Wyniki egzaminu

Nowy egzamin

Informacje o egzaminie:

Zawód: Technik architektury krajobrazu
Kwalifikacja: OGR.03 - Projektowanie, urządzanie i pielęgnacja roślinnych obiektów architektury krajobrazu
Data rozpoczęcia: 8 maja 2026 12:06
Data zakończenia: 8 maja 2026 12:16

Egzamin niezdany

Wynik: 18/40 punktów (45,0%)

Wymagane minimum: 20 punktów (50%)

Nowe

Analiza przebiegu egzaminu- sprawdź jak rozwiązywałeś pytania

Przebieg egzaminu

Udostępnij swój wynik

Facebook

X.com

Szczegółowe wyniki:

Pytanie 1

Ogród japoński o majestatycznym charakterze, w którym głównymi elementami były skała i woda, symbolizowane jako zagarnięty piasek lub żwir, służący do duchowego rozwoju, nosił nazwę ogrodu

A. kamiennym

B. literackim

C. zenistycznym

D. herbacianym

Odpowiedzi, takie jak ogród herbaciany, kamienny czy literacki, wprowadzają w błąd, ponieważ nie oddają specyfiki ogrodu zenistycznego. Ogród herbaciany to przestrzeń stworzona z myślą o ceremonii herbacianej, w której kluczowymi elementami są rośliny, które są wykorzystywane do przygotowywania herbaty, a nie symbolika i struktura związana z medytacją. Ogród kamienny, chociaż może nawiązywać do elementów ogrodu zenistycznego, nie jest terminem powszechnie stosowanym w literaturze japońskiej i nie oddaje pełni konceptu, który łączy w sobie filozofię zen i sztukę ogrodnictwa. Ogród literacki, z drugiej strony, odnosi się do przestrzeni inspirowanej literaturą, a nie praktykami duchowymi. Typowym błędem myślowym jest utożsamianie różnych typów ogrodów bez uwzględnienia ich kontekstu kulturowego oraz funkcji, jakie pełnią. Warto pamiętać, że ogród zenistyczny ma na celu stworzenie przestrzeni do kontemplacji, co jest kluczowe w zrozumieniu jego unikalności w porównaniu z innymi typami ogrodów.

Pytanie 2

Jaką roślinę liściastą rekomenduje się do formowania żywopłotów o wysokości przekraczającej 2,0 m?

A. Berberys Thunberga (Berberis thunbergii)

B. Grab pospolity (Carpinus betulus)

C. Ligustr pospolity (Ligustrum vulgare)

D. Bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens)

Ligustr pospolity (Ligustrum vulgare) to popularna roślina, jednak nie jest idealnym wyborem do formowanych żywopłotów o wysokości powyżej 2,0 m. Pomimo że ligustr ma zdolność do szybkiego wzrostu i gęstego ulistnienia, jego naturalne cechy sprawiają, że przycinanie go na dużą wysokość może skutkować osłabieniem rośliny. Zbyt intensywne formowanie ligustra może prowadzić do problemów zdrowotnych, takich jak osłabienie pędów i zwiększona podatność na choroby. Ponadto, bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens) jest rośliną, która z reguły osiąga mniejsze wysokości, z reguły do 1,5 m, co czyni go nieodpowiednim do żywopłotów wysokich. Wyższe formowanie bukszpanu nie tylko zmienia jego naturalny kształt, ale także może doprowadzić do osłabienia rośliny. Berberys Thunberga (Berberis thunbergii) jest kolejną rośliną, która nie nadaje się do formowanych żywopłotów na dużą wysokość. Berberys ma tendencję do tworzenia luźnych, niskich krzewów, a jego cięcie na większą wysokość często prowadzi do nieestetycznego wyglądu i osłabienia rośliny. Tak więc, wybierając rośliny do formowanych żywopłotów, warto kierować się ich naturalnymi cechami wzrostu oraz zdolnością do tolerowania cięcia i formowania w wyższe kształty, co w przypadku graba pospolitego jest zdecydowanie bardziej korzystne.

Pytanie 3

Jaką roślinę zaleca się rozmnażać z odrostów korzeniowych?

A. Sumak octowiec (Rhus typhina)

B. Bukszpan wieczniezielony (Buxus sempervirens)

C. Pięciornik krzewiasty (Potentilla fruticosa)

D. Jałowiec chiński (Juniperus chinensis)

Bukszpan wieczniezielony, czyli Buxus sempervirens, to krzew, który zwykle rozmnaża się przez sadzonki, a nie przez odrosty. On rośnie wolno i ma ładny, gęsty pokrój, dlatego sadzonki są tutaj preferowane. Jak pamiętam, sadzonki zbiera się najczęściej wczesnym latem, bo wtedy młode pędy są odpowiednio elastyczne. Ich ukorzenienie wymaga trochę więcej uwagi - trzeba pamiętać o wilgotności i temperaturze. Jeśli chodzi o jałowiec chiński, to także nie jest roślinką, którą rozmnaża się przez odrosty. Zazwyczaj używa się do tego nasion lub sadzonek, które najlepiej ukorzeniają się latem. Pięciornik krzewiasty? No, jego również najczęściej rozmnaża się przez sadzonki albo dzielenie roślin, a nie przez odrosty. Wydaje mi się, że czasem można się pomylić w metodach rozmnażania, co prowadzi do niepowodzeń. Ważne, żeby wiedzieć, co dana roślina potrzebuje, żeby dobrze się rozmnażać. Dlatego przed przystąpieniem do działania warto zapoznać się z odpowiednimi technikami dla konkretnej rośliny, bo to zgodne z dobrą praktyką ogrodniczą.

Pytanie 4

Dodanie piasku do gleby

A. ulepsza żyzność

B. podwyższa przepuszczalność

C. redukuje porowatość

D. stabilizuje strukturę gruzełkowatą

Dodanie piasku do gleby ma kluczowe znaczenie dla poprawy jej przepuszczalności. Piasek, jako materiał o dużych cząstkach, tworzy większe przestrzenie między nimi, co ułatwia przepływ wody oraz powietrza. W praktyce oznacza to, że gleba staje się bardziej zdolna do odprowadzania nadmiaru wody, co jest szczególnie ważne w przypadku roślin, które nie tolerują nadmiaru wilgoci w korzeniach. Przepuszczalność gleby ma także wpływ na rozwój systemu korzeniowego roślin, ponieważ korzenie mogą swobodniej się rozwijać w dobrze napowietrzonym podłożu. Warto również zauważyć, że dodanie piasku jest szczególnie korzystne w przypadku gleb gliniastych, które mają tendencję do zbijania się i utrudniania przepływu wody. Stosowanie piasku jest zgodne z dobrymi praktykami w ogrodnictwie oraz rolnictwie, gdzie dąży się do optymalizacji warunków wzrostu roślin. Regularne badanie struktury gleby oraz dostosowywanie jej składu zgodnie z potrzebami upraw jest kluczowe dla osiągnięcia wysokiej jakości plonów.

Pytanie 5

Zintegrowanie projektowania terenów zielonych w mieście z koncepcją urbanistyczną obejmuje

A. zaplanowanie komunikacji między różnymi obszarami terenów zielonych w mieście

B. uwzględnienie w projekcie ciągów komunikacyjnych w mieście

C. branie pod uwagę przestrzennych układów urbanistycznych miasta

D. zaplanowanie części obszaru zieleni miejskiej

Integracja opracowania zieleni miejskiej z koncepcją urbanistyczną to proces, który polega na harmonijnym wkomponowaniu elementów zieleni w spójną strukturę przestrzenną miasta. Uwzględnianie przestrzennych układów urbanistycznych jest kluczowe, ponieważ tereny zieleni muszą być zintegrowane z infrastrukturą miejską, komunikacją oraz istniejącymi budynkami. Przykładem może być projektowanie parków, które nie tylko pełnią funkcje rekreacyjne, ale także wpływają na mikroklimat w miejskich aglomeracjach, poprawiając jakość powietrza i zmniejszając efekty wyspy ciepła. Dobre praktyki w tym zakresie obejmują analizę istniejących układów urbanistycznych, planowanie układów ścieżek i ciągów pieszych, a także współpracę z architektami krajobrazu oraz urbanistami. Zwiększa to atrakcyjność przestrzeni publicznych, sprzyja integracji społecznej oraz rozwija bioróżnorodność w miastach, co jest zgodne z zasadami zrównoważonego rozwoju.

Pytanie 6

Przed utworzeniem rabaty bylinowej, aby zwiększyć zdolność gleby do zatrzymywania wody, trzeba dodać do podłoża

A. gliny

B. piasku

C. torfu

D. kompostu

Wybierając piasek, glinę czy kompost do gleby przy zakładaniu rabat bylinowych, raczej nie osiągniesz zamierzonych efektów, a wręcz możesz napotkać różne problemy z roślinami. Piasek, choć poprawia drenaż, to nie zatrzymuje wilgoci, więc może być kiepskim rozwiązaniem, gdy rośliny potrzebują regularnej wody. W efekcie, zastosowanie piasku prowadzi do szybkiego przesychania gleby, co może źle wpłynąć na byliny, szczególnie latem. Gliny natomiast mają tendencję do zbrylania się, co powoduje stagnację wody i może doprowadzić do problemów z korzeniami. Rośliny bylinowe potrzebują odpowiednio napowietrzonego podłoża, więc w zbyt wilgotnych warunkach mogą po prostu zamierać. Kompost, mimo że daje dużo składników odżywczych, może wprowadzać za dużo substancji organicznych i sprawiać, że gleba staje się zbyt zbita. Bardzo często błędne podejście wynika z mylnego przekonania, że wszystkie organiczne dodatki są dobre. Ważne, żeby dobierać dodatki w zależności od potrzeb roślin i stanu gleby, co wymaga pewnej wiedzy o ich właściwościach.

Pytanie 7

Zastosowanie nawozów azotowych w głębokiej warstwie gleby podczas wzrostu roślin, określane jest jako nawożenie

A. podstawowe

B. pogłównym

C. dolistne

D. startowe

Odpowiedzi, które wskazują na nawożenie podstawowe, dolistne lub startowe, nie oddają charakterystyki oraz zasadności doglebowego stosowania nawozów azotowych w trakcie wegetacji. Nawożenie podstawowe zazwyczaj odnosi się do początkowego dostarczania składników odżywczych do gleby przed siewem, co nie uwzględnia dynamicznych potrzeb roślin w trakcie ich wzrostu. Nawożenie dolistne to technika, która polega na aplikacji nawozów bezpośrednio na liście roślin, co ma zastosowanie głównie w sytuacjach, gdy rośliny wykazują niedobory składników odżywczych, ale nie jest to metoda doglebowa. Nawożenie startowe, z kolei, dotyczy początkowej fazy wzrostu roślin, ale nie jest to odpowiednie określenie dla doglebowej aplikacji nawozów azotowych w trakcie całego okresu wegetacji. W związku z tym, przyjmuje się, że kluczowe jest dostosowanie nawożenia do aktualnych potrzeb roślin oraz monitorowanie ich stanu zdrowia. Błędy w interpretacji tych terminów mogą prowadzić do nieefektywnego nawożenia, co nie tylko ogranicza plony, ale także może skutkować negatywnym wpływem na środowisko, w tym zanieczyszczeniem wód gruntowych azotem.

Pytanie 8

Do koszenia trawnika sportowego i dywanowego oraz podczas pierwszego koszenia po założeniu trawy zaleca się korzystanie z kosiarki

A. listwowej

B. rotacyjnej

C. wrzecionowej

D. rotorowej

Kosiarki listwowe, rotorowe i rotacyjne nie są odpowiednie do koszenia trawnika dywanowego i sportowego, a ich zastosowanie może prowadzić do wielu problemów związanych z jakością cięcia. Kosiarka listwowa, choć użyteczna w pewnych warunkach, nie zapewnia tak precyzyjnego cięcia jak kosiarka wrzecionowa. W przypadku trawnika, gdzie kluczowe jest minimalne uszkodzenie źdźbeł trawy, kosiarka ta może prowadzić do nieefektywnego i nierównego koszenia. Kosiarki rotorowe oraz rotacyjne, które działają na zasadzie obracających się ostrzy, są bardziej odpowiednie do koszenia wyższej trawy czy chwastów, ale ich użycie w kontekście trawnika dywanowego może skutkować 'szarpanym' cięciem. Taki typ koszenia nie tylko obniża wartość estetyczną trawnika, ale także osłabia rośliny, co prowadzi do ich większej podatności na choroby. W praktyce, nieodpowiedni dobór kosiarki do specyfiki trawnika, jak w przypadku wymienionych typów, może skutkować nie tylko obniżeniem jakości estetycznej, ale również wydłużeniem czasu potrzebnego na pielęgnację, co jest sprzeczne z najlepszymi praktykami w zakresie zarządzania terenami zielonymi. Dlatego, aby zapewnić trwałość i zdrowie trawnika, warto stosować kosiarki wrzecionowe, które są dedykowane do takich zastosowań.

Pytanie 9

Nawożenie roślin doniczkowych nie jest wskazane

A. w czasie kwitnienia

B. na początku wiosny i lata

C. kiedy są w dobrej kondycji

D. w okresie dynamicznego wzrostu

W okresie kwitnienia rośliny doniczkowe wykazują szczególne zapotrzebowanie na składniki odżywcze, co jest związane z intensywnym procesem produkcji kwiatów oraz owoców. Nawożenie w tym czasie ma kluczowe znaczenie dla zapewnienia zdrowego wzrostu roślin oraz poprawy jakości kwitnienia. Nawozy stosowane w tym okresie powinny być wzbogacone o makroelementy, takie jak potas i fosfor, które wspierają rozwój kwiatów. Przykładowo, nawozy o zwiększonej zawartości potasu sprzyjają lepszemu formowaniu kwiatów, podczas gdy fosfor wspomaga rozwój korzeni. Standardy ogrodnicze zalecają dostosowanie programu nawożenia do faz wzrostu roślin, aby zapewnić im optymalne warunki do rozwoju. Należy również pamiętać o odpowiednich dawkach nawozu, aby uniknąć przenawożenia, które może prowadzić do uszkodzenia roślin.

Pytanie 10

Cięcie formujące krzewu sosny górskiej (Pinus mugo) polega na skracaniu

A. zeszłorocznych pędów - podczas lata

B. tegorocznych pędów - wiosną

C. zeszłorocznych pędów - w sezonie zimowym

D. tegorocznych pędów - w okresie jesieni

Cięcie formujące krzewu sosny górskiej jest często mylone z innymi technikami przycinania, co prowadzi do błędnych wniosków na temat najlepszych praktyk w tej dziedzinie. Niekiedy można spotkać się z przekonaniem, że przycięcia należy dokonywać na zeszłorocznych pędach, co jest istotnym błędem. W rzeczywistości, pędy starsze nie są już w stanie skutecznie regenerować się po cięciu, co może prowadzić do osłabienia całej rośliny. Również wybór pory roku ma tutaj kluczowe znaczenie. Przycinanie w zimie, kiedy roślina jest w stanie spoczynku, może spowodować zamarzanie ran i osłabienie pędów. Podobnie, cięcie latem, kiedy roślina jest w pełni rozwoju, może wpłynąć negatywnie na jej kondycję ze względu na zwiększone ryzyko infekcji. Warto zauważyć, że każda roślina ma swoje specyficzne potrzeby dotyczące pielęgnacji oraz okresy, w których cięcia są najbardziej efektywne. Błędem jest także pomijanie aspektów związanych z odpowiednim narzędziem; użycie tępych sekatorów może prowadzić do poszarpanych ran, co zwiększa ryzyko zakażeń. Odpowiednie techniki przycinania, zgodne z normami branżowymi, są kluczowe dla zdrowia i estetyki roślin, dlatego należy je stosować z pełnym zrozumieniem ich specyfiki.

Pytanie 11

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 12

Skutkiem żerowania mszyc na liściach roślin dekoracyjnych jest pojawienie się

A. gołożerów.

B. białego nalotu.

C. min.

D. lepkiej substancji.

Odpowiedzi mówiące o minach, gołożerach czy białym nalocie są błędne, bo to nie te objawy świadczą o mszycach. Miny w liściach to zazwyczaj sprawka larw innych owadów, jak muchówki, które drążą tunele w roślinach, a mszyce nie mają tu nic do rzeczy. Gołożery, które wyglądają dość podobnie, to też sprawka innych szkodników. Co do białego nalotu, to najczęściej to grzyby, jak mączniak, a nie mszyce. Typowy błąd to mylenie tych symptomów z działalnością mszyc, co prowadzi do złej diagnozy. Z mojego doświadczenia, trzeba umieć rozpoznać objawy szkodników, bo inaczej możemy zastosować złe środki ochrony roślin. To może w efekcie dać straty w uprawach i szkodzić środowisku. Dobrze jest więc obserwować rośliny i analizować sytuację, żeby skuteczniej je chronić, stosując metody, które są przyjazne dla natury.

Pytanie 13

Ile metrów sześciennych ziemi urodzajnej trzeba przygotować do utworzenia rabaty o wymiarach 10 m x 15 m, zakładając, że norma zużycia ziemi na 100 m2 przy grubości warstwy 15 cm wynosi 10,3 m3?

A. 15,45 m3

B. 1545,0 m3

C. 1,545 m3

D. 154,45 m3

Aby obliczyć ilość ziemi urodzajnej potrzebnej do założenia rabaty o wymiarach 10 m x 15 m, należy najpierw obliczyć jej powierzchnię, co daje 150 m2. Następnie, znając normę zużycia ziemi wynoszącą 10,3 m3 na 100 m2 przy warstwie grubości 15 cm, można wyliczyć ilość potrzebną dla 150 m2. Obliczenia wyglądają następująco: 10,3 m3/100 m2 * 150 m2 = 15,45 m3. Takie podejście jest zgodne z praktykami w ogrodnictwie i architekturze krajobrazu, gdzie precyzyjne obliczenie ilości materiałów jest kluczowe dla efektywności pracy oraz jakości finalnego efektu. Niezależnie od tego, czy projektujemy rabatę kwiatową, warzywną, czy inny element zieleni, znajomość norm zużycia materiałów i ich prawidłowe obliczenia są fundamentem udanego przedsięwzięcia.

Pytanie 14

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 15

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 16

Jak często powinno się kosić trawniki ozdobne?

A. Dwa razy w roku

B. Raz na miesiąc

C. Raz na tydzień

D. Trzykrotnie w roku

Kosić trawniki dywanowe raz w tygodniu to zalecenie, które opiera się na potrzebach zdrowego wzrostu trawy oraz estetyce ogrodu. Regularne koszenie sprzyja gęstemu i równomiernemu rozwojowi trawnika, co zapobiega jego przerastaniu i utrzymuje odpowiednią wysokość trawy, co jest istotne dla jej zdrowia. Dobrą praktyką jest nie skracanie trawy o więcej niż jedną trzecią jej wysokości podczas jednorazowego koszenia. Dzięki temu trawa ma możliwość lepszego regenerowania się po zabiegu. Częstość koszenia może się różnić w zależności od pory roku, warunków atmosferycznych oraz rodzaju trawy, ale zasada koszenia raz w tygodniu jest ogólnie uznawana za optymalną. Dodatkowo, systematyczne koszenie pozwala na usunięcie chwastów oraz stymuluje rozwój korzeni, co w efekcie poprawia odporność trawnika na choroby. Warto również zwrócić uwagę na technikę koszenia oraz stan ostrzy kosiarki, ponieważ tępe ostrza mogą uszkodzić trawę zamiast ją przyciąć.

Pytanie 17

W miejscu publicznym doszło do wycieku koncentratu środka ochrony roślin. W takiej sytuacji należy niezwłocznie

A. przeprowadzić neutralizację preparatu

B. rozcieńczyć wyciek wodą

C. zapoznać się z atestem preparatu

D. zabezpieczyć miejsce wycieku i powiadomić odpowiednie władze

W przypadku wycieku koncentratu środka ochrony roślin, kluczowym działaniem jest niezwłoczne zabezpieczenie miejsca wycieku oraz powiadomienie odpowiednich służb. Zabezpieczenie miejsca wycieku pozwala na ograniczenie rozprzestrzeniania się substancji chemicznej oraz minimalizację ryzyka dla ludzi i środowiska. W praktyce oznacza to, że należy odizolować teren, aby zapobiec dostępowi osób nieupoważnionych oraz ograniczyć kontakt potencjalnie zagrożonych. Powiadomienie oficjalnych władz, takich jak straż pożarna czy służby ochrony środowiska, jest niezbędne, ponieważ mają one odpowiednie zasoby oraz wiedzę, aby bezpiecznie usunąć substancję i zarządzać sytuacją kryzysową. Zgodnie z procedurami bezpieczeństwa, każda osoba, która ma styczność z substancjami chemicznymi, powinna znać lokalne przepisy dotyczące postępowania w sytuacjach awaryjnych, a także posiadać dostęp do kart charakterystyki substancji chemicznych. Te karty zawierają informacje o właściwościach chemicznych, zagrożeniach oraz metodach postępowania w przypadku wycieku.

Pytanie 18

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 19

Jaką kwotę trzeba przeznaczyć na zakup roślin do obsadzenia 1 m2 rabaty, jeśli planowana odległość sadzenia to 25 x 25 cm, a cena za pojedynczą roślinę wynosi 3,00 zł?

A. 60,00 zł

B. 75,00 zł

C. 30,00 zł

D. 48,00 zł

Wybór innej odpowiedzi może wynikać z nieprawidłowego zrozumienia, jak oblicza się liczbę roślin na jednostkę powierzchni. Dla odpowiedzi, które wskazują na 60,00 zł, 30,00 zł lub 75,00 zł, można zauważyć, że osoby wybierające te wartości mogły nie uwzględnić równania dotyczącego rozstawu roślin. Na przykład, przy 60,00 zł obliczenia mogły opierać się na założeniu, że na 1 m2 zmieści się 20 roślin (co byłoby błędne), a następnie pomnożenie tej liczby przez 3,00 zł. Taka pomyłka pokazuje, że jest istotne, aby dokładnie znać rozstaw roślin, ponieważ nieprawidłowe założenia mogą prowadzić do znacznych różnic w końcowych kosztach. W przypadku odpowiedzi 30,00 zł, osoba mogła założyć, że kosztuje tylko 10 roślin, co również jest błędne, gdyż na 1 m2 przy podanym rozstawie zmieści się ich znacznie więcej. Warto również zauważyć, że 75,00 zł może być wynikiem błędnego mnożenia, na przykład 25 roślin i 3,00 zł, co jest zgodne z założeniem, że nie uwzględniono odpowiedniego rozstawu, czyli 25 x 25 cm. Takie sytuacje podkreślają znaczenie precyzyjnych obliczeń w planowaniu nasadzeń, co jest kluczowe dla efektywności kosztowej oraz estetyki projektów ogrodniczych.

Pytanie 20

Obwód pnia drzewa, z którego wynika pierśnica, należy zmierzyć na wysokości

A. 140 cm nad powierzchnią ziemi

B. 130 cm nad powierzchnią ziemi

C. 150 cm nad powierzchnią ziemi

D. 120 cm nad powierzchnią ziemi

Pomiar pierśnicy drzewa, czyli obwodu pnia, jest kluczowym elementem w leśnictwie oraz zarządzaniu zasobami drzewnymi. Obwód pnia powinien być mierzony na wysokości 130 cm od poziomu gruntu, co jest zgodne z międzynarodowym standardem zwaną pierśnicą (z ang. "DBH" - Diameter at Breast Height). Wysokość ta została ustalona, aby uzyskać ujednoliconą metodologię, która umożliwia porównywanie danych o różnych drzewach. Dodatkowo, pomiar na tej wysokości minimalizuje wpływ zmienności wzdłuż pnia, takiej jak zniekształcenia spowodowane nierównościami terenu czy różnice w kształcie pnia. W praktyce, pomiar obwodu drzewa na wysokości 130 cm jest używany do obliczania biomasy oraz oszacowania wartości drewna. Takie podejście jest również stosowane w badaniach biologicznych, gdzie dokładne pomiary mogą wpływać na analizy dotyczące zdrowia drzew oraz ich zdolności do sekwestracji węgla.

Pytanie 21

Jaką minimalną szerokość powinna mieć brama na drodze pożarowej w osiedlu?

A. 4,5 m

B. 3,5 m

C. 1,2 m

D. 2,5 m

Minimalna szerokość bramy na osiedlowej drodze pożarowej to 3,5 metra, co jest zgodne z przepisami budowlanymi i normami ochrony przeciwpożarowej. Taka szerokość pozwala na swobodne przejazdy wozów strażackich i innych służb ratunkowych, co jest mega ważne w kryzysowych sytuacjach, gdzie czas ma znaczenie. Można to zobaczyć w projektach urbanistycznych, które biorą pod uwagę nie tylko bezpieczeństwo pożarowe, ale też komfort dla mieszkańców. Umożliwia to też łatwiejszy dojazd do budynków w sytuacjach ewakuacyjnych oraz transport sprzętu gaśniczego. Zwykle przyjmuje się, że odpowiednia szerokość dróg pożarowych powinna spełniać normę PN-EN 13501-1, co jest istotne dla zapewnienia dostępności, a to z kolei wpływa na efektywność w akcjach ratunkowych. Dobre praktyki mówią też, że warto projektować te drogi z pewnymi marginesami bezpieczeństwa, więc ta szerokość to tak naprawdę standard w budownictwie mieszkaniowym i komercyjnym.

Pytanie 22

Zieleńce w obrębie osiedli zakładane są na obszarze

A. od 26 do 30 ha

B. od 3 do 10 ha

C. od 1 do 2 ha

D. od 11 do 25 ha

Wybór odpowiedzi dotyczących większych powierzchni zieleńców, takich jak 3 do 10 ha, 11 do 25 ha czy 26 do 30 ha, wskazuje na nieporozumienie dotyczące definicji zieleńców osiedlowych oraz ich funkcji. Zieleńce osiedlowe są projektowane z myślą o mieszkańcach konkretnego obszaru, a ich rozmiar powinien odpowiadać na lokalne potrzeby społeczności. Powierzchnie większe niż 2 ha są typowe dla parków miejskich, które mają znacznie szerszy zasięg i różnorodność funkcji. Takie większe tereny wymagają bardziej skomplikowanego zarządzania oraz mogą wiązać się z większymi kosztami utrzymania i większymi wymaganiami w zakresie planowania przestrzennego. Typowym błędem myślowym jest mylenie zieleńców osiedlowych z innymi formami zieleni miejskiej, co prowadzi do nadmiernych oczekiwań co do ich funkcji i rozmiaru. Kluczowe jest zrozumienie, że zieleńce osiedlowe mają na celu przede wszystkim zaspokajanie lokalnych potrzeb mieszkańców, co w przypadku dużych przestrzeni może być trudne do osiągnięcia. Właściwe projektowanie i zarządzanie tymi przestrzeniami powinno uwzględniać zasady zrównoważonego rozwoju oraz dostosowywać się do skali i charakterystyki osiedla.

Pytanie 23

Ogród, w skład którego wchodzą sale wykładowe i ekspozycyjne, laboratoria, biblioteka, muzeum botaniczne, palmiarnia, zielnik oraz poletko doświadczalne, to rodzaj ogrodu

A. etnograficzny

B. zoologiczny

C. naturalny

D. botaniczny

Wybór odpowiedzi zoologiczny, etnograficzny lub naturalny wskazuje na pewne nieporozumienia dotyczące funkcji i charakterystyki ogrodów. Ogród zoologiczny to miejsce, w którym hodowane są zwierzęta, a nie rośliny. Jego głównym celem jest zazwyczaj edukacja i ochrona gatunków zwierząt, co odbiega od tematyki ogrodu botanicznego, który koncentruje się na roślinach. Ogród etnograficzny, z kolei, mógłby się koncentrować na kulturze i tradycjach ludzkich, prezentując rośliny związane z różnymi kulturami, ale nie obejmowałby tak szerokiego zakresu elementów naukowych, jak ma to miejsce w ogrodzie botanicznym. Ogród naturalny skupia się na zachowaniu lokalnej flory i fauny w ich naturalnym środowisku, co także różni się od celów ogrodu botanicznego, który prowadzi badania i edukację w kontekście szerokiego zakresu gatunków roślin. Typowe błędy myślowe prowadzące do takich odpowiedzi mogą wynikać z nieznajomości specyfiki ogrodów oraz ich funkcji. Niezrozumienie różnic między tymi typami ogrodów może prowadzić do mylnych wniosków, dlatego istotne jest zaznajomienie się z ich celami, zakresami działalności i rolą w szerszym kontekście naukowym i ekologicznym.

Pytanie 24

Określ optymalny czas na sadzenie roślin liściastych sprzedawanych z odkrytym systemem korzeniowym?

A. Jesień, przed zakończeniem wzrostu

B. Jesień, po zakończeniu wzrostu

C. Wiosna, po rozpoczęciu wzrostu

D. Wiosna, w szczycie wzrostu

Sadzenie roślin liściastych wiosną, po rozpoczęciu wegetacji, raczej nie jest najlepszym pomysłem. W tym czasie rośliny są zajęte wzrostem, więc przesadzenie ich może być dla nich dużym stresem. Jak dla mnie, można tu napotkać naprawdę wiele problemów. Wiosenne sadzenie wiąże się z ryzykiem, bo rośliny nie zdążą do końca odbudować korzeni przed letnim upałem i dużym zapotrzebowaniem na wodę. To może prowadzić do ich wysychania i nawet obumierania. Ponadto, sadzenie w jesieni, przed zakończeniem wegetacji, też niesie ze sobą ryzyko, bo rośliny mogą nie mieć wystarczająco dużo czasu na aklimatyzację przed zimą, co grozi uszkodzeniami od mrozu. W ogrodnictwie zawsze warto zrozumieć, że każdy rodzaj rośliny wymaga czegoś innego w kwestii sadzenia i warunków glebowych. Jak się tego nie przestrzega, mogą być niepowodzenia w uprawie i straty finansowe, więc lepiej trzymać się sprawdzonych zasad.

Pytanie 25

Do jakich organizmów należy używać akarycydów?

A. wciornastków

B. mszyc

C. czerwców

D. przędziorków

Akarycydy to substancje chemiczne stosowane w ochronie roślin, zaprojektowane do zwalczania roztoczy, w tym przędziorków. Przędziorki, będące szkodnikami roślin, charakteryzują się małymi rozmiarami i są trudne do zauważenia gołym okiem. Akarycydy działają na układ nerwowy tych organizmów, doprowadzając do ich śmierci. Przykładem stosowania akarycydów może być aplikacja substancji czynnych, takich jak abamektyna czy klotianidyna, które są zalecane w przypadku dużych infestacji przędziorków. Zgodnie z zaleceniami dobrych praktyk ochrony roślin, akarycydy powinny być stosowane w odpowiednich dawkach, zgodnie z etykietą produktu, w celu minimalizacji wpływu na środowisko oraz organizmy pożyteczne, takie jak drapieżne roztocza. Ważne jest, aby stosować akarycydy w cyklu rotacyjnym z innymi środkami ochrony roślin, aby zapobiec rozwinięciu się odporności u szkodników.

Pytanie 26

Kiedy powinno się przycinać krzewy forsycji pośredniej (Forsythia x intermedia), aby uzyskać jak najwięcej kwiatów?

A. Po zakończeniu kwitnienia

B. Przed rozpoczęciem sezonu wegetacyjnego

C. W trakcie kwitnienia

D. Po opadnięciu liści

Przycinanie krzewów forsycji pośredniej po kwitnieniu jest kluczowe dla zapewnienia ich zdrowego wzrostu i obfitego kwitnienia w przyszłym roku. Forsycje kwitną na pędach jednorocznych, co oznacza, że kwiaty pojawiają się na nowych przyrostach, które rozwijają się wiosną. Przycinając krzewy po zakończeniu kwitnienia, umożliwiamy roślinom skoncentrowanie energii na wzroście nowych pędów, które będą odpowiedzialne za kwitnienie w nadchodzącym sezonie. Praktyka ta również pozwala na usunięcie uszkodzonych lub chorych gałęzi, co poprawia ogólną kondycję krzewu. Dla najlepszych rezultatów zaleca się stosowanie narzędzi o ostrych krawędziach, aby uniknąć uszkodzeń tkanki roślinnej. Utrzymanie zdrowej struktury krzewu poprzez przycinanie przyczynia się do lepszego przepływu powietrza i dostępu światła, co jest istotne dla zapobiegania chorobom. Zgodnie z zaleceniami arborystów, najbardziej optymalny czas na przycinanie forsycji pośredniej to okres bezpośrednio po opadnięciu ostatnich kwiatów, co zazwyczaj ma miejsce w maju.

Pytanie 27

Jakiego typu tereny zielone obejmują pracownicze ogrody działkowe?

A. Botaniczne

B. Specjalnego przeznaczenia

C. Dydaktyczne

D. Naukowo-badawcze

Pracownicze ogrody działkowe są klasyfikowane jako tereny zieleni specjalnego przeznaczenia, ponieważ ich celem jest przede wszystkim zaspokajanie potrzeb rekreacyjnych i społecznych pracowników oraz ich rodzin. W kontekście urbanistyki i planowania przestrzennego, tereny te pełnią istotną rolę w integracji społecznej i promowaniu zdrowego stylu życia. Stanowią one przestrzeń, w której pracownicy mogą uprawiać rośliny, odpoczywać oraz spędzać wolny czas na świeżym powietrzu. Praktyczne zastosowanie ogrodów działkowych można zauważyć w miastach, gdzie stanowią one cenną przestrzeń zieloną, poprawiającą jakość życia mieszkańców oraz wpływającą na zmniejszenie miejskiego efektu wyspy ciepła. Dodatkowo, ogrody działkowe wspierają bioróżnorodność oraz stanowią miejsce do eksperymentowania z różnymi metodami uprawy roślin. Warto również zwrócić uwagę na rozwój lokalnych inicjatyw i organizacji wspierających uprawy w ogrodach działkowych, co sprzyja edukacji ekologicznej oraz społecznej odpowiedzialności. Takie podejście jest zgodne z zaleceniami wielu instytucji zajmujących się ochroną środowiska i zrównoważonym rozwojem.

Pytanie 28

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 29

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 30

Wapnowania nie powinno się przeprowadzać tuż po zastosowaniu nawozu?

A. kompostem

B. biohumusem

C. obornikiem

D. torfem

Wapnowanie gleby jest kluczowym procesem, który ma na celu poprawę jej jakości poprzez dostarczenie wapnia i magnezu oraz regulację pH. Jednak przeprowadzanie wapnowania po nawożeniu innymi substancjami organicznymi, jak kompost, torf czy biohumus, często prowadzi do niekorzystnych efektów. Na przykład, biohumus to produkt degradacji materii organicznej, który jest bogaty w składniki odżywcze, ale wprowadzenie wapna po jego aplikacji może zmieniać dostępność tych składników, prowadząc do ich utraty w glebie. Podobnie, torf, który charakteryzuje się kwaśnym pH, w połączeniu z wapnem może znacząco zniekształcać właściwości gleby. Zastosowanie obornika przed wapnowaniem jest zgodne z koncepcją zrównoważonego rozwoju i dbałości o ekosystem glebowy. Zrozumienie interakcji między różnymi nawozami organicznymi a wapnem jest kluczowe dla uzyskania optymalnych warunków wzrostu roślin. Praktycznym błędem jest przyjęcie, że każda kombinacja nawozów przyniesie korzyści, co może prowadzić do nieefektywnego nawożenia i strat w plonach. Dlatego ważne jest, aby rolnicy i ogrodnicy stosowali się do standardów agronomicznych, które zalecają analizę gleby przed podjęciem decyzji o wapnowaniu i nawożeniu, co pozwoli na lepsze zarządzanie zasobami i osiąganie wyższych plonów.

Pytanie 31

Jakie rodzaje krzewów ozdobnych są zalecane do uprawy w gruncie w szkółkarstwie, gdy gleby mają charakter kwaśny?

A. Jaśminowiec wonny (Philadelphus coronarius), dereń biały (Cornus alba)

B. Żarnowiec miotlasty (Cytisus scoparius), różanecznik 'Roseum Elegans' (Rhododendron 'Roseum Elegans')

C. Budleja Dawida (Budlleja davidii), ognik szkarłatny (Pyracantha coccinea)

D. Perukowiec podolski (Cotinus coggygria), rokitnik pospolity (Hippophae rhamnoides)

Niektóre rośliny, które wymieniłeś w błędnych odpowiedziach, jak Budleja Dawida i ognik szkarłatny, wolą gleby z neutralnym lub lekko zasadowym odczynem. Dlatego ich uprawa w kwaśnych warunkach może je osłabić. Budleja jest znana z odporności na różne warunki, ale kwaśne pH to nie to, co lubi. Ognik szkarłatny, mimo że ładny, też wymaga lepszych warunków, żeby zdrowo rosnąć. Jaśminowiec wonny i dereń biały preferują umiarkowanie zasadowe gleby, więc też niezbyt pasują do kwaśnych. Często się myśli, że wszystkie krzewy ozdobne mogą rosnąć w każdych warunkach, ale to nieprawda. Ważne jest, żeby zrozumieć, jakie są wymagania glebowe różnych roślin, żeby uniknąć problemów z ich wzrostem i wyglądem.

Pytanie 32

Roślina, której liście mają drobne plamki, a na spodniej stronie oraz w okolicach ogonków liściowych obecna jest delikatna pajęczyna, została zaatakowana przez?

A. mszyce

B. miniarki

C. nicienie

D. przędziorki

Przędziorki to rodzaj roztoczy, które są powszechnymi szkodnikami roślin ozdobnych i uprawnych. Charakteryzują się tym, że ich obecność objawia się drobnymi, żółtymi plamkami na liściach, co jest wynikiem wysysania soków roślinnych. Dodatkowo, na spodniej stronie liści oraz w okolicach ogonków liściowych można zaobserwować delikatną pajęczynę, którą przędziorki wytwarzają jako formę ochrony oraz do osłaniania swoich jaj. W przypadku silnych infestacji, roślina może stracić liście i zasychać. Aby skutecznie zwalczać przędziorki, stosuje się różnorodne metody, w tym biologiczne środki ochrony roślin, takie jak wprowadzenie naturalnych wrogów przędziorków, jak biedronki. Użycie środków chemicznych powinno być ostatnią opcją, z zachowaniem wszelkich norm bezpieczeństwa i z uwzględnieniem specyfiki danego ekosystemu. Regularne monitorowanie roślin i ich stanu zdrowia jest kluczowe, aby w porę zareagować na pojawienie się tych szkodników oraz zapobiegać ich rozprzestrzenieniu.

Pytanie 33

Jakie instrumenty powinno się zastosować do zmierzenia różnicy wysokości pomiędzy wejściem do parku a bramą wyjazdową oddaloną o 100 m?

A. Niwelator, łata.

B. Poziomica, taśma.

C. Węgielnica, poziomnica.

D. Węgielnica, teodolit.

Wykorzystanie poziomnicy oraz taśmy, węgielnicy i teodolitu, czy węgielnicy i poziomnicy do pomiaru różnicy wysokości nie jest optymalnym rozwiązaniem. Poziomnica, choć przydatna w pomiarach horyzontalnych, nie dostarcza informacji o różnicy wysokości, gdyż jej zastosowanie ogranicza się do sprawdzania poziomu powierzchni. Taśma może być użyta do pomiaru odległości, ale nie jest odpowiednia do określenia różnic wysokości w terenie. Węgielnica, podobnie jak poziomnica, jest narzędziem do pomiarów kątów, a nie różnic wysokości. Teodolit, choć wykorzystuje się go do pomiarów kątowych w geodezji, również nie jest narzędziem dedykowanym do bezpośredniego pomiaru różnic wysokości, co sprawia, że jego zastosowanie w tym kontekście byłoby nieefektywne. Należy pamiętać, że pomiary różnicy wysokości wymagają precyzyjnych i odpowiednich narzędzi, których celem jest eliminacja błędów pomiarowych oraz uzyskanie jak najwyższej dokładności. Typowym błędem jest sądzenie, że narzędzia przeznaczone do pomiarów kątowych mogą zastąpić te specyficznie zaprojektowane do pomiaru wysokości. Aby uzyskać wiarygodne wyniki, kluczowe jest stosowanie odpowiednich metod oraz narzędzi, które byłyby zgodne z międzynarodowymi standardami w geodezji.

Pytanie 34

Obwód pnia drzewa powinien być mierzony na wysokości

A. 130 cm

B. 120 cm

C. 140 cm

D. 110 cm

Pomiar pierśnicy pnia drzewa na wysokości 130 cm jest zgodny z ogólnie przyjętymi standardami w arborystyce i leśnictwie. Pierśnica, czyli obwód pnia zmierzony na wysokości 130 cm nad powierzchnią ziemi, jest istotnym wskaźnikiem zdrowia oraz wzrostu drzewa. Zgodnie z normami, ta wysokość została wybrana ze względu na to, iż jest to miejsce, w którym pień jest najbardziej typowy dla danego gatunku i nie ma wpływu na rozgałęzienia korony. Pomiar w tej lokalizacji pozwala specjalistom na dokładne określenie biomasy, wzrostu oraz kondycji drzewa, co jest kluczowe w zarządzaniu zasobami leśnymi. Przykładem zastosowania tej wiedzy jest ocena wartości drewna w leśnictwie, gdzie dokładne pomiary większości pni przyczyniają się do optymalizacji pozyskania surowca. Ponadto, wyniki te są wykorzystywane w badaniach ekologicznych i przy ocenie wpływu na lokalne siedliska. Zrozumienie tego standardu jest fundamentalne dla każdego, kto pracuje w dziedzinie leśnictwa lub arborystyki.

Pytanie 35

To pytanie jest dostępne tylko dla uczniów i nauczycieli. Zaloguj się lub utwórz konto aby zobaczyć pełną treść pytania.

Odpowiedzi dostępne po zalogowaniu.

Wyjaśnienie dostępne po zalogowaniu.

Pytanie 36

Szkodniki, które mają aparat gębowy typu kłująco - ssącego, a ich masowe żerowanie na młodych pędach wierzchołkowych roślin ozdobnych prowadzi do zwijania i deformacji pędów, to

A. mszyce

B. chrząszcze

C. nicienie

D. gąsienice motyli

Nicienie to mikroskopijne robaki, które najczęściej atakują korzenie roślin i mogą powodować ich gnicie, jednak ich aparat gębowy nie jest przystosowany do kłucia i ssania soków z pędów. W przypadku nicieni nie obserwujemy objawów zwijania pędów, a ich działanie skupia się głównie na systemie korzeniowym roślin. Chrząszcze, z drugiej strony, to owady o twardych pokrywach, które mogą żerować na liściach, ale ich sposób odżywiania się różni się od mszyc. Zwykle chrząszcze powodują uszkodzenia liści poprzez gryzienie, a nie kłucie i ssanie, co nie prowadzi do typowych dla mszyc deformacji pędów. Gąsienice motyli również nie są odpowiednie w tym kontekście, ponieważ ich sposób żywienia polega na gryzieniu tkanki roślinnej, co nie wywołuje zniekształceń pędów. W związku z tym, odpowiedzi na to pytanie powinny jasno wskazywać na mszyce jako jedynych szkodników, których charakterystyka odpowiada opisanym objawom. Błędem myślowym w tym przypadku jest mylenie różnych grup szkodników oraz ich specyficznych sposobów żerowania, co prowadzi do niepoprawnych wniosków dotyczących ich wpływu na rośliny.

Pytanie 37

Zamieszczone oznaczenie graficzne stosuje się w projektach terenów zieleni do oznaczenia

A. trawnika z darni.

B. żywopłotu iglastego.

C. żywopłotu liściastego.

D. trawnika z siewu.

Odpowiedź wskazująca na żywopłot iglasty jest poprawna, ponieważ oznaczenie graficzne, o którym mowa, jest powszechnie używane w projektowaniu terenów zieleni do identyfikacji tego typu roślinności. Żywopłoty iglaste, takie jak tuje, jałowce czy cisy, są w Polsce popularnym wyborem ze względu na swoje właściwości estetyczne oraz funkcjonalne. Używają ich nie tylko w ogrodach prywatnych, ale również w przestrzeni publicznej, gdzie często pełnią rolę naturalnych barier akustycznych oraz osłonowych. Oznaczenie graficzne dla żywopłotów iglastych zwykle ukazuje sylwetkę rośliny w formie regularnych kształtów, co podkreśla ich cięcia i formowanie. Zastosowanie odpowiednich oznaczeń w projektach jest kluczowe dla zrozumienia planowanych zagadnień i uzyskania efektywności w aranżacji terenu. Warto także zapoznać się z aktualnymi standardami w projektowaniu zieleni, które podkreślają znaczenie harmonii wizualnej oraz funkcjonalności przestrzeni przy użyciu odpowiednich gatunków roślin.

Pytanie 38

Jakie gatunki są typowe dla lasów łęgowych?

A. olsza czarna (Alnus glutinosa) i topola biała (Populus alba)

B. grab pospolity (Carpinus betulus) oraz lipa drobnolistna (Tilia cordata)

C. buk zwyczajny (Fagus sylvatica) oraz jodła pospolita (Abies alba)

D. jodła pospolita (Abies alba) oraz świerk pospolity (Picea abies)

Odpowiedź wskazująca na olszę czarną (Alnus glutinosa) i topolę białą (Populus alba) jako gatunki charakterystyczne dla lasów łęgowych jest prawidłowa, ponieważ oba te drzewa są typowymi przedstawicielami ekosystemów leśnych związanych z terenami wilgotnymi. Olsza czarna jest gatunkiem, który preferuje gleby o dużej wilgotności i często występuje w strefach zalewowych rzek, gdzie odgrywa kluczową rolę w stabilizacji gleby i ochronie przed erozją. Ponadto, jej korzenie mają zdolność do wiązania azotu, co korzystnie wpływa na jakość gleby i rozwój innych roślin. Topola biała, z kolei, rośnie w podobnych warunkach i jest znana z szybkiego wzrostu oraz dużej odporności na zalewanie. Współpraca tych gatunków w ekosystemie leśnym przyczynia się do zwiększenia bioróżnorodności, poprzez tworzenie siedlisk dla wielu organizmów. W kontekście zarządzania terenami użytków zielonych, znajomość charakterystycznych gatunków drzew jest kluczowa dla planowania działań ochronnych oraz rekultywacyjnych w obszarach narażonych na degradację.

Pytanie 39

Aby uzyskać zwarty system korzeniowy roślin w szkółkach, konieczne jest przeprowadzenie zabiegu

A. podkrzesywania

B. pikowania

C. szkółkowania

D. szczepienia

Pikowanie, szczepienie i podkrzesywanie to techniki, które nie są bezpośrednio związane z uzyskiwaniem zwartego systemu korzeniowego w szkółkach, choć każda z nich ma swoje specyficzne zastosowanie w uprawie roślin. Pikowanie to proces przesadzania młodych roślin z intensywnego wzrostu w małych pojemnikach do większych, co ma na celu ich dalszy rozwój. Jednakże, nie jest to zabieg, który bezpośrednio wpływa na zwartą strukturę korzeni, a raczej na adaptację roślin do nowych warunków. Szczepienie to technika rozmnażania roślin, która polega na łączeniu dwóch różnych roślin w celu uzyskania pożądanych cech, takich jak odporność na choroby czy lepsze plony. Chociaż jest to ważna metoda w produkcji niektórych gatunków, nie wpływa na rozwój systemu korzeniowego w kontekście szkółkowania. Podkrzesywanie to z kolei zabieg pielęgnacyjny, który polega na usuwaniu dolnych gałęzi roślin, co ma na celu poprawę jakości pnia i ułatwienie zbioru owoców, ale nie ma bezpośredniego wpływu na strukturę korzeniową. Typowe błędy myślowe prowadzące do wyboru tych odpowiedzi często wynikają z mylenia celów i rezultatów różnych technik hodowlanych. Kluczowe w szkółkarstwie jest zrozumienie, że każdy z tych zabiegów ma swoje miejsce i czas, a ich zastosowanie powinno być przemyślane i odpowiednio dopasowane do celu hodowlę, jakim jest uzyskanie silnych i zdrowych roślin z zwartym systemem korzeniowym.

Pytanie 40

Na podstawie danych zawartych w tabeli, oblicz wysokość opłaty za usunięcie świerka pospolitego o obwodzie 40 cm.

Stawki opłat za usunięcie drzew
Lp.	Rodzaje, gatunki i odmiany drzew	Stawki w zł za 1 cm obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości 130 cm
1	Topola, olsza, klon jesionolistny, wierzba, czeremcha amerykańska, grochodrzew	11,37
2	Kasztanowiec, morwa, jesion amerykański, czeremcha zwyczajna, świerk pospolity, sosna zwyczajna, daglezja, modrzew, brzoza brodawkowata, brzoza	30,91

A. 1 131,50 zł

B. 1 425,30 zł

C. 1 263,80 zł

D. 1 236,40 zł

Wiesz, poprawna odpowiedź to 1 236,40 zł. To wynika z tego, że stawka za usunięcie świerka pospolitego to 30,91 zł za każdy centymetr obwodu pnia. Jeśli pomnożysz tę stawkę przez obwód pnia, który wynosi 40 cm, to dostaniesz te 1236,40 zł. To wszystko jest zgodne z dobrymi praktykami, bo właściciele nieruchomości powinni robić takie obliczenia, zanim zdecydują się na usunięcie drzew. Na przykład, jeśli planujesz jakieś budowy, musisz uwzględnić koszty związane z wycięciem drzew. Znajomość stawek oraz procedur w takich sytuacjach jest naprawdę ważna, bo pomaga odpowiedzialnie zarządzać przestrzenią i dbać o nasze lokalne ekosystemy.

Rozpocznij nowy egzamin

Powrót do strony głównej