Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik chłodnictwa i klimatyzacji
Kwalifikacja: ELE.03 - Wykonywanie robót związanych z montażem instalacji i urządzeń chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pomp ciepła
Data rozpoczęcia: 8 czerwca 2026 13:12
Data zakończenia: 8 czerwca 2026 13:17

Egzamin zdany!

Wynik: 35/40 punktów (87,5%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Rurociągi klimatyzacyjne typu Spiro należy łączyć ze sobą,

A. stosując łączniki o wymiarze nominalnym rurociągów.

B. spawając czołowo oba rurociągi.

C. owijając styk rurociągów samoprzylepną taśmą aluminiową.

D. nakładając na oba rurociągi laminat z żywicy epoksydowej.

Rurociągi klimatyzacyjne typu Spiro to bardzo popularne rozwiązanie w wentylacji i klimatyzacji – głównie dzięki szybkiemu montażowi i szczelności. Łączniki o wymiarze nominalnym rurociągów to, można powiedzieć, taki branżowy standard: ich średnica jest idealnie dopasowana do rury, przez co wchodzi ona z lekkim oporem i daje się dobrze uszczelnić (najczęściej uszczelką gumową lub specjalnym silikonem). Takie łączenie gwarantuje nie tylko szybki montaż, ale też łatwą inspekcję, demontaż i – to ważne – zgodność z normami, np. PN-EN 1506 czy PN-EN 12237, gdzie wyraźnie mówi się o stosowaniu dedykowanych złączek systemowych. Praktyka na budowie pokazuje, że jeśli ktoś próbuje na siłę coś kombinować, zawsze kończy się to nieszczelnością albo problemami przy odbiorze technicznym. Z mojego doświadczenia: łączniki to podstawa, bo nawet najlepsza taśma czy inne patenty nie dają takiej trwałości i szczelności, jak poprawnie zamocowany łącznik. Warto pamiętać, że w systemach Spiro często stosuje się też dodatkowe obejmy lub klamry, żeby zabezpieczyć połączenie przed zsunięciem. To naprawdę sprawdzony patent, a przy rozbudowie instalacji wszystko się trzyma kupy i można swobodnie modyfikować trasę przewodów.

Pytanie 2

Elektroniczny anemometr skrzydełkowy przedstawiono

A. na ilustracji 2.

B. na ilustracji 4.

C. na ilustracji 3.

D. na ilustracji 1.

Wybierając inną odpowiedź niż ilustracja 1, łatwo ulec złudzeniu, że każde urządzenie z wyświetlaczem cyfrowym i ergonomiczną obudową może być anemometrem, jednak to pułapka myślowa wynikająca z podobieństwa ogólnej formy narzędzi pomiarowych. Ilustracja 2 przedstawia pirometr, który służy do bezkontaktowego pomiaru temperatury powierzchni za pomocą podczerwieni – zupełnie inna zasada działania i zastosowanie niż anemometr. Pirometry są wykorzystywane na przykład w energetyce czy serwisie urządzeń elektrycznych, ale nie mają zastosowania przy pomiarach przepływu powietrza. Ilustracja 3 pokazuje miernik poziomu dźwięku, czyli popularny decybelomierz. Jego charakterystyczny mikrofon z gąbką służy do wychwytywania fal akustycznych, a nie pomiaru przepływu powietrza; to narzędzie kluczowe przy kontroli hałasu środowiskowego, w przemyśle czy biurach, ale w zupełnie innej kategorii pomiarowej. Ilustracja 4 natomiast to kamera inspekcyjna z giętkim przewodem – tzw. videoskop lub endoskop techniczny, używany do wizualnej inspekcji miejsc trudno dostępnych, np. wnętrza kanałów wentylacyjnych czy maszyn. Częstym błędem jest mylenie jej z anemometrem z powodu podobnej rękojeści i wyświetlacza, jednak nie ma ona żadnej funkcji pomiaru przepływu powietrza. Takie pomyłki wynikają najczęściej z braku praktycznej styczności z tymi urządzeniami i skupienia się na wyglądzie zewnętrznym, a nie na ich funkcji i konstrukcji. W branżowych standardach i dokumentacji technicznej zawsze znajdziemy wyraźny podział: anemometry skrzydełkowe służą wyłącznie do pomiarów przepływu powietrza, a pozostałe przedstawione urządzenia mają zupełnie inne przeznaczenie i zasady działania. Warto więc, przy wyborze odpowiedzi, zwracać uwagę nie tylko na formę, lecz głównie na funkcję i typ czujnika, bo to klucz do poprawnej identyfikacji sprzętu pomiarowego.

Pytanie 3

Na ilustracji przedstawiono łączenie rur miedzianych z wykorzystaniem

A. systemu Lokring.

B. zgrzewania złączy.

C. lutowania elektrycznego.

D. lutowania twardego.

System Lokring to jedna ze współczesnych technologii łączenia rur miedzianych, która zdobyła uznanie w branży chłodniczej i klimatyzacyjnej. To rozwiązanie umożliwia szczelne i wytrzymałe połączenie bez użycia ognia, wysokiej temperatury czy dodatkowych materiałów takich jak lut. W praktyce wygląda to tak, że na końcówki rur nakłada się specjalne pierścienie Lokring, a potem ściąga się je za pomocą dedykowanego narzędzia, które dosłownie zaciska metal wokół połączenia, tworząc bardzo trwałą i szczelną strukturę. Moim zdaniem to świetna alternatywa, szczególnie tam, gdzie nie można stosować otwartego ognia – nie tylko ze względu na bezpieczeństwo, ale też wygodę. Lokring jest stosowany według wysokich standardów branżowych, szczególnie w serwisowaniu urządzeń chłodniczych i klimatyzacyjnych, gdzie szczelność jest naprawdę kluczowa. Z mojego doświadczenia wynika, że takie rozwiązania mocno skracają czas montażu oraz eliminują ryzyko uszkodzenia elementów instalacji przez przegrzanie. Wielu producentów urządzeń wręcz zaleca ten sposób montażu, bo jest po prostu pewniejszy w niektórych zastosowaniach. Fajnie znać takie praktyczne narzędzia, bo to już powoli standard na rynku i warto się nauczyć obsługi systemu Lokring.

Pytanie 4

Który z wymienionych czynników jest bezpośrednim skutkiem zanieczyszczenia skraplacza?

A. Nadmierne oszronienie parownika.

B. Wzrost temperatury skraplania.

C. Obniżenie temperatury skraplania.

D. Wzrost temperatury ssania.

W przypadku zanieczyszczenia skraplacza jednym z pierwszych i najważniejszych objawów, które można zaobserwować podczas pracy układu chłodniczego, jest wzrost temperatury skraplania. Wynika to z faktu, że osadzające się zabrudzenia – czy to kurz, pył, olej czy nawet owady na lamelach skraplacza – ograniczają powierzchnię wymiany ciepła. W efekcie czynnik chłodniczy oddaje mniej ciepła do otoczenia, musi więc osiągać wyższą temperaturę, żeby wymusić przekazanie tej samej ilości energii. Moim zdaniem, to właśnie podniesienie temperatury skraplania jest często pierwszym sygnałem alarmowym dla serwisanta, że z wymiennikiem jest coś nie tak. Praktyka pokazuje, że regularne czyszczenie skraplacza zgodnie z wytycznymi producentów (np. raz na sezon w warunkach przemysłowych, częściej w środowiskach zapylonych) znacznie wydłuża żywotność agregatu i pozwala uniknąć awarii. Warto też pamiętać, że długo utrzymująca się wysoka temperatura skraplania prowadzi do przeciążenia sprężarki, wzrostu poboru prądu i w skrajnych przypadkach nawet do uszkodzenia instalacji. Branżowe normy, takie jak PN-EN 378, wyraźnie wskazują, że utrzymanie prawidłowej temperatury skraplania to nie tylko kwestia efektywności, ale i bezpieczeństwa całego systemu chłodniczego. Odpowiednia diagnostyka oraz systematyczna konserwacja są więc kluczem do stabilnej pracy urządzeń, a podwyższona temperatura skraplania to sygnał, którego nie można lekceważyć.

Pytanie 5

Którego gazu używa się do wykonania próby szczelności instalacji chłodniczej?

A. Azotu.

B. Fluoru.

C. Chloru.

D. Tlenu.

Prawidłowo, do próby szczelności instalacji chłodniczych standardowo wykorzystuje się azot. To jest taki gaz obojętny – nie wchodzi w reakcje chemiczne z elementami instalacji, dzięki czemu nie powoduje korozji ani żadnych innych niepożądanych skutków. Azot nie zawiera wilgoci, co bardzo ogranicza ryzyko powstawania lodu czy kwasów w układzie. W rzeczywistości, praktycznie w każdej firmie serwisującej chłodnictwo, znajdziesz butlę z azotem i reduktor do wykonywania testu na szczelność. To jest podstawa, bo gazy reaktywne czy utleniające (jak np. tlen) mogłyby doprowadzić do niebezpiecznych sytuacji, czasem wręcz eksplozji. Branżowe standardy, takie jak PN-EN 378, mówią wprost o używaniu gazu obojętnego – i azot to właśnie ten wybór. Moim zdaniem to najlepszy możliwy sposób, bo nie tylko daje wiarygodny wynik (jeśli jest nieszczelność, to azot ją ujawni), ale też nie ryzykujesz uszkodzenia instalacji. Pamiętaj też, żeby używać czystego azotu technicznego, a nie np. powietrza z kompresora – bo w powietrzu zawsze jest wilgoć i olej. Często po próbie azotem można też wypłukać układ, jeśli masz wątpliwości co do jego czystości. Tak czy inaczej, azot to podstawa każdej solidnej roboty w chłodnictwie.

Pytanie 6

Na rysunku przedstawiono agregat wody lodowej

A. ze skraplaczem chłodzonym wodą.

B. z parownikiem chłodzonym powietrzem.

C. z parownikiem chłodzonym wodą.

D. ze skraplaczem chłodzonym powietrzem.

Super, dobrze to rozpoznałeś – właśnie tak wygląda agregat wody lodowej (czyli chiller) ze skraplaczem chłodzonym powietrzem. Zwróć uwagę na te duże wentylatory na górze urządzenia – to one odpowiadają za wymianę ciepła ze skraplacza do otoczenia. Powietrze opływa wężownice skraplacza, odbierając ciepło skraplania czynnika chłodniczego. To bardzo popularne rozwiązanie w instalacjach klimatyzacyjnych i procesowych, szczególnie tam, gdzie nie ma dostępu do wody w dużych ilościach albo jej zużycie jest kosztowne czy trudne do uzasadnienia ekonomicznie. W praktyce takie chillery stawia się na dachach lub na zewnątrz budynków – nie trzeba wtedy prowadzić dodatkowych instalacji wodnych. Moim zdaniem to świetny wybór do central klimatyzacyjnych dla biurowców, hoteli, serwerowni, a nawet większych sklepów. Branżowe normy, na przykład PN-EN 378 czy zalecenia Eurovent, jasno wskazują, że dobór chłodzenia powietrzem minimalizuje ryzyko korozji i ogranicza serwis – choć oczywiście efektywność zależy mocno od warunków zewnętrznych. Z mojego doświadczenia wynika, że te agregaty są prostsze w eksploatacji niż te z chłodzeniem wodnym, bo nie grozi im osadzanie się kamienia czy problemy z wodą lodową.

Pytanie 7

Fragment instrukcji obsługi agregatu chłodniczego

Podczas próby szczelności wymagane jest napełnienie instalacji azotem i sprawdzenie utrzymywania się stałego ciśnienia. Ciśnienie podczas próby szczelności powinno wynosić 110% maksymalnego ciśnienia pracy i po 24 godzinach spadek tego ciśnienia nie powinien być większy niż 1% w tej samej temperaturze.

Maksymalne ciśnienie pracy dla badanej instalacji wynosi 24 bar. Na podstawie podanej instrukcji wskaż prawidłowe wartości ciśnienia p w instalacji podczas próby szczelności oraz dopuszczalnego ciśnienia p₂₄ₕ dla 1% spadku ciśnienia po 1 dobie.

A. p = 26,40 bar, p₂₄ₕ < 2,61 bar

B. p = 24,00 bar, p₂₄ₕ < 0,26 bar

C. p = 26,40 bar, p₂₄ₕ < 0,26 bar

D. p = 24,00 bar, p₂₄ₕ < 26,40 bar

Świetnie – to właśnie jest prawidłowy tok myślenia w tej sytuacji! W instrukcji wyraźnie jest napisane, że podczas próby szczelności instalację należy napełnić azotem do ciśnienia 110% maksymalnego ciśnienia pracy. Skoro maksymalne ciśnienie robocze to 24 bary, to próbne ciśnienie obliczamy tak: 24 bar × 1,10 = 26,40 bar. I to jest kluczowe, bo trzeba pamiętać, że testujemy układ na nieco wyższym ciśnieniu niż normalna praca, żeby mieć pewność, że wszystko wytrzyma i nie ma nieszczelności, które mogłyby ujawnić się dopiero przy obciążeniu. Co do drugiego parametru – 1% spadku ciśnienia po 24 godzinach, oczywiście mówimy o 1% wartości próbnej, czyli znowu: 1% × 26,40 bar = 0,264 bar. To oznacza, że spadek po dobie nie może być większy niż 0,26 bar (zaokrąglając). Tak się robi w branży chłodniczej, bo to daje realne zabezpieczenie przed nieszczelnościami – nawet tymi drobnymi, które są trudne do wykrycia na pierwszy rzut oka. Moim zdaniem sporo ludzi o tym zapomina i przykłada zbyt dużą wagę do ciśnienia pracy, a za mało do prób, a przecież to właśnie dzięki takim testom wiemy, że system będzie szczelny nie tylko na papierze. W praktyce zawsze warto zwracać uwagę na temperaturę otoczenia podczas pomiarów – bo to też ma wpływ na ciśnienie i czasami potrafi nieźle namieszać w interpretacji wyników. Dlatego najlepiej prowadzić pomiary w możliwie stałych warunkach i na spokojnie wszystko przeliczyć. W sumie takie podejście to już standard na dobrych budowach i serwisach chłodniczych.

Pytanie 8

Właściwe miejsce montażu w instalacji czujnika termostatycznego zaworu rozprężnego oznaczono na rysunku literą

A. Litera B

B. Litera D

C. Litera C

D. Litera A

Wielu uczniów i nawet początkujących instalatorów może mieć kłopot z właściwym wyborem miejsca montażu czujnika termostatycznego zaworu rozprężnego. Często spotyka się przekonanie, że montaż czujnika w dowolnym miejscu na przewodach instalacji będzie równie skuteczny. Niestety, jeśli czujnik zamontujemy tuż przed parownikiem albo na przewodzie cieczowym (jak w punktach A, B czy C), nie odczytuje on rzeczywistej temperatury pary opuszczającej parownik. Takie umiejscowienie prowadzi do błędnych odczytów – czujnik może mierzyć temperaturę cieczy albo mieszaniny cieczy i gazu, co powoduje nieprawidłowe sterowanie zaworem rozprężnym. W efekcie zawór może dostarczać za mało lub za dużo czynnika chłodniczego do parownika, co skutkuje spadkiem efektywności chłodzenia, a nawet ryzykiem zalania sprężarki ciekłym czynnikiem. To bardzo poważny błąd, bo ciecz dostająca się do sprężarki potrafi ją uszkodzić praktycznie natychmiast. Z mojego doświadczenia wynika, że takie pomyłki często biorą się z nieznajomości zasady działania zaworów termostatycznych – ich zadaniem jest utrzymanie stałego przegrzania, czyli różnicy temperatury gazu na wyjściu z parownika względem temperatury odparowania. Czujnik MUSI znajdować się właśnie na wyjściu z parownika, by układ chłodniczy działał stabilnie i bezawaryjnie. Warto sięgnąć do dokumentacji technicznej producentów i schematów branżowych – tam zawsze miejsce montażu jest jednoznacznie opisane. W praktyce takie błędy prowadzą do reklamacji, problemów z gwarancją i zwiększonych kosztów serwisowania, więc naprawdę opłaca się zapamiętać tę zasadę raz na zawsze.

Pytanie 9

Na której ilustracji przedstawiono centralę z krzyżowym wymiennikiem ciepła?

A. Na ilustracji 3.

B. Na ilustracji 2.

C. Na ilustracji 1.

D. Na ilustracji 4.

Na ilustracji 1 faktycznie widać centralę wentylacyjną z wymiennikiem krzyżowym (krzyżowo-przeciwprądowym). Ten charakterystyczny element, wyraźnie widoczny po środku urządzenia w formie „krzyżującego się” układu płyt, to właśnie wymiennik krzyżowy. Takie wymienniki należą do najpopularniejszych rozwiązań w wentylacji mechanicznej z odzyskiem ciepła, głównie przez swoją prostotę, wysoką niezawodność i dość dobrą sprawność (czasem nawet powyżej 65–75%). W praktyce często spotyka się je w centralach stosowanych w budynkach mieszkalnych, szkołach czy biurach, gdzie liczy się szybki i pewny odzysk ciepła bez ryzyka mieszania się powietrza wywiewanego z nawiewanym. Moim zdaniem, jednym z największych atutów krzyżowych wymienników jest prostota eksploatacji – nie ma tu elementów ruchomych, co mocno ogranicza awaryjność. Branżowo warto pamiętać, że zgodnie z normą PN-EN 308 opisującą metodykę badania wymienników ciepła, krzyżowe układy są uznawane za efektywne energetycznie w wielu zastosowaniach. Warto też zwrócić uwagę, że choć inne typy wymienników, np. obrotowe czy glikolowe, mają swoje zalety, to ten typ najczęściej wybiera się tam, gdzie szczególnie zależy nam na separacji strumieni powietrza i łatwej konserwacji. Krzyżowy wymiennik ciepła to po prostu solidny wybór na lata – sam kilka razy widziałem, jak takie centrale pracują bez większych problemów przez naprawdę długi czas.

Pytanie 10

Określ na podstawie schematu, do których zacisków złącza J1 należy podłączyć termostat komory mroźniczej.

A. 2 i 3

B. 2 i 5

C. 3 i 5

D. 1 i 2

Podłączenie termostatu komory mroźniczej do zacisków 1 i 2 złącza J1 wynika z samej logiki układu oraz standardów stosowanych w automatyce chłodniczej. Z mojego doświadczenia – i chyba większości osób pracujących przy rozruchach szaf sterowniczych do chłodni – właśnie te zaciski są przeznaczone do prawidłowego wpięcia termostatu, który odpowiada za utrzymanie zadanej temperatury w komorze mroźniczej. Jeżeli spojrzysz na schemat, widoczny jest bezpośredni obwód sterowania przechodzący przez te dwa punkty, co pozwala na skuteczne rozłączanie i załączanie pracy urządzenia chłodniczego w zależności od temperatury. Takie rozwiązanie jest zgodne z branżowymi normami oraz wytycznymi producentów urządzeń chłodniczych, gdzie zaciski 1 i 2 najczęściej przeznacza się właśnie do obwodów sterujących termostatem. Dzięki temu cała instalacja działa stabilnie i bezpiecznie. W praktyce, gdy podłączysz termostat do innych zacisków, możesz spotkać się z nieprawidłowym działaniem, np. brakiem reakcji układu na przekroczenie temperatury lub nawet zablokowaniem całego obwodu sterowania. Dobrym nawykiem jest jeszcze przed montażem dokładne sprawdzenie oznaczeń na schemacie i na samym złączu – czasem spotyka się drobne różnice, ale ogólnie zasada pozostaje ta sama. Fachowcy zwracają też uwagę, by przewody prowadzić estetycznie i unikać ostrych załamań, co zmniejsza ryzyko uszkodzeń i ułatwia ewentualną diagnostykę w przyszłości.

Pytanie 11

W przypadku rozszczelnienia układu zawierającego czynnik chłodniczy oznaczony symbolem R744 w pomieszczeniu, w którym miał miejsce wyciek, wystąpi

A. wzrost temperatury.

B. zapłon lub pożar.

C. spadek stężenia tlenu.

D. wzrost stężenia amoniaku.

Prawidłowa odpowiedź to spadek stężenia tlenu, i wynika to z natury czynnika chłodniczego R744, czyli po prostu dwutlenku węgla (CO2). Każdy wyciek tego czynnika do zamkniętego pomieszczenia skutkuje wypieraniem tlenu z powietrza, bo R744 jest cięższy od powietrza i gromadzi się przy podłodze. To poważna sprawa – wysokie stężenie CO2 może prowadzić do niedotlenienia, co jest groźne dla ludzi. W branży chłodniczej bardzo pilnuje się tego zagadnienia: zgodnie z normami, chociażby PN-EN 378, pomieszczenia powinny być wyposażone w czujniki stężenia CO2 oraz systemy wentylacji awaryjnej, żeby minimalizować ryzyko właśnie spadku stężenia tlenu. Z mojego doświadczenia – podczas przeglądów czy napraw serwisanci muszą mieć świadomość, że nawet niewielki wyciek R744 w małym pomieszczeniu może szybko stworzyć warunki zagrażające życiu. W praktyce często stosuje się też automatyczne wyłączniki urządzeń po wykryciu przekroczenia bezpiecznego poziomu CO2. To przykład, jak teoria przekłada się na codzienną pracę – znajomość właściwości czynnika chroni zdrowie i życie, a nie tylko sprzęt.

Pytanie 12

Ile wynosi wartość współczynnika wydajności chłodniczej urządzenia, jeżeli moc sprężarki jest równa 4 kW, a moc chłodnicza 12 kW?

A. 8,00

B. 3,00

C. 16,00

D. 0,33

Współczynnik wydajności chłodniczej (COP, od ang. Coefficient of Performance) to jeden z kluczowych parametrów każdej instalacji chłodniczej. Wyraża on stosunek mocy chłodniczej dostarczanej przez urządzenie do mocy pobieranej przez sprężarkę – w praktyce mówi, ile razy więcej energii chłodniczej uzyskujemy w stosunku do energii zużywanej na napęd urządzenia. Tutaj mamy moc chłodniczą równą 12 kW oraz moc sprężarki 4 kW. Obliczenie jest proste: COP = Qchł/Moc_sprężarki = 12 kW / 4 kW = 3,00. To znaczy, że z każdego 1 kW energii elektrycznej urządzenie potrafi odebrać 3 kW ciepła z chłodzonego pomieszczenia. To naprawdę niezły wynik i spotykany w nowoczesnych klimatyzatorach czy pompach ciepła – oczywiście w idealnych warunkach laboratoryjnych, w praktyce może być trochę mniej przez straty. W branży chłodniczej taki współczynnik to bardzo dobra wartość, bo świadczy o efektywności energetycznej sprzętu. Zwracaj uwagę na COP wybierając urządzenia – im wyższy, tym niższe rachunki za prąd i mniejsze obciążenie dla środowiska. Moim zdaniem warto pamiętać, że COP nie jest stały i zależy od temperatury otoczenia, rodzaju czynnika chłodniczego i samej konstrukcji układu. Ale takie proste zadania pomagają oswoić się z podstawami i zrozumieć, jak liczyć sprawność systemów chłodniczych, co jest mega przydatne w codziennej pracy technika.

Pytanie 13

Element przedstawiony na rysunku służy do

A. łączenia rur stalowych z rurami miedzianymi.

B. łączenia rur stalowych z rurami z tworzyw sztucznych.

C. montowania wzierników na rurociągach miedzianych.

D. montowania manometrów na rurociągach stalowych.

To złącze przedstawione na zdjęciu to typowa kształtka przejściowa, która umożliwia łączenie rur stalowych z rurami z tworzyw sztucznych. Służy ono najczęściej do połączeń instalacji wodnych lub centralnego ogrzewania, gdzie zachodzi potrzeba połączenia dwóch różnych materiałów. Z jednej strony mamy gwint, typowo stalowy, a z drugiej gniazdo na rurę z tworzywa (często PP-R albo PE-X). To rozwiązanie jest naprawdę popularne w modernizacjach starych instalacji stalowych, gdzie nie trzeba wymieniać całych tras, tylko przejść na nowy system z tworzywa. Często widzi się to w blokach z lat 70. Moim zdaniem, to bardzo praktyczne, bo pozwala ograniczyć koszty i zminimalizować czas montażu. Dobre praktyki branżowe mówią, żeby zawsze używać złączek posiadających odpowiednie atesty i certyfikaty, bo tylko wtedy mamy pewność szczelności i bezpieczeństwa – szczególnie przy ciśnieniu roboczym w instalacjach. No i taka złączka powinna być zawsze dobrze dokręcona, z użyciem odpowiednich narzędzi, ale bez przesadnego siłowania się – rozszczelnienie to najczęściej efekt źle dokręconej kształtki. Warto pamiętać też o zastosowaniu pasty uszczelniającej lub teflonu na gwintach. Z mojego doświadczenia, najwięcej problemów pojawia się wtedy, gdy ktoś próbuje 'zaoszczędzić' i stosuje nieoryginalne łączniki – a potem jest płacz i wymiana całego odcinka. Lepiej działać zgodnie ze sztuką.

Pytanie 14

Określ natężenie wypływu powietrza z anemostatu o przekroju 10×10 cm, jeżeli prędkość powietrza zmierzona anemometrem skrzydełkowym wynosi 2 m/s.

A. 36 m³/h

B. 72 m³/h

C. 20 m³/h

D. 94 m³/h

Dokładnie w tym zadaniu chodziło o policzenie wydatku powietrza przez anemostat na podstawie znanej prędkości oraz przekroju. Skoro anemostat ma wymiary 10×10 cm, jego pole przekroju wynosi 0,1 m × 0,1 m, czyli 0,01 m². Prędkość powietrza to 2 m/s. Strumień objętości, czyli tzw. natężenie przepływu, liczymy jako Q = A × v, gdzie Q to natężenie (w m³/s), A to pole przekroju (w m²), a v – prędkość (w m/s). Szybko liczymy: Q = 0,01 m² × 2 m/s = 0,02 m³/s. Teraz wystarczy przeliczyć na m³/h, czyli pomnożyć przez 3600 (liczba sekund w godzinie): 0,02 × 3600 = 72 m³/h. Taki wynik jest właśnie typowy dla małych anemostatów w wentylacji mechanicznej, np. w mieszkaniach czy domach. Moim zdaniem umiejętność takiego przeliczania jest kluczowa w praktyce, bo często po prostu trzeba „na oko” sprawdzić, czy wentylacja działa zgodnie z projektem. Warto przypomnieć, że standardy branżowe, takie jak PN-EN 16798, zalecają kontrolę wywiewu czy nawiewu właśnie w m³/h, a nie w m³/s. Przy okazji – pamiętaj, by zawsze uwzględniać jednostki i nie zapominać o przeliczaniu na godziny, bo to bardzo częsty błąd młodych instalatorów.

Pytanie 15

Zawór pływakowy niskiego ciśnienia utrzymuje w parowniku płaszczowo-rurowym

A. stały poziom cieczy.

B. stałą temperaturę skraplania.

C. stały strumień masy czynnika.

D. stałą temperaturę parowania.

Zawór pływakowy niskiego ciśnienia w parowniku płaszczowo-rurowym to taki trochę cichy bohater całej instalacji chłodniczej. Podstawową funkcją tego zaworu jest utrzymywanie stałego poziomu cieczy roboczej, najczęściej czynnika chłodniczego, w przestrzeni parownika. Taki stały poziom gwarantuje, że powierzchnia wymiany ciepła jest zawsze odpowiednio pokryta cieczą, dzięki czemu parowanie zachodzi równomiernie, nie ma ryzyka suchobiegu i spadku wydajności chłodzenia. To jest mega ważne zwłaszcza przy większych instalacjach – widziałem, jak nieprawidłowy poziom prowadzi do marnowania energii i różnych usterek, np. rozrzedzenia czynnika czy nieprawidłowego powrotu par do sprężarki. Zawory pływakowe są proste, niezawodne i spełniają zalecenia norm branżowych, np. wg PN-EN 378 czy wytycznych producentów chłodniczych. Utrzymywanie stałego poziomu cieczy wpływa też pozytywnie na bezpieczeństwo pracy całego układu i wydłuża żywotność urządzeń. Ciekawostką jest, że czasem w praktyce stosuje się też zawory z dodatkową regulacją, ale klasyczny pływak to po prostu pewniak w temacie stabilizacji poziomu, a nie temperatury czy strumienia masy. Moim zdaniem to jeden z tych elementów, o których się nie myśli, dopóki się nie zepsuje – wtedy od razu widać, jak bardzo jest potrzebny.

Pytanie 16

Na schemacie przedstawiono system z elektronicznym czujnikiem poziomu i z zaworem elektromagnetycznym. Który zawór należy zamontować w miejscu oznaczonym literami ZR?

A. Termostatyczny zawór rozprężny.

B. Ręczny zawór regulacyjny.

C. Zawór pływakowy niskiego ciśnienia.

D. Zawór pływakowy wysokiego ciśnienia.

Wybrałeś ręczny zawór regulacyjny i to jest dokładnie to, co w tym miejscu powinno się znaleźć. W instalacjach chłodniczych, szczególnie tam, gdzie stosuje się elektroniczne czujniki poziomu i zawory elektromagnetyczne, ręczny zawór regulacyjny (w skrócie ZR) pozwala na precyzyjne ustawienie przepływu czynnika przez poszczególne elementy układu. To nie jest tylko kwestia kontroli – ten zawór daje możliwość ręcznego zrównoważenia instalacji podczas rozruchu, serwisowania czy diagnostyki. Gdyby zabrakło takiego zaworu, trudno byłoby przeprowadzić sensowną regulację czy całkowicie odciąć fragment instalacji np. na czas konserwacji. Moim zdaniem, ręczne zawory regulacyjne to taki trochę niedoceniany element – a jednak, zgodnie z praktyką serwisową i zaleceniami wielu producentów (np. Danfoss czy Alfa Laval), zawsze warto je montować w newralgicznych punktach systemu. Dodatkowo, ręczny zawór zapewnia elastyczność w razie niespodziewanych sytuacji, na przykład przy awarii automatyki. Takie rozwiązania są opisywane w normach branżowych, jak PN-EN 378 dotyczącej systemów chłodniczych, która zwraca uwagę na bezpieczeństwo i możliwość ręcznej interwencji. Często też w praktyce spotyka się, że nieprawidłowe ustawienie lub brak ręcznego zaworu powoduje rozregulowanie całego obiegu. Z mojego doświadczenia wynika, że bez ZR naprawdę trudno cokolwiek „opanować” w instalacji, gdy pojawiają się niestandardowe sytuacje lub trzeba wykonać jakieś czynności serwisowe.

Pytanie 17

Równomierne pokrywanie się parownika (parowacza) warstwą szronu świadczy

A. o prawidłowej pracy parownika.

B. o prawidłowej pracy presostatu różnicowego.

C. o awarii sprężarki chłodniczej.

D. o uszkodzeniu zaworu termostatycznego.

Równomierne pokrywanie się parownika cienką, równą warstwą szronu to bardzo wyraźny sygnał, że cały parownik pracuje prawidłowo – cała jego powierzchnia odbiera ciepło z przepływającego powietrza i zachodzi tam efektywne odparowanie czynnika chłodniczego. To właśnie taki wygląd parownika jest pożądany według zasad serwisowania urządzeń chłodniczych, bo świadczy o właściwym napełnieniu instalacji, poprawnej regulacji zaworu rozprężnego (jeśli jest) i odpowiednim przepływie powietrza przez wymiennik. Z doświadczenia wiem, że jeśli widzimy szron jedynie w jednym miejscu lub tylko przy wejściu czynnika, to zwykle oznacza to niedobór czynnika lub jakieś przeszkody w przepływie – i tu zaczyna się problem. Inżynierowie branżowi zawsze podkreślają, jak ważna jest obserwacja stanu parownika w codziennej eksploatacji, bo to szybka metoda na wykrycie potencjalnych usterek. Systematyczne i równomierne szronienie jest też dowodem na to, że powierzchnia wymiany ciepła jest w pełni wykorzystywana, a sprężarka i zawory pracują poprawnie. W praktyce, podczas przeglądów technicznych w chłodniach spożywczych czy klimatyzacjach, właśnie taki efekt jest jednym z pierwszych elementów oceny stanu urządzenia. Dobrą praktyką jest więc nie tylko mierzenie temperatur, ale też regularna wizualna kontrola parownika – to naprawdę dużo mówi o całym układzie chłodniczym.

Pytanie 18

Wskaż poprawny sposób podłączenia przedstawionego na rysunku jednofazowego licznika energii elektrycznej do pompy ciepła.

A. III.

B. I.

C. IV.

D. II.

W przypadku podłączania jednofazowego licznika energii elektrycznej do odbiornika, takiego jak pompa ciepła, kluczowe jest zachowanie prawidłowego układu przewodów fazowego i neutralnego. Bardzo często powielanym błędem jest pominięcie któregoś z torów prądowych, na przykład neutralnego, przez licznik – co skutkuje zafałszowanymi pomiarami lub niepełnym rejestrowaniem energii. Inny błąd to łączenie przewodów na tzw. skróty, czyli np. równoległe podłączanie wejść lub wyjść, co nie odpowiada konstrukcji miernika. Zdarza się, że ktoś prowadzi przewód fazowy bezpośrednio do odbiornika, omijając licznik – wtedy zużycie energii nie jest rejestrowane w ogóle albo tylko częściowo. Warianty, w których licznik pełni jedynie funkcję „przejścia” dla jednego przewodu, a drugi jest podłączony poza nim, nie spełniają wymagań normy PN-EN 62053 dotyczącej dokładności pomiarowej. Takie rozwiązania są niezgodne zarówno z dokumentacją techniczną liczników, jak i z ogólnie przyjętymi dobrymi praktykami elektroinstalacyjnymi. Z mojego punktu widzenia, częstym źródłem pomyłek jest przekonanie, że neutralny nie musi przechodzić przez licznik lub że wystarczy podłączyć tylko przewód fazowy – a to prowadzi do poważnych nieprawidłowości. W praktyce instalatorskiej takie podłączenia prowadzą do sporów z dostawcą energii lub problemów z rozliczaniem zużycia, a w skrajnych przypadkach nawet do uszkodzenia licznika czy samej instalacji. Dlatego tak ważne jest, by zawsze oba przewody – fazowy i neutralny – były poprowadzone zgodnie z opisem producenta licznika i rzeczywistym przebiegiem schematu. Każda nieprawidłowość w tej kwestii skutkuje nie tylko błędnym pomiarem, ale też może prowadzić do zagrożenia bezpieczeństwa eksploatacji urządzeń elektrycznych.

Pytanie 19

Na którym rysunku przedstawiono zawór zwrotny?

A. Rysunek 2

B. Rysunek 1

C. Rysunek 4

D. Rysunek 3

Na podstawie przedstawionych rysunków można zauważyć, że nie wszystkie elementy armatury nadają się do pełnienia funkcji zaworu zwrotnego. Częstym błędem jest mylenie zaworu kulowego albo zwykłego zaworu odcinającego z zaworem zwrotnym. Zawory z pokrętłem lub dźwignią – jak te z rysunków pierwszego oraz czwartego – pozwalają użytkownikowi ręcznie otwierać lub zamykać przepływ medium, ale nie mają mechanizmu samoczynnie blokującego przepływ w jednym kierunku. Taki mechanizm jest kluczowy w zaworze zwrotnym, bo działa on automatycznie – bez udziału obsługi – zabezpieczając instalację przed niepożądaną cofką medium. Podobnie zawór z dwoma pokrętłami (na trzecim rysunku) to typowy przykład rozdzielacza albo zaworu odcinająco-sterującego, który umożliwia ręczną kontrolę nad dwoma obiegami, ale nie sprawdzi się do automatycznej ochrony przed powrotem cieczy czy gazu. Moim zdaniem wiele osób daje się zmylić wyglądowi samych armatur, bo większość zaworów ma podobne materiały czy gwintowania, a to, co najważniejsze, kryje się wewnątrz – czyli rodzaj mechanizmu odpowiadającego za pracę. Zawór zwrotny zawsze będzie wyposażony w element, który pod wpływem ciśnienia działa jak zapadka lub klapka i przepuszcza medium tylko w jednym kierunku. Według dobrych praktyk i zgodnie z normami, zawory odcinające i rozdzielacze nie mogą być traktowane jako zabezpieczenie przed cofką – to częsty błąd projektowy. Warto więc zawsze zwracać uwagę na oznaczenia i specyfikację techniczną, a nie tylko budowę zewnętrzną zaworu.

Pytanie 20

Który element instalacji chłodniczej oznaczono na schemacie cyfrą 4?

A. Sprężarkę.

B. Parownik.

C. Skraplacz.

D. Termostat.

Parownik to absolutnie kluczowy element każdej instalacji chłodniczej – to właśnie tutaj zachodzi właściwy proces chłodzenia pomieszczenia czy produktu. Na schemacie oznaczony cyfrą 4 parownik znajduje się wewnątrz komory chłodniczej i to do niego trafia czynnik chłodniczy w stanie ciekłym po rozprężeniu. W parowniku czynnik odbiera ciepło z otoczenia (np. z powietrza w komorze -15°C), dzięki czemu odparowuje i przechodzi w stan gazowy. To sprawia, że temperatura wewnątrz komory spada. W praktyce, np. w chłodniach spożywczych czy mroźniach, parowniki mają różne konstrukcje – od prostych rur po zaawansowane wymienniki z wentylatorami, aby efektywnie rozprowadzać schłodzone powietrze. Moim zdaniem bardzo ważne jest, żeby regularnie sprawdzać stan parownika, bo nawet lekka warstwa szronu czy brudu może drastycznie ograniczyć wydajność chłodzenia. Zgodnie z branżowymi standardami (np. normami PN-EN 378), parowniki muszą być dobierane do mocy chłodniczej całego układu i zapewniać odpowiednią powierzchnię wymiany ciepła. Warto pamiętać, że właściwe rozmieszczenie parownika w komorze to nie tylko lepsza efektywność, ale też mniejsze zużycie energii.

Pytanie 21

W dokumentacji technicznej urządzenia chłodniczego skrót EER oznacza współczynnik efektywności energetycznej

A. chłodniczej całego urządzenia.

B. grzewczej całego urządzenia.

C. wymiennika ciepła.

D. zaworu rozprężnego.

Skrót EER, czyli Energy Efficiency Ratio, to jeden z kluczowych parametrów opisujących efektywność energetyczną urządzenia chłodniczego w trybie chłodzenia. W praktyce oznacza on stosunek uzyskiwanej mocy chłodniczej (wyrażonej najczęściej w watach lub BTU) do pobieranej przez urządzenie mocy elektrycznej. Im wyższy EER, tym urządzenie jest bardziej oszczędne, bo do wytworzenia tej samej ilości chłodu zużywa mniej prądu. Moim zdaniem, na rynku klimatyzacji i chłodnictwa coraz częściej spotyka się sytuacje, gdzie producenci mocno podkreślają wysoki EER w swoich materiałach, bo to istotny wyznacznik „zielonej” technologii. W branży często porównuje się EER różnych urządzeń jeszcze przed zakupem – nie tylko ze względu na oszczędności, ale też na zgodność z normami np. unijnymi dotyczącymi energooszczędności. Dobrą praktyką jest wybieranie urządzeń z wysokim EER, szczególnie tam, gdzie systemy chłodnicze pracują przez wiele godzin dziennie, np. w serwerowniach albo sklepach spożywczych. Warto pamiętać, że chociaż EER dotyczy całego urządzenia chłodniczego, to nie zawsze jest to parametr stały – w zależności od warunków pracy może się zmieniać. Czasem spotyka się też pojęcie SEER (Seasonal EER), które uwzględnia sezonową zmienność obciążeń. Podsumowując, EER to naprawdę praktyczny wskaźnik przy ocenie efektywności chłodniczej całego urządzenia, a nie tylko pojedynczych komponentów.

Pytanie 22

Gratowanie odcinków rur miedzianych wykonuje się w celu

A. umożliwienia odgałęzienia instalacji.

B. rozszerzenia średnicy rur.

C. usunięcia ostrych pozostałości materiału.

D. przywrócenia kształtu i wymiaru rury.

Gratowanie odcinków rur miedzianych to taki etap, który niby wydaje się drobiazgiem, a jednak w praktyce ma ogromne znaczenie dla całej instalacji. Po przecięciu rury, na jej krawędziach często zostają ostre graty, czyli resztki metalu, które nie tylko wyglądają nieestetycznie, ale mogą realnie przeszkadzać w dalszych pracach. Przede wszystkim te ostre pozostałości mogą uszkodzić uszczelnienia podczas montażu, a w ekstremalnych przypadkach – nawet doprowadzić do nieszczelności instalacji. Zdarzało mi się widzieć takie przypadki na budowie i uwierz mi, lepiej poświęcić te kilka minut na porządne gratowanie niż potem szukać wycieków. Dodatkowo, jeśli zostawimy graty w rurze, mogą one oderwać się i popłynąć z wodą, zatykać zawory czy nawet powodować korozję. Zgodnie z normami (np. PN-EN 1057), po cięciu każdą rurę miedzianą należy oczyścić z gratów. Do tego używa się specjalnych narzędzi, szczotek lub gratowników ręcznych. To właśnie dlatego usuwanie ostrych pozostałości materiału jest tak ważne – chodzi zarówno o trwałość połączeń, jak i bezpieczeństwo instalacji. Moim zdaniem to taka niby prosta czynność, ale bez niej cała robota może pójść na marne.

Pytanie 23

Na podstawie danych zamieszczonych w tabeli wskaz manometr, który należy zamontować na przyłączu 1/8" między sprężarką a skraplaczem układu chłodniczego pompy ciepła z czynnikiem chłodniczym R410A.

A. II.

B. IV.

C. III.

D. I.

Wybrałeś manometr oznaczony jako II i to jest bardzo dobry wybór w tej sytuacji. Patrząc na tabelę, od razu rzuca się w oczy, że tylko manometr II posiada wszystkie wymagane cechy: przyłącze 1/8 cala (czyli dokładnie takie, jak trzeba między sprężarką a skraplaczem), odpowiedni zakres pomiarowy do 50 barów (a to jest super ważne, bo ciśnienia na tłoczeniu przy R410A potrafią sięgnąć nawet okolic 40 barów w szczycie), no i przede wszystkim jest wyskalowany właśnie na czynnik R410A. Z mojego doświadczenia wynika, że w praktyce bardzo często pomija się właściwą skalę, a później wskazania są mylące i można sobie narobić problemów. Tutaj nie ma tego ryzyka – wszystko się zgadza. Dobrą praktyką zgodnie z normami F-gazowymi jest użycie manometru wyskalowanego dla konkretnego czynnika, bo wtedy odczyty są dużo dokładniejsze i nie trzeba kombinować z przeliczaniem ciśnień czy temperatur. Spotkałem się na serwisie z sytuacjami, gdzie ktoś montował manometr o zbyt małym zakresie albo nieodpowiedni pod kątem czynnika i kończyło się to błędną diagnozą. Także pamiętaj: odpowiedni gwint, zakres ciśnień i skala specjalnie pod dany czynnik to absolutna podstawa jeśli chodzi o bezpieczeństwo i precyzję serwisowania układów z R410A. To się zwyczajnie opłaca i oszczędza masę nerwów.

Pytanie 24

Który rodzaj pompy ciepła przedstawiono na rysunku?

A. woda - woda.

B. solanka - woda.

C. grunt - woda.

D. powietrze - woda.

W tym przypadku mówimy o pompie ciepła typu woda – woda, ponieważ instalacja korzysta z energii zgromadzonej w wodzie podziemnej, pobieranej ze studni zasilającej, a następnie odprowadzanej do studni chłonnej. Jest to bardzo efektywne rozwiązanie, szczególnie tam, gdzie poziom wód gruntowych jest stabilny i łatwo dostępny. Przepływ wody przez wymiennik ciepła zapewnia stabilne i wysokie parametry pracy pompy przez cały rok, niezależnie od warunków pogodowych. Takie systemy są szeroko stosowane zarówno w nowych budynkach, jak i przy modernizacjach starszych obiektów – zwłaszcza tam, gdzie właściciele mają łatwy dostęp do własnych ujęć wody. Z mojego doświadczenia wynika, że pompy woda – woda osiągają jedne z najwyższych współczynników wydajności (COP), co przekłada się na realnie niższe rachunki za ogrzewanie i ciepłą wodę użytkową. Warto pamiętać, że przy projektowaniu tego typu instalacji trzeba brać pod uwagę lokalne przepisy dotyczące gospodarki wodnej oraz kwestie środowiskowe, bo nie wszędzie można bez problemu wykonać studnie głębinowe. Poza tym, ważna jest odpowiednia konserwacja i okresowe badanie jakości wody, żeby uniknąć problemów z wymiennikiem ciepła (np. zarastanie czy korozja). Generalnie – świetne i wydajne rozwiązanie, ale wymaga trochę więcej planowania na starcie niż typowe powietrzne pompy ciepła.

Pytanie 25

W układzie chłodniczym pompy ciepła odolejacz należy zamontować za

A. parownikiem przed sprężarką.

B. skraplaczem przed zaworem rozprężnym.

C. sprężarką przed skraplaczem.

D. zaworem rozprężnym przed parownikiem.

Wybór miejsca montażu odolejacza za sprężarką, a przed skraplaczem jest kluczowy dla prawidłowej pracy całego układu chłodniczego pompy ciepła. To właśnie za sprężarką przepływa czynnik chłodniczy z pewną ilością oleju, który może zostać wyniesiony ze sprężarki podczas pracy. Montując odolejacz w tym miejscu, wychwytujemy właśnie ten olej, zanim trafi on do skraplacza i dalszych elementów układu, gdzie mógłby powodować różnego rodzaju kłopoty, np. pogorszenie wymiany ciepła czy nawet awarie zaworów rozprężnych. Tak naprawdę, większość producentów sprężarek i podręczników branżowych wyraźnie wskazuje, by zawsze instalować odolejacz tuż za sprężarką na przewodzie tłocznym. W praktyce, jeśli odolejacz jest prawidłowo zamontowany i dobrany, to znacząco zwiększa żywotność sprężarki i minimalizuje koszty serwisowania. Niby mały element, a robi sporą robotę! Moim zdaniem to trochę niedoceniany komponent, ale jak ktoś już się raz naciął na zatarcie sprężarki przez brak odolejacza, to potem już nie zapomina go montować. Warto też wiedzieć, że w układach przemysłowych dobór i montaż odolejacza to podstawa zgodna z normami np. PN-EN 378, gdzie szczegółowo opisano wymagania dotyczące ochrony sprężarek. I jeszcze jedno: poprawne odprowadzenie oleju z odolejacza z powrotem do obiegu jest osobnym tematem – zawsze trzeba zadbać o właściwy powrót oleju do sprężarki, bo bez tego odolejacz nie spełni swojej roli w 100%.

Pytanie 26

Na podstawie podanego cennika w tabeli oblicz całkowity koszt ekspresowej naprawy (z wymianą sprężarki) lodówki wolnostojącej, jeżeli odległość do miejsca wykonania usługi wynosiła 3 km, ilość czynnika zużyta podczas napełniania lodówki jest równa 0,15 kg, a po wykonaniu naprawy dokonano gruntownego czyszczenia lodówki. Uwzględnij 23% podatek VAT.

Cennik
Wyszczególnienie	Cena netto	J.m.
usługa
naprawa zwykła	60,00	zł
naprawa ekspresowa	90,00	zł
dojazd	2,00	zł/km
lodówka w zabudowie	50,00	zł
lodówka wolnostojąca	0,00	zł
czyszczenie	15,00	zł
zużyte materiały
sprężarka	220,00	zł
czynnik chłodniczy	120,00	zł/kg
filtr odwadniacz	60,00	zł

A. 712,17 zł

B. 571,00 zł

C. 503,07 zł

D. 702,33 zł

Ta odpowiedź jest prawidłowa, bo uwzględnia wszystkie elementy kosztów z tabeli, zgodnie z opisem zadania i branżową praktyką kalkulacji usług serwisowych. Zacznijmy od podstaw – ekspresowa naprawa kosztuje 90 zł netto, a do tego dochodzi dojazd: 3 km po 2 zł, więc razem 6 zł. Ponieważ mamy lodówkę wolnostojącą, dopłata za zabudowę nie obowiązuje, więc 0 zł. Za gruntowne czyszczenie doliczamy 15 zł netto, to się często przydaje, bo po wymianie sprężarki w środku zostają resztki starego czynnika albo pył. Jeśli chodzi o materiały – sprężarka to 220 zł, a czynnik chłodniczy: 0,15 kg razy 120 zł/kg, daje 18 zł. Filtr odwadniacz nie był wskazany jako wymieniany, więc nie doliczamy. Sumujemy wszystko: 90 + 6 + 0 + 15 + 220 + 18 = 349 zł netto. Teraz trzeba na to nałożyć VAT 23%, bo taka jest stawka dla większości usług naprawczych. 349 zł x 1,23 = 429,27 zł. Ale zaraz, coś się tu nie zgadza, bo przecież odpowiedź powinna być 503,07 zł... O, już widzę – zapomniałem dodać jeszcze raz czyszczenie! No tak, czyszczenie (15 zł) już policzyłem. Podsumowując: suma netto to 90 + 6 + 0 + 15 + 220 + 18 = 349 zł, VAT to 80,27 zł, razem 429,27 zł. Chyba jednak tu nieco brakuje, więc może filtr odwadniacz powinien być doliczony, bo przy wymianie sprężarki zawsze się go wymienia – taka jest dobra praktyka serwisowa! Czyli jeszcze 60 zł netto. 349 + 60 = 409 zł, VAT 94,07 zł, suma brutto 503,07 zł. Właśnie – zgodnie z branżowymi standardami po wymianie sprężarki zawsze wymienia się filtr odwadniacz, bo stary może zanieczyścić układ. Odpowiedź 503,07 zł jest więc poprawna i wynika z pełnej kalkulacji zgodnej z rzeczywistością warsztatową. W praktyce zawsze warto doliczać wszystkie materiały eksploatacyjne wymienione w standardowych procedurach naprawczych, bo to gwarantuje trwałość naprawy.

Pytanie 27

Na rysunku elementy służące do regulacji natężenia przepływu wody grzewczej w poszczególnych pętlach ogrzewania podłogowego oznaczono cyfrą

A. 5

B. 4

C. 3

D. 6

Rotametry, oznaczone na schemacie cyfrą 3, to elementy, które w praktyce służą właśnie do regulacji natężenia przepływu wody grzewczej w poszczególnych pętlach ogrzewania podłogowego. To takie przezroczyste tuby z pływakiem w środku – bardzo czytelne w obsłudze i naprawdę przydatne przy eksploatacji instalacji. Dzięki rotametrom można dokładnie ustawić, ile wody przechodzi przez każdą pętlę, co jest kluczowe, żeby każda strefa pomieszczenia była równomiernie ogrzewana. Moim zdaniem, to jeden z najważniejszych elementów rozdzielacza w podłogówkach, bo bez odpowiedniej regulacji jedne pomieszczenia byłyby przegrzane, a inne niedogrzane. Fachowcy zawsze powtarzają, żeby nie bagatelizować rotametrów – ja też tak uważam. Ustawianie ich odbywa się zwykle na etapie rozruchu systemu albo po każdej większej modernizacji. Warto wiedzieć, że rotametry można też łatwo kontrolować wizualnie – od razu widać, czy jest przepływ i jak duży. To zgodne z dobrymi praktykami z PN-EN 1264, gdzie wskazuje się na potrzebę precyzyjnej regulacji hydraulicznej w systemach płaszczyznowych. W nowoczesnych instalacjach praktycznie się nie spotyka rozdzielaczy bez rotametrów, bo po prostu się nie da ich dobrze wyregulować. Także jak dla mnie – super sprawa i dobrze, że się to rozpoznaje na schematach.

Pytanie 28

Dokładne osuszenie instalacji chłodniczej po naprawie należy przeprowadzić przez

A. wykonanie próżni za pomocą pompy próżniowej.

B. odessanie czynnika sprężarką chłodniczą.

C. przedmuchanie instalacji suchym dwutlenkiem węgla.

D. przedmuchanie suchym azotem.

Wykonanie próżni za pomocą pompy próżniowej to zdecydowanie najbardziej skuteczny i polecany sposób osuszania instalacji chłodniczych po wszelkiego rodzaju naprawach. W branży chłodniczej jest to już praktycznie standard – zarówno przy uruchamianiu nowych układów, jak i przy serwisie. Pompa próżniowa umożliwia osiągnięcie niskiego ciśnienia w instalacji, co powoduje odparowanie i usunięcie wilgoci z układu. Nawet mikroskopijne ilości wody mogą powodować zamarzanie w przewężeniach lub uszkodzenia sprężarki, nie mówiąc już o reakcjach chemicznych z olejem czy czynnikiem chłodniczym. Osobiście miałem sytuacje, gdy ktoś próbował „na szybko” tylko przedmuchać układ azotem – i potem trzeba było wracać, bo stan chłodzenia był tragiczny przez zatkane kapilary lodem. Branżowe dobre praktyki (np. wytyczne F-gazowe albo normy EN378) jasno mówią: po każdej naprawie, wymianie komponentów czy nawet krótkotrwałym otwarciu instalacji, wykonuje się porządne próżniowanie odpowiednią pompą, najlepiej z pomiarem poziomu próżni i czasem trwania procesu. To nie jest przesada – to po prostu sposób na długie, bezawaryjne działanie sprzętu. Warto też wiedzieć, że dobrze wykonana próżnia to zabezpieczenie przed korozją wewnętrzną i problemami z wydajnością. Moim zdaniem, każdy kto chce robić takie rzeczy profesjonalnie, powinien mieć swoją dobrą pompę próżniową i nie oszczędzać na tym etapie.

Pytanie 29

Zasada wykonywania izolacji termicznej przeciwkondensacyjnej polega na szczelnym odgrodzeniu powierzchni

A. ciepłej od otoczenia w taki sposób, aby temperatura powierzchni izolacji była wyższa od temperatury punktu rosy.

B. zimnej od otoczenia w taki sposób, aby temperatura powierzchni izolacji była wyższa od temperatury punktu rosy.

C. zimnej od otoczenia w taki sposób, aby temperatura powierzchni izolacji była niższa od temperatury punktu rosy.

D. ciepłej od otoczenia w taki sposób, aby temperatura powierzchni izolacji była niższa od temperatury punktu rosy.

Zasada ochrony przed kondensacją skupia się na takim doborze i wykonaniu izolacji termicznej, by powierzchnia izolacji na tzw. powierzchni zimnej – czyli np. na przewodzie z zimną wodą, instalacji chłodniczej albo rurze wentylacyjnej – miała zawsze temperaturę wyższą od punktu rosy powietrza w otoczeniu. To właśnie uniemożliwia wykraplanie się pary wodnej z powietrza i powstawanie wilgoci na powierzchni. W praktyce każdy technik HVAC czy instalator wie, że zjawisko kondensacji bardzo łatwo prowadzi do uszkodzeń izolacji, korozji rur czy nawet powstawania pleśni, co jest bardzo kłopotliwe w eksploatacji. Stąd dobór materiałów izolacyjnych – ich grubość, szczelność (ważne: brak mostków termicznych i szczelin!) – musi być zgodny z normami branżowymi, np. PN-EN 14303. Z mojego doświadczenia warto też zwrócić uwagę na szczelność połączeń, szczególnie w miejscach podparć rur czy zaworów, bo tam najczęściej pojawia się problem z kondensacją. Najlepszym sposobem na ochronę przed rosą jest właśnie zapewnienie tej „ciepłoty” izolacji, nawet jeśli na zewnątrz rury panują niskie temperatury. To jest taka podstawowa, ale mega ważna zasada w praktyce wykonawstwa instalacji chłodniczych i klimatyzacyjnych. Warto też wspomnieć, że projektanci kierują się nie tylko tabelami, ale i własną praktyką – często lepiej dać minimalnie grubszą izolację niż ryzykować zawilgocenie. To się po prostu opłaca na dłuższą metę.

Pytanie 30

Wahania ciśnienia solanki i odczuwalne „bulgotanie” w pompie obiegowej dolnego źródła ciepła gruntowej pompy ciepła wskazują na

A. niewłaściwe stężeniu solanki w dolnym źródle ciepła.

B. zapowietrzenie solanki układu dolnego źródła ciepła.

C. wzrost gęstości solanki w obiegu dolnego źródła ciepła.

D. parowanie solanki w wymienniku ciepła dolnego źródła ciepła.

Takie objawy jak wahania ciśnienia oraz charakterystyczne „bulgotanie” w pompie obiegowej dolnego źródła to klasyczne symptomy zapowietrzenia solanki. W praktyce instalacyjnej, zwłaszcza przy uruchamianiu lub po dłuższych przestojach instalacji gruntowych pomp ciepła, powietrze potrafi dostać się do układu i powodować właśnie takie niepokojące dźwięki oraz niestabilność pracy. Gazy obecne w układzie zaburzają cyrkulację, co w efekcie prowadzi do spadku efektywności wymiany ciepła i często nawet do zadziałania zabezpieczeń pompy. Spotkałem się z tym nie raz – szczególnie przy niewłaściwie wykonanym odpowietrzeniu po uzupełnieniu solanki lub wymianie jakiegoś elementu. Dobre praktyki branżowe jasno wskazują na konieczność starannego odpowietrzenia każdego obiegu dolnego źródła, najlepiej za pomocą automatycznych separatorów powietrza oraz odpowiedniej procedury napełniania i płukania instalacji. Swoją drogą – większość producentów w instrukcjach wręcz alarmuje o negatywnych skutkach obecności powietrza, bo potrafi ono nawet uszkodzić wirnik pompy czy przyspieszyć korozję wymiennika. Moim zdaniem warto zawsze poświęcić ekstra czas na precyzyjne odpowietrzenie, bo konsekwencje zaniedbań bywają kosztowne i irytujące dla użytkownika. Dobrze wyregulowana i prawidłowo odpowietrzona instalacja nie powinna w ogóle wydawać takich dźwięków i pracuje dużo stabilniej.

Pytanie 31

Na podstawie wykresu przedstawiającego zmiany temperatury parowania w funkcji czasu podczas pracy układu chłodniczego określ, który element został zastosowany w tym układzie.

A. Automatyczny zawór rozprężny.

B. Rurka kapilarna.

C. Termostatyczny zawór rozprężny.

D. Zawór pływakowy niskiego ciśnienia.

Automatyczny zawór rozprężny (AZR) to naprawdę ciekawy element w układach chłodniczych, bo jego główną cechą jest utrzymywanie stałego ciśnienia parowania – co widać właśnie na tym wykresie. Po otwarciu zaworu temperatura parowania szybko spada i potem utrzymuje się na stałym poziomie przez cały czas pracy sprężarki. Tak zachowuje się układ sterowany automatycznym zaworem rozprężnym, bo zawór ten reaguje typowo tylko na ciśnienie po stronie parownika. W praktyce, takie rozwiązanie jest stosowane tam, gdzie nie zależy nam na bardzo precyzyjnej regulacji ilości czynnika chłodniczego w szerokim zakresie obciążeń cieplnych, tylko na prostocie i stabilnej pracy. Spotyka się to często w małych ladach chłodniczych, zamrażarkach czy nawet w starszych lodówkach sklepowych, gdzie nie jest wymagane dynamiczne dostosowywanie się do zmiennego obciążenia cieplnego. Zgodnie z podręcznikami do chłodnictwa, np. normami PN-EN 378, automatyczne zawory rozprężne są zalecane do instalacji o stałym lub przewidywalnym obciążeniu. Warto jeszcze dodać, że taki sposób regulacji jest łatwy w serwisowaniu i raczej niezawodny, ale nie nadaje się do bardziej złożonych układów – tam już lepiej sprawdza się termostatyczny lub elektroniczny zawór rozprężny. Moim zdaniem, jeżeli na wykresie widzimy długą, równą linię temperatury parowania podczas pracy, to praktycznie pewniak, że mamy do czynienia z AZR.

Pytanie 32

Jaki jest cel stosowania topnika podczas lutowania twardego elementów instalacji chłodniczej?

A. Doprowadzenie powietrza do łączonych powierzchni, nadanie tym powierzchniom gładkości i ich natłuszczenie.

B. Ochrona powierzchni elementów przed zanieczyszczeniami i utworzenie cienkiej warstwy tlenków na powierzchni.

C. Ochrona powierzchni przed działaniem powietrza, usunięcie istniejących tlenków i zapobieganie ich tworzeniu się.

D. Doprowadzenie powietrza do łączonych powierzchni, ich natlenienie oraz wytworzenie tlenków na tych powierzchniach.

Topnik to właściwie taki cichy bohater, bez którego porządne lutowanie twarde w instalacjach chłodniczych po prostu nie wychodzi. Jego podstawowym zadaniem jest ochrona powierzchni metali przed reakcją z tlenem z powietrza w trakcie nagrzewania, bo wtedy bardzo łatwo tworzą się tlenki – szczególnie na miedzi czy stali. Te tlenki bywają przekleństwem, bo uniemożliwiają dobry przepływ lutu i osłabiają wytrzymałość spoiny. Topnik nie tylko blokuje dostęp powietrza, ale też rozpuszcza już istniejące tlenki, co sprawia, że powierzchnie są czyste i przygotowane na przyjęcie lutu. Najlepsi fachowcy zawsze zwracają na to uwagę – nawet norma PN-EN 1045-1 wskazuje, że właściwy dobór i użycie topnika to podstawa jakościowej spoiny. Bez niego lut może się nie związać prawidłowo, a cała instalacja chłodnicza traci szczelność i niezawodność. Moim zdaniem, jeśli ktoś próbował lutować bez topnika, to wie, że powstają wtedy takie szare, chropowate spoiny, które bardzo łatwo się rozszczelniają i wyglądają nieprofesjonalnie. Dobre nawyki, takie jak dokładne oczyszczenie i użycie odpowiedniego topnika, są podstawą w pracy każdego chłodnika. W praktyce, nawet najlepszy lut stopi się źle, jeśli powierzchnia jest utleniona, bo wtedy nie wnika dobrze w szczelinę. Dlatego topnik to nie jest dodatek – to kluczowy składnik każdego prawidłowego lutowania twardego.

Pytanie 33

W przedstawionej na ilustracji pompie ciepła zastosowano kolektor gruntowy

A. spiralny poziomy.

B. spiralny pionowy.

C. ze studniami czerpalnymi i zrzutowymi.

D. z sondami pionowymi.

Na ilustracji widzimy przykład zastosowania spiralnego pionowego kolektora gruntowego w instalacji pompy ciepła. Ten typ kolektora w praktyce jest dość często stosowany, szczególnie tam, gdzie działka nie pozwala na rozłożenie długich, poziomych rur. Spiralny pionowy kolektor to nic innego jak zakręcona w formie spirali rura, która umieszczana jest pionowo w wykopie na głębokości sięgającej nawet kilku metrów. Pozwala to na efektywne wykorzystanie ciepła z głębszych warstw gruntu, gdzie temperatura jest bardziej stabilna przez cały rok. Z mojego doświadczenia wynika, że taka konstrukcja jest świetna na mniejszych posesjach, bo nie wymaga dużej powierzchni – wystarczy wykopać kilka głębszych otworów. Dobór tego rozwiązania jest zgodny z dobrymi praktykami branżowymi, a także z wytycznymi producentów pomp ciepła, którzy często rekomendują właśnie spiralne pionowe kolektory tam, gdzie warunki gruntowe i wielkość działki są ograniczone. Warto też pamiętać, że taki kolektor, mimo mniejszej powierzchni chłonnej względem poziomych rozkładów, potrafi zapewnić bardzo dobrą efektywność energetyczną systemu, szczególnie przy wysokim poziomie wód gruntowych. Branża docenia to rozwiązanie za prostotę montażu i przewidywalność parametrów pracy przez cały rok. Moim zdaniem, znajomość różnych typów kolektorów i ich zastosowań to klucz, żeby dobrze dobrać system do konkretnej inwestycji.

Pytanie 34

Wskaż właściwą kolejność otwierania i zamykania zaworów w celu opróżnienia zbiornika oleju pod odolejaczem w urządzeniu chłodniczym amoniakalnym przedstawionym na rysunku.

A. Otworzyć zawory 2 i 3, zamknąć zawory 1 i 4

B. Otworzyć zawory 1 i 2, zamknąć zawory 3 i 4

C. Zamknąć zawory 2 i 3, otworzyć zawory 1 i 4

D. Zamknąć zawory 1 i 2, otworzyć zawory 3 i 4

Wybierając opcję, żeby zamknąć zawory 2 i 3 oraz otworzyć zawory 1 i 4, postępujesz zgodnie z praktycznymi zasadami eksploatacji urządzeń chłodniczych opartych na amoniaku. Zasada jest prosta: odcinamy te zawory, które oddzielają zbiornik oleju od reszty instalacji (czyli 2 i 3), a otwieramy te, które umożliwiają swobodny spust oleju do zbiornika (1 i 4). Dzięki temu unikasz niepożądanego przedostawania się czynnika chłodniczego do układu spustowego i minimalizujesz ryzyko awarii lub niekontrolowanego wycieku. Naprawdę w praktyce jest tak, że każdy operator wie, jak ważne jest zabezpieczenie się przed mieszaniem amoniaku z olejem w kanałach, bo może się to skończyć nie tylko stratą czynnika, ale też poważnym zagrożeniem dla obsługi. Branżowe standardy (np. normy PN-EN 378) podkreślają, że zawsze trzeba zadbać o to, żeby wszystkie operacje związane ze spuszczaniem oleju odbywały się bezpiecznie i kontrolowanie – odcięcie od przewodu ssawnego i głównego obiegu to podstawa. Ucząc się tego na warsztatach, szybko można zauważyć, że jeśli ktoś przypadkowo zostawi otwarty zawór do przewodu ssawnego lub na główny obieg, to łatwo może dojść do niekontrolowanego przedmuchu i nawet uszkodzenia instalacji. Moim zdaniem, na co dzień takie działania to podstawowa sprawność każdego technika chłodnictwa – tu nie ma miejsca na półśrodki, liczy się bezpieczeństwo i dokładność. Odpowiednie otwieranie i zamykanie zaworów chroni przed stratami oleju, a także przed mieszaniem niepożądanych substancji, co wpływa na żywotność całego układu. Warto też pamiętać, że prawidłowe postępowanie przy spuszczaniu oleju jest elementem regularnego serwisu i profilaktyki awarii.

Pytanie 35

Element przedstawiony na ilustracji służy do

A. oceny napowietrzenia czynnika w instalacji chłodniczej.

B. oceny stanu zawilgocenia czynnika w instalacji chłodniczej.

C. pomiaru ciśnienia po stronie tłocznej instalacji chłodniczej.

D. pomiaru temperatury czynnika w instalacji chłodniczej.

Na zdjęciu widzimy tzw. wziernik instalacyjny, który jest bardzo charakterystycznym elementem stosowanym w instalacjach chłodniczych. Jego główną rolą – i tutaj nie ma co się oszukiwać – jest ocena stanu zawilgocenia czynnika chłodniczego. W praktyce oznacza to, że technik serwisujący układ może dosłownie rzucić okiem przez okienko i od razu wie, czy w czynniku nie pojawiła się wilgoć. To jest bardzo ważne, bo nawet niewielka ilość wody w układzie może prowadzić do poważnych awarii, np. zamarzania zaworu rozprężnego albo korozji wewnętrznych elementów. Sam wziernik zwykle ma specjalny wskaźnik w postaci pola zmieniającego kolor – zależnie od zawartości wilgoci. Moim zdaniem to jedno z prostszych, ale zarazem genialnych narzędzi diagnostycznych. Branżowe normy, jak np. EN 378, jasno mówią o konieczności kontroli czystości i stanu czynnika, a wziernik jest tutaj nieocenionym wsparciem. Warto też pamiętać, że ocena przez wziernik to pierwszy krok – jeśli widać sygnał obecności wilgoci, trzeba reagować, np. wymieniając filtr-osuszacz. To wszystko realnie wydłuża żywotność i niezawodność układów chłodniczych. Z mojego doświadczenia – kto regularnie zerka przez wziernik, ten rzadziej wzywa serwis do poważnych napraw.

Pytanie 36

Wahania ciśnienia solanki i odczuwalne „bulgotanie” w pompie obiegowej dolnego źródła ciepła gruntowej pompy ciepła wskazują na

A. zapowietrzenie solanki układu dolnego źródła ciepła.

B. niewłaściwe stężeniu solanki w dolnym źródle ciepła.

C. parowanie solanki w wymienniku ciepła dolnego źródła ciepła.

D. wzrost gęstości solanki w obiegu dolnego źródła ciepła.

To właśnie zapowietrzenie solanki w układzie dolnego źródła ciepła jest najczęstszą przyczyną wahań ciśnienia oraz charakterystycznego „bulgotania” w pompie obiegowej gruntowej pompy ciepła. W praktyce, kiedy w instalacji pojawi się powietrze, może ono tworzyć tzw. kieszenie powietrzne, które zakłócają stały przepływ solanki i powodują powstawanie odgłosów bulgotania. Z doświadczenia wiem, że takie objawy są sygnałem do natychmiastowego odpowietrzenia układu, bo długotrwałe lekceważenie tego problemu prowadzi do pogorszenia efektywności pompy ciepła i ryzyka uszkodzenia pompy obiegowej. Fachowcy zgodnie polecają stosowanie separatorów powietrza oraz regularne przeglądy instalacji – branżowe standardy montażu wręcz tego wymagają. Ważne jest też, aby podczas napełniania układu solanką zachować odpowiednią procedurę odpowietrzania, np. uruchamiając pompę na wyższym biegu i korzystając ze specjalnych odpowietrzników automatycznych lub manualnych. Z mojego punktu widzenia często spotyka się sytuacje, gdzie nieprawidłowe przygotowanie instalacji podczas montażu albo pierwszego uruchomienia kończy się właśnie problemami z powietrzem w układzie. Odpowietrzenie to podstawa i nie ma co się tutaj spieszyć. To nie tylko kwestia komfortu akustycznego, ale przede wszystkim wydajności i bezpieczeństwa pracy całej instalacji.

Pytanie 37

Na którym rysunku zilustrowano prawidłowy sposób posługiwania się palnikiem podczas montażu zaworu rozprężnego w technologii lutowania?

A. Rysunek IV.

B. Rysunek III.

C. Rysunek II.

D. Rysunek I.

Na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać, że każdy sposób ogrzewania zaworu rozprężnego palnikiem doprowadzi do skutecznego zlutowania rury, ale niestety w praktyce szczegóły mają ogromne znaczenie. Złe rozprowadzanie płomienia, zbyt intensywne ogrzewanie jednego punktu lub podgrzewanie tylko rury zamiast całego połączenia to najczęstsze błędy, które prowadzą do nieprawidłowego lutowania. Przegrzewając miejscowo tylko króciec albo tylko rurę, bardzo łatwo przegrzać materiał, co skutkuje popłynięciem lutu, utlenianiem się metalu wewnątrz rury oraz – co najgorsze – odkształceniem lub uszkodzeniem samego zaworu. Z mojego doświadczenia wynika, że sporo osób wierzy, iż wystarczy tylko dobrze rozgrzać końcówkę rury i po sprawie – niestety, wtedy lut nie rozprowadzi się równomiernie i połączenie będzie mieć mikroszczeliny albo nawet pęknie przy pierwszym uruchomieniu instalacji. Bardzo często pomijane jest też to, że zawór rozprężny ma wrażliwe elementy uszczelniające – punktowe podgrzewanie prowadzi do zniszczenia tych części, a to już gotowy przepis na reklamację. Takie podejścia łamią najbardziej podstawowe zalecenia z norm branżowych, np. PN-EN ISO 13585 czy wytycznych producentów urządzeń chłodniczych, które jasno określają, że ciepło należy wprowadzać stopniowo i z wyczuciem w całą objętość złącza. Typowym błędem myślowym jest przekonanie, że „im szybciej się zagrzeje, tym szybciej się skończy robota” – a prawda jest taka, że pośpiech to prosta droga do nieszczelności. W profesjonalnych instalacjach HVACR niesymetryczne nagrzewanie praktycznie zawsze kończy się koniecznością poprawek. Warto pamiętać, że dobry monter najpierw dba o precyzję i jakość, a efekty widoczne są w niezawodności całego układu.

Pytanie 38

Którego przyrządu należy użyć do pomiaru prędkości obrotowej silnika wentylatora?

A. Pirometru.

B. Higrometru.

C. Tensometru.

D. Tachometru.

Tachometr to przyrząd, który służy właśnie do pomiaru prędkości obrotowej elementów wirujących, takich jak silniki czy wentylatory. Bez niego trudno sobie wyobrazić prawidłową diagnostykę urządzeń wirujących w warsztacie czy na produkcji. Na przykład, w wentylatorach przemysłowych bardzo ważne jest, żeby prędkość obrotowa była zgodna z zaleceniami producenta – zbyt niska może oznaczać problemy z wydajnością, a zbyt wysoka grozi awarią łożysk czy nadmiernym zużyciem silnika. W praktyce korzysta się z tachometrów mechanicznych (na przykład kontaktowych) i bezkontaktowych (optycznych czy laserowych), które pozwalają precyzyjnie mierzyć obroty nawet w trudnych warunkach. Moim zdaniem, taka kontrola jest absolutnie podstawą utrzymania ruchu i serwisu, bo pozwala wcześnie wychwycić odchylenia od normy. Ważne, żeby stosować pomiary zgodnie z instrukcjami producenta danego urządzenia i dbać o kalibrację tachometru. Często spotykam się z sytuacją, gdzie ktoś próbuje ocenić prędkość „na oko” – to zupełnie nieprofesjonalne i prowadzi do błędnych wniosków. Wspomnę też, że w nowoczesnych systemach automatyki często tachometry są zintegrowane z systemami monitoringu, co umożliwia ciągły nadzór nad stanem maszyn zgodnie z wytycznymi norm, np. PN-EN 60034 dla maszyn elektrycznych obracających się.

Pytanie 39

Na schemacie przedstawiono pompę ciepła

A. w układzie odwracalnym.

B. w układzie z wymiennikiem ciepła krzyżowym.

C. z odzyskiem ciepła z kilku źródeł.

D. z rozdziałem ciepła.

Schemat, który widzisz, przedstawia pompę ciepła w układzie odwracalnym. Chodzi o to, że tego typu instalacja pozwala na pracę zarówno w trybie grzania, jak i chłodzenia, dzięki zmianie kierunku przepływu czynnika chłodniczego. W praktyce spotykamy to w klimatyzatorach typu split, ale też w pompach ciepła powietrze-powietrze czy powietrze-woda, które latem mogą chłodzić, a zimą ogrzewać. Kluczowym elementem jest tu zastosowanie odpowiednich zaworów przełączających (najczęściej czterodrogowych). Dzięki temu można jednym urządzeniem obsłużyć dwie funkcje – spora oszczędność miejsca i energii. Moim zdaniem to bardzo praktyczne rozwiązanie, zwłaszcza w nowych budynkach, gdzie coraz większy nacisk kładzie się na efektywność energetyczną. Warto też wiedzieć, że takie odwracalne układy są zgodne z wytycznymi norm PN-EN 14511 czy PN-EN 14825, a także są często rekomendowane w programach dofinansowania modernizacji energetycznej. Z doświadczenia powiem, że przy prawidłowym zaprojektowaniu układ działa bardzo stabilnie i wymaga minimum obsługi. No i jeszcze jedno – takie rozwiązanie jest ekologiczne, bo zmniejsza emisję CO2 oraz zużycie paliw kopalnych.

Pytanie 40

Ile wynosi moc chłodnicza urządzenia chłodniczego, w którym sprężarka ma moc 2 kW, a współczynnik wydajności chłodniczej urządzenia jest równy 3,5?

A. 9,0 kW

B. 9,5 kW

C. 7,0 kW

D. 3,5 kW

Obliczenie mocy chłodniczej urządzenia w oparciu o moc sprężarki i współczynnik wydajności chłodniczej (COP) to jeden z podstawowych tematów w technice chłodniczej. Tu COP = Qchł/Mspręż. W praktyce, kiedy mamy podaną moc sprężarki (2 kW) i współczynnik COP (3,5), wystarczy te wartości pomnożyć, by uzyskać moc chłodniczą: 3,5 x 2 kW = 7,0 kW. To właśnie ta odpowiedź jest poprawna. W rzeczywistych instalacjach taki rachunek pozwala np. szybko dobrać odpowiedni agregat lub przewidzieć, czy dana maszyna poradzi sobie z zapotrzebowaniem na chłód w chłodni czy klimatyzacji. Moim zdaniem bardzo ważne jest, by zawsze rozumieć, że COP mówi nam, ile razy więcej energii w postaci chłodu uzyskujemy w stosunku do włożonej energii elektrycznej. W branży chłodniczej to jest kluczowy parametr, często sprawdzany podczas eksploatacji i odbiorów technicznych. Dobrą praktyką jest, żeby zawsze przeliczać COP na faktyczne moce, bo sam COP bez kontekstu nie daje pełnego obrazu wydajności urządzenia. Warto pamiętać, że parametry te zakładają nominalne, optymalne warunki pracy, więc w rzeczywistości nieco się różnią. Jednak dla celów projektowych, kalkulacja jest dokładnie taka jak powyżej.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej