Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik programista
Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
Data rozpoczęcia: 17 kwietnia 2026 22:50
Data zakończenia: 17 kwietnia 2026 23:15

Egzamin zdany!

Wynik: 24/40 punktów (60,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Zaprezentowana linia kodu w języku PHP ma na celu

define("OSOBA", "Anna Kowalska");

A. zdefiniować stałą o nazwie OSOBA

B. ustalić wartość dla zmiennej $OSOBA

C. porównać dwa ciągi znaków

D. przypisać dwie wartości do tablicy

Wybór odpowiedzi dotyczącej porównania dwóch napisów jest błędny, ponieważ linia kodu define("OSOBA", "Anna Kowalska"); nie wykonuje żadnego porównania. PHP oferuje różne operatory do porównywania wartości, takie jak == lub ===, ale w tym przypadku nie mamy do czynienia z żadnym z tych operatorów. Kolejną nieprawidłową koncepcją jest sugestia, że linia ta miałaby przypisywać dwie wartości do tablicy. W PHP, aby zdefiniować tablicę, używa się notacji z użyciem nawiasów kwadratowych lub funkcji array(). W przypadku stałych, które definiujemy za pomocą funkcji define(), nie możemy ich zdefiniować jako tablicy. Ponadto, nieprawidłowe jest też stwierdzenie, że linia ta definiuje wartość dla zmiennej $OSOBA. W PHP zmienne są definiowane z użyciem znaku dolara ($) na początku, a stałe nie wymagają takiego oznaczenia. Jest to częsty błąd myślowy, który wynika z mylenia zmiennych ze stałymi. Warto zrozumieć, że zmienne mogą zmieniać swoje wartości w trakcie działania programu, podczas gdy stałe pozostają niezmienne. Ostatecznie, zrozumienie różnicy między zmiennymi a stałymi jest kluczowe dla efektywnego programowania w PHP, a pomyłki w tym zakresie mogą prowadzić do nieprzewidywalnych błędów i trudności w dalszym rozwoju aplikacji.

Pytanie 2

Na ilustracji przedstawiono

A. testy funkcjonalne strony interenetowej.

B. analizę poprawności kodu strony internetowej.

C. testy bezpieczeństwa strony.

D. analizę ruchu sieciowego między serwerem a przeglądarką.

Na zrzucie ekranu widać kartę „Network” w narzędziach deweloperskich przeglądarki (DevTools). To właśnie tutaj podglądamy, jak wygląda ruch sieciowy pomiędzy przeglądarką a serwerem. Każdy wiersz listy to jedno żądanie HTTP/HTTPS: dokument HTML, arkusz CSS, skrypt JS, grafika, font itp. W kolumnach masz m.in. Name (adres zasobu), Status (kody odpowiedzi HTTP, np. 200, 307), Type (rodzaj zasobu), Size (wielkość odpowiedzi) oraz Time (czas pobierania). U góry widać wykres czasowy, który pokazuje, kiedy poszczególne żądania były wysyłane i jak długo trwało ich obsłużenie. To jest klasyczna analiza ruchu sieciowego między serwerem a przeglądarką, a nie testy funkcjonalne czy bezpieczeństwa. W praktyce takie narzędzie wykorzystuje się do diagnozowania problemów z wydajnością strony (np. które pliki ładują się najdłużej), do sprawdzania, czy wszystkie zasoby ładują się poprawnie (brak błędów 404, 500), do inspekcji nagłówków HTTP (np. cache-control, content-type, CORS), a także do podglądu zapytań AJAX / Fetch/XHR wysyłanych przez skrypty JavaScript. Moim zdaniem znajomość tej zakładki to absolutna podstawa pracy front-end developera i testera, bo pozwala szybko zweryfikować, co naprawdę dzieje się „pod maską” podczas ładowania strony i komunikacji klient–serwer. Dobre praktyki w branży zalecają regularne korzystanie z DevTools przy optymalizacji czasu ładowania, analizie błędów sieciowych oraz przy debugowaniu REST API czy komunikacji z backendem.

Pytanie 3

Tabele: Studenci, Zapisy, Zajecia są powiązane relacją. Aby wybrać jedynie nazwiska studentów oraz odpowiadające im idZajecia dla studentów z grupy 15, należy wydać kwerendę

A. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idZajecia WHERE grupa = 15;

B. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta WHERE grupa = 15;

C. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy WHERE grupa= 15;

D. SELECT nazwisko, idZajecia FROM Studenci INNER JOIN Zapisy ON Studenci.id = Zapisy.idStudenta;

Ta odpowiedź jest dokładnie tym, czego oczekuje się w praktycznej pracy z relacyjnymi bazami danych. Kluczowe jest tutaj poprawne połączenie tabeli Studenci z tabelą Zapisy na podstawie klucza głównego Studenci.id oraz obcego Zapisy.idStudenta. To klasyczna sytuacja, gdzie chcemy wydobyć informacje z dwóch tabel powiązanych relacją jeden-do-wielu. Dzięki użyciu JOIN oraz warunku ON określającego relację, uzyskujemy możliwość pobrania nazwisk studentów i odpowiadających im identyfikatorów zajęć. Warunek WHERE ogranicza wynik do studentów z konkretnej grupy, co jest bardzo częstym wymaganiem biznesowym np. przy generowaniu list obecności czy analizie frekwencji. Takie podejście jest czytelne, zgodne ze składnią SQL ANSI i pozwala uniknąć nieporozumień przy większych kwerendach. Moim zdaniem warto pamiętać, że stosowanie jawnych JOIN-ów zamiast łączenia 'po przecinku' czy w warunku WHERE, ułatwia późniejszą rozbudowę zapytań oraz ogranicza ryzyko tzw. 'kartesjańskiego koszmaru', czyli niekontrolowanego zwielokrotnienia rekordów. Warto też wiedzieć, że zapis ten jest optymalny wydajnościowo, bo wykorzystuje istniejące klucze i indeksy – a to podstawa dobrych praktyk w pracy z bazami danych. Generalnie, jak się opanuje ten schemat, to potem większość operacji na relacyjnych bazach danych jest dużo łatwiejsza.

Pytanie 4

W jaki sposób można ustawić w CSS wygląd hiperłącza, aby linki nieodwiedzone miały kolor żółty, a odwiedzone kolor zielony?

A. a:hover {color: green;} a:link{color: yellow;}

B. a:visited {color: yellow;} a:link{color: green;}

C. a:hover {color: yellow;} a:visited{color: green;}

D. a:link {color: yellow;} a:visited{color: green;}

Aby zdefiniować w języku CSS formatowanie hiperłączy, które różnią się kolorem w zależności od ich stanu (odwiedzone lub nieodwiedzone), należy zastosować odpowiednie selektory CSS. W standardzie CSS wyróżniamy kilka pseudo-klas, które pozwalają na stylizację linków: :link, :visited, :hover, oraz :active. Pseudo-klasa :link odnosi się do linków, które jeszcze nie zostały odwiedzone przez użytkownika, a jej stylizację możemy zdefiniować za pomocą a:link {color: yellow;}. Z kolei pseudo-klasa :visited odnosi się do linków, które zostały już odwiedzone, a ich kolor możemy ustawić jako zielony, co realizuje reguła a:visited {color: green;}. W ten sposób, gdy użytkownik przegląda stronę, linki, które jeszcze nie były klikane, będą wyświetlane w kolorze żółtym, natomiast te, które zostały odwiedzone, zmienią swój kolor na zielony. To podejście jest zgodne z zasadami dostępności i użyteczności w Internecie, a także spełnia wymagania WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), które zachęcają do jasnego oznaczania stanu linków. Przykład zastosowania CSS w pliku stylów może wyglądać następująco: .linki {text-decoration: none;} a:link {color: yellow;} a:visited {color: green;}. Takie podejście pozwala na intuicyjne odczytanie stanu linku przez użytkowników, co zwiększa komfort korzystania z serwisów internetowych.

Pytanie 5

W języku SQL, aby dodać atrybut klucza podstawowego do pola id w istniejącej tabeli produkt należy użyć składni

A. ALTER TABLE produkt DROP PRIMARY KEY

B. ALTER TABLE produkt DROP CONSTRAINT id

C. ALTER TABLE produkt ALTER COLUMN id INT

D. ALTER TABLE produkt ADD PRIMARY KEY (id)

Poprawna składnia to ALTER TABLE produkt ADD PRIMARY KEY (id), bo dokładnie to polecenie dodaje do istniejącej tabeli nowy klucz podstawowy oparty na kolumnie id. Instrukcja ALTER TABLE służy do modyfikowania struktury tabeli, a klauzula ADD PRIMARY KEY definiuje ograniczenie (constraint) typu klucz podstawowy dla wskazanej kolumny lub zestawu kolumn. W praktyce oznacza to, że kolumna id musi być unikalna i nie może przyjmować wartości NULL. Silnik bazy danych (np. MySQL, PostgreSQL, SQL Server) zwykle tworzy do tego indeks typu UNIQUE, który przyspiesza wyszukiwanie po kluczu głównym. Moim zdaniem warto pamiętać, że takie polecenie będzie działać tylko wtedy, gdy dane w kolumnie id już spełniają warunki klucza podstawowego: brak duplikatów i brak wartości pustych. W realnym projekcie często robi się to w dwóch krokach: najpierw uzupełnia się brakujące wartości, usuwa lub poprawia duplikaty, a dopiero potem dodaje PRIMARY KEY. Przykładowo: ALTER TABLE produkt ADD PRIMARY KEY (id); W wielu systemach, zwłaszcza w aplikacjach webowych, kolumna id jest też często ustawiana jako AUTO_INCREMENT (MySQL) lub używa sekwencji (PostgreSQL, Oracle). Wtedy definicja tabeli przy tworzeniu może wyglądać np. tak: CREATE TABLE produkt (id INT PRIMARY KEY AUTO_INCREMENT, nazwa VARCHAR(100)); Jeśli jednak tabela już istnieje i kolumna id była zwykłą kolumną, to właśnie ALTER TABLE ... ADD PRIMARY KEY (id) jest standardowym, poprawnym sposobem nadania jej roli klucza głównego. To rozwiązanie jest zgodne z ogólną składnią SQL i dobrą praktyką modelowania relacyjnych baz danych, gdzie każda tabela powinna mieć jasno zdefiniowany klucz podstawowy, najlepiej prosty, stabilny i jednoznaczny.

Pytanie 6

Rozmiary ekranu w formacie 16:9 (zakładając, że piksel jest kwadratem) można osiągnąć przy rozdzielczości

A. 800 na 480 pikseli

B. 2560 na 2048 pikseli

C. 1366 na 768 pikseli

D. 320 na 240 pikseli

Odpowiedź 1366 na 768 pikseli jest poprawna, ponieważ proporcja szerokości do wysokości wynosi dokładnie 16:9. Aby to obliczyć, dzielimy szerokość przez wysokość: 1366 / 768 = 1,78, co jest bliskie wartości 1,77 (16:9). Proporcje 16:9 stały się standardem w telewizji wysokiej rozdzielczości oraz w produkcji wideo, co oznacza, że są szeroko stosowane w przemysłach związanych z mediami i technologią. Przykładem zastosowania tej rozdzielczości może być wyświetlanie filmów na nowoczesnych telewizorach, gdzie forma obrazu 16:9 pozwala na pełne wykorzystanie ekranu bez czarnych pasków po bokach. Stosując to w projektach multimedialnych, warto zawsze dążyć do zgodności z tymi standardami, aby zapewnić optymalne wrażenia wizualne dla użytkowników. Zrozumienie tych proporcji jest kluczowe dla profesjonalistów zajmujących się grafiką, filmem i projektowaniem UX/UI.

Pytanie 7

Ile razy zostanie wykonany blok pętli napisanej w PHP, przy założeniu, że zmienna sterująca nie jest modyfikowana podczas działania pętli?

for($i=0; $i <=10; $i+=2) { 
        . . . . . . 
 }

A. 6

B. 10

C. 0

D. 5

Nieprawidłowe rozumienie działania pętli for w języku PHP może wynikać z niedokładnego zrozumienia jej składni oraz mechanizmu iteracji W tym przypadku pętla zaczyna się od wartości 0 i przyrasta o 2 aż do momentu gdy i przekroczy 10 Kluczowym elementem jest zrozumienie jak działa warunek i<=10 który wskazuje że pętla zakończy się po osiągnięciu wartości 10 ale zostanie wykonana również dla tej wartości Stąd liczba iteracji wynosi 6 a nie mniej lub więcej Jeżeli ktoś uznał że pętla wykonuje się 10 razy mógł zignorować fakt że krok iteracji wynosi 2 a nie 1 co jest typowym błędem gdy analizujemy pętle z niestandardowym przyrostem Inny błąd polega na przypuszczeniu że pętla nie wykona się wcale co wynika z nieprawidłowego założenia że warunek początkowy lub krok są błędnie skonfigurowane Warto zatem zawsze przeprowadzić symulację iteracji lub skorzystać z debuggera aby zrozumieć działanie pętli i sposób w jaki operują na niej warunki Dobrą praktyką jest również testowanie pętli z różnymi wartościami początkowymi i krokami aby uzyskać pewność co do oczekiwanego wyniku oraz uniknięcie błędów wynikających z nieprawidłowej interpretacji kodu

Pytanie 8

Która z definicji CSS określa formatowanie nagłówka h1: tekst nadkreślony, z odstępami między wyrazami 10 px i czerwonym kolorem tekstu?

h1{
  text-decoration: overline;
  word-spacing: 10px;
  color: red;
}                       A.

h1{
  text-decoration: overline;
  letter-spacing: 10px;
  color: red;
}                       B.

h1{
  text-transform: none;
  line-height: 10px;
  color: rgb(255,0,0);
}                       C.

h1{
  text-decoration: underline;
  line-height: 10px;
  color: rgb(255,0,0);
}                       D.

A. C.

B. A.

C. D.

D. B.

Brawo, poprawnie wybrałeś odpowiedź A, która pokazuje prawidłową definicję CSS do formatowania nagłówka h1. 'text-decoration: overline;' jest poleceniem CSS służącym do nadkreślania tekstu. Jest to styl tekstu, który dodaje linie nad literami. 'word-spacing: 10px;' jest poleceniem CSS, które określa odstępy między wyrazami. Wartościem tego polecenia jest odległość, która jest używana do określenia przestrzeni między słowami i jest wyrażona w pikselach. 'color: red;' jest standardowym poleceniem CSS do kolorowania tekstu. Czerwony jest jednym z podstawowych kolorów, które można wykorzystać w CSS. W praktyce, te trzy polecenia CSS mogą być używane do personalizacji strony internetowej, poprawiając jej wygląd i czytelność. Dobrą praktyką jest eksperymentowanie z różnymi stylami CSS, aby znaleźć najlepszy sposób prezentacji zawartości.

Pytanie 9

Który zapis jest selektorem pseudoklasy CSS?

A. a:link

B. td.wyroznienie

C. p#wyroznienie

D. body

W tym zadaniu wszystkie odpowiedzi wyglądają jak poprawne selektory CSS, ale tylko jedna z nich jest selektorem pseudoklasy. To dość typowa pułapka: ktoś widzi poprawny składniowo selektor i automatycznie zakłada, że skoro jest „jakiś znak specjalny”, to pewnie chodzi o pseudoklasę. W CSS warto jednak rozróżniać kilka zupełnie różnych mechanizmów: selektor typu, selektor klasy, selektor identyfikatora oraz właśnie pseudoklasy. Zapis „p#wyroznienie” łączy selektor typu z selektorem identyfikatora. Oznacza akapit <p> o konkretnym id="wyroznienie". Znak # w CSS nie ma nic wspólnego z pseudoklasami, tylko jednoznacznie wskazuje na identyfikator elementu. To jest bardzo częste nieporozumienie: część osób myli dwukropek z kratką, bo oba wyglądają jak „specjalne dopiski”. Tymczasem pseudoklasy zawsze używają dwukropka, a identyfikatory – znaku #. „td.wyroznienie” to z kolei połączenie selektora typu z selektorem klasy. Ten zapis wybierze komórki tabeli <td> posiadające class="wyroznienie". Kropka w CSS zawsze oznacza klasę, czyli coś, co definiujemy w atrybucie class w HTML. To zupełnie inny mechanizm niż pseudoklasy, bo klasę nadajemy ręcznie w kodzie HTML, a pseudoklasa opisuje stan lub cechę obliczaną przez przeglądarkę, np. czy element jest pierwszy w swoim rodzicu, czy link jest odwiedzony, czy pole formularza ma fokus. Zapis „body” to najprostszy możliwy selektor typu – wskazuje wszystkie elementy <body> w dokumencie (zwykle jest tylko jeden). Tu w ogóle nie ma żadnego symbolu wskazującego na pseudoklasę, więc traktowanie tego jako pseudoklasy to już zupełne pomieszanie pojęć: to po prostu nazwa elementu HTML. Typowy błąd myślowy przy takich pytaniach polega na tym, że zamiast skupić się na definicji pseudoklasy („selektor z dwukropkiem, opisujący stan”), uczestnik testu szuka odpowiedzi, która „najbardziej wygląda na zaawansowaną”. Tymczasem wszystkie błędne odpowiedzi są zwykłymi, podstawowymi selektorami: typu, klasy i id. Pseudoklasa zawsze ma postać coś:coś_tam, np. a:hover, button:disabled, li:first-child. Jeżeli nie ma dwukropka – to na pewno nie jest pseudoklasa, niezależnie od tego, jak bardzo skomplikowany wygląda zapis.

Pytanie 10

W algebrze relacji działanie selekcji polega na

A. usunięciu krotek z powtórzonymi polami

B. wybór krotek, które nie zawierają wartości NULL

C. wybór krotek, które spełniają określone warunki

D. usunięciu pustych wierszy

W algebrze relacji operacja selekcji, określana również jako filtracja, polega na wydobywaniu krotek z relacji (tabel), które spełniają określone warunki. Selekcja jest kluczowym narzędziem w zarządzaniu bazami danych, ponieważ umożliwia przetwarzanie i analizowanie dużych zbiorów danych poprzez skupienie się tylko na istotnych informacjach. Na przykład, w bazie danych zawierającej informacje o pracownikach, można zastosować selekcję, aby wyodrębnić jedynie tych pracowników, którzy mają wynagrodzenie powyżej określonej kwoty. W praktyce, operator selekcji jest często reprezentowany przez symbol sigma (σ) w notacji algebry relacji. Zgodnie z normami SQL, operacja ta odpowiada klauzuli WHERE, co pozwala na precyzyjne określenie kryteriów, według których krotki są wybierane. Selekcja nie zmienia struktury tabeli, lecz tworzy nową relację, która zawiera jedynie te krotki, które spełniają dane warunki. Przykładem może być zapytanie SQL, które zwraca dane o studentach, którzy uzyskali ocenę powyżej 4.0. Selekcja jest fundamentalnym elementem w projektowaniu baz danych, umożliwiającym efektywne przetwarzanie danych oraz wsparcie dla analizy danych w różnych aplikacjach biznesowych.

Pytanie 11

W zamieszczonym kodzie PHP, który łączy się z serwerem bazy danych, jakie działania powinny być umieszczone w instrukcji warunkowej w miejscu trzech kropek?

$db = mysqli_connect("localhost","root","qwerty","baza1");
if ( !$db ) {
 ...
}

A. Zarządzanie błędem połączenia

B. Przetwarzanie danych otrzymanych z bazy

C. Zamknięcie połączenia z bazą danych

D. Informacja o udanym połączeniu z bazą

Wykonywanie operacji na źle zestawionym połączeniu z bazą danych mogłoby prowadzić do nieprzewidywalnych zachowań aplikacji. Próba obsługi danych pobranych z bazy kiedy połączenie nie zostało nawiązane jest błędnym podejściem. Bez prawidłowego połączenia nie można pobrać danych dlatego nie ma sensu implementowanie takiej logiki w tym miejscu kodu. Podobnie komunikat o pomyślnym połączeniu nie znajduje uzasadnienia w konstrukcji warunku sprawdzającego nieudane połączenie. Jeśli warunek jest spełniony oznacza to że połączenie się nie powiodło i należy podjąć kroki w celu obsługi tego błędu a nie informować o sukcesie. Zamknięcie połączenia z bazą danych jest czynnością wykonywaną na końcu pracy z bazą a nie na początku co również czyni tę odpowiedź niepoprawną w kontekście błędnego nawiązywania połączenia. Dobre praktyki programistyczne wskazują na potrzebę właściwego zarządzania połączeniami do bazy danych co obejmuje ich otwieranie dopiero gdy są potrzebne i zamykanie gdy nie są już używane. Koncepcje błędnego umiejscowienia tych operacji w logice aplikacji mogą prowadzić do nieskuteczności i obniżenia wydajności aplikacji co podkreśla wagę poprawnego zrozumienia procesu nawiązywania połączeń z bazą danych.

Pytanie 12

Jaki znacznik z sekcji head dokumentu HTML w wersji 5 jest wymagany przez walidator HTML i jego brak skutkuje zgłoszeniem błędu error?

A. link

B. title

C. style

D. meta

Znaczniki <link>, <meta> oraz <style> również pełnią ważne funkcje w sekcji <head>, jednak nie są one wymagane do poprawnej walidacji dokumentu HTML5. Znacznik <link> jest używany głównie do łączenia zewnętrznych arkuszy stylów oraz innych zasobów, a jego pominięcie w wielu przypadkach nie wpłynie na to, czy strona będzie poprawnie wyświetlana. Z kolei <meta> służy do definiowania metadanych, takich jak kodowanie znaków czy opis strony, ale również nie jest obowiązkowy. Znacznik <style> umożliwia wstawienie kodu CSS bezpośrednio do dokumentu HTML, jednak jego brak także nie skutkuje błędem walidacyjnym. Powszechnym błędem jest mylenie wymagań dla poszczególnych znaczników; niektórzy mogą sądzić, że wszystkie składniki sekcji <head> są równie istotne, co prowadzi do nieporozumień. Kluczowym aspektem jest zrozumienie, że standardy HTML określają, które elementy są niezbędne dla prawidłowego działania strony. Niezrozumienie tej różnicy może skutkować pominięciem ważnych elementów w procesie projektowania stron, co w konsekwencji obniża jakość i użyteczność tworzonej witryny. Ważne jest, aby przed rozpoczęciem pracy z HTML5 zapoznać się z dokumentacją oraz najlepszymi praktykami w tej dziedzinie.

Pytanie 13

Który protokół jest stosowany do przesyłania plików na serwer WWW?

A. DHCP

B. POP3

C. FTP

D. DNS

FTP, czyli File Transfer Protocol, to protokół używany do przesyłania plików między komputerami w sieci, zwłaszcza w kontekście serwerów WWW. Umożliwia on użytkownikom łatwe przesyłanie, pobieranie, a także zarządzanie plikami na serwerze. FTP działa na bazie modelu klient-serwer, gdzie klient nawiązuje połączenie z serwerem i może przesyłać pliki w obie strony. Protokół ten operuje na portach 20 i 21, co czyni go standardem w dziedzinie przesyłania plików. W praktyce, wiele aplikacji klienckich, takich jak FileZilla czy WinSCP, wykorzystuje FTP do zarządzania plikami na serwerach. FTP wspiera różne metody autoryzacji, w tym logowanie anonimowe, co umożliwia użytkownikom dostęp do publicznych zasobów. Warto również zaznaczyć, że istnieją rozszerzenia, takie jak FTPS czy SFTP, które oferują dodatkowe funkcje zabezpieczeń, umożliwiając szyfrowanie danych podczas transferu. W kontekście standardów, FTP jest definiowany w dokumentach RFC 959 oraz RFC 3659, które określają jego działanie oraz interakcje w sieci. Dzięki swojej wszechstronności i niezawodności, FTP pozostaje jednym z najpopularniejszych protokołów do przesyłania plików w Internecie.

Pytanie 14

W języku PHP zapis // służy do

A. zastosowania operatora dzielenia bez reszty

B. dodawania komentarza jednoliniowego

C. używania tablicy superglobalnej

D. dodawania komentarza wieloliniowego

Zastosowanie tablicy superglobalnej nie ma bezpośredniego związku z używaniem znaku //. Superglobalne tablice w PHP, takie jak $_POST, $_GET czy $_SESSION, służą do przechowywania i wymiany danych pomiędzy stronami, ale nie mają nic wspólnego z komentarzami. Wstawianie komentarza wieloliniowego jest poprawnym sposobem dodawania dłuższych wyjaśnień w kodzie, jednak znakiem // nie uzyskujemy tego efektu, a raczej ograniczamy się do komentarzy jednoliniowych. Z kolei zastosowanie operatora dzielenia bez reszty również nie jest powiązane z komentarzami. Operator / służy do dzielenia wartości, a jego użycie nie wymaga znaków // do oznaczania komentarzy. W środowisku programistycznym często można spotkać mylne przekonania, że znaki komentarza mogą pełnić inne funkcje, co prowadzi do nieporozumień w stosowaniu kodu. Prawidłowe rozumienie komentarzy w PHP jest kluczowe dla tworzenia zrozumiałego i łatwego do utrzymania kodu. Nieprawidłowe przypisanie funkcji komentarzy do innych elementów języka PHP może prowadzić do poważnych błędów w kodzie oraz trudności w jego analizie przez innych programistów.

Pytanie 15

W relacyjnym modelu baz danych, termin krotka odnosi się do

A. liczby rekordów w danej tabeli

B. wszystkich kolumn tabeli, które zawierają atrybuty danego obiektu

C. wierszy tabeli, z wyjątkiem wiersza nagłówkowego, w którym znajdują się nazwy kolumn

D. wszystkich wierszy tabeli łącznie z wierszem nagłówkowym

Pierwsza z niepoprawnych odpowiedzi sugeruje, że krotki to liczba rekordów tabeli. Jednak w rzeczywistości krotki są pojedynczymi wierszami zawierającymi zbiory atrybutów, a nie ich ilość. Liczba rekordów, czyli krotek, jest zmienną miarą, która jest istotna dla analizy danych, ale sama w sobie nie definiuje krotek. Kolejna odpowiedź zakłada, że krotki obejmują wszystkie wiersze tabeli wraz z wierszem nagłówkowym. Wiersz nagłówkowy, który zawiera nazwy kolumn, nie jest częścią krotek, ponieważ krotki reprezentują tylko dane użytkownika. W związku z tym, takie ujęcie błędnie interpretuje strukturę danych w tabeli. Ostatnia niepoprawna odpowiedź sugeruje, że krotki to wszystkie kolumny tabeli zawierające atrybuty obiektu. Kolumny definiują atrybuty i zapewniają strukturę dla danych, ale same w sobie nie są krotkami. Krotka odnosi się do konkretnego zestawu wartości atrybutów w jednym wierszu, a nie do ich zbioru jako całości. Te nieścisłości odzwierciedlają fundamentalne różnice między strukturą relacyjnych baz danych a ich interpretacją w kontekście pojedynczych rekordów.

Pytanie 16

Aby zmienić wartość atrybutu elementu przy użyciu skryptu JavaScript, należy zastosować następujący zapis

A. document.getElementById(id).innerHTML = <nowa wartość>

B. document.getElementById(id).<nazwa-atrybutu> = <nowa wartość>

C. document.getElementById(id).style.<nazwa właściwości> = <nowa wartość>

D. document.getElementById(id).<nazwa właściwości> = <nowa wartość>

Sposoby zapisu w pozostałych odpowiedziach nie są odpowiednie dla zmiany cech elementów opisanych w CSS, co może prowadzić do nieporozumień w zakresie manipulacji stylem w JavaScript. Użycie document.getElementById(id).<nazwa-atrybutu> = <nowa wartość>; może sugerować, że próbujemy ustawić atrybuty HTML, jednak nie odnosi się to do stylów CSS. Atrybuty HTML i style CSS to dwa różne obszary, a manipulowanie stylem wymaga bezpośredniego odniesienia do obiektu style. Podobnie, w przypadku document.getElementById(id).<nazwa właściwości> = <nowa wartość>; wygląd elementu nie jest zmieniany, ponieważ nie wskazujemy na obiekt style, lecz na właściwości samego elementu. Użycie document.getElementById(id).innerHTML = <nowa wartość>; również wprowadza w błąd, ponieważ ta metoda służy do zmiany zawartości HTML wewnątrz danego elementu, a nie stylów. Często pojawia się mylne przekonanie, że można manipulować stylem, używając ogólnych atrybutów lub zawartości, co prowadzi do nieefektywnego i błędnego kodu. Istotne jest zrozumienie, że stylizacja elementów wymaga poprawnej interakcji z obiektem style, co zapewnia jednocześnie zgodność z najlepszymi praktykami programowania i pozwala uniknąć błędów w logice aplikacji.

Pytanie 17

Jakiego ograniczenia (constraint) używa się do zdefiniowania klucza obcego?

A. UNIQUE KEY(ID)

B. FOREIGN KEY(ID)

C. PRIMARY KEY(ID)

D. AUTO_INCREMENT(ID)

Odpowiedź 'FOREIGN KEY(ID)' jest poprawna, ponieważ klucz obcy służy do definiowania relacji między tabelami w bazach danych. Klucz obcy to atrybut lub zestaw atrybutów w jednej tabeli, który odnosi się do klucza głównego innej tabeli. Przykładowo, w bazie danych, która obsługuje system zarządzania zamówieniami, tabela 'Zamówienia' może zawierać kolumnę 'KlientID', będącą kluczem obcym odnoszącym się do kolumny 'ID' w tabeli 'Klienci'. Użycie kluczy obcych pozwala na zapewnienie integralności referencyjnej, co oznacza, że każdy wpis w tabeli 'Zamówienia' musi odpowiadać istniejącemu klientowi w tabeli 'Klienci'. Dobrym praktykom w projektowaniu baz danych jest stosowanie kluczy obcych jako sposobu na unikanie niezgodności danych oraz na umożliwienie wykonywania zapytań z wykorzystaniem JOIN, co ułatwia uzyskiwanie skonsolidowanych informacji z różnych tabel. Ponadto, w przypadku usunięcia lub aktualizacji rekordów w tabeli źródłowej, można skonfigurować odpowiednie zasady, takie jak 'CASCADE', które automatycznie zaktualizują powiązane dane w tabeli docelowej, co jest istotne dla zachowania spójności danych.

Pytanie 18

W języku PHP do zmiennej a przypisano tekst, w którym wielokrotnie występuje słowo Kowalski. W celu zamiany wszystkich wystąpień słowa Kowalski na słowo Nowak w zmiennej a, należy użyć polecenia

A. $a = str_replace('Kowalski', 'Nowak', $a);

B. $a = str_replace('Nowak', 'Kowalski', $a);

C. $a = str_replace('Nowak', 'Kowalski');

D. $a = str_rep('Kowalski', 'Nowak', $a);

Odpowiedź $a = str_replace('Kowalski', 'Nowak', $a); jest na pewno dobra! Używasz funkcji str_replace, która w PHP jest mega przydatna do zamiany tekstu. W tym przypadku, pierwsza część to słowo, które chcesz zmienić ('Kowalski'), druga to nowy tekst, którym je zastępujesz ('Nowak'), a trzecia to zmienna, na której pracujesz. Funkcja zwraca nowy tekst, gdzie wszystkie 'Kowalski' stały się 'Nowakami'. To super rozwiązanie, bo str_replace działa na wszystkich przypadkach podanego słowa, co sprawia, że jest naprawdę użyteczna w przetwarzaniu tekstów. Na przykład, jak a zawiera 'Kowalski, Kowalski i Kowalski', to po tym poleceniu dostaniesz 'Nowak, Nowak i Nowak'. Użycie tej funkcji to świetna praktyka w programowaniu, bo pisanie przejrzystego i efektywnego kodu to podstawa.

Pytanie 19

Którą czynność gwarantującą poprawne wykonanie przedstawionego kodu Java Script, należy wykonać przed pętlą?

var text;
 for ( var i = 0; i < tab.length; i++ ) {
   text += tab[i] + "<br>";
 }

A. Zainicjować zmienną text.

B. Sprawdzić rozmiar tabeli tab.

C. Zadeklarować zmienną i.

D. Sprawdzić czy text j est typu znakowego.

Wygląda na to, że odpowiedź nie była poprawna. Pozostałe opcje, tj. 'Sprawdzić czy text j est typu znakowego', 'Zadeklarować zmienną i', 'Sprawdzić rozmiar tabeli tab', nie są bezpośrednio związane z poprawnym wykonaniem kodu przedstawionego w pętli. Chociaż wszystkie te działania mogą być istotne w różnych kontekstach programowania, w tym przypadku żadne z nich nie gwarantuje poprawnego wykonania kodu. Deklaracja zmiennej 'i' czy sprawdzenie rozmiaru tabeli 'tab' jest często stosowane w pętlach, jednak nie gwarantują one poprawnego działania kodu w pętli bez odpowiedniego zainicjowania zmiennej 'text'. Zrozumienie tego aspektu jest kluczowe dla efektywnego programowania, zarówno w JavaScript, jak i w innych językach programowania.

Pytanie 20

char str1[30] = 'Ala ma kota';
printf("%s", str1);

Jakie jest źródło błędu w prezentowanym kodzie napisanym w języku C++?

A. Do funkcji printf przekazano za mało argumentów.

B. Napis powinien mieć dokładnie 30 znaków.

C. Napis powinien być umieszczony w cudzysłowie.

D. W funkcji printf nie można używać formatowania %s.

Stwierdzenie, że do funkcji printf przekazano zbyt mało argumentów, jest błędne, ponieważ printf w tym przypadku otrzymuje jeden argument, który jest zgodny z jego prototypem. Funkcja printf przyjmuje łańcuch formatowania jako pierwszy argument, a pozostałe argumenty, które mogą być przekazane, są opcjonalne. Ponadto, pomijanie argumentów nie skutkuje błędem w kontekście tej konkretnej funkcji. Kolejne twierdzenie, że napis powinien mieć dokładnie 30 znaków, jest również mylące. W praktyce, długość napisu nie musi odpowiadać rozmiarowi tablicy, pod warunkiem, że na końcu napisu znajduje się znak null, co jest automatycznie dołączane przez kompilator przy użyciu cudzysłowów. Wreszcie, stwierdzenie, że w funkcji printf nie można stosować formatowania %s, jest fałszywe, ponieważ %s jest standardowym formatem używanym do wyświetlania łańcuchów znaków. Właściwe użycie formatów jest kluczowe w programowaniu w C/C++, a ich znajomość jest niezbędna do prawidłowego wyświetlania danych. Typowe błędy myślowe prowadzące do tych niepoprawnych wniosków obejmują nieznajomość podstaw języków C/C++ oraz niewłaściwe rozumienie zasad dotyczących łańcuchów i formatów w funkcjach wyjściowych.

Pytanie 21

Które stwierdzenie na temat funkcji fun1 zapisanej w języku JavaScript jest prawdziwe?

var x = fun1(3, 24, "Mnożymy");

function fun1(a, b, c) {
    return a * b;
}

A. Zwraca dwie wartości przechowywane w zmiennych a i b.

B. Ma trzy parametry wejściowe, w tym jeden typu napisowego, i zwraca wartość numeryczną.

C. Przyjmuje trzy parametry, lecz nie zwraca wartości.

D. Ma dwa parametry liczbowe i zwraca wartość typu napisowego.

Gratulacje, Twoja odpowiedź jest poprawna. Istotą funkcji w JavaScript jest to, że mogą one przyjmować dowolną liczbę argumentów i mogą zwracać wartość. W przypadku funkcji fun1, przyjmuje ona trzy parametry: a, b, c. Parametr c jest typu napisowego, co jest istotne, ponieważ JavaScript jest językiem słabo typowanym, co oznacza, że możemy przekazywać różne typy zmiennych jako argumenty dla funkcji. Funkcja fun1 zwraca wynik mnożenia dwóch pierwszych parametrów, co jest wartością numeryczną. To jest zgodne z zasadami JavaScript, gdzie funkcje mogą zwracać dowolne wartości - w tym przypadku wartość numeryczną. W praktyce, funkcje takie jak ta mogą być używane w różnych kontekstach, na przykład do manipulacji danymi wejściowymi i zwracania przetworzonych wyników.

Pytanie 22

W jakiej technologii niemożliwe jest przetwarzanie danych wprowadzanych przez użytkownika na stronie WWW?

A. CSS

B. AJAX

C. JavaScript

D. PHP

CSS, czyli Kaskadowe Arkusze Stylów, jest technologią używaną do stylizacji stron internetowych. Jego głównym celem jest określenie, jak elementy HTML powinny wyglądać, w tym ich wygląd, kolor, rozmiar oraz układ na stronie. CSS nie ma możliwości przetwarzania danych użytkownika, ponieważ działa wyłącznie po stronie klienta i nie posiada funkcji interakcji z danymi użytkowników. Przykładem zastosowania CSS jest nadanie stylu nawigacji w serwisie internetowym, gdzie style mogą być określone w pliku CSS, ale nie mają zdolności do przechwytywania i przetwarzania informacji wprowadzonych przez użytkowników w formularzach. Standardy CSS rozwijane przez World Wide Web Consortium (W3C) podkreślają jego rolę w stylizacji i prezentacji, a nie w logice aplikacji czy przetwarzaniu danych. Użytkownicy mogą korzystać z CSS do tworzenia responsywnych układów, jednak bez zdolności do interakcji z danymi, co czyni go technologią czysto wizualną.

Pytanie 23

Określ rezultat działania podanego kodu PHP, przy założeniu, że zmienna tab jest tablicą.

$tab = explode(",", "jelenie,sarny,dziki,lisy,borsuki"); 
echo $tab[1]." ".$tab[2];

A. lisy borsuki

B. sarny dziki

C. jelenie sarny

D. dziki lisy

Wynik wykonania kodu PHP przedstawionego w pytaniu to 'sarny dziki', co odpowiada trzeciej opcji. Analizując kod, najpierw wykorzystujemy funkcję explode, która dzieli ciąg znaków na elementy tablicy, używając przecinka jako separatora. W rezultacie zmienna $tab stanie się tablicą składającą się z pięciu elementów: 'jelenie', 'sarny', 'dziki', 'lisy', 'borsuki'. Następnie w instrukcji echo odwołujemy się do drugiego i trzeciego elementu tablicy, co odpowiada indeksom 1 i 2, ponieważ indeksowanie w PHP zaczyna się od zera. Zatem $tab[1] to 'sarny', a $tab[2] to 'dziki'. W kontekście praktycznym, znajomość pracy z tablicami oraz funkcji do ich manipulacji jest kluczowa w programowaniu w PHP, zwłaszcza przy pracy z danymi w formacie CSV lub innymi formatami wymagającymi podziału ciągów. Opanowanie takich technik jest istotne dla programistów zajmujących się tworzeniem aplikacji webowych, gdzie przetwarzanie danych wejściowych jest na porządku dziennym.

Pytanie 24

W dostępnej tabeli o nazwie przedmioty znajdują się pola: ocena oraz uczenID. Jakie zapytanie należy wykonać, aby obliczyć średnią ocenę ucznia z ID równym 7?

A. COUNT SELECT ocena FROM przedmioty WHERE uczenID = 7;

B. SELECT AVG(ocena) FROM przedmioty WHERE uczenID = 7;

C. AVG SELECT ocena FROM przedmioty WHERE uczenID = 7;

D. SELECT COUNT(ocena) FROM przedmioty WHERE uczenID = 7;

Odpowiedź "SELECT AVG(ocena) FROM przedmioty WHERE uczenID = 7;" jest poprawna, ponieważ zastosowanie funkcji agregującej AVG pozwala na obliczenie średniej wartości ocen dla ucznia o konkretnym identyfikatorze. W SQL, funkcje agregujące, takie jak AVG, COUNT, SUM, MIN i MAX, są kluczowymi narzędziami do analizy i przetwarzania danych. W tym przypadku, AVG oblicza średnią wartość pól 'ocena' w tabeli 'przedmioty', gdzie spełniony jest warunek 'uczenID = 7'. To podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w SQL, które zalecają ograniczenie zbioru danych przed zastosowaniem funkcji agregujących, aby wyniki były precyzyjne i użyteczne. Przykładowo, jeśli w przyszłości chcielibyśmy obliczyć średnią ocen dla innych uczniów, moglibyśmy zmieniać wartość 'uczenID', co czyni to zapytanie bardzo elastycznym. Ponadto, umiejętność korzystania z funkcji agregujących jest niezbędna w kontekście analizy danych w systemach baz danych, co czyni tę wiedzę fundamentalną w pracy z SQL.

Pytanie 25

Wynikiem realizacji kwerendy

SELECT sezon, SUM(liczba_dn) FROM rezerwacje GROUP BY sezon;

na podstawie poniższej tabeli rezerwacje jest:

A. lato 20, zima 27

B. lato 3, zima 4

C. lato 10, 5, 5; zima 4, 6, 9, 8

D. lato 10, zima 4, lato 5, zima 6, lato 5, zima 9, zima 8

Wykonana kwerenda SQL agreguje dane z tabeli rezerwacje, grupując je według sezonu i sumując liczbę dni (liczba_dn) dla każdego sezonu. W tabeli znajdują się rekordy związane z sezonami letnim i zimowym. Analizując dane, dla sezonu letniego mamy trzy wpisy: 10 dni, 5 dni oraz 5 dni, co łącznie daje 20 dni. Dla sezonu zimowego mamy cztery wpisy: 4 dni, 6 dni, 9 dni oraz 8 dni, co po zsumowaniu daje 27 dni. Odpowiedź numer 2 jest zatem poprawna, ponieważ przedstawia poprawne sumy dla sezonów. Praktyczne zastosowanie takiej kwerendy może obejmować analizowanie sezonowości rezerwacji w hotelach, co wspiera procesy decyzyjne w zakresie zarządzania zasobami i planowania promocji. Zgodność z dobrymi praktykami w SQL wymaga znajomości funkcji agregujących, takich jak SUM, oraz umiejętności grupowania danych, co jest kluczowe w analizie danych w różnych dziedzinach biznesowych.

Pytanie 26

Która właściwość języka CSS może przyjmować wartości: underline, overline, line-through?

A. text-decoration

B. text-style

C. font-style

D. font-weight

Poprawna odpowiedź to właściwość CSS `text-decoration`. To właśnie ona odpowiada za dodawanie różnych „linii” do tekstu: podkreślenia (`underline`), nadkreślenia (`overline`) oraz przekreślenia (`line-through`). W praktyce zapis wygląda np. tak: `a { text-decoration: underline; }` – klasyczny przykład dla linków, albo `del { text-decoration: line-through; }` dla tekstu usuniętego. W nowszych specyfikacjach CSS (CSS Text Decoration Module Level 3) ta właściwość została trochę rozbita na bardziej szczegółowe, jak `text-decoration-line`, `text-decoration-style`, `text-decoration-color`, ale w codziennym kodowaniu dalej bardzo często używa się skrótu `text-decoration`. Moim zdaniem warto od razu kojarzyć, że `text-decoration` nie służy do zmiany kroju pisma, pogrubienia czy kursywy, tylko właśnie do „ozdabiania” tekstu dodatkowymi liniami. Dobra praktyka jest taka, żeby świadomie używać tej właściwości przy stylowaniu linków: np. usuwamy podkreślenie `a { text-decoration: none; }`, a potem przy najechaniu myszką dajemy `a:hover { text-decoration: underline; }`. Dzięki temu interfejs jest czytelniejszy, a użytkownik widzi, że element jest klikalny. Warto też wiedzieć, że `text-decoration` może przyjmować kilka wartości naraz, np. `text-decoration: underline overline;`, co rzadko się używa, ale czasem w jakichś specyficznych projektach UI może się przydać. Z mojego doświadczenia w projektach komercyjnych najczęściej korzysta się z `underline`, `none` i czasem `line-through` np. przy cenach promocyjnych: stara cena przekreślona, nowa obok. To jest taki mały szczegół CSS, ale bardzo często używany w praktyce.

Pytanie 27

Jakie znaki będą przechowywane w zmiennej $napis po uruchomieniu poniższego kodu PHP?

$napis = "Programowanie w PHP";
$napis = substr($napis, 3, 5);

A. og

B. gramo

C. gr

D. ogram

Gratulacje, dobrze zrozumiałeś działanie funkcji substr w języku PHP. Ta funkcja jest używana do wyodrębnienia części ciągu znaków. W tym przypadku, wyodrębnienia 5 znaków zaczynając od czwartego znaku (indeks 3) w napisie. W rezultacie, otrzymujemy ciąg 'gramo'. Warto zwrócić uwagę, że indeksowanie w PHP (podobnie jak w większości języków programowania) zaczyna się od zera, a nie od jeden. Dlatego 'czwarty' znak ma indeks 3. Używanie funkcji substr jest częstą praktyką przy manipulacji ciągami znaków w PHP, więc zrozumienie jej działania jest bardzo ważne. Przykładowo, jeżeli chcemy wyodrębnić fragment tekstu od pewnego miejsca do końca, możemy tego dokonać nie podając trzeciego parametru funkcji substr.

Pytanie 28

W CSS zastosowano poniższe formatowanie. Kolorem czerwonym będzie wyświetlony

h1 i {
   color: red;
}

A. tylko tekst italic nagłówka pierwszego stopnia

B. cały tekst nagłówka pierwszego stopnia oraz wszelki tekst italic, niezależnie od lokalizacji na stronie

C. cały tekst nagłówka pierwszego stopnia oraz tekst italic akapitu

D. jedynie tekst italic we wszystkich poziomach nagłówków

W stylach CSS selektor złożony h1 i oznacza, że formatowanie będzie stosowane tylko do elementów pochylonych i znajdujących się wewnątrz nagłówka pierwszego poziomu h1. W praktyce oznacza to, że taki zapis CSS zmienia kolor na czerwony tylko dla tekstu wewnątrz tagu <i> znajdującego się w <h1>. Selekcja złożona umożliwia precyzyjne określanie, które elementy są formatowane, co jest kluczowe w przypadku dużych i złożonych stron internetowych. Zrozumienie działania selektorów jest fundamentem efektywnego stylizowania dokumentów HTML. Pozwala to na zachowanie spójności wizualnej oraz lepszą kontrolę nad wyglądem strony. Dobór odpowiednich selektorów w CSS to również jedna z dobrych praktyk, które sprzyjają czytelności kodu oraz jego łatwiejszej konserwacji w przyszłości. Taki zapis pozwala na minimalizację konfliktów stylów, które mogą się pojawić przy bardziej ogólnych selektorach. Praktyczne użycie selektorów złożonych jest więc zalecane w celu uzyskania bardziej kontrolowanego i przewidywalnego wyglądu strony internetowej, co jest zgodne ze standardami webowymi promującymi semantyczne i uporządkowane kodowanie.

Pytanie 29

W MSSQL Server rola dbcreator, która jest predefiniowana, umożliwia użytkownikowi

A. wykonywanie każdej operacji na serwerze i posiadanie prawa własności każdej bazy

B. zarządzanie bezpieczeństwem systemu

C. tworzenie, modyfikowanie, usuwanie i odzyskiwanie bazy danych

D. zarządzanie plikami na dysku

Zarządzanie plikami na dysku nie jest funkcjonalnością przypisaną roli dbcreator w SQL Server. Użytkownicy z tą rolą nie mają bezpośrednich uprawnień do zarządzania systemem plików na serwerze, co oznacza, że nie mogą modyfikować, przenosić ani usuwać plików bazy danych bez użycia odpowiednich zabezpieczeń. Rola dbcreator koncentruje się wyłącznie na operacjach związanych z bazami danych. Ponadto, zarządzanie bezpieczeństwem systemu również wykracza poza kompetencje roli dbcreator. Użytkownicy, którzy chcą zarządzać dostępem i bezpieczeństwem baz danych, powinni mieć przypisane role takie jak securityadmin, które pozwalają na kontrolowanie uprawnień i ról użytkowników. W kontekście prawa do wykonywania każdej operacji na serwerze i posiadania prawa własności każdej bazy danych, taka funkcjonalność przynależy do roli sysadmin, która ma pełne uprawnienia do wszystkich zasobów w SQL Server. Rola dbcreator jest ograniczona do operacji związanych z bazami danych, co czyni ją mniej potężną w porównaniu do sysadmin, ale bardziej bezpieczną w kontekście zarządzania uprawnieniami w środowisku produkcyjnym.

Pytanie 30

Jaki kolor reprezentuje zapis heksadecymalny #0000FF?

A. zielony

B. czerwony

C. niebieski

D. czarny

Kolor zapisany w notacji heksadecymalnej #0000FF oznacza niebieski. Notacja heksadecymalna używana jest w technologii webowej, szczególnie w CSS i HTML, do definiowania kolorów. W tej notacji każdy kolor składa się z sześciu znaków, gdzie pierwsze dwie cyfry reprezentują intensywność koloru czerwonego, drugie dwie zielonego, a ostatnie dwie niebieskiego. W przypadku #0000FF, '00' oznacza brak czerwonego, '00' brak zielonego, a 'FF' maksymalną intensywność niebieskiego. Dzięki temu systemowi można dokładnie określić kolory, co jest przydatne w projektowaniu stron internetowych oraz w grafice komputerowej. Zrozumienie tej notacji jest kluczowe dla każdego, kto pracuje w obszarze projektowania stron WWW, ponieważ pozwala na precyzyjne dostosowanie palet kolorów do estetyki projektu oraz zgodności z zasadami dostępności. Przykładowo, stosując odpowiednie kolory w notacji heksadecymalnej, możemy zapewnić lepszą czytelność tekstu na tle, co jest istotne w kontekście użyteczności stron internetowych.

Pytanie 31

Instrukcja użytkownika aplikacji nie powinna zawierać

A. opisu zastosowanych algorytmów.

B. wymagań sprzętowych.

C. sposobu działania poszczególnych komponentów.

D. opisu instalacji programu.

Wiele osób intuicyjnie myśli, że dobra instrukcja użytkownika powinna zawierać „wszystko o programie”, łącznie z tym, jak jest on zbudowany od środka. To dość częsty błąd. Instrukcja użytkownika to dokument stricte praktyczny, nastawiony na obsługę, a nie na analizę wewnętrznej logiki systemu. Dlatego wymagania sprzętowe są tam jak najbardziej na miejscu – użytkownik musi wiedzieć, czy aplikacja w ogóle uruchomi się na jego komputerze, jakiego systemu operacyjnego potrzebuje, ile pamięci RAM czy wolnego miejsca na dysku. To podstawowy element każdej sensownej instrukcji, spotykany w oprogramowaniu komercyjnym i open source. Podobnie opis instalacji programu jest absolutnie kluczowy. Bez przejrzystej procedury instalacji, najlepiej krok po kroku, z krótkimi komentarzami, wielu użytkowników po prostu nie poradzi sobie z poprawnym uruchomieniem aplikacji. W dobrych praktykach dokumentacyjnych (np. styl Microsoft, Atlassian, Red Hat) sekcje typu „Instalacja”, „Pierwsze uruchomienie”, „Konfiguracja wstępna” to standard. Trzecia kwestia to sposób działania poszczególnych komponentów, ale z perspektywy użytkownika, nie programisty. Nie chodzi o opisy klas, modułów czy bibliotek, tylko o to, co użytkownik widzi: okna, zakładki, panele, przyciski, formularze. Instrukcja powinna tłumaczyć, do czego służą konkretne elementy interfejsu, jakie mają opcje, co się stanie po wybraniu danej funkcji. Bez takiego opisu użytkownik błądzi po omacku. Problem zaczyna się wtedy, gdy do instrukcji użytkownika próbuje się wcisnąć opis zastosowanych algorytmów. To już jest poziom dokumentacji technicznej, przeznaczony dla deweloperów. Użytkownik końcowy nie potrzebuje wiedzieć, czy dane są sortowane quicksortem, mergesortem, jak działa algorytm szyfrowania albo jaka jest złożoność czasowa przetwarzania. Takie informacje nie pomagają mu wykonać zadania w aplikacji, tylko wprowadzają niepotrzebny chaos. Typowy błąd myślowy polega tu na mieszaniu dwóch różnych grup odbiorców: użytkowników i programistów. Dobrą praktyką jest ich rozdzielenie i trzymanie instrukcji użytkownika na poziomie funkcji, kroków i efektów, a nie implementacji.

Pytanie 32

W zaprezentowanej części formularza HTML znajduje się pole, które można określić jako?

<input type="password" name="pole">

A. pozwala na wprowadzanie jedynie wartości liczbowych.

B. wyświetla wprowadzone znaki.

C. ukrywa wprowadzone znaki.

D. domyślnie posiada wpisany tekst "pole".

Twoja odpowiedź jest właściwa. W tym fragmencie formularza HTML mamy pole <i>input</i>, które wprowadzone znaki ukrywa. To dzięki atrybutowi 'type="password"' w elemencie <i>input</i>. W HTML atrybut 'type' mówi nam, jaki typ danych użytkownik może wprowadzić do tego pola. Jak masz 'password', to wpisane rzeczy są zasłonięte symbolami, jak np. gwiazdki czy kropki, żeby chronić dane użytkownika. To standardowa sprawa, szczególnie dla haseł i innych ważnych informacji, żeby nikt ich nie zobaczył. Pamiętaj, że takie pola powinny być zawsze dobrze oznaczone i zabezpieczone, to ważne dla bezpieczeństwa.

Pytanie 33

W SQL, używanym w bazie danych MySQL, aby przypisać wartość 0 do kolumny przebieg w tabeli samochody, jaką kwerendę należy zastosować?

A. UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody

B. UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0

C. UPDATE samochody SET przebieg = 0

D. UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody

Wybór złych odpowiedzi pokazuje, że mogą być problemy z zasadami składni SQL. Pierwsza opcja, 'UPDATE przebieg SET 0 TABLE samochody;', jest nietrafiona, bo nie ma takiej składni w SQL, która używałaby słowa 'TABLE' w tym kontekście. Klauzula UPDATE potrzebuje nazwy tabeli, a nie kolumny. Druga odpowiedź 'UPDATE samochody SET przebieg VALUE 0;' też jest błędna, bo SQL nie zna słowa 'VALUE'. W poprawnej składni używamy '=', żeby przypisać wartość, to podstawa. A w trzeciej opcji, 'UPDATE przebieg SET 0 FROM samochody;', widzimy znowu błąd, bo 'FROM' nie jest potrzebne przy aktualizacji, co świadczy o nieporozumieniu z zasadami SQL. Takie pomyłki mogą wynikać z braku zrozumienia podstaw działania baz danych i ich składni, co jest istotne w pracy z SQL. Wiedza na ten temat pomaga tworzyć poprawne zapytania oraz unikać błędnych założeń, co oszczędza czas podczas pisania bardziej skomplikowanych poleceń.

Pytanie 34

Wskaż poprawną definicję stylu CSS dla przycisku typu submit o właściwościach: czarny kolor tła, brak obramowania, marginesy wewnętrzne 5 px.

input[type=submit] {
  background-color: #000000;
  border: none;
  padding: 5px;
}                         A.

input[type=submit] {
  background-color: #ffffff;
  border: none;
  padding: 5px;
}                         B.

input=submit {
  background-color: #000000;
  border: none;
  margin: 5px;
}                         C.

input=submit {
  background-color: #000000;
  border: 0px;
  margin: 5px;
}                         D.

A. D.

B. A.

C. C.

D. B.

Dobrze! Wybrałeś prawidłową odpowiedź. Odpowiedź A jest poprawna, ponieważ to styl CSS dla przycisku typu submit spełnia wszystkie podane wymagania. Wygląda to mniej więcej tak: 'input[type='submit'] { background-color: black; border: none; padding: 5px; }'. 'input[type='submit']' to selektor, który wskazuje elementy wejściowe o typie 'submit'. Następnie, wewnątrz nawiasów klamrowych, mamy trzy deklaracje. 'background-color: black;' określa, że przycisk ma czarne tło. 'border: none;' usuwa wszelkie obramowanie. 'padding: 5px;' ustawia marginesy wewnętrzne na 5 pikseli. Pisanie czystego i efektywnego kodu CSS jest kluczową umiejętnością dla każdego doświadczonego dewelopera front-endu. Dobrze napisane style CSS mogą znacznie poprawić wydajność strony internetowej i ułatwić jej utrzymanie.

Pytanie 35

Element lub zestaw elementów, który jednoznacznie identyfikuje każdy pojedynczy rekord w tabeli bazy danych, nazywamy kluczem

A. inkrementacyjny

B. przestawny

C. obcy

D. podstawowy

Klucz podstawowy (ang. primary key) jest to pole lub zbiór pól w tabeli bazy danych, które jednoznacznie identyfikują każdy row w tej tabeli. Klucz podstawowy nie może zawierać wartości NULL i musi być unikalny dla każdego rekordu, co zapewnia integralność danych w bazie. Przykładem klucza podstawowego może być identyfikator użytkownika w tabeli użytkowników, gdzie każdy użytkownik ma unikalny numer ID. Zgodnie z normami projektowania baz danych, klucz podstawowy powinien być prosty, a jego wartość nie powinna się zmieniać w czasie, aby zachować stabilność odniesień do tego rekordu w innych tabelach. W dobrych praktykach projektowania baz danych dla kluczy podstawowych często stosuje się typy danych takie jak INTEGER z automatycznym inkrementowaniem, co umożliwia wygodne dodawanie nowych rekordów bez ryzyka kolizji wartości. Używanie kluczy podstawowych ułatwia również tworzenie relacji z innymi tabelami, znanych jako klucze obce, co jest fundamentem relacyjnych baz danych.

Pytanie 36

Jaką instrukcję algorytmu ilustruje graficzna prezentacja bloku na zamieszczonym rysunku?

A. n > 20

B. n ← n + 5

C. Wypisz n

D. Wykonaj podprogram sortowania tablicy t

Każda z niepoprawnych odpowiedzi wynika z błędnego rozpoznania typów bloków w diagramach przepływu. Instrukcje przypisania, takie jak n ← n + 5, są reprezentowane prostokątem i oznaczają operacje przetwarzania danych, gdzie zmienna jest modyfikowana zgodnie z określoną logiką. Ta operacja głównie pojawia się w kontekście pętli lub jako część większej sekwencji działań obliczeniowych, co jest użyteczne w algorytmach obliczeniowych i matematycznych, gdzie często modyfikujemy wartość zmiennych. Kolejny typ instrukcji, taki jak Wypisz n, jest reprezentowany przez blok wyjścia, który jest używany do komunikacji wyników algorytmu na zewnątrz. Jest to częste w raportowaniu lub debugowaniu programów, gdzie wynikiem działania algorytmu jest wyświetlenie informacji użytkownikowi. Podprogramy, takie jak sortowanie tablicy, oznaczają bloki procesów, które są reprezentowane prostokątem z podwójnymi liniami bocznymi i wskazują na wywołanie funkcji lub procedury. Takie konstrukcje są kluczowe w strukturalnym programowaniu, gdzie zadania są dekomponowane na mniejsze, zarządzalne jednostki, co prowadzi do lepszego zrozumienia i utrzymania kodu. Błędne rozpoznanie tych bloków prowadzi do nieprawidłowego zrozumienia struktury algorytmu, co może skutkować jego nieefektywnością lub błędami logicznymi w jego działaniu. Zrozumienie różnic między tymi blokami jest niezbędne do prawidłowego projektowania i implementacji algorytmów, co jest podstawą w wielu dziedzinach informatyki, takich jak inżynieria oprogramowania czy analiza danych. Dzięki temu można tworzyć efektywne i zrozumiałe rozwiązania, które spełniają wymagania użytkowników i normy branżowe.

Pytanie 37

Która z wymienionych metod umożliwia wyświetlenie komunikatu w konsoli przeglądarki za pomocą języka JavaScript?

A. console.log("test");

B. console.echo("test");

C. console.write("test");

D. console.print("test");

Metoda console.log() jest standardowym sposobem wypisywania komunikatów w konsoli przeglądarki w języku JavaScript. Umożliwia deweloperom śledzenie działania kodu, debugowanie aplikacji oraz analizowanie wartości zmiennych. Przykładem zastosowania tej metody jest logowanie informacji na temat stanu aplikacji, co jest szczególnie przydatne podczas tworzenia skomplikowanych interakcji użytkownika lub podczas pracy z danymi. Oto prosty przykład: jeśli mamy zmienną let x = 5; i chcemy sprawdzić jej wartość, możemy użyć console.log(x);, co wyświetli w konsoli "5". Metoda ta wspiera także formatowanie tekstu, np. poprzez użycie znaczników takich jak %c, co pozwala na stylizację wypisywanych komunikatów. Zgodnie z dobrymi praktykami, console.log() powinno być wykorzystywane głównie do celów debugowania i nie powinno pozostawać w kodzie produkcyjnym, aby uniknąć zanieczyszczenia konsoli niepotrzebnymi informacjami. Używanie tej metody jest zgodne z najlepszymi standardami, co czyni ją kluczowym narzędziem w arsenale każdego programisty JavaScript.

Pytanie 38

Rezultatem realizacji zaprezentowanego kodu PHP jest wyświetlenie wartości

A. 147

B. 14

C. 47

D. 136

Kod PHP przedstawiony w pytaniu używa pętli for do iteracji od 1 wzwyż dodając 3 do wartości zmiennej $i przy każdej iteracji aż do momentu gdy $i przekroczy 7. Pętla zaczyna zatem od $i równego 1 a następnie przy każdej iteracji wartość $i zwiększa się o 3. W pierwszej iteracji $i wynosi 1 i jest wypisywane. W drugiej iteracji wartość $i wynosi 4 i jest również wypisywane. W trzeciej iteracji wartość $i wynosi 7 i także jest wypisywane. Po tej iteracji wartość $i zwiększa się do 10 co kończy pętlę ponieważ warunek $i <= 7 przestaje być spełniony. Wynikiem jest zatem ciąg 147. Jest to zgodne z zasadami działania pętli for w języku PHP gdzie pierwszy argument ustawia wartość początkową drugi argument to warunek kontynuacji pętli a trzeci argument definiuje sposób zmiany wartości zmiennej kontrolnej. Możliwość iteracyjnego drukowania wartości jest powszechnie stosowana w automatyzacji zadań i przetwarzaniu danych w aplikacjach webowych co jest jedną z podstawowych funkcji w programowaniu PHP.

Pytanie 39

Którą funkcję z menu Kolory programu GIMP użyto, w celu uzyskania efektu przedstawionego w filmie?

A. Progowanie.

B. Barwienie.

C. Krzywe.

D. Inwersja.

Wiele osób myli w GIMP-ie różne narzędzia z menu Kolory, bo na pierwszy rzut oka kilka z nich „mocno zmienia” obraz. Jednak efekt pokazany na filmie, gdzie obraz staje się dwuwartościowy (czarno-biały, bez półtonów), jest typowym działaniem funkcji Progowanie. Kluczowe jest tu zrozumienie, czym różnią się od siebie dostępne operacje. Krzywe służą do zaawansowanej korekcji tonalnej i kontrastu. Można nimi mocno przyciemnić lub rozjaśnić wybrane zakresy jasności, robić tzw. efekt kontrastu „S”, korygować prześwietlenia itd. Ale nawet przy bardzo agresywnych ustawieniach krzywych obraz nadal zawiera półtony – pojawiają się stopniowe przejścia między odcieniami, a nie ostre odcięcie na zasadzie czarne/białe. To świetne narzędzie do retuszu zdjęć, ale nie do uzyskania efektu progowania. Inwersja (Kolory → Inwersja) po prostu odwraca wartości kolorów lub jasności: jasne staje się ciemne, czerwony zmienia się na cyjan, zielony na magentę itd. To jak negatyw fotograficzny. Struktura szczegółów pozostaje identyczna, zmienia się tylko ich „biegun”. Nie pojawia się żadne odcięcie progowe, więc obraz wciąż ma pełne spektrum odcieni. W praktyce inwersja przydaje się np. przy przygotowaniu masek lub pracy z materiałami skanowanymi, ale nie generuje typowego, „plakatowego” efektu czerni i bieli jak progowanie. Barwienie z kolei (Kolory → Barwienie) służy do nadania całemu obrazowi jednolitego odcienia, zwykle po wcześniejszym sprowadzeniu go do skali szarości. Można w ten sposób uzyskać np. sepię, niebieski ton nocny albo dowolny kolorystyczny „filtr”. Jasność i kontrast lokalny pozostają bardzo podobne, zmienia się dominująca barwa. To zupełnie inna kategoria operacji niż progowanie, które pracuje na poziomie progów jasności, a nie na poziomie koloru. Typowym błędem jest patrzenie tylko na to, że „obraz bardzo się zmienił” i przypisywanie tego narzędziom takim jak krzywe czy inwersja. W pracy z grafiką warto zawsze zadać sobie pytanie: czy efekt polega na zmianie rozkładu jasności, na odwróceniu kolorów, czy na twardym podziale na dwa poziomy? Jeśli widzisz brak półtonów i ostre granice, praktycznie zawsze chodzi o progowanie, które zostało wskazane jako poprawna funkcja.

Pytanie 40

W formularzu wartość z pola input o typie number została przypisana do zmiennej a i następnie przetworzona w skrypcie JavaScript w poniższy sposób. Jaki typ będzie miała zmienna z?

var z = parseFloat(a);

A. liczbowego, całkowitego

B. NaN

C. zmiennoprzecinkowego

D. napisowego

W kontekście działania funkcji parseFloat() ważne jest zrozumienie, dlaczego niektóre odpowiedzi mogą być błędne. Funkcja ta przetwarza dane tekstowe na liczby zmiennoprzecinkowe, więc oczekiwanie, że wynik będzie typu liczbowego całkowitego, jest nieprawidłowe. Bardzo często pojawia się błędne założenie, że skoro do funkcji przekazano liczbę całkowitą, to wynik również powinien być typu całkowitego. W rzeczywistości parseFloat() zawsze zwraca typ zmiennoprzecinkowy, co ma na celu zapewnienie elastyczności w przetwarzaniu zarówno liczb całkowitych, jak i dziesiętnych. Kolejnym nieporozumieniem jest oczekiwanie, że funkcja zwróci NaN. Taka sytuacja miałaby miejsce tylko wtedy, gdyby łańcuch zaczynał się od znaków niemożliwych do zinterpretowania jako liczba. Błędne jest również przypuszczenie, że wynik będzie typu tekstowego czy napisowego, ponieważ głównym celem parseFloat() jest konwersja tekstu do liczby, a nie odwrotnie. Zrozumienie tych subtelności pozwala uniknąć typowych błędów myślowych, takich jak zakładanie, że wszystkie wartości pochodzące z pól input zawsze mają poprawny typ przed interpretacją. Warto przy tym pamiętać o dobrych praktykach w programowaniu, które nakazują świadome zarządzanie typami danych, zwłaszcza w językach dynamicznie typowanych, jakim jest JavaScript. Dzięki temu programy stają się bardziej odporne na błędy wynikające z nieoczekiwanych typów danych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej