Wyniki egzaminu

Nowy egzamin
Informacje o egzaminie:
  • Zawód: Technik programista
  • Kwalifikacja: INF.03 - Tworzenie i administrowanie stronami i aplikacjami internetowymi oraz bazami danych
  • Data rozpoczęcia: 29 kwietnia 2026 08:20
  • Data zakończenia: 29 kwietnia 2026 08:50

Egzamin zdany!

Wynik: 31/40 punktów (77,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe
Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania
Pochwal się swoim wynikiem!
Facebook
X.com
LinkedIn
Szczegółowe wyniki:
Pytanie 1

Z którego z pól klasy ```Dane``` można będzie uzyskać dostęp z zewnątrz, korzystając z obiektu stworzonego jako instancja tej klasy? ```class Dane { public $a; private $b; protected $c; }```

A. Do pola $a.
B. Do pola $b.
C. Do pola $c.
D. Do wszystkich pól.
Odpowiedź jest prawidłowa, ponieważ pole $a jest zadeklarowane jako publiczne, co oznacza, że jest dostępne z zewnątrz klasy i może być modyfikowane oraz odczytywane przez instancje tej klasy oraz inne klasy. Publiczne modyfikatory dostępu są standardową praktyką w programowaniu obiektowym, umożliwiającą swobodny dostęp do danych, co jest szczególnie przydatne w przypadku, gdy chcemy, aby dane były łatwo dostępne dla innych komponentów systemu. Na przykład, jeśli klasa Dane jest używana w aplikacji, możemy tworzyć obiekty tej klasy i bezpośrednio operować na polu $a, co sprzyja elastyczności i prostocie w zarządzaniu danymi. W dobrych praktykach programistycznych często wykorzystuje się publiczne pola w prostych strukturach danych, gdzie dostęp do danych musi być łatwy i szybki. Warto także pamiętać, że dostępność publicznych pól może być użyteczna w kontekście serializacji obiektów, gdzie prosto jest zmapować dane obiektu na format JSON lub XML.
Pytanie 2

Na ilustracji przedstawiono ustawienia programu służącego do montażu filmów. Nowy projekt ma ustawienia

Ilustracja do pytania
A. 48 minut czasu trwania filmu.
B. 25 klatek na cały film.
C. wysokość 1920 px i szerokość 1080 px.
D. 25 klatek na każdą sekundę filmu.
Prawidłowa odpowiedź wynika bezpośrednio z oznaczenia „25 fps” w ustawieniach projektu. Skrót fps oznacza „frames per second”, czyli liczbę klatek na sekundę. Jeśli projekt ma 25 fps, to znaczy, że każda sekunda gotowego filmu będzie złożona z 25 kolejnych klatek wideo. To jest właśnie standardowa liczba klatek na sekundę stosowana w Europie (standard telewizyjny oparty na PAL), bardzo często używana w programach do montażu i w kamerach. W praktyce wygląda to tak: jeżeli nagrasz materiał w 25 fps i zmontujesz projekt również w 25 fps, to ruch będzie wyglądał naturalnie, a odtwarzanie będzie płynne i zgodne z typowymi ustawieniami telewizorów i wielu platform VOD. Gdybyś ustawił np. 10 fps, obraz byłby wyraźnie „szarpiący”, a przy 60 fps – bardzo płynny, ale też wymagający więcej miejsca na dysku i większej mocy obliczeniowej przy montażu. Moim zdaniem warto zapamiętać, że liczba klatek na sekundę to jedna z kluczowych decyzji przy zakładaniu nowego projektu: wpływa na płynność ruchu, rozmiar pliku wynikowego i komfort montażu. W programach do edycji wideo zawsze szukaj parametru „Frame Rate” lub właśnie „fps”. Jeżeli widzisz tam liczbę, np. 24, 25, 30, 50 czy 60, to zawsze będzie chodziło o liczbę klatek przypadających na jedną sekundę odtwarzania filmu, a nie o całkowitą liczbę klatek czy czas trwania projektu. W tym zadaniu opis 25 fps dokładnie odpowiada odpowiedzi „25 klatek na każdą sekundę filmu”.
Pytanie 3

Poniższe zapytanie zwróci

SELECT COUNT(cena) FROM uslugi;
A. wszystkie wartości cen usług w tabeli
B. liczbę wszystkich cen usług w tabeli
C. średnią wartość cen usług w tabeli
D. łączną wartość cen usług w tabeli
Zapytanie SQL "SELECT COUNT(cena) FROM uslugi;" jest skonstruowane w taki sposób, że używa funkcji agregującej COUNT, która zlicza liczbę niepustych wartości w kolumnie "cena" w tabeli "uslugi". Oznacza to, że wynik tego zapytania to liczba wierszy, w których kolumna "cena" nie jest pusta. Używanie funkcji COUNT jest standardową praktyką w SQL, gdy chcemy uzyskać ilość rekordów spełniających określone kryteria. W kontekście analizy danych, zrozumienie tego typu zapytań jest kluczowe, ponieważ pozwala na efektywne zbieranie statystyk, które mogą być później wykorzystane do podejmowania decyzji biznesowych. Na przykład, jeśli firma prowadzi usługi i chce wiedzieć, ile z nich ma przypisaną cenę, to to zapytanie dostarczy tej informacji. Warto także zwrócić uwagę, że funkcja COUNT jest często używana w połączeniu z innymi funkcjami agregującymi, takimi jak SUM czy AVG, w celu uzyskania bardziej kompleksowego obrazu danych.
Pytanie 4

Czym jest proces normalizacji tabel w kontekście baz danych?

A. wprowadzenie nowych rekordów do bazy
B. wizualizacja struktury bazy danych
C. wyłącznie stworzenie tabel oraz relacji w bazie
D. analiza i optymalizacja bazy danych
Normalizacja tabel to kluczowy proces w projektowaniu baz danych, który ma na celu minimalizację redundancji danych oraz zapewnienie ich integralności. Proces ten polega na organizowaniu danych w taki sposób, aby zmniejszyć powtarzalność oraz eliminować potencjalne anomalia podczas operacji na bazie, takich jak wstawianie, aktualizowanie czy usuwanie danych. Standardowe formy normalne, takie jak pierwsza, druga czy trzecia forma normalna, definiują zasady, według których można osiągnąć ten cel. Na przykład, w trzeciej formie normalnej, żadne niekluczowe atrybuty nie mogą być zależne od innych atrybutów, co pozwala na lepsze zarządzanie danymi. W praktyce, normalizacja może przyczynić się do efektywności zapytań SQL oraz ułatwiać zarządzanie danymi poprzez tworzenie relacji między tabelami. Przykładem może być rozdzielenie danych klienta i zamówienia do osobnych tabel, co pozwala na łatwiejsze aktualizacje informacji o kliencie bez konieczności modyfikowania całej historii zamówień. W ten sposób normalizacja wspiera standardy branżowe, takie jak ANSI SQL, a także najlepsze praktyki w zakresie projektowania baz danych.
Pytanie 5

Określ złożoność obliczeniową algorytmu prostego (standardowego) wyszukiwania najmniejszej wartości w zestawie liczb?

A. O(n)
B. O(n2 )
C. O(n3 )
D. O(n!)
Algorytm naiwnego wyszukiwania minimum jest dość prosty, bo jego złożoność obliczeniowa to O(n). To znaczy, że im więcej mamy elementów w zbiorze, tym dłużej trwa jego działanie, ale w prosty sposób, czyli liniowo. W praktyce algorytm przeszukuje każdy element, porównując go z innymi, co jest dosyć klasyczne i używane w wielu podstawowych programach. Na przykład, gdy programujemy w Pythonie, możemy użyć pętli do przejścia przez listę, co sprawia, że łatwo to zrozumieć. W branży programistycznej często mówimy o tym w kontekście analizy złożoności obliczeniowej, co czyni go naprawdę istotnym tematem dla każdego programisty. Moim zdaniem, zrozumienie O(n) jest kluczowe, gdy chcemy optymalizować nasz kod i oceniać, jak nasze algorytmy radzą sobie z większymi zbiorami danych. To chyba jeden z podstawowych tematów w inżynierii oprogramowania i analizie danych.
Pytanie 6

Tabele Osoby i Adresy są połączone relacją jeden do wielu. Jakie zapytanie SQL należy zapisać, aby korzystając z tej relacji, prawidłowo wyświetlić nazwiska oraz przyporządkowane im miasta?

Ilustracja do pytania
A. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby JOIN Adresy ON Osoby.Adresy_id = Adresy.id;
B. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby.Adresy_id = Adresy.id FROM Osoby, Adresy;
C. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby, Adresy;
D. SELECT nazwisko, Miasto FROM Osoby, Adresy WHERE Osoby.id = Adresy.id;
Prawidłowa odpowiedź opiera się na instrukcji SELECT z użyciem JOIN, co jest bardzo ważne przy pracy z relacyjnymi bazami danych. W tym przypadku, zapytanie SELECT jest używane do wyboru dwóch kolumn - 'nazwisko' i 'Miasto' - z połączonych tabel 'Osoby' i 'Adresy'. Wykorzystuje się tutaj złączenie (JOIN), które jest kluczowym konceptem w SQL umożliwiającym łączenie danych z różnych tabel w jednym zapytaniu. Odpowiednia składnia JOIN wymaga określenia dwóch tabel do połączenia oraz warunku łączenia, który w tym przypadku jest 'Osoby.Adresy_id = Adresy.id'. Ten warunek oznacza, że rekordy z obu tabel będą połączone, gdy wartość kolumny 'Adresy_id' w tabeli 'Osoby' będzie równa wartości kolumny 'id' w tabeli 'Adresy'. Jest to typowe użycie klucza obcego ('Adresy_id') do odwołania się do klucza głównego w innej tabeli ('id' w tabeli 'Adresy'). To jest dobry przykład pokazujący, jak praktycznie wykorzystuje się relacje pomiędzy tabelami w SQL.
Pytanie 7

Aby w tabeli praca, tworzonej w języku SQL, dodać do kolumny stawka warunek, który wymusza, aby przyjmowane były jedynie wartości dodatnie, a jednocześnie mniejsze niż 50, należy zastosować zapis

A. … stawka foat CHECK (stawka>0 OR stawka<50.00)
B. … stawka foat CHECK (stawka IN (0, 50.00))
C. … stawka foat CHECK (stawka BETWEEN 0 AND 50.00)
D. … stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)
Poprawna odpowiedź to zapis '… stawka foat CHECK (stawka>0 AND stawka<50.00)', ponieważ warunek ten precyzyjnie określa, że wartość w kolumnie 'stawka' musi być większa od zera oraz mniejsza od 50, co oznacza, że akceptowane będą tylko rzeczywiste wartości dodatnie mieszczące się w tym przedziale. Zastosowanie warunku CHECK jest kluczowym elementem w zapewnieniu integralności danych w bazach danych. Dzięki temu, przy wstawianiu lub aktualizacji danych w tabeli 'praca', system zablokuje wszelkie operacje, które nie spełniają tego kryterium, co z kolei zapobiega wprowadzaniu błędnych danych. W praktyce, stosowanie takich warunków w definicji kolumn w SQL jest zgodne z dobrymi praktykami projektowania baz danych, które kładą nacisk na walidację danych już na poziomie schematu bazy. Przykładowo, jeżeli chcemy zapewnić, aby stawka wynagrodzenia pracowników nie przekraczała określonego limitu, stosowanie CHECK z warunkiem 'stawka<50.00' stanowi efektywny sposób na wymuszenie tej zasady. Tego rodzaju rozwiązania nie tylko poprawiają jakość danych, ale również ułatwiają przyszłe analizy statystyczne oraz raportowanie.
Pytanie 8

Fragment kodu SQL wskazuje, że klucz obcy

Ilustracja do pytania
A. wiąże się z kolumną imiona
B. jest ustawiony na kolumnie obiekty
C. jest obecny w tabeli obiekty
D. stanowi odniesienie do siebie samego
W przedstawionym fragmencie kodu SQL klucz obcy (foreign key) służy do zapewnienia integralności referencyjnej między dwiema tabelami. W tym przypadku klucz obcy wskazuje, że pole imie w jednej tabeli jest powiązane z polem imiona w tabeli obiekty. Takie podejście pomaga w utrzymaniu spójności danych, ponieważ wymusza istnienie każdej wartości w polu imie w kolumnie imiona tabeli obiekty. W praktyce oznacza to, że nie można dodać wartości do pola imie, jeśli nie istnieje odpowiadająca wartość w kolumnie imiona. Klucze obce są kluczowym elementem w projektowaniu baz danych, wspierając normalizację i redukcję redundancji danych. Prawidłowe wykorzystanie kluczy obcych pozwala na efektywne zarządzanie relacjami pomiędzy danymi, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w zakresie projektowania baz danych. Dodatkowo, prawidłowe stosowanie kluczy obcych przyczynia się do poprawy wydajności zapytań, ponieważ umożliwia optymalizację operacji łączenia danych. To podejście jest zgodne ze standardami SQL, a jego zastosowanie jest powszechne w różnych systemach zarządzania bazami danych jak MySQL, PostgreSQL czy Oracle.
Pytanie 9

Strona internetowa została stworzona w języku XHTML. Który z poniższych kodów reprezentuje realizację zaprezentowanego fragmentu strony, jeśli nie zdefiniowano żadnych stylów CSS?

Ilustracja do pytania
A. C
B. D
C. A
D. B
Odpowiedź B jest prawidłowa, ponieważ wykorzystuje znaczniki zgodne ze standardem XHTML do prawidłowego formatowania tekstu. W XHTML zaleca się używanie semantycznych znaczników takich jak <h1> dla nagłówków, co poprawia strukturę dokumentu i ułatwia jego interpretację przez przeglądarki oraz inne urządzenia czytające. Dodatkowo użycie znacznika <p> do oddzielenia akapitów jest zgodne z zaleceniami dotyczącymi dostępności i poprawności kodu. To również sprzyja lepszemu SEO, ponieważ wyszukiwarki lepiej rozumieją znaczenie semantycznych znaczników. Warto również wspomnieć o dobrych praktykach, takich jak zamykanie znaczników oraz stosowanie małych liter w nazwach znaczników, co zwiększa kompatybilność z przeglądarkami oraz zgodność ze standardami W3C. XHTML, jako język oparty na XML, wymaga bardziej restrykcyjnej składni, co jest spełnione w kodzie przedstawionym w odpowiedzi B. Dzięki temu zapewnia się lepszą walidację i niezawodność działania strony internetowej.
Pytanie 10

W języku SQL aby zmodyfikować dane w tabeli, należy posłużyć się poleceniem

A. JOIN
B. CREATE
C. UPDATE
D. SELECT
Polecenie UPDATE to w SQL podstawowe narzędzie do modyfikowania istniejących danych w tabelach. W praktyce oznacza to, że jeśli chcesz np. zmienić wartość jakiegoś pola dla wybranego rekordu, to właśnie tego polecenia używasz. Przykład z życia: masz tabelę pracowników i ktoś zmienił numer telefonu – nie robisz nowego wpisu, nie tworzysz nowej tabeli, tylko aktualizujesz jedną kolumnę w odpowiednim wierszu. Składnia tego polecenia jest dość intuicyjna: UPDATE nazwa_tabeli SET kolumna=nowa_wartość WHERE warunek. Bardzo ważne jest stosowanie klauzuli WHERE, bo inaczej możesz przez przypadek podmienić dane we wszystkich wierszach tabeli, co niestety zdarza się nawet doświadczonym programistom, zwłaszcza przy pracy na środowiskach testowych. Warto wiedzieć, że SQL-92 (czyli jeden z najważniejszych standardów języka SQL) dokładnie opisuje sposób działania tego polecenia. Często w praktyce spotyka się też połączenie UPDATE z transakcjami, żeby mieć możliwość cofnięcia zmian, gdyby coś poszło nie tak. Moim zdaniem umiejętne stosowanie UPDATE to podstawa pracy z bazami danych – prawie każdy większy system korzysta z tego polecenia na co dzień. Dobrze też pamiętać o bezpieczeństwie i zawsze sprawdzać, czy warunek w WHERE jest poprawny, żeby nie napsuć w danych. Praktyka czyni mistrza i z czasem takie operacje wchodzą w krew.
Pytanie 11

Dla dowolnego a z zakresu (0,99) celem funkcji napisanej w języku JavaScript jest
function fun(a)
 {
    for(n=a; n <=100; n++)
    document.write(n);
    return(n);
 }

A. wypisanie wartości zmiennej a i zwrócenie wartości zmiennej n
B. zwrócenie liczb z zakresu a .. 99
C. wypisanie liczb z zakresu a .. 99 oraz zwrócenie wartości 100
D. wypisanie liczb z zakresu a .. 100 oraz zwrócenie wartości zmiennej n
Wszystkie niepoprawne odpowiedzi zawierają błędne założenia dotyczące zakresu wypisywanych liczb oraz wartości zwracanej przez funkcję. W przypadku opcji dotyczącej zwrócenia liczb z przedziału a .. 99, ściśle rzecz biorąc, nie uwzględnia ona końcowej wartości 100, co jest niepoprawne, ponieważ funkcja z założenia przewiduje iterację aż do wartości 100. W odpowiedzi dotyczącej wypisania liczb z przedziału a .. 99 i zwrócenia wartości 100, również występuje błąd, ponieważ funkcja nie kończy się na 99, a na 100, a wartość zwracana przez funkcję to 'n', która po ostatniej iteracji wynosi 101. Alternatywnie, jeśli chodzi o wypisanie wartości zmiennej a oraz zwrócenie wartości zmiennej n, ta odpowiedź nie odnosi się do głównego celu funkcji, którym jest wypisanie liczb w określonym zakresie. Wartość zmiennej 'a' nie jest wypisywana jako pojedyncza wartość, a 'n' jako iterator nie reprezentuje wartości 100, lecz przekracza ją po zakończeniu pętli. Dlatego wszystkie te odpowiedzi zawierają fundamentalne nieporozumienia co do działania pętli for i użycia zmiennej 'n' w kontekście realizacji założonej funkcji.
Pytanie 12

Efekt przedstawiony w filmie powinien być zdefiniowany w selektorze

A. tr:active { background-color: Pink; }
B. tr:hover { background-color: Pink; }
C. tr { background-color: Pink; }
D. td, th { background-color: Pink; }
Poprawny selektor to tr:hover { background-color: Pink; }, bo dokładnie opisuje sytuację pokazaną na filmie: efekt pojawia się dopiero po najechaniu kursorem na cały wiersz tabeli. Pseudo-klasa :hover w CSS służy właśnie do definiowania stylów w momencie, gdy użytkownik „najeżdża” myszką na dany element. Jeśli więc chcemy, żeby podświetlał się cały rząd tabeli, logiczne i zgodne z dobrymi praktykami jest przypięcie efektu do znacznika tr, a nie do pojedynczych komórek. W praktyce taki zapis stosuje się bardzo często w interfejsach webowych: w panelach administracyjnych, listach zamówień, tabelach z uczniami, produktami, logami systemowymi itd. Dzięki temu użytkownik łatwiej śledzi, który wiersz właśnie ogląda. To niby detal, ale z punktu widzenia UX robi sporą różnicę. Z mojego doświadczenia to jeden z tych prostych trików CSS, które od razu poprawiają „odczuwalną” jakość strony. Ważne jest też to, że :hover jest częścią standardu CSS (opisane m.in. w specyfikacji CSS Selectors Level 3/4) i działa w praktycznie wszystkich współczesnych przeglądarkach. Nie trzeba do tego żadnego JavaScriptu, żadnych skomplikowanych skryptów – czysty CSS. Dobrą praktyką jest również używanie bardziej stonowanych kolorów niż Pink w prawdziwych projektach, np. #f5f5f5 albo lekki odcień niebieskiego, tak żeby kontrast był czytelny i nie męczył wzroku. Warto też pamiętać, że podobny mechanizm możesz zastosować na innych elementach: np. a:hover dla linków, button:hover dla przycisków czy nawet div:hover dla całych kafelków w layoutach. Kluczowe jest to, żeby pseudo-klasa :hover była przypięta dokładnie do tego elementu, który ma reagować na interakcję użytkownika.
Pytanie 13

Czego nie należy robić, aby zabezpieczyć serwer bazy danych przed atakami hakerów?

A. aktywacja zapory.
B. defragmentacja dysków.
C. używanie skomplikowanych haseł do bazy.
D. blokowanie portów związanych z bazą danych.
Włączenie zapory sieciowej jest istotnym krokiem w zabezpieczaniu serwera bazy danych. Zapora działa jako filtr, który kontroluje ruch przychodzący i wychodzący, blokując potencjalnie szkodliwe połączenia, co jest kluczowe w kontekście ochrony przed atakami DDoS oraz nieautoryzowanym dostępem. Ponadto stosowanie złożonych haseł jest fundamentalnym elementem bezpieczeństwa, jako że proste hasła mogą być łatwo złamane przez ataki typu brute-force. Wdrożenie polityki silnych haseł, które zawierają kombinacje liter, cyfr oraz symboli, znacząco zwiększa poziom ochrony dostępu do bazy danych. Blokowanie portów to kolejna ważna praktyka; poprzez zamykanie portów, które nie są używane przez serwer bazy danych, znacznie ograniczamy możliwości ataków, ponieważ wiele złośliwych działań opiera się na próbie skanowania otwartych portów w celu znalezienia luk w zabezpieczeniach. Zrozumienie tych aspektów jest kluczowe dla wszystkich administratorów baz danych, którzy muszą dbać o integralność i bezpieczeństwo danych. Ignorowanie tych praktyk w imię nieistotnych działań, takich jak defragmentacja, może prowadzić do poważnych naruszeń bezpieczeństwa, co podkreśla znaczenie stosowania znanych i sprawdzonych metod ochrony w środowisku IT.
Pytanie 14

Aby obraz umieszczony za pomocą kodu HTML mógł być rozpoznawany przez programy wspierające osoby niewidome, konieczne jest określenie atrybutu

A. src
B. sizes
C. alt
D. border
Atrybut 'alt' (alternatywny tekst) jest kluczowym elementem w kontekście dostępności stron internetowych, szczególnie dla osób niewidzących. Jego głównym celem jest dostarczenie opisowej informacji o obrazie, który nie może być bezpośrednio widziany. W przypadku obrazów, które nie są widoczne z różnych powodów (np. uszkodzenie pliku, brak połączenia internetowego lub korzystanie z czytników ekranu), tekst alternatywny pomaga zrozumieć kontekst i znaczenie danego obrazu. Przykład zastosowania: dla obrazka przedstawiającego logo firmy, można użyć atrybutu alt w następujący sposób: <img src='logo.png' alt='Logo firmy XYZ'>. W ten sposób, jeśli obrazek nie załadowałby się, użytkownik korzystający z czytnika ekranu otrzyma informację o tym, co ten obraz przedstawia. Definiowanie atrybutu 'alt' jest zgodne z wytycznymi WCAG (Web Content Accessibility Guidelines), które zalecają, aby wszystkie obrazki, które pełnią funkcję informacyjną, były opisane w taki sposób, aby zapewnić pełny dostęp do treści wszystkim użytkownikom. W praktyce takie podejście nie tylko poprawia dostępność, ale również pozytywnie wpływa na SEO, ponieważ wyszukiwarki również analizują ten atrybut.
Pytanie 15

Dana jest tabela studenci o polach id_albumu, ubezpieczenie. Modyfikacja w kolumnie ubezpieczenie polegająca na zmianie wierszy bez wartości (NULL) na ciąg znaków „brak” zostanie wykonana kwerendą

A. UPDATE studenci SET ubezpieczenie='brak' WHERE ubezpieczenie IS NULL;
B. ALTER TABLE studenci MODIFY COLUMN ubezpieczenie='brak' NOT NULL;
C. UPDATE studenci ubezpieczenie IS NULL SET ubezpieczenie='brak';
D. ALTER TABLE studenci ADD ubezpieczenie='brak' WHERE ubezpieczenie IS NULL;
Prawidłowa kwerenda używa instrukcji UPDATE z klauzulą SET oraz warunkiem w części WHERE: „UPDATE studenci SET ubezpieczenie='brak' WHERE ubezpieczenie IS NULL;”. To dokładnie odpowiada temu, co chcemy zrobić: zaktualizować istniejące rekordy w tabeli, tylko w tych wierszach, gdzie kolumna ubezpieczenie ma wartość NULL. UPDATE służy właśnie do modyfikowania danych w tabeli, a nie do zmiany jej struktury. Kluczowy jest tu warunek WHERE ubezpieczenie IS NULL – bez tego zmienilibyśmy wartość ubezpieczenie na „brak” we wszystkich wierszach, co byłoby poważnym błędem. W SQL porównanie z NULL odbywa się zawsze przez IS NULL lub IS NOT NULL, a nie przez operator =, bo NULL oznacza „brak danych”, a nie konkretną wartość. Moim zdaniem warto zapamiętać ten schemat, bo w praktyce pracy z bazami danych bardzo często trzeba „sprzątać” dane: zastępować wartości NULL jakimiś domyślnymi opisami, np. „nieznany”, „nie dotyczy”, „brak danych”. Przykładowo: UPDATE klienci SET telefon='brak' WHERE telefon IS NULL; albo UPDATE pracownicy SET premia=0 WHERE premia IS NULL;. To jest ten sam wzorzec działania. Dobrą praktyką jest też najpierw wykonać SELECT z tym samym warunkiem WHERE, żeby zobaczyć, które rekordy zostaną zmodyfikowane, zanim puścimy właściwy UPDATE. W projektowaniu baz danych przyjęło się, że UPDATE służy do zmiany zawartości wierszy, a ALTER TABLE do zmiany struktury tabeli (dodawanie kolumn, zmiana typów, kluczy itp.). Mieszanie tych dwóch ról prowadzi potem do dziwnych błędów. W standardowym SQL nie ma możliwości aktualizacji tylko części wierszy poprzez ALTER TABLE, dlatego tutaj jedynym sensownym, poprawnym i zgodnym z dobrymi praktykami rozwiązaniem jest właśnie użycie UPDATE z warunkiem WHERE ubezpieczenie IS NULL.
Pytanie 16

Pole insert_id zdefiniowane w bibliotece MySQLi w języku PHP może służyć do

A. pobrania najwyższego indeksu z bazy, aby po jego inkrementacji wstawić pod niego dane
B. uzyskania id ostatnio dodanego wiersza
C. pozyskania kodu błędu, jeśli proces dodawania wiersza się nie powiódł
D. pobrania pierwszego dostępnego indeksu w bazie, tak aby można było pod nim dodać nowe dane
Wybór odpowiedzi dotyczących uzyskiwania kodu błędu lub najwyższego/wolnego indeksu bazy jest błędny, ponieważ te koncepcje nie odnoszą się bezpośrednio do funkcji insert_id. Uzyskiwanie kodu błędu w przypadku nieudanej operacji wstawiania jest osobną funkcjonalnością, która nie ma związku z identyfikatorem wstawionego rekordu. Zazwyczaj, aby uzyskać informacje o błędach, programiści korzystają z metod takich jak mysqli_error() lub mysqli_errno(), które dostarczają szczegółowych komunikatów o błędach. Co więcej, idea pobierania najwyższego lub pierwszego wolnego indeksu do wstawienia nowych danych jest myląca. W relacyjnych bazach danych klucze główne, takie jak ID, są zazwyczaj generowane automatycznie przez silnik bazy danych, co eliminuje potrzebę manualnego zarządzania indeksami. Użytkowanie własnoręcznie zarządzanych indeksów może prowadzić do problemów z integralnością danych oraz błędów, takich jak kolizje kluczy. Rekomendowane jest poleganie na automatycznych systemach przypisywania ID, co jest zgodne z zasadami normalizacji baz danych oraz minimalizowania błędów w zarządzaniu danymi.
Pytanie 17

Aby uzyskać płynne przejścia obrazów w filmie, liczba klatek (niewchodzących w interakcję ze sobą) na sekundę powinna znajdować się w co najmniej takim zakresie

A. 20 - 23 fps
B. 16 - 19 fps
C. 24 - 30 fps
D. 31 - 36 fps
Odpowiedź 24 - 30 fps jest prawidłowa, ponieważ to właśnie w tym zakresie klatek na sekundę (fps) uzyskuje się płynność ruchu, która jest akceptowana w większości produkcji filmowych i telewizyjnych. Standard 24 fps jest powszechnie stosowany w kinematografii, ponieważ pozwala na naturalne odwzorowanie ruchu, a także jest zgodny z technologią filmową. W praktyce, filmy kręcone w tym standardzie mają charakterystyczną estetykę, która jest ceniona przez widzów. Dodatkowo, przy 30 fps można uzyskać płynniejsze efekty w produkcjach telewizyjnych, szczególnie w transmisjach na żywo i sportowych, gdzie dynamika ruchu jest kluczowa. Utrzymanie liczby klatek w tym zakresie zmniejsza ryzyko efektów stroboskopowych, które mogą wystąpić przy niższych liczbach klatek. Warto również dodać, że nowoczesne technologie filmowe i animacyjne często korzystają z wyższych wartości fps, jednak standardowe ramy dla klasycznych produkcji pozostają w tym zakresie, co czyni je uniwersalnym punktem odniesienia dla twórców.
Pytanie 18

Rozważ tabelę pracownicy. Jakie jest polecenie MySQL, które usuwa wszystkie wpisy z tabeli, gdzie pole rodzaj_umowy jest puste?

A. DELETE FROM pracownicy WHERE rodzaj_umowy IS NULL
B. DROP pracownicy WHERE rodzaj_umowy IS NULL
C. DELETE pracownicy WHERE rodzaj_umowy ='brak'
D. DROP pracownicy FROM rodzaj_umowy = 0
Wszystkie zaproponowane odpowiedzi, z wyjątkiem poprawnej, zawierają istotne błędy syntaktyczne lub semantyczne, które skutkują nieprawidłowym usunięciem rekordów z tabeli. Przykładowo, użycie DROP zamiast DELETE jest całkowicie niewłaściwe, gdyż DROP służy do usunięcia całej tabeli, a nie tylko jej rekordów. W sytuacji, kiedy chcemy zachować strukturę tabeli, ale usunąć konkretne dane, wybór polecenia DELETE jest absolutnie kluczowy. Dodatkowo, w niektórych odpowiedziach odniesienie do wartości 'brak' jest problematyczne. W SQL, aby skutecznie usunąć rekordy, należy używać wartości NULL, ponieważ 'brak' może być interpretowane jako string, co nie odnosi się do braku jakiejkolwiek wartości. Wartości NULL i stringi to różne typy danych, co może prowadzić do niepożądanych rezultatów. Tak więc, próba usunięcia rekordów, które nie mają pola rodzaj_umowy wypełnionego, polegająca na sprawdzeniu ich równości z 'brak', nie tylko nie przyniesie oczekiwanych efektów, ale może także wprowadzać w błąd, sugerując, że takie wartości istnieją w bazie. Zrozumienie różnicy między tymi wartościami jest kluczowe dla prawidłowego zarządzania danymi w systemach bazodanowych.
Pytanie 19

Funkcję session_start() w PHP należy zastosować przy realizacji

A. jakiejkolwiek strony internetowej, która obsługuje cookies
B. ładowania danych z zewnętrznych plików
C. wielostronicowej strony, która wymaga dostępu do danych podczas przechodzenia pomiędzy stronami
D. przetwarzania formularza
Funkcja session_start() w języku PHP jest kluczowym elementem przy tworzeniu wielostronicowej witryny, która wymaga przechowywania i dostępu do danych pomiędzy różnymi stronami. Ta funkcja inicjalizuje sesję, co pozwala na przechowywanie danych użytkownika w zmiennych sesyjnych, które są dostępne na wszystkich stronach witryny. Przykładem zastosowania może być koszyk zakupowy w sklepie internetowym – użytkownik dodaje przedmioty do koszyka na jednej stronie, a na innej stronie (np. stronie podsumowania zamówienia) może z łatwością zobaczyć swoje wybory. Z perspektywy dobrych praktyk, użycie sesji zwiększa bezpieczeństwo danych, ponieważ nie są one przechowywane w cookies ani jako parametry URL, co zmniejsza ryzyko ich ujawnienia. Ponadto, sesje ułatwiają zarządzanie autoryzacją, ponieważ można łatwo sprawdzić, czy użytkownik jest zalogowany na dowolnej stronie witryny, co jest niezbędne w przypadku aplikacji wymagających logowania. Dlatego właściwe zastosowanie session_start() jest kluczowe dla interaktywności i użytkowalności rozbudowanych aplikacji webowych.
Pytanie 20

W PHP typ float oznacza

A. zmiennoprzecinkowy
B. całkowity
C. łańcuchowy
D. logiczny
Typ float w PHP to coś w rodzaju magicznego narzędzia do pracy z liczbami, które mają część dziesiętną. Tego typu liczby są niezbędne, kiedy musimy mieć na uwadze detale, na przykład w finansach czy matematyce. Weźmy taki przykład: przy obliczaniu cen w sklepie internetowym często spotykamy się z kwotami jak 19.99 zł. Dzięki PHP możemy wykonywać różne operacje matematyczne na tych liczbach, co daje nam dużą elastyczność w pracy z danymi liczbowymi. Jednak trzeba wiedzieć, że ze względu na to, jak komputery przechowują liczby zmiennoprzecinkowe, zdarzają się problemy z ich dokładnością. W sytuacjach, gdzie to precyzja jest kluczowa, jak w przypadku obliczeń finansowych, dobrze jest skorzystać z takich funkcji jak round(), żeby zaokrąglić wynik do odpowiedniej liczby miejsc po przecinku. Wiedza na temat typu float i jego zastosowania to absolutna podstawa w pracy z programowaniem, zwłaszcza przy tworzeniu aplikacji webowych.
Pytanie 21

Zastosowanie bloku deklaracji background-attachment: scroll sprawia, że

A. tło strony będzie się przesuwać razem z tekstem
B. grafika tła będzie się powtarzać (kafelki)
C. tło strony pozostanie statyczne, a tekst będzie się przesuwał
D. grafika tła znajdzie się w prawym górnym rogu strony
Inne odpowiedzi na to pytanie są niepoprawne z kilku powodów. Stwierdzenie, że grafika tła będzie wyświetlona w prawym górnym rogu strony, jest mylące, ponieważ właściwość 'background-attachment' nie wpływa na położenie tła, a jedynie na jego zachowanie podczas przewijania. Pozycjonowanie tła jest kontrolowane za pomocą właściwości 'background-position', która definiuje, gdzie tło ma być umieszczone, a nie jak się zachowuje w kontekście przewijania. Warto również zauważyć, że tło strony może być umieszczone w dowolnym miejscu, a nie tylko w jednym rogu. Inną nieprawidłową koncepcją jest stwierdzenie, że tło strony będzie stałe, a tekst będzie się przewijał. Taka konfiguracja odpowiada właściwości 'background-attachment: fixed', która rzeczywiście utrzymuje tło w stałej pozycji podczas przewijania zawartości. To prowadzi do błędnych wniosków, ponieważ mieszanie tych właściwości może skutkować niezamierzonymi efektami wizualnymi. Ostatnia odpowiedź, sugerująca, że grafika tła będzie powtarzana, odnosi się do 'background-repeat', która kontroluje, czy tło powinno być powtarzane, co jest niezwiązane z przewijaniem. Użytkownicy często mylą te właściwości, co prowadzi do niepoprawnych interpretacji efektów wizualnych. W praktyce ważne jest, aby zrozumieć, że każda z tych właściwości ma swoje unikalne zastosowanie i wpływ na wygląd oraz funkcjonalność strony internetowej.
Pytanie 22

W algorytmie jeden z bloków ma wpisaną akcję "Wypisz liczbę". Który z kształtów może przyjąć tę akcję?

Ilustracja do pytania
A. Kształt 1.
B. Kształt 3.
C. Kształt 2.
D. Kształt 4.
Gratulacje, udzieliłeś prawidłowej odpowiedzi. Algorytm to uporządkowany ciąg czynności prowadzących do rozwiązania danego problemu. W algorytmie, akcje takie jak 'wypisz liczbę' są zwykle zawarte w blokach oznaczających konkretne działania, które algorytm powinien wykonać. Kształt 1 jest standardowym oznaczeniem dla bloków akcji w notacjach diagramów przepływu, co oznacza, że algorytm powinien wykonać pewną operację lub działanie. W tym przypadku, kształt 1 symbolizuje akcję 'wypisz liczbę'. Jest to ważne do zrozumienia, gdyż umiejętność czytania i tworzenia diagramów przepływu jest kluczowa dla zrozumienia logicznego przepływu programów i algorytmów. Praktyka ta jest powszechnie stosowana w programowaniu i analizie systemów, pomagając w efektywnym projektowaniu i debugowaniu programów.
Pytanie 23

Aby przeanalizować rozkład ilościowy różnych kolorów na zdjęciu, jaka metoda powinna być zastosowana?

A. histogramu
B. balansu kolorów
C. rozmycia Gaussa
D. desaturacji
Desaturacja odnosi się do procesu usuwania nasycenia kolorów w obrazie, co prowadzi do uzyskania odcieni szarości. Chociaż desaturacja może być użyteczna w kontekście konwersji kolorowych zdjęć do czarno-białych, nie dostarcza informacji o rozkładzie ilościowym poszczególnych kolorów. Balans kolorów to technika, która pozwala na korekcję kolorów w obrazie, aby uzyskać bardziej naturalne odcienie. Proces ten polega na dostosowaniu proporcji kolorów podstawowych w zdjęciu, ale również nie umożliwia analizy jego rozkładu kolorów, co czyni go nieodpowiednim narzędziem w tym kontekście. Rozmycie Gaussa jest techniką stosowaną w obróbce obrazów do wygładzania i redukcji szumów, jednak w żaden sposób nie analizuje rozkładu kolorów w obrazie. Zamiast tego, rozmycie zmienia strukturę obrazu poprzez ułatwienie mieszania kolorów, co utrudnia, a nawet uniemożliwia uzyskanie informacji o ilości poszczególnych kolorów. Wszystkie te techniki, chociaż użyteczne w innych aspektach edycji zdjęć, nie są odpowiednie do oceny rozkładu kolorów, co czyni histogram jedynym właściwym wyborem w tym przypadku.
Pytanie 24

W języku JavaScript obiekt typu array jest wykorzystywany do przechowywania

A. wielu wartości dowolnego typu.
B. wielu wartości lub funkcji.
C. wielu wartości wyłącznie tekstowych.
D. wielu wartości wyłącznie liczbowych.
Obiekt typu array w języku JavaScript jest strukturą danych, która służy do przechowywania wielu wartości dowolnego typu. Można w nim przechowywać liczby, napisy, obiekty, a nawet inne tablice. Dzięki temu arrays są niezwykle elastyczne i użyteczne w tworzeniu aplikacji. W JavaScript tablice są dynamiczne, co oznacza, że można do nich dodawać nowe elementy w trakcie działania programu za pomocą metod takich jak push() i unshift(). Przykład użycia tablicy: let fruits = ['jabłko', 'banan', 42, {color: 'zielony'}, [1, 2, 3]]; w tym przykładzie tablica fruits przechowuje różne typy danych, w tym napisy, liczbę, obiekt oraz inną tablicę. Warto również zauważyć, że tablice w JavaScript są obiektami, co pozwala na wykorzystanie różnych metod i właściwości typowych dla obiektów. Dokumentacja ECMAScript jasno określa zasady działania tablic, co potwierdza ich funkcjonalność jako kolekcji wartości. Warto zrozumieć, że tablice nie są ograniczone do przechowywania jednego typu danych, co czyni je idealnym narzędziem do zarządzania złożonymi zbiorami informacji.
Pytanie 25

Która z definicji funkcji w języku C++ przyjmuje parametr typu zmiennoprzecinkowego i zwraca wartość typu całkowitego?

A. int fun1(float a)
B. void fun1(int a)
C. float fun1(void a)
D. float fun1(int a)
Odpowiedź 'int fun1(float a);' jest poprawna, ponieważ funkcja ma parametr wejściowy typu 'float', co oznacza, że przyjmuje dane rzeczywiste. Zwracany typ 'int' wskazuje, że funkcja będzie generować wynik w formacie całkowitym. W praktyce, taka funkcjonalność może być użyteczna, gdy chcemy przetworzyć dane zmiennoprzecinkowe i uzyskać wynik jako liczbę całkowitą, na przykład w obliczeniach, gdzie zaokrąglamy wartości do najbliższej liczby całkowitej. W kontekście programowania w języku C++, standardowe praktyki zalecają, aby zwracać typ, który jest odpowiedni do kontekstu użycia funkcji. Często stosuje się konwersje typów, co w tym przypadku może być zastosowane do przekształcenia wartości zmiennoprzecinkowej na całkowitą. Dobrą praktyką jest również odpowiednie dokumentowanie funkcji, aby jasno określić, jakie typy danych są oczekiwane i jakie będą wyniki ich przetworzenia. Dzięki temu, kod staje się bardziej czytelny i łatwy do utrzymania.
Pytanie 26

Używając polecenia ALTER TABLE, co można zrobić?

A. zmiana wartości w rekordach tabeli
B. zmiana struktury tabeli
C. stworznie tabeli
D. usunięcie tabeli
Polecenie ALTER TABLE w SQL jest używane do modyfikacji struktury istniejącej tabeli w bazie danych. Dzięki temu poleceniu można dodawać nowe kolumny, usuwać istniejące, zmieniać typ danych kolumn, a także dodawać klucze obce lub indeksy. Przykładem zastosowania ALTER TABLE może być dodanie nowej kolumny do tabeli pracowników w celu rejestrowania daty zatrudnienia: 'ALTER TABLE pracownicy ADD COLUMN data_zatrudnienia DATE;'. Good practices w zakresie modyfikacji tabeli sugerują, aby przed dokonaniem takich zmian zawsze tworzyć kopię zapasową bazy danych. Warto również monitorować wpływ zmian na istniejące zapytania oraz aplikacje, które wykorzystują tę tabelę, aby uniknąć potencjalnych błędów w przyszłości. W kontekście projektowania baz danych, ALTER TABLE stanowi kluczowy element w utrzymaniu i dostosowywaniu struktury bazy danych do zmieniających się potrzeb organizacji. Na przykład, w miarę wzrostu firmy mogą pojawić się potrzeby wprowadzenia nowych informacji dotyczących klientów, co wymaga elastyczności w strukturze bazy danych.
Pytanie 27

Który z atrybutów obrazu jest niezbędny w znaczniku

<img src="nowa_lektura.jpg" ...>
aby ułatwić korzystanie ze strony użytkownikom z niepełnosprawnością narządu wzroku?
A. alt="technik informatyk"
B. "height="42" width="42"
C. align="middle"
D. usemap="#lekturamap"
Prawidłowy atrybut to alt="technik informatyk", bo właśnie atrybut alt opisuje treść lub funkcję obrazu i jest kluczowy dla dostępności (accessibility). Czytniki ekranu, z których korzystają osoby niewidome lub słabowidzące, nie „widzą” grafiki – one odczytują tekst alternatywny. Jeśli alt jest dobrze uzupełniony, użytkownik wie, co przedstawia obraz, albo jaką pełni funkcję (np. przycisk, link, ikona). Bez tego opisowego tekstu obraz jest dla takiej osoby po prostu pustym miejscem na stronie. Z punktu widzenia standardów W3C i WCAG jest to jedna z absolutnie podstawowych dobrych praktyk. W wytycznych WCAG 2.x masz wprost zapisane, że treści nietekstowe muszą mieć tekst alternatywny. W praktyce: dla zdjęcia osoby można dać alt="Nauczyciel programowania przy komputerze", dla logo firmy alt="Logo firmy X" (albo pusty alt, jeśli logo jest tylko dekoracją, ale wtedy ważne są inne konteksty), dla przycisku w formie ikonki lupy alt="Szukaj". Moim zdaniem w realnych projektach najczęstszy błąd to wrzucanie przypadkowych tekstów w alt albo zostawianie go pustego, bo „przecież widać na obrazku”. Właśnie w takich sytuacjach użytkownik z niepełnosprawnością jest totalnie wykluczony. Dobrze opisany alt pomaga też, gdy grafika się nie załaduje (słaby internet, błąd ścieżki), bo przeglądarka wyświetli tekst zamiast obrazka. Warto też pamiętać, żeby nie powtarzać w alt tego, co już widać w podpisie bezpośrednio obok, tylko raczej go uzupełnić. W skrócie: alt jest obowiązkowy z punktu widzenia dostępności i jakościowo napisany tekst alternatywny to znak profesjonalnie zrobionej strony WWW.
Pytanie 28

Co chce osiągnąć poniższe zapytanie MySQL?

ALTER TABLE ksiazki
MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL;
A. Dodać do tabeli ksiazki kolumnę tytul
B. Zmienić nazwę kolumny w tabeli ksiazki
C. Usunąć kolumnę tytul z tabeli ksiazki
D. Zmienić typ kolumny w tabeli ksiazki
Polecenie SQL ALTER TABLE ksiazki MODIFY tytul VARCHAR(100) NOT NULL; służy do zmiany typu kolumny tytul w tabeli ksiazki. W tym przypadku typ kolumny jest zmieniany na VARCHAR(100), co oznacza, że będzie przechowywać łańcuchy znaków o maksymalnej długości 100 znaków, a dodatkowo kolumna ta nie może przyjmować wartości NULL. Użycie ALTER TABLE i MODIFY pozwala na dynamiczną modyfikację struktury tabeli bez konieczności jej usuwania i ponownego tworzenia, co jest korzystne w dużych systemach bazodanowych, gdzie minimalizacja czasu przestoju jest kluczowa. Praktyczne zastosowanie polecenia MODIFY jest szerokie i obejmuje sytuacje, w których wymagane są zmiany w przechowalności danych, na przykład aby dostosować się do nowych wymagań biznesowych lub normatywnych. Warto pamiętać o dopasowaniu zmian do istniejących danych i zapewnieniu spójności bazy danych, co jest dobrą praktyką w zarządzaniu bazami danych.
Pytanie 29

Poniższy fragment kodu w PHP wyświetli

$n = '[email protected]';
$dl = strlen($n);
$i = 0;
while($i < $dl && $n[$i] != '@')
{
    echo $n[$i];
    $i++;
}
A. samą nazwę domeny, czyli "host.pl"
B. nazwa konta z symbolem @, czyli "adres@"
C. cały adres e-mail, czyli "[email protected]"
D. tylko nazwę konta, czyli "adres"
Powyższy fragment kodu w języku PHP ma za zadanie wyodrębnić i wypisać nazwę konta z adresu e-mail. Kod definiuje ciąg znaków zawierający pełny adres e-mail i używa pętli while do iteracji przez każdy znak tego ciągu aż do napotkania znaku '@'. Pętla while działa, dopóki indeks i jest mniejszy niż długość ciągu $n oraz bieżący znak $n[$i] nie jest '@'. W każdej iteracji echo wypisuje bieżący znak, a zmienna i jest inkrementowana. Dzięki temu kod wypisuje wszystkie znaki przed '@', co w tym przypadku jest nazwą konta 'adres'. Takie podejście jest powszechnie stosowane w podstawowym przetwarzaniu tekstu, gdzie potrzebna jest iteracja przez ciąg znaków. W praktyce, w aplikacjach webowych, takie operacje są często wykonywane na danych wejściowych użytkownika, aby wyodrębnić specyficzne części danych, takie jak nazwa użytkownika z e-maila. Jest to również zgodne z zasadami przetwarzania stringów w PHP, gdzie manipulacja tekstem odbywa się z wykorzystaniem indeksów i pętli.
Pytanie 30

Jakiego znacznika używamy do definiowania list w HTML?

A. <td>
B. <th>
C. <ul>
D. <tr>
<ul> to znacznik w języku HTML, który definiuje nienumerowaną listę, co czyni go kluczowym elementem do strukturyzacji zawartości w dokumentach. Użycie <ul> pozwala na grupowanie powiązanych elementów, co zwiększa czytelność i dostępność treści. Zgodnie z zasadami semantycznego HTML, stosowanie list poprawia organizację informacji i ułatwia ich przetwarzanie przez maszyny, w tym wyszukiwarki internetowe. Przykład zastosowania: w sekcji strony internetowej przedstawiającej cechy produktu możemy użyć <ul> do wypisania jego zalet. Dobrym zwyczajem jest także dodawanie odpowiednich znaczników <li> dla poszczególnych elementów listy. Przykład: <ul><li>Zaleta 1</li><li>Zaleta 2</li></ul>. Dzięki temu tworzony jest bardziej przejrzysty i strukturalny układ treści, co przekłada się na lepsze doświadczenia użytkownika oraz spełnia standardy W3C dotyczące semantyki HTML.
Pytanie 31

Która z definicji CSS określa formatowanie nagłówka h1: tekst nadkreślony, z odstępami między wyrazami 10 px i czerwonym kolorem tekstu?

h1{
  text-decoration: overline;
  word-spacing: 10px;
  color: red;
}                       A.

h1{
  text-decoration: overline;
  letter-spacing: 10px;
  color: red;
}                       B.

h1{
  text-transform: none;
  line-height: 10px;
  color: rgb(255,0,0);
}                       C.

h1{
  text-decoration: underline;
  line-height: 10px;
  color: rgb(255,0,0);
}                       D.
A. C.
B. A.
C. D.
D. B.
Brawo, poprawnie wybrałeś odpowiedź A, która pokazuje prawidłową definicję CSS do formatowania nagłówka h1. 'text-decoration: overline;' jest poleceniem CSS służącym do nadkreślania tekstu. Jest to styl tekstu, który dodaje linie nad literami. 'word-spacing: 10px;' jest poleceniem CSS, które określa odstępy między wyrazami. Wartościem tego polecenia jest odległość, która jest używana do określenia przestrzeni między słowami i jest wyrażona w pikselach. 'color: red;' jest standardowym poleceniem CSS do kolorowania tekstu. Czerwony jest jednym z podstawowych kolorów, które można wykorzystać w CSS. W praktyce, te trzy polecenia CSS mogą być używane do personalizacji strony internetowej, poprawiając jej wygląd i czytelność. Dobrą praktyką jest eksperymentowanie z różnymi stylami CSS, aby znaleźć najlepszy sposób prezentacji zawartości.
Pytanie 32

Jaki model opisu kolorów charakteryzuje się parametrami takimi jak odcień, nasycenie oraz jasność?

A. RGB
B. HSV
C. CMYK
D. CMY
Model HSV (Hue, Saturation, Value) jest powszechnie stosowany w grafice komputerowej oraz w przemyśle filmowym i fotograficznym do opisu kolorów w sposób bardziej intuicyjny dla ludzi. Odcień (Hue) odnosi się do koloru podstawowego, nasycenie (Saturation) określa intensywność koloru, a jasność (Value) mierzy, jak ciemny lub jasny jest dany kolor. Przykładowo, w modelu HSV, czerwony kolor ma odcień 0°, zielony 120°, a niebieski 240°. W praktyce, projektanci często używają narzędzi opartych na tym modelu, ponieważ umożliwia on łatwe manipulowanie kolorami w programach graficznych, takich jak Photoshop czy GIMP. Model HSV jest również szeroko stosowany w standardach przemysłowych, takich jak ISO 12647, co czyni go ważnym narzędziem w zarządzaniu kolorem. Dzięki zrozumieniu modelu HSV, profesjonaliści mogą lepiej komunikować się z klientami, precyzyjnie dobierać kolory oraz tworzyć harmonijne palety kolorystyczne.
Pytanie 33

W języku PHP nie można zrealizować

A. przetwarzania danych z formularzy
B. tworzenia dynamicznej treści strony
C. zmiany dynamicznej zawartości strony HTML w przeglądarce
D. obróbki danych przechowywanych w bazach danych
PHP, jako skryptowy język programowania po stronie serwera, nie jest w stanie dynamicznie zmieniać zawartości strony HTML w przeglądarce użytkownika po jej załadowaniu. Operacje, które wykonuje PHP, są realizowane na serwerze, a wyniki tych operacji przesyłane są jako statyczny HTML do przeglądarki. Oznacza to, że jakiekolwiek zmiany w treści strony muszą być przeprowadzane przed wysłaniem odpowiedzi do klienta. Dynamiczne zmiany w istniejącej zawartości HTML w przeglądarce są realizowane za pomocą JavaScriptu, który działa po stronie klienta. Na przykład, jeśli mamy formularz, który po wypełnieniu wymaga zmiany niektórej zawartości na stronie bez jej ponownego ładowania, to właśnie JavaScript, a nie PHP, będzie odpowiedzialny za te zmiany. PHP może generować zawartość w odpowiedzi na żądania, ale nie ma możliwości interakcji z już załadowanym DOM w przeglądarce. To ograniczenie wynika z architektury webowej, w której PHP i JavaScript pełnią różne role, co jest zgodne z ogólnymi standardami tworzenia aplikacji webowych, w tym modelu MVC (Model-View-Controller), gdzie PHP obsługuje model i widok, a JavaScript kontroler.
Pytanie 34

W języku PHP zapisano fragment kodu działającego na bazie MySQL. Jego zadaniem jest wypisanie
$z=mysqli_query($db,"SELECT ulica, miasto, kod_pocztowy FROM adresy");
$a=mysqli_fetch_row($z);
echo "$a[1], $a[2]";

A. ulicy oraz miasta ze wszystkich zwróconych wpisów
B. miasta i kodu pocztowego z pierwszego zwróconego wpisu
C. ulicy oraz miasta z pierwszego zwróconego wpisu
D. miasta i kodu pocztowego ze wszystkich zwróconych wpisów
Fragment kodu PHP przedstawiony w pytaniu wykonuje zapytanie do bazy danych MySQL, a jego celem jest uzyskanie danych z tabeli 'adresy', w tym pola 'ulica', 'miasto' i 'kod_pocztowy'. Funkcja mysqli_query wykonuje zapytanie, a następnie mysqli_fetch_row pobiera pojedynczy wiersz wyników jako tablicę. Wartości z tablicy są dostępne za pomocą indeksów, gdzie $a[0] to 'ulica', $a[1] to 'miasto', a $a[2] to 'kod_pocztowy'. Kod wypisuje na ekranie wartości $a[1] i $a[2], co odpowiada miastu i kodowi pocztowemu z pierwszego zwróconego rekordu. W praktyce, aby uzyskać pełną funkcjonalność, należy również zadbać o obsługę błędów oraz o zabezpieczenia przed SQL Injection, stosując np. prepared statements. Kod ten jest zgodny ze standardami PHP i MySQL, które zalecają używanie obiektowej lub proceduralnej wersji funkcji mysqli, co przyczynia się do większej przejrzystości oraz bezpieczeństwa aplikacji.
Pytanie 35

Dla jakich nazwisk użyta w zapytaniu klauzula LIKE jest poprawna?

SELECT imie FROM mieszkancy WHERE imie LIKE '_r%';
A. Gerald, Jarosław, Marek, Tamara
B. Rafał, Rebeka, Renata, Roksana
C. Krzysztof, Krystyna, Romuald
D. Arleta, Krzysztof, Krystyna, Tristan
Niepoprawne odpowiedzi wynikają z niezrozumienia działania klauzuli LIKE w SQL która umożliwia wyszukiwanie wzorców znakowych Wzorzec '_r%' użyty w zapytaniu oznacza że imię musi mieć dowolny znak na pierwszej pozycji a 'r' na drugiej oraz dowolną liczbę znaków po 'r' Niezgodne imiona w innych odpowiedziach nie spełniają tego wzorca gdyż mają inne litery na drugiej pozycji lub brakuje im odpowiedniej struktury na przykład imiona takie jak Rafał Rebeka czy Renata posiadają 'r' na pierwszej pozycji a Marek Jarosław i Romuald mają 'r' w dalszej części imienia Typowym błędem przy korzystaniu z LIKE jest mylne użycie symboli podkreślenia i procenta które mają różne znaczenia Podkreślenie oznacza dokładnie jedną dowolną literę podczas gdy procent może zastępować dowolną sekwencję liter Innym częstym nieporozumieniem jest próba używania LIKE tam gdzie bardziej odpowiednie byłyby inne funkcje tekstowe SQL jak na przykład SUBSTRING które umożliwiają bardziej precyzyjne operacje Kluczowe jest również zrozumienie znaczenia indeksowania dla optymalizacji zapytań LIKE i unikanie wzorców które mogą prowadzić do nieefektywnych pełnych skanów tabel co może znacząco wpłynąć na wydajność systemu
Pytanie 36

Wskaź model kolorów, który jest używany do prezentacji barw na monitorze komputerowym?

A. CMY
B. CMYK
C. RGB
D. HLS
Model barw RGB (Red, Green, Blue) jest systemem addytywnym, który jest powszechnie stosowany w technologii wyświetlania kolorów na urządzeniach elektronicznych, takich jak monitory komputerowe, telewizory oraz smartfony. W modelu RGB kolory są tworzone poprzez łączenie trzech podstawowych barw: czerwonej, zielonej i niebieskiej. Dzięki regulacji intensywności tych trzech składowych można uzyskać pełną gamę kolorów, co czyni ten model szczególnie efektywnym w zastosowaniach związanych z wyświetlaniem na ekranie. Na przykład, gdy wszystkie trzy kolory są ustawione na maksymalną wartość, uzyskujemy kolor biały, natomiast brak wszystkich kolorów daje czarny. Model RGB jest zgodny z wieloma standardami, w tym sRGB, który jest najczęściej stosowanym standardem dla monitorów komputerowych i Internetu. W praktyce, kolorowy piksel na ekranie składa się z małych punktów, które mogą świecić w różnych intensywnościach czerwonego, zielonego i niebieskiego światła, co pozwala na wyświetlanie milionów różnych kolorów. W związku z tym, RGB jest fundamentalnym modelem stosowanym w grafice komputerowej oraz cyfrowym przetwarzaniu obrazów.
Pytanie 37

Jakie oprogramowanie służy do obróbki dźwięku?

A. Brasero
B. RealPlayer
C. Winamp
D. Audacity
Audacity jest wszechstronnym, darmowym programem typu open source, który służy do edycji dźwięku. Jego funkcjonalność obejmuje nagrywanie, edytowanie i przetwarzanie dźwięku w różnych formatach. Program ten jest często wykorzystywany przez muzyków, podcasterów oraz profesjonalistów zajmujących się dźwiękiem, co czyni go niezwykle popularnym w branży. Audacity obsługuje wiele efektów dźwiękowych, takich jak kompresja, reverb oraz equalizacja, co pozwala na zaawansowaną obróbkę nagrań. Dzięki intuicyjnemu interfejsowi użytkownika, użytkownicy mogą łatwo nawigować w programie oraz korzystać z funkcji takich jak wielościeżkowe nagrywanie i edytowanie. Warto również wspomnieć, że Audacity działa na różnych systemach operacyjnych, w tym Windows, macOS oraz Linux, co zapewnia dostępność dla szerszego kręgu użytkowników. Użytkownicy mogą również korzystać z dodatkowych wtyczek, które rozszerzają możliwości programu, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży, gdzie elastyczność i rozszerzalność oprogramowania są kluczowe dla profesjonalnych zastosowań.
Pytanie 38

Hermetyzacja to zasada programowania obiektowego mówiąca o tym, że

A. typy pól w klasach/obiektach mogą być dynamicznie zmieniane w zależności od danych im przypisywanych.
B. klasy mogą współdzielić ze sobą funkcjonalność.
C. pola i metody wykorzystywane tylko przez daną klasę są ograniczane zasięgiem private lub protected.
D. klasy mogą mieć zdefiniowane metody wirtualne, które są implementowane w pochodnych klasach.
Hermetyzacja to pojęcie, które dość często miesza się z innymi zasadami programowania obiektowego, takimi jak dziedziczenie, polimorfizm czy współdzielenie funkcjonalności między klasami. W efekcie powstaje takie wrażenie, że chodzi po prostu o „współpracę obiektów” albo „możliwość rozszerzania klas”, co jest tylko częścią obrazu, ale nie definicją hermetyzacji. Sedno hermetyzacji polega na ukrywaniu stanu obiektu i szczegółów implementacyjnych za dobrze zdefiniowanym interfejsem. Klasa ma swoje pola i metody pomocnicze, ale kod na zewnątrz widzi tylko to, co programista świadomie wystawi jako public. Pozostałe odpowiedzi dotykają innych cech obiektowości. Współdzielenie funkcjonalności między klasami to bardziej temat dziedziczenia, kompozycji albo używania wspólnych modułów czy interfejsów. To, że dwie klasy mogą mieć podobne metody i wykorzystywać wspólny kod, nie ma bezpośrednio nic wspólnego z hermetyzacją. Można mieć świetnie współdzieloną logikę, a kompletnie zignorować ukrywanie szczegółów implementacji i bezpieczeństwo stanu obiektów. Z kolei pomysł, że typy pól w klasach mogą się dynamicznie zmieniać w zależności od danych, dotyczy raczej systemu typów i języków dynamicznych, jak JavaScript czy PHP w trybie bez ścisłego typowania. To jest kwestia dynamicznego typowania, a nie hermetyzacji. Można mieć język statycznie typowany (np. Java, C#) i świetną hermetyzację, i można mieć język dynamicznie typowany, w którym hermetyzacja jest słaba lub w ogóle nieprzestrzegana. Natomiast metody wirtualne, nadpisywanie ich w klasach pochodnych, późne wiązanie wywołań – to klasyczny polimorfizm, nie hermetyzacja. Owszem, te koncepcje często występują razem w jednym projekcie, przez co łatwo się mylą, ale ich cele są inne. Polimorfizm pozwala różnym klasom reagować inaczej na to samo wywołanie metody, hermetyzacja zaś skupia się na tym, żeby ukryć wnętrze obiektu i wystawić tylko kontrolowany interfejs. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie „obiektowości jako całości” z pojedynczymi jej elementami. Ktoś widzi dziedziczenie albo metody wirtualne i zakłada, że to już automatycznie „hermetyzacja”. W praktyce dobra hermetyzacja to przede wszystkim rozsądne używanie private/protected, unikanie publicznych pól, a także pilnowanie, żeby stan obiektu był spójny i nie dało się go przypadkiem popsuć z zewnątrz. To właśnie ta ochrona wnętrza klasy, a nie możliwość dziedziczenia czy dynamicznego typowania, jest tutaj kluczowa.
Pytanie 39

Celem testów wydajnościowych jest ocena

A. poziomu spełnienia wymagań dotyczących wydajności przez system bądź moduł
B. możliwości oprogramowania do funkcjonowania w warunkach błędnej pracy sprzętu
C. sekwencji zdarzeń, w której prawdopodobieństwo wystąpienia każdego zdarzenia zależy wyłącznie od wyniku zdarzenia poprzedniego
D. możliwości oprogramowania do funkcjonowania w warunkach niewłaściwej pracy systemu
Testy wydajnościowe są kluczowym elementem procesu zapewnienia jakości oprogramowania, mającym na celu ocenę, w jakim stopniu system lub moduł spełnia określone wymagania wydajnościowe. Zazwyczaj obejmują one pomiar czasu reakcji, przepustowości, obciążenia oraz skalowalności aplikacji w różnych warunkach użytkowania. Przykładowo, podczas testów wydajnościowych można symulować równoczesne połączenia użytkowników, aby ocenić, jak system zachowuje się pod dużym obciążeniem. Dobre praktyki w tej dziedzinie, takie jak przeprowadzanie testów w kontrolowanym środowisku oraz stosowanie narzędzi takich jak JMeter czy LoadRunner, pozwalają na uzyskanie wiarygodnych wyników. Prawidłowe przeprowadzenie testów wydajnościowych jest istotne nie tylko dla spełnienia oczekiwań klientów, ale także dla uniknięcia problemów z wydajnością po wdrożeniu systemu na rynek, co może prowadzić do utraty reputacji firmy oraz finansowych strat.
Pytanie 40

W języku PHP znajduje się poniższa instrukcja pętli. Ile iteracji wykona ta pętla, zakładając, że zmienna kontrolna nie jest zmieniana w jej wnętrzu i nie zastosowano instrukcji przerywającej pętlę typu break?

for ($i = 10; $i <= 100; $i += 10)
A. 9 iteracji
B. 10 iteracji
C. 11 iteracji
D. 100 iteracji
W przypadku błędnych odpowiedzi, najczęściej występującym błędem jest mylenie wartości granicznych i liczby iteracji pętli. Na przykład, jeśli ktoś uważa, że pętla wykona się tylko 9 razy, może to wynikać z niepoprawnego zrozumienia, jak działa operator porównania w instrukcji for. Wartości graniczne oraz sposób inkrementacji (tutaj $i += 10) powinny być dokładnie analizowane. Osoby, które odpowiedziały, że pętla wykona się 11 razy, mogą zakładać, że dolna granica nie jest wliczana w całkowitą liczbę wykonanych iteracji, co jest nieprawidłowe, gdyż w przypadku tego konkretnego kodu dolna granica jest uwzględniana. Ponadto, odpowiedź sugerująca, że pętla wykona się 100 razy ignoruje fakt, że zmienna $i nie może przekraczać 100. W praktyce, błędy te mogą prowadzić do poważnych problemów w logice aplikacji, a zrozumienie, jak dokładnie funkcjonują pętle w PHP, jest kluczowe dla efektywnego programowania. Prawidłowe podejście do analizy kodu, zrozumienia jego struktury i funkcji, jest niezbędne, aby uniknąć typowych pułapek w programowaniu oraz zapewnić, że napisany kod będzie wydajny i wolny od błędów.
Rozpocznij nowy egzamin
Powrót do strony głównej