Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik budownictwa
Kwalifikacja: BUD.14 - Organizacja i kontrola robót budowlanych oraz sporządzanie kosztorysów
Data rozpoczęcia: 18 lutego 2026 06:44
Data zakończenia: 18 lutego 2026 07:07

Egzamin zdany!

Wynik: 22/40 punktów (55,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Pochwal się swoim wynikiem!

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Realizacja "suchych tynków" polega na

A. przymocowaniu płyt gipsowo-kartonowych za pomocą wkrętów do drewnianego rusztu.

B. przyklejaniu płyt gipsowo-kartonowych na klej gipsowy do podłoża.

C. przygotowywaniu zaprawy tynkarskiej z dodatkami, które przyspieszają proces schnięcia, oraz jej nałożeniu na powierzchnię.

D. przygotowaniu zaprawy tynkarskiej z gotowych suchych mieszanek i nałożeniu jej na powierzchnię.

Wybór nieprawidłowej odpowiedzi często wynika z mylnego zrozumienia procesu, który nie jest związany z technologią 'suchych tynków'. Sporządzanie zaprawy tynkarskiej z dodatkami przyspieszającymi schnięcie ma zastosowanie w tradycyjnym tynkowaniu, a nie w montażu płyt gipsowo-kartonowych. Podobnie, zamocowanie płyt gipsowo-kartonowych na ruszcie drewnianym również nie jest zgodne z definicją 'suchych tynków', ponieważ ta technologia koncentruje się na używaniu kleju gipsowego, a nie na konstrukcjach rusztowych. Przyklejanie płyt gipsowo-kartonowych na klej gipsowy do podłoża zapewnia szybszy i bardziej efektywny sposób pracy, co jest kluczowe w nowoczesnym budownictwie. Warto zauważyć, że przyklejanie na klej gipsowy zmniejsza ryzyko powstawania mostków termicznych, co poprawia izolacyjność akustyczną i termiczną pomieszczeń. Wybierając tradycyjne metody tynkarskie lub nieodpowiednie techniki, można narazić się na problemy z wykończeniem oraz trwałością zamontowanych płyt. W związku z tym, znajomość odpowiednich standardów i metod jest kluczowa dla zapewnienia jakości i efektywności pracy w budownictwie.

Pytanie 2

Na podstawie zamieszczonego zestawienia narzutów oraz kosztów bezpośrednich oblicz koszty pośrednie.

NARZUTY
Koszty pośrednie [Kp]	75% R + 75% S
Zysk [Z]	11% (R+Kp(R) + 11% (S+Kp(S)
Koszty zakupu [Kz]	wliczone w cenę materiałów
Podatek VAT [V]	23%
KOSZTY BEZPOŚREDNIE [Kb]
Robocizna [R]	4 500,00 zł
Materiały [M]	8 000,00 zł
Sprzęt [S]	900,00 zł

A. 4 050,00 zł

B. 5 400,00 zł

C. 10 050,00 zł

D. 6 000,00 zł

Koszty pośrednie, które wynoszą 4 050,00 zł, są obliczane jako 75% kosztów robocizny oraz 75% kosztów sprzętu. W praktyce oznacza to, że przy szacowaniu budżetu projektów budowlanych czy produkcyjnych, niezwykle ważne jest precyzyjne określenie zarówno kosztów bezpośrednich, jak i pośrednich. Koszty pośrednie często obejmują wydatki, które nie są bezpośrednio przypisane do konkretnej jednostki produkcji, ale są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania projektu, takie jak koszty administracyjne czy utrzymania biura. Dobre praktyki branżowe wskazują na konieczność systematycznego monitorowania tych kosztów, aby zapewnić dokładność prognoz finansowych oraz efektywność wykorzystania zasobów. Warto również zaznaczyć, że w różnych branżach mogą występować różnice w sposobach alokacji kosztów pośrednich, jednak zasada stosowania odpowiednich procentów pozostaje w wielu przypadkach uniwersalna.

Pytanie 3

Na podstawie informacji podanych w tabeli określ, ile wynosi maksymalne dopuszczalne odchylenie krawędzi pionowej od linii prostej w wykonanym murze licowanym.

A. 6 mm/m i nie więcej niż 20 sztuk na całej powierzchni muru.

B. 2 mm/m i nie więcej niż 1 sztuka na długości 2 m.

C. 3 mm/m i nie więcej niż 10 sztuk na całej powierzchni muru.

D. 4 mm/m i nie więcej niż 2 sztuki na długości 2 m.

Maksymalne dopuszczalne odchylenie krawędzi pionowej od linii prostej dla muru licowanego wynosi 2 mm/m oraz nie więcej niż 1 sztuka na długości 2 m. Jest to zgodne z branżowymi normami budowlanymi, które definiują precyzyjne wymagania dotyczące jakości wykonania murów. Przykładowo, w praktyce budowlanej, kontrola jakości muru odbywa się z użyciem poziomicy i specjalistycznych narzędzi pomiarowych. Takie standardy są istotne, ponieważ wpływają na estetykę oraz trwałość konstrukcji. Niewłaściwe odchylenia mogą prowadzić do problemów nie tylko wizualnych, ale także strukturalnych, co może skutkować powstawaniem pęknięć czy osiadania. Dlatego ważne jest, aby wykonawcy mieli świadomość tych norm i stosowali się do najlepszych praktyk, aby zapewnić wysoką jakość swoich prac. Zrozumienie tych parametrów ma kluczowe znaczenie dla każdego specjalisty w dziedzinie budownictwa.

Pytanie 4

Na podstawie danych zamieszczonych w tablicy z KNR oblicz, ilu robotników należy zatrudnić do ręcznego podgarnięcia warstwy humusu grubości 10 cm, usuniętego z terenu o powierzchni 5 500 m², jeżeli zgodnie z harmonogramem robót prace te powinny być wykonane w ciągu dwóch 8-godzinnych dni roboczych.

A. 4 robotników.

B. 2 robotników.

C. 1 robotnik.

D. 3 robotników.

Wybór innej liczby robotników może wynikać z tego, że nie do końca zrozumiałeś, jak się robi obliczenia związane z nakładem pracy. Odpowiedzi jak 1 lub 3 robotników pokazują, że są błędy w założeniach odnośnie czasu pracy. Czasem ludzie myślą, że zmniejszenie liczby pracowników automatycznie sprawi, że wszystko będzie szło sprawniej, a to nie zawsze jest prawda. Na przykład, jeden robotnik nie da rady zrobić całej pracy w wyznaczonym czasie, co wiąże się z opóźnieniami i większymi kosztami. Z drugiej strony, za dużo robotników też nie ma sensu, bo nie zawsze przekłada się to na lepszą wydajność. Ważne jest, żeby korzystać z danych KNR, ale równie istotne jest, by rozumieć, w jakim kontekście ich używamy. No i nie zapominaj o takich rzeczach jak zmęczenie pracowników czy potrzeba przerw, bo to wszystko wpływa na czas wykonania zadania. Wnioskując, dobrze jest ćwiczyć szacowanie nakładu pracy, bo to naprawdę ma znaczenie w projektach budowlanych.

Pytanie 5

Na dachu budynku przemysłowego o powierzchni 100 m2 ma być wykonane pokrycie dwiema warstwami papy na lepiku na zimno. Na podstawie danych zawartych w przedstawionej tablicy podaj, ile dni roboczych należy przewidzieć na wykonanie tych prac przez dekarzy?

A. 3 dni.

B. 5 dni.

C. 4 dni.

D. 6 dni.

Podane odpowiedzi 5 dni, 3 dni i 6 dni mogą wydawać się uzasadnione, ale rzeczywistość jest bardziej złożona. Odpowiedź 5 dni zakłada, że czas pracy mógłby być wydłużony przez dodatkowe czynniki, takie jak przerwy lub nieprzewidziane okoliczności. Jednakże w kontekście standardowego czasu pracy oraz precyzyjnych obliczeń, nie ma podstaw, aby wydłużać czas robót do 5 dni, ponieważ zaokrąglamy czas pracy w górę tylko wtedy, gdy jest to konieczne, a w tym przypadku 3,52 dnia zaokrąglone do 4 dni jest wystarczające. Odpowiedź 3 dni jest z kolei zbyt optymistyczna, nie uwzględniając pełnego zakresu prac oraz potencjalnych opóźnień. Przyjmowanie 3 dni może prowadzić do niewystarczającego zaplanowania czasu na wykonanie wszystkich czynności, co może skutkować niedokończeniem pracy lub obniżoną jakością wykonania. Ostatecznie odpowiedź 6 dni jest również przesadzona, ponieważ niepotrzebne wydłużanie czasu pracy jest nieefektywne, co generuje dodatkowe koszty i może wpłynąć na harmonogram innych prac budowlanych. Kluczowe jest zrozumienie, że precyzyjne planowanie i rzetelne obliczenia są fundamentem sukcesu w branży budowlanej, a podejście oparte na założeniach, a nie na rzeczywistych danych roboczo-godzinowych, prowadzi do błędnych wyników i niepotrzebnych komplikacji.

Pytanie 6

Jakie zadania kontrolne można realizować w trakcie corocznej inspekcji stanu technicznego grawitacyjnych przewodów spalinowych i wentylacyjnych?

A. właściciela obiektu budowlanego

B. zarządcę obiektu budowlanego

C. mistrza kominiarskiego

D. mistrza murarskiego

Odpowiedzi związane z mistrzem murarskim, właścicielem obiektu budowlanego oraz zarządcą obiektu budowlanego są nieprawidłowe, ponieważ te osoby nie posiadają odpowiednich kwalifikacji do przeprowadzania kontroli stanu technicznego grawitacyjnych przewodów spalinowych i wentylacyjnych. Mistrz murarski, mimo że ma wiedzę na temat budowy i naprawy obiektów, nie jest wyspecjalizowany w zakresie kontroli instalacji kominowych. Właściciele obiektów budowlanych, chociaż odpowiedzialni za ich stan techniczny, nie zawsze mają odpowiednie przeszkolenie w zakresie inspekcji technicznych. Zarządcy obiektów również mogą nie mieć wystarczającej wiedzy praktycznej w dziedzinie kominów i wentylacji. Bez odpowiednich kwalifikacji, takie osoby mogą nie dostrzegać istotnych problemów, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa osób przebywających w tych budynkach. Należy również zauważyć, że przeprowadzanie takich kontroli powinno odbywać się regularnie, zgodnie z przepisami prawnymi, które w Polsce wymagają, aby kontrole były wykonywane przez wykwalifikowanych specjalistów, co podkreśla znaczenie posiadania odpowiednich kompetencji w tym obszarze.

Pytanie 7

Na podstawie przedstawionego wyciągu z rozporządzenia wskaż okoliczności, dla których należy określić bezpieczne nachylenie ścian wykopów w dokumentacji projektowej.

Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy podczas wykonywania robót budowlanych (wyciąg)
§ 149. Bezpieczne nachylenie ścian wykopów powinno być określone w dokumentacji projektowej wówczas, gdy:
1.	roboty ziemne są wykonywane w gruncie nawodnionym;
2.	teren przy skarpie wykopu ma być obciążony w pasie równym głębokości wykopu;
3.	grunt stanowią iły skłonne do pęcznienia;
4.	wykopu dokonuje się na terenach osuwiskowych;
5.	głębokość wykopu wynosi więcej niż 4 m.

A. Głębokość wykopu wynosi 3 m i grunt ma wilgotność naturalną.

B. Głębokość wykopu wynosi 4 m i prace nie są prowadzone na terenach osuwiskowych.

C. Głębokość wykopu wynosi 5 m i gruntjest nawodniony.

D. Głębokość wykopu wynosi 3 m i teren przy skarpie wykopu nie będzie obciążony.

Poprawna odpowiedź wskazuje, że należy określić bezpieczne nachylenie ścian wykopów w przypadku, gdy głębokość wykopu wynosi 5 m i grunt jest nawodniony. Zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy, bezpieczne nachylenie wykopów jest kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa pracowników oraz zapobiegania osunięciom gruntu. Wykopy w gruncie nawodnionym są szczególnie ryzykowne, ponieważ woda może osłabiać strukturę gruntu, co prowadzi do zwiększenia ryzyka osunięcia się ścian wykopu. W praktyce, dla głębokości powyżej 4 m w gruntach nawodnionych należy stosować odpowiednie techniki stabilizacji, takie jak wprowadzenie podpór lub zastosowanie odpowiednich kątów nachylenia. Tego rodzaju podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami branżowymi, które nakładają obowiązek na projektantów wykopów, aby dokładnie analizowali warunki gruntowe oraz hydrologiczne przed rozpoczęciem prac budowlanych, co jest niezbędne do ochrony zdrowia i życia ludzi oraz mienia.

Pytanie 8

Na podstawie rzutu klatki schodowej określ, ile wynosi szerokość stopnia.

A. 350 cm

B. 25 cm

C. 110 cm

D. 15 cm

Odpowiedź 25 cm jest prawidłowa, ponieważ na przedstawionym rysunku klatki schodowej wyraźnie zaznaczono szerokość stopnia, która wynosi właśnie 25 cm. W kontekście budownictwa oraz ergonomii projektowania przestrzeni, szerokość stopnia jest kluczowym parametrem, który wpływa na bezpieczeństwo oraz komfort użytkowania schodów. Zgodnie z ogólnymi wytycznymi, szerokość stopnia powinna umożliwiać swobodne stawianie stopy, co w praktyce oznacza, że wartości pomiędzy 25 a 30 cm są uznawane za optymalne. Przykłady zastosowania tej wiedzy obejmują projektowanie klatek schodowych w budynkach mieszkalnych, komercyjnych czy publicznych, gdzie niewłaściwe wymiary mogą prowadzić do niebezpieczeństw, takich jak potknięcia czy upadki. Prawidłowe określenie wymiarów schodów jest również istotne z perspektywy przepisów budowlanych, które regulują te kwestie, aby zapewnić odpowiedni poziom bezpieczeństwa dla użytkowników.

Pytanie 9

Na podstawie każdego obiektu budowlanego trzeba zamontować izolację

A. parochronną

B. termiczną

C. akustyczną

D. przeciwwilgociową

Izolacja przeciwwilgociowa jest kluczowym elementem budowy fundamentów, ponieważ chroni budynek przed negatywnym wpływem wody gruntowej oraz opadów atmosferycznych. Woda, dostająca się do konstrukcji, może prowadzić do uszkodzeń strukturalnych, a także sprzyja rozwojowi pleśni i grzybów, co z kolei wpływa na zdrowie mieszkańców. Stosowanie odpowiednich materiałów, takich jak folia PE, masy bitumiczne czy specjalne membrany, pozwala na skuteczne zabezpieczenie fundamentów. Dobre praktyki w zakresie izolacji przeciwwilgociowej obejmują również zastosowanie drenażu, który odprowadza nadmiar wody z gleby wokół budynku. Kluczowe jest również odpowiednie wykopanie fundamentów oraz ich odpowiednie usytuowanie w nawiązaniu do poziomu wody gruntowej. Izolacja przeciwwilgociowa powinna spełniać normy PN-EN, które określają wymagania dotyczące skuteczności stosowanych materiałów. Przykładem zastosowania izolacji przeciwwilgociowej są nowoczesne budynki mieszkalne, gdzie w zależności od lokalizacji i warunków gruntowych, dobierane są odpowiednie technologie, zapewniające długotrwałą ochronę przeciwwilgociową.

Pytanie 10

Opracowanie planu ochrony zdrowia i bezpieczeństwa (planu BIOZ) jest wymagane

A. wykonawcy

B. inspektora nadzoru

C. kierownika budowy

D. inwestora

Sporządzenie planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (planu BIOZ) jest kluczowym obowiązkiem kierownika budowy, który ponosi odpowiedzialność za zapewnienie bezpieczeństwa na placu budowy. Plan BIOZ powinien być sporządzony jeszcze przed rozpoczęciem prac budowlanych i zawierać informacje dotyczące zagrożeń, jakie mogą wystąpić w trakcie realizacji projektu, oraz środki, które należy podjąć w celu ich minimalizacji. Przykładem może być identyfikacja ryzyk związanych z pracami na wysokości, co wymaga określenia odpowiednich zabezpieczeń, takich jak siatki ochronne czy rusztowania. W praktyce kierownik budowy powinien współpracować z zespołem wykonawczym oraz inspektorem nadzoru, aby zintegrować plan BIOZ z innymi dokumentami projektowymi. Standardy branżowe, takie jak normy ISO 45001 dotyczące systemów zarządzania bezpieczeństwem i higieną pracy, podkreślają znaczenie proaktywnego podejścia do identyfikacji i zarządzania ryzykiem, co jest decydujące dla bezpieczeństwa wszystkich osób zaangażowanych w projekt budowlany.

Pytanie 11

Na podstawie którego z dokumentów kierownik budowy przygotowuje plan BIOZ?

A. Szczegółowego harmonogramu zasobów ludzkich.

B. Decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej przez odpowiednie organy.

C. Projektu zagospodarowania przestrzennego.

D. Informacji zawartej w dokumentacji projektowej.

Zrozumienie kontekstu, w jakim kierownik budowy sporządza plan BIOZ, jest kluczowe dla prawidłowego podejścia do zagadnienia. Decyzja administracyjna o pozwoleniu na budowę, choć istotna, nie zawiera szczegółowych informacji dotyczących działań związanych z bezpieczeństwem na placu budowy. To raczej formalność, która umożliwia rozpoczęcie prac budowlanych, ale nie dostarcza kierownikowi niezbędnych danych dotyczących potencjalnych zagrożeń. Projekt zagospodarowania terenu również nie jest odpowiednim dokumentem do opracowania planu BIOZ; jego celem jest przedstawienie ustaleń dotyczących wykorzystania przestrzeni, a nie szczegółowych procedur bezpieczeństwa. Harmonogram szczegółowy zasobów ludzkich, mimo że jest ważnym narzędziem do zarządzania ludźmi na budowie, nie dostarcza informacji o zagrożeniach ani sposobach ich minimalizacji. Typowym błędem jest mylenie tych dokumentów z dokumentacją projektową, która zawiera kluczowe dane o specyfice budowy, ryzykach i zastosowanych technologiach. Ważne jest, aby kierownicy budowy zdawali sobie sprawę z tego, że skuteczny plan BIOZ powinien wynikać z analizy szczegółowych informacji zawartych w dokumentacji projektowej, co pozwoli na skuteczne zarządzanie bezpieczeństwem i zdrowiem na placu budowy.

Pytanie 12

Na podstawie danych zawartych w tablicy z KNR 2-02 określ, ile płytek klinkierowych należy zamówić do wykonania 50 m² posadzki.

A. 6,15 m2

B. 12,30 m2

C. 102,50 m2

D. 51,25 m2

Poprawna odpowiedź to 51,25 m2, co wynika z obliczeń opartych na danych zawartych w tablicy KNR 2-02. Zgodnie z tymi danymi, aby wykonać 100 m2 posadzki z płytek klinkierowych, potrzebne jest 102,50 m2 płytek. W praktyce oznacza to, że na każdy metr kwadratowy posadzki przypada 1,025 m2 płytek klinkierowych. Aby obliczyć ilość płytek potrzebnych na 50 m2 posadzki, należy pomnożyć tę wartość przez 50, co daje 51,25 m2 płytek. Takie podejście jest zgodne z zasadami efektywnego planowania zakupów materiałów budowlanych, które zakładają dokładne obliczenia w celu uniknięcia marnotrawstwa. W branży budowlanej niezwykle istotne jest posiadanie precyzyjnych informacji na temat zużycia materiałów, co pozwala na zaplanowanie budżetu oraz minimalizację odpadów, co jest zgodne z aktualnymi standardami zrównoważonego budownictwa. Ponadto, stosowanie tabel KNR 2-02 do obliczeń stanowi dobrą praktykę, która gwarantuje zgodność z normami obowiązującymi w Polsce.

Pytanie 13

Zgodnie z dokumentacją projektową rozstaw prętów głównych w płycie żelbetowej powinien wynosić 160 mm. Który z wymienionych wymiarów rozstawu prętów głównych nie spełnia warunku określonego w specyfikacji technicznej?

Specyfikacja techniczna wykonania i odbioru robót zbrojarskich (fragment)

[...]
– Dopuszczalne odchylenia strzemion od linii prostopadłej do zbrojenia głównego nie powinno przekraczać 3%.
– Różnice rozstawu prętów głównych w płytach nie powinny przekraczać ±1 cm, a w innych elementach ±0,5 cm.
– Różnice w rozstawie strzemion w stosunku do wymagań określonych w projekcie nie powinny przekraczać ±2 cm.
[...]

A. 168 mm

B. 158 mm

C. 172 mm

D. 162 mm

Odpowiedź 172 mm jest prawidłowa, ponieważ przekracza dopuszczalny zakres rozstawu prętów głównych w płycie żelbetowej określony w dokumentacji projektowej. Zgodnie z tą dokumentacją, akceptowalny rozstaw prętów powinien mieścić się w przedziale od 150 mm do 170 mm. Przekroczenie tej wartości, jak w przypadku 172 mm, może prowadzić do osłabienia struktury nośnej płyty oraz zmniejszenia jej wytrzymałości na obciążenia. W praktyce, zbyt duży rozstaw prętów może skutkować nieefektywnym rozkładem naprężeń, co w konsekwencji może prowadzić do pęknięć oraz zwiększonego ryzyka awarii całej konstrukcji. W budownictwie, zwłaszcza w konstrukcjach żelbetowych, kluczowe jest przestrzeganie norm i standardów, takich jak Eurokod 2, które regulują projektowanie oraz wykonawstwo konstrukcji betonowych, aby zapewnić ich bezpieczeństwo oraz trwałość.

Pytanie 14

Którego z narzędzi używa się do cięcia płyt gipsowo-kartonowych w systemach suchej zabudowy?

A. C.

B. A.

C. D.

D. B.

Mimo iż odpowiedzi B, C i D mogą wydawać się sensowne, ich zastosowanie w kontekście cięcia płyt gipsowo-kartonowych jest niewłaściwe. Przyrząd do cięcia kątowników, przedstawiony w odpowiedzi B, jest narzędziem przeznaczonym do dokładnego cięcia metalowych lub drewnianych elementów konstrukcyjnych, a nie do obróbki płyt gipsowych. Użycie takiego narzędzia do cięcia gipskartonu może prowadzić do zniszczenia materiału oraz powstania nieestetycznych krawędzi. Piła ręczna, wskazana w odpowiedzi C, jest typowym narzędziem do cięcia drewna, jednakże jej zastosowanie do cięcia płyt gipsowych nie jest praktyczne, ponieważ może spowodować wyszczerbienie krawędzi płyty oraz trudności w uzyskaniu równych linii cięcia. Odpowiedź D, dotycząca piły do wycinania otworów, jest również nieadekwatna, gdyż jest ona skonstruowana do precyzyjnych cięć w materiałach, w których niezbędne jest wydobycie otworów, a nie do ogólnego cięcia płyt gipsowo-kartonowych. Właściwe podejście do cięcia płyt gipsowych, jak i innych materiałów budowlanych, wymaga znajomości ich właściwości oraz zastosowania odpowiednich narzędzi, co jest kluczowe dla osiągnięcia wysokiej jakości pracy oraz trwałości konstrukcji. W związku z tym, stosowanie niewłaściwych narzędzi do cięcia gipskartonu może prowadzić do obniżenia jakości wykonania oraz zwiększenia kosztów naprawy błędów związanych z niewłaściwym cięciem.

Pytanie 15

Jakie kroki powinien podjąć właściciel budynku, gdy planowany remont dotyczy wycięcia otworu drzwiowego w ścianie nośnej?

A. Przygotowanie szkicu inwentaryzacyjnego w celu zgłoszenia robót

B. Sporządzenie opisu robót remontowych w książce obiektu budowlanego

C. Opracowanie dokumentacji projektowej w celu uzyskania pozwolenia na budowę

D. Opracowanie dokumentacji projektowej w celu zgłoszenia robót

Wykonanie szkicu inwentaryzacyjnego w celu zgłoszenia robót jest podejściem, które może nie spełniać wymogów prawnych związanych z ingerencją w konstrukcję budynku. Tego rodzaju szkic może być przydatny w kontekście wizualizacji obecnego stanu nieruchomości, jednak nie zastępuje formalnej dokumentacji projektowej wymaganej do uzyskania pozwolenia na budowę. W praktyce, może to prowadzić do nieporozumień z organami nadzoru budowlanego, które wymagają ścisłej analizy planowanych prac. Sporządzenie dokumentacji projektowej w celu zgłoszenia robót również nie jest wystarczające, ponieważ nie wszystkie prace wymagają jedynie zgłoszenia. W przypadku poważnych zmian konstrukcyjnych, jak wybijanie otworów w ścianie nośnej, konieczne jest uzyskanie pełnego pozwolenia na budowę, co wiąże się z dostarczeniem bardziej szczegółowych analiz i obliczeń. Wykonanie opisu robót remontowych w książce obiektu budowlanego jest przydatne, ale nie może zastąpić formalnych procedur uzyskania pozwolenia, które są kluczowe dla zapewnienia bezpieczeństwa oraz zgodności z obowiązującymi przepisami. Brak odpowiednich dokumentów może prowadzić do poważnych konsekwencji prawnych oraz zagrożenia dla bezpieczeństwa obiektu, a także osób korzystających z budynku.

Pytanie 16

Zgodnie z KNR 2-01, norma czasu pracy koparki do odspajania przy usuwaniu 100 m³ gruntu na odkład wynosi 3,64 m-g. Ile koparek powinno się zaplanować do odspojenia 1150 m³ gruntu w ciągu dwóch zmian po 8 godzin?

A. 2 koparki

B. 6 koparek

C. 5 koparek

D. 3 koparki

Rozważając inne odpowiedzi, ważne jest zrozumienie, że każde z nich opiera się na błędnych założeniach dotyczących wydajności koparek oraz czasu pracy. W przypadku odpowiedzi sugerujących 6 koparek, nie uwzględniono, że jedna koparka jest w stanie wykonać większą ilość pracy w ciągu jednego dnia roboczego. Zakładając 6 koparek, można by pomyśleć, że to zapewni dużą wydajność, jednak w praktyce prowadziłoby to do nadmiaru sprzętu i nieefektywnego zarządzania zasobami. Odpowiedzi wskazujące 2 koparki i 5 koparek również są błędne, ponieważ nie zapewniają wystarczającej wydajności do zrealizowania celu w zadanym czasie. Kluczowe jest zrozumienie, że w obliczeniach należy uwzględnić zarówno normy pracy, jak i czas dostępny na realizację zadania. W praktyce, na przykład w dużych projektach budowlanych, stosowanie niewłaściwej liczby maszyn może prowadzić do opóźnień w harmonogramie oraz wzrostu kosztów operacyjnych. Dlatego pełne zrozumienie norm czasu pracy i wydajności maszyn jest kluczowe dla efektywnego planowania i realizacji projektów budowlanych.

Pytanie 17

Na podstawie danych zawartych w przedstawionej tablicy wskaż liczbę worków cementu o masie 50 kg, którą należy zamówić do zamurowania otworów o łącznej powierzchni 10 m2 w ściankach o grubości 1/2 cegły na zaprawie cementowej.

A. 1

B. 3

C. 4

D. 2

Poprawna odpowiedź to 3 worki cementu, co wynika z precyzyjnych obliczeń potrzebnych do zamurowania otworów o łącznej powierzchni 10 m² w ściankach o grubości 1/2 cegły na zaprawie cementowej. Z danych przedstawionych w tabeli wynika, że do zamurowania 1 m² ścianki o takiej grubości potrzeba 5,61 kg cementu. Obliczając całkowite zapotrzebowanie na cement dla 10 m², otrzymujemy 56,1 kg (5,61 kg/m² * 10 m²). Ponieważ cement jest sprzedawany w workach po 50 kg, wystarczy zamówić 2 worki, co daje łącznie 100 kg. Należy jednak pamiętać, że przy zamówieniach materiałów budowlanych powinno się przewidzieć pewien zapas, co może być przyczyną pomyłek w doborze ilości. Przy planowaniu inwestycji budowlanych zawsze warto kierować się zasadą, aby zamawiać materiały z niewielkim zapasem, co pozwoli uniknąć opóźnień w realizacji projektu. Rekomendacje dotyczące obliczeń materiałów budowlanych powinny uwzględniać różne czynniki, takie jak przewidywane straty czy różnorodność warunków atmosferycznych podczas prac budowlanych.

Pytanie 18

Czas pracy potrzebny do przygotowania i zamontowania 1 t zbrojenia z prętów gładkich wynosi 40 roboczogodzin. Jaką wydajność dzienną osiągnie pracownik przy pracy na dwie zmiany?

A. 0,0251

B. 0,2001

C. 0,4001

D. 0,0501

Poprawna odpowiedź wynika z obliczenia wydajności dziennej robotnika w kontekście pracy na dwie zmiany. Jeśli nakład robocizny na przygotowanie i montaż 1 tony zbrojenia wynosi 40 roboczogodzin, to w ciągu 24 godzin, przy założeniu dwóch zmian po 12 godzin każda, robotnik może pracować łącznie 24 godziny. Obliczamy wydajność dzienną jako stosunek 1 tony do 24 godzin pracy, co daje 1 t / 40 roboczogodzin = 0,025 t/godz. Następnie, przeliczając na wydajność dzienną, mamy 0,025 t/godz x 24 godziny = 0,4001 t/dzień. Taka analiza jest istotna w kontekście planowania produkcji oraz zarządzania czasem pracy w projektach budowlanych, co jest zgodne z najlepszymi praktykami w branży budowlanej. Wydajność robocza jest kluczowym wskaźnikiem efektywności, który wpływa na koszty oraz terminowość realizacji projektów budowlanych.

Pytanie 19

Zgodnie z przepisami ministra infrastruktury, kierownik budowy musi bezwzględnie przygotować plan BIOZ, jeśli

A. roboty budowlane prowadzi 15 pracowników przez maksymalnie 30 dni

B. powierzchnia obszaru budowy przekracza 500 m2

C. budowa jest prowadzona na terenie miasta

D. roboty budowlane dotyczą usuwania materiałów zawierających azbest

W analizie przedstawionych odpowiedzi warto zauważyć, że niektóre z zaproponowanych kryteriów nie są zgodne z rzeczywistymi wymaganiami prawnymi dotyczącymi opracowania planu BIOZ. Powierzchnia terenu budowy przekraczająca 500 m2 nie jest jednoznacznym czynnikiem decydującym o konieczności sporządzenia takiego planu, ponieważ istotne jest przede wszystkim ryzyko związane z prowadzonymi pracami, a nie sama wielkość terenu. Dodatkowo, budowa realizowana w granicach administracyjnych miasta nie ma wpływu na obowiązek posiadania planu BIOZ, gdyż ten obowiązek dotyczy specyficznych zagrożeń, które mogą wystąpić w trakcie robót budowlanych, a nie lokalizacji projektu. Często popełnianym błędem jest również mylenie liczby pracowników z wymogami dotyczącymi planu BIOZ. Zatrudnienie 15 robotników przez 30 dni może nie wystarczyć, by uzasadnić potrzebę opracowania planu, jeżeli roboty te nie wiążą się z ryzykiem zdrowotnym, jak w przypadku usuwania azbestu. Warto podkreślić, że przy tworzeniu planu BIOZ kluczowe jest zrozumienie specyfiki robót budowlanych, ich potencjalnych zagrożeń oraz odpowiednich przepisów, które wymagają uwzględnienia tych aspektów w dokumentacji. Ignorowanie wytycznych dotyczących zagrożeń zdrowotnych prowadzi do niewłaściwego zarządzania bezpieczeństwem na budowie.

Pytanie 20

Kto dokonuje odbioru robót ziemnych, które zostaną zakryte?

A. kierownik budowy

B. wykonawca prac budowlanych

C. inspektor nadzoru inwestorskiego

D. projektant

Wykonawca robót budowlanych jest odpowiedzialny za realizację prac zgodnie z projektem i normami, jednak to nie on dokonuje odbioru robót ziemnych. W rzeczywistości wykonawca może być zaangażowany w proces, ale nie pełni roli kontrolnej, co jest kluczowe w kontekście odbioru. Majster budowy natomiast, choć posiada wiedzę techniczną i doświadczenie, również nie ma formalnej odpowiedzialności za odbiór robót zakrytych. Jego rolą jest nadzorowanie codziennych prac budowlanych, ale ostateczne decyzje w kwestii odbioru podejmuje inspektor nadzoru inwestorskiego, który działa jako niezależny organ kontrolny. Projektant, z kolei, odpowiedzialny jest za stworzenie dokumentacji projektowej, ale nie uczestniczy w procesie odbioru. Na każdym etapie budowy ważne jest przestrzeganie procedur odbiorowych, aby uniknąć późniejszych komplikacji, takich jak wady konstrukcyjne. Typowe błędy myślowe prowadzące do mylnego przypisania roli inspektora innym uczestnikom procesu budowlanego wynikają z niedostatecznego zrozumienia ról i odpowiedzialności w projektach budowlanych. Kluczowe jest zrozumienie, że niezależność inspektora nadzoru inwestorskiego jest istotna dla zapewnienia jakości i bezpieczeństwa inwestycji budowlanej.

Pytanie 21

Przedstawiona na rysunku dachówka, o dwóch ostro ściętych przeciwległych narożnikach, to dachówka

A. marsylska.

B. holenderka.

C. karpiówka.

D. płaska.

Wybór marsylskiej, płaskiej czy karpiówki jako odpowiedzi jest nieuzasadniony, gdyż te typy dachówek mają odmienne cechy konstrukcyjne, które nie odpowiadają przedstawionemu na rysunku kształtowi. Dachówka marsylska charakteryzuje się większymi, zaokrąglonymi krawędziami, co sprawia, że nie nadaje się do dachów wymagających większej szczelności. Z kolei dachówka płaska, jak sama nazwa wskazuje, ma gładką powierzchnię bez charakterystycznych ścięć, co czyni ją nieodpowiednią do zastosowań w regionach z intensywnymi opadami deszczu. Karpiówka natomiast, pomimo swojego klasycznego wyglądu, jest również mniej efektywna w odprowadzaniu wody, szczególnie w porównaniu do holenderki. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich wyborów to mylenie wyglądu z funkcjonalnością, co jest częstym problemem wśród osób nieznających się na materiałach budowlanych. Zrozumienie różnic między tymi dachówkami jest kluczowe dla właściwego doboru pokrycia dachowego, które musi nie tylko dobrze wyglądać, ale przede wszystkim spełniać swoje funkcje ochronne i izolacyjne. Warto również zwrócić uwagę na normy budowlane dotyczące użycia konkretnych typów dachówek w różnych warunkach klimatycznych, co podkreśla znaczenie rzetelnej wiedzy w zakresie materiałów budowlanych.

Pytanie 22

Na rysunku przedstawiono kolejne etapy wykonywania pali typu

A. Straussa

B. Wolfsholza

C. CFA

D. Franki

Odpowiedź "Franki" jest poprawna, gdyż przedstawia proces wbijania rury osłonowej, co jest kluczowym elementem metody Franki. Metoda ta polega na wprowadzeniu rury osłonowej do gruntu, a następnie wypełnianiu jej betonem. W trakcie tego procesu, poprzez uderzanie w korek, betonuje się dolną część pali, co zapewnia jego stabilność i nośność. Po etapie betonowania następuje wycofywanie rury, które jednocześnie uzupełnia się betonem oraz wprowadza zbrojenie. Takie podejście jest szeroko stosowane w budownictwie, zwłaszcza w trudnych warunkach gruntowych, gdzie klasyczne metody fundamentowe mogą być niewystarczające. Franki to metoda, która charakteryzuje się wysoką jakością wykonania pali oraz ich zdolnością do przenoszenia dużych obciążeń, co czyni ją preferowaną w wielu projektach infrastrukturalnych. Dobrą praktyką jest stosowanie tej metody w terenach o zmiennych warunkach gruntowych, co zwiększa stabilność budowli.

Pytanie 23

Jakie jest podstawowe zadanie kierownika robót budowlanych?

A. Prowadzenie ewidencji czasu pracy

B. Przeprowadzanie odbiorów końcowych

C. Opracowanie pełnej dokumentacji projektowej

D. Koordynacja i nadzór nad pracami budowlanymi

Podstawowym zadaniem kierownika robót budowlanych jest koordynacja i nadzór nad pracami budowlanymi. To on odpowiada za to, aby wszystkie działania na budowie były zgodne z harmonogramem, specyfikacjami technicznymi oraz przepisami BHP. Kierownik musi umiejętnie zarządzać zespołem pracowników oraz współpracować z podwykonawcami i dostawcami. Jego rola jest kluczowa dla płynnego przebiegu całego procesu budowlanego. Kierownik kontroluje jakość wykonywanych prac, zapewniając, że są one zgodne z założeniami projektowymi oraz standardami branżowymi. Dodatkowo, odpowiada za rozwiązywanie problemów, które mogą pojawić się na budowie, oraz za podejmowanie decyzji w sytuacjach awaryjnych. W praktyce, dobry kierownik robót potrafi przewidywać potencjalne problemy i proaktywnie im zapobiegać. Jego doświadczenie i wiedza techniczna są nieocenione w każdym etapie realizacji projektu budowlanego. Przy okazji warto zaznaczyć, że kierownik robót musi mieć uprawnienia budowlane, co jest dowodem jego kompetencji i zrozumienia złożoności procesów budowlanych.

Pytanie 24

Podczas prowadzenia robót rozbiórkowych uzyskano 166,5 tony gruzu ceglanego. Przyjęto, że 1 m³ gruzu waży 1,5 tony. Na podstawie zamieszczonego cennika oblicz koszt wywozu i utylizacji gruzu, jeżeli wynajęto kontenery o pojemności 3,7 m³.

Cennik wywozu i utylizacji kontenera gruzu
Pojemność kontenera
1,7 m³	2,7 m³	3,7 m³	6,0 m³
150,00 zł	230,00 zł	290,00 zł	540,00 zł

A. 10 260,00 zł

B. 13 050,00 zł

C. 9 660,00 zł

D. 8 700,00 zł

Obliczenie kosztu wywozu i utylizacji gruzu jest kluczowym zadaniem, które wymaga znajomości podstawowych zasad przeliczeń masy na objętość oraz zarządzania odpadami. W tym przypadku, aby uzyskać objętość gruzu, dzielimy masę gruzu (166,5 tony) przez gęstość gruzu, która wynosi 1,5 tony/m³. W wyniku tego otrzymujemy 111 m³ gruzu. Następnie, aby ustalić liczbę kontenerów potrzebnych do przewozu tej objętości, dzielimy 111 m³ przez pojemność jednego kontenera (3,7 m³), co daje nam około 30,0 kontenera. Ponieważ nie możemy wynająć części kontenera, zaokrąglamy tę wartość w górę do 31 kontenerów. Przyjmując z cennika koszt wynajmu jednego kontenera, który wynosi 280,00 zł, całkowity koszt wywozu gruzu wynosi 31 x 280,00 zł = 8 680,00 zł. Uwzględniając dodatkowe opłaty, możemy zaokrąglić wynik do 8 700,00 zł. Tego typu obliczenia są powszechnie stosowane w branży budowlanej i recyklingowej, gdzie precyzyjne obliczenia kosztów są niezbędne do efektywnego zarządzania projektami.

Pytanie 25

Ile 8-godzinnych dni roboczych należy zaplanować na realizację żelbetowych belek o łącznej objętości 15 m³, jeśli jednostkowe nakłady robocizny wynoszą 20,41 r-g/m³, a prace będą prowadzone przez 3 pracowników?

A. 13 dni roboczych

B. 12 dni roboczych

C. 38 dni roboczych

D. 39 dni roboczych

Aby obliczyć liczbę 8-godzinnych dni roboczych potrzebnych do wykonania belek żelbetowych o łącznej objętości 15 m³, należy najpierw ustalić łączny nakład robocizny. Jednostkowe nakłady robocizny wynoszą 20,41 r-g/m³, więc całkowity nakład robocizny wynosi 20,41 r-g/m³ * 15 m³ = 306,15 r-g. Następnie, aby obliczyć czas potrzebny na wykonanie tych robót, bierzemy pod uwagę 3 robotników. Każdy z nich pracując przez 8 godzin dziennie, wykonuje 8 r-g dziennie. Łączna wydajność trzech robotników wynosi 3 * 8 r-g = 24 r-g dziennie. Podzielając całkowity nakład robocizny przez wydajność zespołu robotników, otrzymujemy 306,15 r-g / 24 r-g dziennie = 12,76 dni roboczych. Zaokrąglając w górę do najbliższej liczby całkowitej, otrzymujemy 13 dni roboczych. Taki sposób obliczeń jest zgodny z praktykami inżynieryjnymi, które zalecają dokładne planowanie czasochłonności robót budowlanych, aby zapewnić ich efektywne zarządzanie i realizację w harmonogramie.

Pytanie 26

Na ilustracji przedstawiono ustawione na dnie wykopu deskowanie, które wraz z ułożonym w nim zbrojeniem przygotowane jest do betonowania

A. belki i podciągu.

B. płyty fundamentowej.

C. ławy fundamentowej.

D. skrzyni fundamentowej.

Wybór odpowiedzi związanej z płytą fundamentową, belką lub skrzynią fundamentową jest nieprawidłowy, ponieważ te elementy mają zupełnie inne funkcje i zastosowanie w konstrukcji budowlanej. Płyta fundamentowa jest stosowana w sytuacjach, gdzie grunt ma niską nośność lub gdzie obciążenie budynku jest rozłożone na dużej powierzchni. Wymaga ona innego rodzaju deskowania oraz zbrojenia, a proces betonowania płyty jest bardziej skomplikowany ze względu na większe wymiary. Belki i podciągi również pełnią inną rolę - są elementami nośnymi, które przenoszą obciążenia na słupy lub inne podpory. Ich wykonanie i zbrojenie różni się od tego, co obserwujemy przy ławach fundamentowych. Skrzynia fundamentowa z kolei stosowana jest w warunkach, gdzie istnieje potrzeba usunięcia wód gruntowych lub w przypadku konstrukcji na terenach podmokłych. Wybór niewłaściwej odpowiedzi może wynikać z niepełnego zrozumienia roli każdego z tych elementów oraz ich miejsc w hierarchii konstrukcyjnej budynku. Właściwe zrozumienie tych różnic jest kluczowe dla inżynierów budowlanych, aby mogli podejmować prawidłowe decyzje projektowe i wykonawcze, zgodne z aktualnymi normami i standardami branżowymi.

Pytanie 27

Do realizacji głębokich wykopów o niewielkiej szerokości i długości wykorzystuje się koparki

A. przedsiębierne

B. podsiębierne

C. zbierakowe

D. chwytakowe

Wybór koparek przedsiębiernych, podsiębiernych lub zbierakowych jako alternatyw dla koparek chwytakowych może prowadzić do nieefektywności oraz problemów technicznych w czasie wykonywania wykopów. Koparki przedsiębierne, choć wykorzystywane są do wydobycia materiałów z większych głębokości, nie są przystosowane do wąskich wykopów, co prowadzi do ryzyka naruszenia struktury sąsiadujących elementów budowlanych. Z kolei koparki podsiębierne charakteryzują się zastosowaniem narzędzi tnących, które są mniej efektywne w kontekście precyzyjnego usuwania ziemi w ograniczonej przestrzeni. Użycie takich maszyn w kontekście głębokich, wąskich wykopów może prowadzić do problemów z dokładnością oraz kontrolą nad materiałem gruntowym, co może skutkować dodatkowymi kosztami i opóźnieniami w projekcie. Koparki zbierakowe, mimo że są skuteczne w zbieraniu materiałów z powierzchni, nie nadają się do głębokiego wykopywania, co jeszcze bardziej podkreśla, dlaczego ich użycie w tej sytuacji byłoby nieodpowiednie. Prawidłowy dobór maszyny jest kluczowy dla efektywności i bezpieczeństwa prac budowlanych, a nieodpowiednia decyzja może prowadzić do nieplanowanych przestojów oraz dodatkowych kosztów związanych z naprawą błędów wykonawczych.

Pytanie 28

Jakie metody zabezpieczające skarpy wykopów powinny być stosowane w gruntach zalewowych?

A. Segmentowe deskowanie stalowe

B. Szczelne deskowanie pionowe

C. Ażurowe deskowanie pionowe

D. Ścianki z profili stalowych Larsena

Stalowe deskowanie segmentowe, pionowe deskowanie szczelne oraz pionowe deskowanie ażurowe to rozwiązania, które w pewnych warunkach mogą być użyteczne, jednak nie są one zalecane jako główne metody zabezpieczania skarp wykopów w gruntach nawodnionych. Deskowanie segmentowe, chociaż może być stosowane w niektórych projektach budowlanych, nie zapewnia wystarczającej sztywności i stabilności w obliczu dużych ciśnień wody gruntowej. Woda może powodować deformacje deskowania, a w rezultacie obniżać jego skuteczność. Pionowe deskowanie szczelne, które ma na celu stworzenie bariery dla wody, również nie jest idealnym rozwiązaniem w trudnych warunkach nawodnionych. Jego stosowanie w gruntach o zmiennej wilgotności może prowadzić do problemów związanych z odprowadzaniem wody, co z kolei może zwiększać ryzyko osunięcia się skarp. Z kolei pionowe deskowanie ażurowe, choć lekkie i łatwe w montażu, nie ma odpowiedniej nośności, by sprostać wyzwaniom stawianym przez grunt nawodniony. W kontekście zabezpieczeń wykopów, kluczowe jest zrozumienie, że woda gruntowa nie tylko zwiększa ciśnienie wód w obrębie wykopu, ale także wpływa na konsystencję i stabilność gruntu. Właściwe podejście do zabezpieczeń powinno uwzględniać lokalne warunki hydrogeologiczne oraz wymogi norm budowlanych, aby zapewnić maksymalne bezpieczeństwo i efektywność wykonywanych prac budowlanych.

Pytanie 29

Na podstawie fragmentu harmonogramu ogólnego budowy określ, ile dni roboczych zaplanowano na przerwę technologiczną.

A. 4 dni.

B. 5 dni.

C. 3 dni.

D. 2 dni.

Odpowiedź dotycząca 5 dni roboczych na przerwę technologiczną jest poprawna, ponieważ zgodnie z harmonogramem budowy, przerwa ta została zaplanowana na okres pomiędzy zakończeniem prac związanych z wykonaniem nowo projektowanych ścianek działowych a rozpoczęciem tynkowania tych ścian. Przerwy technologiczne w budownictwie są kluczowe dla zapewnienia jakości wykonania prac budowlanych, ponieważ dają czas na ustabilizowanie się elementów konstrukcyjnych oraz na przeprowadzenie niezbędnych badań i kontroli. W kontekście standardów branżowych, przerwy tego rodzaju stanowią istotny element harmonogramowania robót, umożliwiający zminimalizowanie ryzyka uszkodzeń oraz pozwalający na optymalne rozplanowanie dalszych prac. Warto zwrócić uwagę na to, że odpowiednie planowanie takich przerw może przyczynić się do zwiększenia efektywności całego procesu budowlanego. W praktyce, w przypadku skomplikowanych projektów budowlanych, zaleca się stosowanie szczegółowych harmonogramów, które uwzględniają wszystkie etapy i przerwy, co wspiera zarządzanie czasem i zasobami.

Pytanie 30

Transport mieszanki betonowej z użyciem przedstawionego na ilustracji zasobnika z lejem spustowym wymaga zastosowania

A. wyciągu budowlanego.

B. przenośnika taśmowego.

C. pompy do betonu.

D. żurawia budowlanego.

Wybór odpowiedzi dotyczącej wyciągu budowlanego, pompy do betonu lub przenośnika taśmowego wskazuje na pewne nieporozumienie w zakresie zastosowania sprzętu budowlanego. Wyciąg budowlany jest przeznaczony głównie do transportu ludzi lub materiałów na niewielkie wysokości, co nie odpowiada potrzebom transportu mieszanki betonowej na dużą wysokość, gdzie niezbędna jest stabilność i kontrola nad ładunkiem. Pompy do betonu, choć bardzo przydatne w transporcie płynnych mieszanek betonowych, są używane do dostarczania betonu bezpośrednio do form, a nie do podnoszenia i przemieszczania zasobników. Z kolei przenośniki taśmowe mają zastosowanie w transporcie materiałów w poziomie, co czyni je nieodpowiednimi do sytuacji, w której wymagane jest podnoszenie zasobnika z mieszanką betonową. Te błędne koncepcje mogą wynikać z mylnego założenia, że każdy sprzęt budowlany może być stosowany zamiennie, co nie jest zgodne z rzeczywistością. Właściwy wybór sprzętu jest kluczowy dla efektywności i bezpieczeństwa operacji budowlanych, co jest podkreślane w branżowych standardach i praktykach. Zrozumienie różnic pomiędzy tymi maszynami i ich zastosowaniem w kontekście transportu materiałów budowlanych jest niezbędne dla skutecznego zarządzania projektem budowlanym.

Pytanie 31

Plan zagospodarowania terenu budowy powinien obejmować między innymi

A. przekrój geologiczny terenu

B. harmonogram dostaw materiałów

C. układ dróg tymczasowych

D. decyzję pozwolenia na budowę

Projekt zagospodarowania terenu budowy powinien zawierać układ dróg tymczasowych, ponieważ jest to kluczowy element, który zapewnia odpowiednią organizację ruchu na placu budowy przy minimalizowaniu zakłóceń dla otoczenia. Układ dróg tymczasowych powinien być zaplanowany w taki sposób, aby umożliwić swobodny transport materiałów budowlanych, sprzętu oraz pracowników, co wpływa na efektywność całego procesu budowlanego. Dobrze zaprojektowane drogi tymczasowe powinny uwzględniać różne aspekty, takie jak nośność podłoża, prowadzenie ruchu oraz bezpieczeństwo, zgodnie z normami PN-EN 1991-2, które regulują obciążenia konstrukcyjne. Przykładowo, w dużych projektach budowlanych, gdzie ciężki sprzęt jest nieodłącznym elementem, odpowiednio przygotowane drogi tymczasowe pozwalają na uniknięcie problemów związanych z błotnistym terenem czy zatorami. Ponadto, taki układ powinien być zgodny z wymaganiami lokalnych przepisów i standardów, co zapewni jego akceptację przez odpowiednie organy.

Pytanie 32

Który układ dróg tymczasowych na terenie budowy przedstawiono na schemacie?

A. Przelotowy z ruchem jednokierunkowym.

B. Promienisty z ruchem jednokierunkowym.

C. Obwodowy z ruchem jednokierunkowym.

D. Promienisty z ruchem dwukierunkowym.

Odpowiedź "Promienisty z ruchem dwukierunkowym" jest poprawna, ponieważ schemat przedstawia układ dróg, które rozchodzą się promieniście z centralnego punktu. Widzimy, że strzałki na drogach wskazują na możliwość ruchu w obu kierunkach, co jednoznacznie wskazuje na ruch dwukierunkowy. W praktyce układ promienisty jest stosowany w projektowaniu dróg na terenach budowy, ponieważ umożliwia efektywne zarządzanie ruchem oraz minimalizuje czas dojazdu do różnych stref na budowie. Tego typu układ pozwala na płynne przewożenie materiałów budowlanych oraz ułatwia poruszanie się pracowników. W standardach zarządzania ruchem na budowie, takich jak normy ISO czy wytyczne krajowe dotyczące organizacji ruchu, układ promienisty z ruchem dwukierunkowym jest często zalecany w sytuacjach, gdzie konieczne jest szybkie i efektywne przemieszczanie się pojazdów oraz osób. Ważne jest, aby podczas projektowania takich układów uwzględniać również bezpieczeństwo, co można osiągnąć poprzez odpowiednie oznakowanie dróg oraz regulację prędkości ruchu.

Pytanie 33

Podczas remontu konstrukcji dachu należy wymienić krokwie zwykłe o łącznej długości 15 m. Na podstawie danych zawartych w tablicy z KNR 4-01, oblicz zapotrzebowanie na krawędziaki i bale iglaste. Do obliczeń należy przyjąć jednokrotne użycie drewna.

A. Krawędziaki iglaste – 0,240 m3, bale iglaste – 0,075 m3

B. Krawędziaki iglaste – 0,240 m3, bale iglaste – 0,360 m3

C. Krawędziaki iglaste – 0,330 m3, bale iglaste – 0,360 m3

D. Krawędziaki iglaste – 0,330 m3, bale iglaste – 0,075 m3

Wybór nieprawidłowej odpowiedzi często wynika z niepełnego zrozumienia zasad obliczania zapotrzebowania na materiały budowlane, jak w przypadku krawędziaków i bali iglastych. Jednym z powszechnych błędów jest pominięcie jednostkowych zapotrzebowań na metr bieżący, co prowadzi do błędnych kalkulacji. Na przykład, zakładając błędne wartości dla zapotrzebowania na krawędziaki, takie jak 0,330 m3, można dojść do mylnego wniosku o rozbieżności w potrzebnych materiałach. Ważne jest, aby przy obliczeniach korzystać z wiarygodnych źródeł, takich jak KNR 4-01, gdzie przedstawione są szczegółowe dane dotyczące zapotrzebowania na różne materiały w zależności od ich zastosowania. Również, w przypadku bali iglastych, zapotrzebowanie 0,075 m3 jest znacznie poniżej rzeczywistego wymagania, co sugeruje brak uwzględnienia jednostkowych norm. Ponadto, w praktyce budowlanej, nieodpowiednie oszacowanie wymagań materiałowych może prowadzić do opóźnień w realizacji projektu oraz zwiększenia kosztów, co jest niekorzystne z punktu widzenia zarządzania budową. Dobrym sposobem na uniknięcie takich błędów jest systematyczne szkolenie oraz korzystanie z dostępnych narzędzi kalkulacyjnych, które pomagają w precyzyjnym określeniu zapotrzebowania na materiały budowlane.

Pytanie 34

Wyniki przeglądu technicznego rusztowań muszą być za każdym razem

A. wpisywane do dziennika budowy

B. zapisywane w książce obmiarów

C. przekazywane inspektorowi nadzoru budowlanego

D. przekazywane pracownikom korzystającym z rusztowania

Wyniki przeglądu technicznego rusztowań powinny być odpowiednio dokumentowane, jednak niektóre z przedstawionych opcji są niewłaściwe. Przekazywanie wyników robotnikom używającym rusztowania, choć może wydawać się logiczne, nie jest odpowiednią praktyką, ponieważ nie zapewnia trwałej dokumentacji, co jest kluczowe w kontekście kontroli i odpowiedzialności. Wpisywanie wyników do książki obmiarów również jest nieadekwatne, ponieważ ten dokument służy głównie do rejestrowania ilościowo-wartościowych danych dotyczących robót budowlanych, a nie do dokumentacji technicznej przeglądów. Przekazywanie wyników inspektorowi nadzoru budowlanego, mimo że może być częścią ogólnego procesu inspekcji, nie powinno być jedynym miejscem, gdzie dokumentacja przeglądów jest przechowywana. Inspektorzy nadzoru budowlanego mają swoje procedury i wymagania dotyczące dokumentacji, ale to na wykonawcy spoczywa obowiązek prowadzenia dziennika budowy, który jest podstawowym narzędziem do zarządzania projektami budowlanymi. W rezultacie, kluczowe jest, aby wyniki przeglądów technicznych były wpisywane do dziennika budowy, gdzie będą dostępne dla wszystkich zainteresowanych stron, a także ułatwią przyszłe audyty oraz inspekcje. Brak zrozumienia tych zasad może prowadzić do nieprawidłowego zarządzania bezpieczeństwem na placu budowy oraz narażać na ryzyko zdrowie i bezpieczeństwo pracowników.

Pytanie 35

Aby mechanicznie zagęścić mieszankę betonową podczas realizacji płyty stropu żelbetowego monolitycznego, należy wykorzystać

A. wibrator powierzchniowy

B. wibrator przyczepny

C. stół wibracyjny

D. ubijak drewniany

Wibrator powierzchniowy jest narzędziem dedykowanym do mechanicznego zagęszczania mieszanki betonowej, szczególnie w kontekście płyty stropu żelbetowego monolitycznego. Dzięki swojej konstrukcji, wibrator ten efektywnie przekazuje drgania na powierzchnię betonu, co pozwala na usunięcie powietrza z mieszanki oraz poprawia jej jednorodność. Zastosowanie wibratora powierzchniowego jest zgodne z normami budowlanymi, które zalecają użycie odpowiednich narzędzi do zagęszczania betonu, aby zapewnić trwałość i wytrzymałość konstrukcji. W praktyce, podczas wylewania betonu na dużych powierzchniach, jak stropy, istotne jest uzyskanie odpowiedniego zagęszczenia, co można osiągnąć używając wibratora. Ułatwia to również formowanie betonu w formach oraz minimalizuje ryzyko wystąpienia pęknięć czy innych defektów. Zastosowanie wibratora powierzchniowego jest szczególnie korzystne w przypadku płyt o dużych wymiarach, gdzie równomierne zagęszczenie jest kluczowe dla zachowania jakości i stabilności całej konstrukcji.

Pytanie 36

Na podstawie danych zawartych w tablicy z KNR oblicz ilość zaprawy cementowo-wapiennej M15 potrzebnej do wykonania tynków tradycyjnych kategorii III na biegach klatki schodowej, których łączna powierzchnia wynosi 120 m².

A. 1,49 m3

B. 1,79 m3

C. 1,08 m3

D. 2,15 m3

Odpowiedź 1,08 m3 jest poprawna, ponieważ obliczenia opierają się na standardowych danych zawartych w tablicy KNR dotyczących zużycia zaprawy cementowo-wapiennej M15 dla tynków tradycyjnych kategorii III. Zgodnie z tymi danymi, zużycie wynosi 0,90 m3 na 100 m2 powierzchni. Aby uzyskać ilość zaprawy potrzebnej na 120 m2, należy wykonać proporcjonalne przeliczenie. Zatem, 0,90 m3/100 m2 x 120 m2 = 1,08 m3. Takie podejście jest zgodne z najlepszymi praktykami w budownictwie, gdzie precyzyjne obliczenia materiałowe są kluczowe dla efektywności kosztowej i wykonawczej. W praktyce, znajomość tych norm pozwala na dokładne planowanie materiałów, co minimalizuje odpady oraz pozwala na właściwe oszacowanie budżetu projektu. Warto również zaznaczyć, że w przypadku tynków, ich grubość oraz jakość zaprawy mają bezpośredni wpływ na trwałość i estetykę wykończenia, co czyni te obliczenia niezwykle istotnymi w pracach budowlanych.

Pytanie 37

Na podstawie przedstawionego fragmentu zestawienia stali zbrojeniowej oblicz masę całkowitą prętów w tonach.

A. 2,379 t

B. 2,378 t

C. 0,237 t

D. 0,238 t

Podana odpowiedź, która nie zgadza się z rzeczywistością, może wynikać z kilku typowych błędów obliczeniowych. Wiele osób mylnie interpretuje dane dotyczące masy jednostkowej lub popełnia błąd przy sumowaniu mas na podstawie długości prętów. Niezrozumienie, jak różne średnice wpływają na masę całkowitą, prowadzi do niewłaściwych wniosków. Na przykład, obliczając sumaryczną masę prętów o różnych średnicach, konieczne jest oddzielne obliczenie masy dla każdej średnicy przed zsumowaniem ich wartości. Zastosowanie niewłaściwych wartości mas jednostkowych lub błędne przeliczenie jednostek może skutkować znacznymi różnicami w wyniku. Często również pomija się konwersję jednostek z kilogramów na tony, co może prowadzić do znacznego zaniżenia lub zawyżenia obliczeń. Kluczowe jest zrozumienie, że dokładność obliczeń ma krytyczne znaczenie w kontekście projektowania konstrukcji budowlanych. Błędne obliczenia mogą prowadzić do poważnych konsekwencji, w tym niebezpieczeństw dla bezpieczeństwa konstrukcji. Dlatego każdy inżynier powinien stosować się do standardów i praktyk dotyczących obliczania masy materiałów, aby unikać takich pomyłek.

Pytanie 38

Na podstawie przedstawionego przekroju poziomego klatki schodowej określ wysokość stopni - h oraz szerokość stopni - s.

A. h - 9 cm, s - 27 cm

B. h - 27 cm, s - 17 cm

C. h - 17 cm, s - 27 cm

D. h - 9 cm, s - 17 cm

Odpowiedź 'h - 17 cm, s - 27 cm' jest prawidłowa, ponieważ wymiary te są zgodne z danymi przedstawionymi w przekroju poziomym klatki schodowej. Wysokość stopnia, wynosząca 17 cm, jest optymalna z punktu widzenia ergonomii i bezpieczeństwa użytkowania. Zgodnie z normami budowlanymi, wysokość stopnia nie powinna przekraczać 20 cm, aby zapewnić komfort przy wchodzeniu i schodzeniu po schodach. Natomiast szerokość stopnia, wynosząca 27 cm, również spełnia wymogi, umożliwiając stabilne oparcie stopy. W praktyce, odpowiednie wymiary stopni wpływają na płynność ruchu oraz zmniejszają ryzyko poślizgnięcia się. Warto również zauważyć, że zgodnie z zasadami projektowania schodów, różnica między wysokością stopni a długością ich głębokości powinna być przemyślana, aby zapewnić wygodę i bezpieczeństwo. W przypadku tego projektu, zastosowane wymiary są zgodne z dobrymi praktykami architektonicznymi, co czyni ten wybór trafnym.

Pytanie 39

Weryfikację poprawności zawieszenia prefabrykowanego elementu na urządzeniu montażowym przeprowadza się po jego

A. ustawieniu nad miejscem zaplanowanym do wbudowania

B. uniesieniu na wysokość pierwszej kondygnacji

C. próbnym ustawieniu w miejscu zaplanowanym do wbudowania

D. próbnym uniesieniu na niewielką wysokość

Próbnym podniesieniem na niewielką wysokość kontroluje się prawidłowość podwieszenia elementu prefabrykowanego, co jest kluczowe dla bezpieczeństwa montażu. Taki proces pozwala na obserwację i ocenę stabilności oraz równowagi elementu, zanim zostanie on wbudowany na docelową wysokość. Przykładowo, w przypadku dużych prefabrykatów betonowych, ich niewielkie podniesienie umożliwia sprawdzenie, czy nie występują jakiekolwiek nieprawidłowości w ich konstrukcji lub w systemie podwieszenia, które mogłyby prowadzić do niebezpiecznych sytuacji podczas dalszych prac. Dobre praktyki branżowe, takie jak te opisane w normach dotyczących budownictwa, zalecają przeprowadzanie takich prób, aby zminimalizować ryzyko błędów montażowych. Ponadto, kontrola przed wbudowaniem jest zgodna z procedurami zapewnienia jakości, które są standardem w profesjonalnych projektach budowlanych.

Pytanie 40

Przedstawiony fragment Specyfikacji Warunków Zamówienia, to opis

1.	Ofertę wraz z załącznikami należy sporządzić z zachowaniem formy pisemnej, zapakować w kopertę A4 z adnotacją: „Oferta – Przetarg na: Modernizacja Domu Kultury w miejscowości [……..]", nie otwierać przed 15.03.2023 r. godz. 11:00.
2.	Zamawiający żąda wskazania przez wykonawcę w ofercie części zamówienia, której wykonanie powierzy podwykonawcom.
3.	Dokumenty (w formie oryginału lub kopii poświadczonych za zgodność z oryginałem przez wykonawcę lub osobę upoważnioną, z zachowaniem sposobu reprezentacji) i oświadczenia wymagane od wykonawców w przedmiotowym postępowaniu: – wypełniony formularz oferty; – oświadczenia i zaświadczenia potwierdzające spełnienie warunków udziału w postępowaniu […]; – dowód wniesienia wadium […].
4.	Zamawiający nie wymaga dołączenia do oferty kosztorysu.

A. przedmiotu zamówienia.

B. warunków udziału w postępowaniu.

C. trybu udzielenia zamówienia.

D. sposobu przygotowania oferty.

Poprawna odpowiedź wskazuje na sposób przygotowania oferty. Fragment Specyfikacji Warunków Zamówienia zawiera szczegółowe instrukcje dotyczące wymagań formalnych, takich jak forma pisemna, pakowanie oraz oznaczanie oferty. Ważne jest, aby oferty były złożone w sposób zgodny z tymi wymaganiami, aby mogły być rozważone w procesie przetargowym. Na przykład, oferty często muszą być dostarczone w zamkniętych kopertach z odpowiednim oznaczeniem, co zapewnia anonimowość i uczciwość w ocenie. Ponadto, do oferty mogą być wymagane określone dokumenty, takie jak zaświadczenia czy certyfikaty, co również powinno być jasno określone w danym fragmencie. Zrozumienie tych wymogów jest kluczowe dla skutecznego udziału w postępowaniu przetargowym, a ich niedopełnienie może prowadzić do odrzucenia oferty. Dlatego znajomość zasad dotyczących sposobu przygotowania oferty jest niezbędna w praktyce zamówień publicznych.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej