plakatów. Tego rodzaju obliczenia są kluczowe w branży drukarskiej, gdzie precyzyjne planowanie i uwzględnienie strat materiałowych jest niezbędne do efektywnego zarządzania produkcją. Takie podejście umożliwia uniknięcie niespodziewanych przestojów w procesie produkcyjnym i optymalizację kosztów.

Pytanie 25

Który rodzaj przekształcenia należy zastosować, aby uzyskać efekt przedstawiony na rysunku?

A. Marionetkowe.

B. Swobodne.

C. Wypaczenie.

D. Perspektywę.

Przyglądając się możliwościom narzędzi przekształcania w edycji graficznej, łatwo można wpaść w pułapkę myślenia, że każde z nich nadaje się do dowolnej manipulacji obrazem. Przykładowo, swobodne przekształcenie pozwala jedynie na podstawowe operacje takie jak skalowanie, obracanie czy pochylanie całego obiektu, ale nie oferuje kontroli nad lokalnymi deformacjami wewnątrz obrazu. Wypaczenie (warp) daje już większą swobodę, bo pozwala wyginać obraz poprzez przeciąganie fragmentów siatki, jednak wciąż operujemy na większych fragmentach i nie mamy takiej precyzji, jak przy pracy z pojedynczymi punktami. Z kolei przekształcenie perspektywiczne to narzędzie bardzo konkretne – służy głównie do zmiany perspektywy prostokątnych elementów, jak okna czy plakaty na ścianach, ale nie poradzi sobie z nieregularnymi, złożonymi kształtami architektonicznymi. Typowym błędem jest zakładanie, że te narzędzia poradzą sobie z każdą sytuacją – w praktyce są mocno ograniczone przez sposób działania i strukturę siatki deformacji. Właśnie dlatego, kiedy zależy nam na lokalnej, elastycznej manipulacji – takiej jak na załączonym obrazie – wygrywa marionetkowe przekształcenie. Pozwala ono na pracę z siatką siatkową (mesh) i swobodne ustawianie punktów kontrolnych, co czyni go narzędziem bardzo uniwersalnym, szczególnie w przypadkach nieregularnych, złożonych obiektów. Zamiast próbować rozciągać albo zginać fragmenty obrazu niedopasowanymi narzędziami, warto znać ich ograniczenia i sięgać po marionetkowe przekształcenie tam, gdzie liczy się pełna kontrola i naturalny efekt końcowy.

Pytanie 26

Jakie są wymiary netto ulotki, jeżeli przy spadach o wielkości 3 mm z każdej strony, wymiar brutto wynosi 154 x 216 mm?

A. 148 x 213 mm

B. 151 x 210 mm

C. 148 x 210 mm

D. 151 x 213 mm

Wybrałeś dokładnie taki wymiar netto, jaki powinien być przy założeniu spadów 3 mm z każdej strony – 148 x 210 mm. To jest standardowy rozmiar A5, który często wykorzystuje się w branży poligraficznej do druku ulotek, katalogów czy broszur. W praktyce, kiedy przygotowujemy plik do druku, projektujemy go z tzw. spadami, czyli marginesem bezpieczeństwa, który pozwala uniknąć białych pasków przy cięciu. Spady to obszar wykraczający poza ostateczny format ulotki, w tym przypadku mamy 3 mm z każdej strony, czyli po odjęciu 6 mm od każdego wymiaru brutto (154 x 216 mm), zostaje nam dokładnie 148 x 210 mm. Taka procedura to właściwie codzienność w przygotowaniu plików do druku i, szczerze mówiąc, nie raz uratowała mi projekt przed nieestetycznymi krawędziami. Z mojego doświadczenia, klienci często zapominają o spadach albo mylą formaty netto i brutto, co potem powoduje zamieszanie w drukarni. Dobrą praktyką jest zawsze przygotowywać plik z odpowiednim spadem oraz mieć pod ręką tabelkę z wymiarami najpopularniejszych formatów, np. A4, A5, DL itp. Jeśli masz wątpliwości, zawsze warto zerknąć do specyfikacji drukarni – większość z nich jasno podaje, że do finalnego wymiaru netto trzeba dodać spady. Takie drobiazgi, jak dokładność wymiarów, naprawdę robią różnicę w efekcie końcowym. I tak, dobrze wiedzieć, że A5 to 148 x 210 mm, bo to podstawa w tej branży. Trochę praktyki i takie obliczenia robi się już z pamięci.

Pytanie 27

Wartość punktu typograficznego Didota wynosi w przybliżeniu

A. 0,378 mm

B. 0,376 mm

C. 0,372 mm

D. 0,374 mm

Wybór innych wartości, takich jak 0,374 mm, 0,378 mm czy 0,372 mm, może wynikać z nieporozumień dotyczących definicji punktu typograficznego. Często w typografii myli się różne systemy jednostek, co prowadzi do błędnych obliczeń. Zrozumienie, że punkt typograficzny Didota jest dokładnie równy 0,376 mm, jest kluczowe w kontekście precyzyjnego projektowania. Niektóre osoby mogą myśleć, że niewielkie różnice w wartościach są nieistotne, ale w rzeczywistości mogą one znacząco wpłynąć na jakość i czytelność tekstu. Każda zmiana w jednostkach typograficznych wpływa na wygląd finalnego produktu. Przykładowo, zbyt małe odstępy między liniami mogą sprawić, że tekst stanie się trudny do przeczytania, a zbyt duże mogą sprawić, że strona będzie wyglądała nieprofesjonalnie. Ponadto, nieznajomość dokładnych wartości jednostek typograficznych może prowadzić do trudności w współpracy z innymi profesjonalistami w branży, co jest szczególnie istotne w projektach wymagających zintegrowanego podejścia do druku i publikacji. Dlatego kluczowe jest, aby przyjąć standardy branżowe, takie jak punkt Didota, jako podstawę dla wszelkich działań typograficznych.

Pytanie 28

Z obrazu można odczytać, że impozycji poddana została

A. 8-stronicowa broszura w formacie 210 x 148, oprawa zeszytowa.

B. 8-stronicowa broszura w formacie 210 x 148, oprawa klejona.

C. 4-stronicowa broszura w formacie 210 x 148, oprawa zeszytowa.

D. 4-stronicowa broszura w formacie 210 x 148, oprawa klejona.

To jest bardzo dobrze dobrana odpowiedź, bo dokładnie odzwierciedla to, co widać na udostępnionym ekranie programu do impozycji. Przede wszystkim – mamy tu broszurę 8-stronicową, do czego jednoznacznie prowadzi zarówno układ wizualny (dwa arkusze po cztery strony każdy), jak i wskazanie „8” w sekcji wyboru liczby stron broszury. Format 210 x 148 mm to klasyczny A5 poziomy, a całość przygotowana jest w schemacie składki zeszytowej („Zeszytowa (AWA)”, arkusze falcowane) – co jest bardzo typowe dla szybkich, tanich realizacji broszur informacyjnych, ulotek czy programów wydarzeń. W praktyce takie rozwiązania stosuje się, gdy zależy nam na małej liczbie stron, łatwości składania oraz niższych kosztach produkcji – oprawa zeszytowa (zszywki) to najprostsza i najtańsza technika, często wybierana przez małe firmy, szkoły lub stowarzyszenia. Moim zdaniem, ta wiedza przydaje się nie tylko w drukarniach, ale też podczas projektowania własnych materiałów reklamowych. Dobrą praktyką jest zawsze sprawdzać w programie do impozycji, czy układ stron zgadza się z planowaną oprawą oraz liczbą stron – przy zeszytowej liczba stron musi być podzielna przez 4, co tu jest spełnione. Fajnie zauważyć, że taki układ pozwala na szybkie i czytelne sprawdzenie, czy wszystko się zgadza przed puszczeniem pracy do druku.

Pytanie 29

Rozdzielczość bitmapy 8 x 5 cm przeznaczonej do druku offsetowego powinna wynosić

A. 72÷96 ppi

B. 600÷720 dpi

C. 240÷300 ppi

D. 120÷150 dpi

W druku offsetowym jakość obrazu zależy w dużej mierze od rozdzielczości bitmapy. Przyjęło się, że minimalna rozdzielczość dla profesjonalnego druku offsetowego to 240–300 ppi (pikseli na cal). Taką wartość stosuje się, żeby uniknąć rozmycia szczegółów oraz niechcianych „pikseli” na wydruku. Moim zdaniem, to trochę taki złoty standard – zbyt niska rozdzielczość powoduje widoczne ząbki i rozmycia, a zbyt wysoka nie daje już zauważalnej poprawy jakości, za to powiększa plik i wydłuża czas przygotowania do druku. W praktyce, jeśli ktoś przygotowuje ulotki, plakaty, wizytówki czy katalogi, zawsze sprawdza, żeby bitmapy miały właśnie 300 ppi, szczególnie w miejscach z drobną typografią albo zdjęciami. Branżowo mówi się nawet: „lepiej za dużo niż za mało, ale 300 ppi wystarczy na sto procent”. Dla porównania – grafiki internetowe mają zazwyczaj tylko 72 ppi, bo nie potrzeba więcej dla ekranów. W druku offsetowym wymóg jest dużo wyższy ze względu na gęstość rastra i technologię nanoszenia farby. Jeśli ktoś chce uzyskać profesjonalny efekt, nie ma co schodzić poniżej 240 ppi – to już takie prawie minimum, poniżej którego widać wyraźną utratę jakości. Warto pamiętać, że dpi i ppi to nie to samo, choć często są mylone: dpi dotyczy drukarki, ppi – pliku graficznego. W codziennej pracy DTP 300 ppi to standard, który sprawdza się od lat.

Pytanie 30

Rysunek przedstawia błąd w składzie tekstu nazywany

A. korytarzem.

B. bękartem.

C. szewcem.

D. rozspacjowaniem.

Odpowiedź "korytarzem" jest poprawna, ponieważ odnosi się do konkretnego błędu typograficznego, który polega na tworzeniu niepożądanych przerw między wyrazami w kilku liniach tekstu. Korytarz jest efektem nieodpowiedniego justowania tekstu, co prowadzi do utraty estetyki i czytelności. Aby zoptymalizować skład tekstu, projektanci graficzni oraz typografowie stosują techniki, takie jak odpowiednie dobieranie odstępów między wyrazami oraz dzielenie długich wyrazów na końcach wierszy. Zrozumienie koncepcji korytarza jest kluczowe nie tylko dla profesjonalnych projektantów, ale także dla osób zajmujących się edytowaniem tekstów oraz tworzeniem materiałów publikacyjnych. Utrzymywanie wysokiej jakości składu tekstu jest zgodne z zasadami DTP (desktop publishing) i jest niezbędne w kontekście tworzenia materiałów, które są nie tylko informacyjne, ale również estetycznie przyjemne dla oka.

Pytanie 31

Proces technologiczny wykonania opakowania, przedstawionego na rysunku, obejmuje drukowanie oraz

A. wykrawanie i klejenie.

B. krojenie i nagniatanie.

C. wykrawanie i perforowanie.

D. nagniatanie i perforowanie.

No więc, wiesz, że poprawna odpowiedź to wykrawanie i klejenie. To jest mega ważne w produkcji opakowań kartonowych, bo tu trzeba mieć naprawdę precyzyjne metody. Na początku drukuje się karton, żeby nałożyć na niego różne grafiki i informacje. Potem przychodzi czas na wykrawanie - to jest kluczowy moment, bo dzięki matrycy można wyciąć karton w odpowiednie kształty, jakie chcemy mieć. Potem mamy klejenie, które też jest istotne, bo zapewnia stabilność opakowania. Przy produkcji opakowań często się używa klejów, które są ekologiczne, co jest ważne teraz, gdy myślimy o zrównoważonym rozwoju. No i pamiętaj, że standardy jakości, jak ISO 9001, pomagają trzymać wszystko w ryzach, dzięki czemu mamy solidne i estetyczne opakowania.

Pytanie 32

Który program z zestawu Adobe umożliwia zautomatyzowane katalogowanie oraz zarządzanie zdjęciami?

A. Dreamweaver

B. Bridge

C. Flash

D. Media Encoder

Adobe Bridge to program, który stanowi centralny punkt zarządzania mediami w ekosystemie Adobe. Umożliwia użytkownikom efektywne katalogowanie, przeglądanie oraz organizowanie zdjęć i innych mediów cyfrowych. Dzięki intuicyjnemu interfejsowi, użytkownicy mogą łatwo tworzyć kolekcje, metadane oraz tagi, co znacznie przyspiesza proces wyszukiwania i sortowania. Program wspiera również integrację z innymi aplikacjami Adobe, co pozwala na sprawną pracę w ramach jednego projektu, na przykład podczas edycji zdjęć w Photoshopie czy tworzenia grafiki w Illustratorze. Przykładem zastosowania Bridge może być przygotowanie dużego projektu fotograficznego, gdzie użytkownik gromadzi setki zdjęć, nadaje im odpowiednie znaki, a następnie za pomocą funkcji „Zbieranie” organizuje je w folderach. Stosowanie Bridge w profesjonalnej pracy z mediami jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, co pozwala na utrzymanie porządku oraz efektywności w zarządzaniu dużymi zbiorami danych wizualnych.

Pytanie 33

Masz przygotować grafikę na stronę internetową, która ma być szybko ładowana i dobrze wyświetlać się na różnych urządzeniach. Jakie działania optymalizacyjne powinieneś zastosować?

A. Użyć profilu kolorów CMYK zamiast RGB

B. Zastosować format TIFF bez kompresji

C. Zmniejszyć rozdzielczość oraz skompresować plik z zachowaniem akceptowalnej jakości obrazu

D. Zwiększyć liczbę warstw w pliku graficznym

Optymalizacja grafiki na potrzeby stron internetowych polega przede wszystkim na znalezieniu kompromisu pomiędzy jakością obrazu a rozmiarem pliku. Zmniejszenie rozdzielczości grafiki do wymiarów rzeczywistego wyświetlania na stronie oraz odpowiednia kompresja (np. JPEG, WebP, PNG z optymalizacją) znacząco przyspiesza ładowanie się strony i zmniejsza zużycie transferu, co jest kluczowe zwłaszcza w przypadku urządzeń mobilnych. Z mojego doświadczenia, wielu początkujących grafików zostawia grafiki w zbyt dużych rozdzielczościach, licząc na 'lepszą jakość', a efekt jest odwrotny – spowolnienie strony i strata użytkowników. W branży webowej przyjmuje się zasadę, że plik graficzny nie powinien być większy niż to konieczne, a kompresja powinna być na takim poziomie, żeby artefakty nie były zauważalne gołym okiem. Przykładowo, zdjęcia na banery warto zapisywać w JPEG z kompresją ok. 70-80%, natomiast grafiki z przezroczystością jako zoptymalizowane PNG lub WebP. Dzięki temu strona ładuje się szybko zarówno na komputerach, jak i smartfonach, co pozytywnie wpływa na SEO i ogólne doświadczenie użytkownika. Ta praktyka jest standardem nie tylko w pracy grafików webowych, lecz także w wytycznych Google PageSpeed Insights czy Web.dev.

Pytanie 34

Wierne odtworzenie oryginału jedną z technik druku w celu powielenia na papierze lub innym materiale to

A. retusz.

B. reprodukcja.

C. iluminacja.

D. fotomontaż.

Wiele osób myli pojęcia związane z przygotowaniem i przetwarzaniem obrazu na potrzeby druku, co łatwo zrozumieć, bo te terminy bywają czasem stosowane zamiennie w potocznym języku. Retusz to proces poprawiania, „upiększania” czy korygowania oryginału – najczęściej cyfrowo, czasem ręcznie – ale nie polega na powielaniu obrazu jako takim. Bardzo istotne jest, że retusz zmienia pierwotny obraz, usuwając niedoskonałości lub dodając nowe elementy, więc nie ma tu mowy o wiernym odtworzeniu oryginału, co jest kluczowe w przypadku reprodukcji. Iluminacja natomiast to stare, artystyczne określenie na zdobienie rękopisów – głównie średniowiecznych – przy użyciu złota, kolorów i detali. Mimo że efekt bywa imponujący, to jednak nie wiąże się z technikami powielania tego samego obrazu na dużą skalę, tylko ze sztuką ręcznego ozdabiania pojedynczych egzemplarzy. Fotomontaż zaś opiera się na łączeniu różnych elementów graficznych, zdjęć czy ilustracji w jeden, nowy obraz, często w celu uzyskania efektu artystycznego lub reklamowego. Nie chodzi tu o wierne odtworzenie oryginału, lecz o stworzenie czegoś nowego z kilku źródeł. Moim zdaniem te pomyłki wynikają z utożsamiania każdej pracy z obrazem z „drukiem”, podczas gdy branża poligraficzna bardzo precyzyjnie rozdziela pojęcia związane z retuszem, montażem czy zdobieniem od typowej reprodukcji. Warto zapamiętać, że tylko reprodukcja w ścisłym znaczeniu oznacza wierne powielenie oryginału wybraną techniką druku – dokładnie tak, jak wymaga tego profesjonalny standard wydawniczy.

Pytanie 35

Formaty, w jakich można zapisać książkę w postaci e-publikacji do wyświetlania w sieci, to

A. CDR, EPUB, HTML

B. CSV, PSD, EPUB

C. PDF, EPUB, HTML

D. AI, EPUB, FLA

Odpowiedź PDF, EPUB, HTML jest poprawna, ponieważ wszystkie te formaty są standardowo stosowane do publikacji elektronicznych. PDF (Portable Document Format) jest niezwykle popularnym formatem, który zapewnia zachowanie układu strony i jest szeroko akceptowany w świecie wydawniczym. Umożliwia on użytkownikom wyświetlenie dokumentu w sposób identyczny na różnych urządzeniach, co czyni go idealnym do publikacji książek, raportów i innych dokumentów. EPUB (Electronic Publication) to z kolei format zaprojektowany specjalnie do e-booków, który pozwala na dynamiczne dostosowanie treści do rozmiaru ekranu urządzenia. Oferuje on również funkcje takie jak możliwość zmiany czcionek i kolorów, co wpływa na komfort czytania. HTML (HyperText Markup Language) jest podstawowym językiem używanym do tworzenia stron internetowych, co czyni go idealnym do publikacji książek, które mają być dostępne online. Umożliwia on interaktywność, wstawianie multimediów i linków, co może wzbogacić doświadczenie czytelnika. Wybór tych trzech formatów odzwierciedla aktualne standardy w branży e-publikacji, które koncentrują się na dostępności, elastyczności i łatwości użycia.

Pytanie 36

W obliczeniach kosztów produkcji artykułu poligraficznego nie bierze się pod uwagę wydatku

A. projektu graficznego oraz wykonania przygotowalni

B. drukowania

C. marketingu produktu

D. zaopatrzenia materiałowego

Koszty związane z drukowaniem, projektem graficznym oraz zaopatrzeniem materiałowym są fundamentalnymi elementami kalkulacji kosztów wytworzenia produktu poligraficznego. W przypadku kosztu drukowania, obejmuje on zarówno wydatki na maszyny, jak i na materiały eksploatacyjne, co stanowi kluczowy składnik całkowitego kosztu produkcji. Wiele osób może błędnie zakładać, że te koszty są marginalne, jednak w praktyce mogą stanowić znaczną część budżetu produkcyjnego, dlatego powinny być starannie monitorowane i analizowane. Projekt graficzny oraz przygotowalnia to kolejne istotne koszty, które wpływają na ostateczną jakość i estetykę produktu poligraficznego. Właściwe przygotowanie materiałów do druku jest kluczowe, aby uniknąć potencjalnych błędów w produkcji, które mogą skutkować stratami. Z kolei koszty zaopatrzenia materiałowego obejmują wydatki na zakup surowców, takich jak papier czy farby, i są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania procesu produkcyjnego. Ignorowanie tych kosztów prowadzi do błędnych kalkulacji i może skutkować nieefektywnością oraz stratami finansowymi. Ważne jest zatem, aby zrozumieć różnice między kosztami produkcji a kosztami marketingowymi i umiejętnie je analizować, by podejmować świadome decyzje biznesowe na każdym etapie procesu produkcji.

Pytanie 37

Która technika tworzenia obiektów graficznych pozwala uzyskiwać efekty przedstawione na ilustracji?

A. Cięcie na plasterki.

B. Generator kształtów.

C. Rozpylanie symboli.

D. Tworzenie przejść.

Wybierając inne techniki, które nie są związane z tworzeniem przejść, można łatwo zagubić się w zrozumieniu ich możliwości i zastosowań. Cięcie na plasterki, mimo że to technika wykorzystywana w edycji grafiki, koncentruje się na dzieleniu obrazów na mniejsze segmenty. Jest to podejście bardziej statyczne, które nie pozwala na uzyskanie efektów płynnych przejść między kształtami czy kolorami. Takie podejście często prowadzi do zamiany wrażeń wizualnych na coś bardziej sztywnego, co nie odpowiada nowoczesnym trendom w projektowaniu. Rozpylanie symboli natomiast to technika stosowana do masowego tworzenia obiektów graficznych, ale nie generuje ona bezpośrednich efektów przejściowych, które są kluczowe w przedstawionym przykładzie. Generator kształtów, mimo że jest przydatny w kreowaniu złożonych form, również nie dostarcza możliwości uzyskania płynnych przejść. Warto jest zrozumieć, że wybór odpowiedniej techniki graficznej powinien być oparty na potrzebach projektu i zamierzonych efektach wizualnych. Nieprawidłowy wybór może prowadzić do stworzenia rozwiązań, które nie spełniają oczekiwań wizualnych oraz nie są zgodne z aktualnymi standardami branżowymi, co może negatywnie wpłynąć na odbiór całości projektu.

Pytanie 38

W jakim oprogramowaniu można stworzyć gazetkę reklamową do interaktywnego wyświetlania?

A. IrfanView

B. Adobe InDesign

C. Corel Painter

D. Puzzle Flow

Wybór aplikacji, które nie są przeznaczone do tworzenia gazet reklamowych, może wynikać z braku zrozumienia, czym różnią się poszczególne programy graficzne. IrfanView to narzędzie głównie do przeglądania i podstawowej edycji zdjęć, które nie oferuje zaawansowanych funkcji składu publikacji. Przeznaczone jest przede wszystkim do obróbki obrazów, a nie do kompleksowego projektowania materiałów reklamowych. Puzzle Flow, z kolei, jest programem do tworzenia aplikacji mobilnych i gier, co również nie jest związane z projektowaniem gazet reklamowych. Corel Painter jest oprogramowaniem, które kładzie nacisk na malarstwo cyfrowe i ilustrację, co sprawia, że nie jest najlepszym wyborem do tworzenia układów tekstowych i graficznych, które są typowe dla gazet reklamowych. Użytkownicy mogą być skłonni myśleć, że programy te są wystarczające do projektowania, jednak ich funkcjonalność nie odpowiada profesjonalnym wymaganiom branży graficznej. Kluczowe jest zrozumienie różnic w funkcjach i zastosowaniach tych programów, aby nie tracić czasu na narzędzia, które nie spełnią oczekiwań związanych z tworzeniem interaktywnych i profesjonalnych materiałów reklamowych.

Pytanie 39

Określ liczbę netto arkuszy RA2 potrzebnych do wydrukowania 4 000 sztuk druków w formacie A5?

A. 700 sztuk

B. 600 sztuk

C. 800 sztuk

D. 500 sztuk

Wybór odpowiedzi 600, 700 lub 800 sztuk jest wynikiem nieprawidłowego zrozumienia zasad obliczania ilości niezbędnych arkuszy RA2 do wydruku akcydensów formatu A5. W przypadku odpowiedzi 600 sztuk, można zauważyć, że sugeruje ona, iż z jednego arkusza RA2 można wydrukować mniej niż 8 A5, co jest błędne, ponieważ standardowy arkusz RA2 pozwala na wydrukowanie 8 sztuk A5. Odpowiedź 700 sztuk również jest błędna z tego samego powodu — nie uwzględnia faktu, że możemy uzyskać maksymalnie 8 sztuk A5 z jednego arkusza RA2. Wybór 800 sztuk, z kolei, sugeruje, że potrzeba więcej niż 500 arkuszy RA2 na wydrukowanie 4000 sztuk A5, co jest nieefektywne i niezgodne z zasadami optymalizacji produkcji. W praktyce, nieprawidłowe obliczenia mogą prowadzić do znacznych strat finansowych oraz surowcowych w procesie druku. Istotne jest zrozumienie, że każdy arkusz wykorzystywany w produkcji powinien być jak najlepiej wykorzystany, dlatego znajomość formatu arkusza oraz sposobów układania projektów graficznych ma kluczowe znaczenie w branży poligraficznej.

Pytanie 40

Dywiz w użyciu pełni rolę jako

A. symbol matematyczny lub chemiczny

B. symbol wyliczenia lub wyróżnienia

C. łącznik lub symbol przeniesienia

D. cudzysłów francuski lub kątowy

Wybór odpowiedzi związanych ze znakami wyliczenia, cudzysłowami czy znakami matematycznymi wskazuje na niepełne zrozumienie roli, jaką dywiz odgrywa w składzie zdania. Dywiz nie jest znakiem wyliczenia ani wyróżnienia - te funkcje pełnią inne znaki interpunkcyjne, takie jak przecinki, średniki czy kropki. Na przykład, w procesach twórczych, takich jak pisanie esejów czy raportów, to właśnie przecinki i średniki pomagają w wyliczaniu elementów, a nie dywizy. Cudzysłowy, czy to francuskie, czy ostrokątne, są używane do zaznaczania cytatów lub dialogów, co różni się od funkcji dywizu, który łączy wyrazy lub dzieli je na końcu linii. Co więcej, dywiz nie pełni roli znaku matematycznego lub chemicznego, ponieważ takie oznaczenia mają specyficzne zastosowania i są definiowane przez odpowiednie konwencje w danej dziedzinie. Mylne jest także stosowanie dywizu w kontekście cudzysłowów, ponieważ oba znaki mają odmienne funkcje i zastosowania w piśmiennictwie. W sumie, błędne odpowiedzi wynikają z nieporozumienia dotyczącego różnorodności znaków interpunkcyjnych oraz ich specyficznych zastosowań, co jest kluczowe w kontekście pisania i redagowania tekstów.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej