Elementem dekoracyjnym anturium są
A. pochwy kwiatostanowe
B. wielobarwne baldachy
C. koszyczki kwiatowe
D. barwne wiechy
Elementem dekoracyjnym anturium są pochwy kwiatostanowe, czyli te duże, błyszczące, często czerwone, różowe, białe, zielonkawe albo bordowe części, które wiele osób potocznie bierze za kwiat. W rzeczywistości właściwe, drobne kwiaty anturium są osadzone na kolbie, czyli tym wystającym „paluszku” w środku. Pochwa kwiatostanowa pełni funkcję powabni i to ona daje największy efekt wizualny w bukietach, kompozycjach okolicznościowych i dekoracjach wnętrz. We florystyce ma to praktyczne znaczenie, bo przy ocenie jakości anturium zwraca się uwagę na stan pochwy: powinna być jędrna, bez plam, załamań, przesuszeń na brzegach i uszkodzeń mechanicznych. Moim zdaniem to jedna z tych roślin, które świetnie uczą, że „ozdobne” nie zawsze znaczy „płatki”. Anturium dobrze sprawdza się w kompozycjach nowoczesnych, formalno-linearnych i egzotycznych, bo jego pochwa ma wyrazisty kształt, gładką fakturę i mocny połysk. W dobrej praktyce florystycznej dobiera się kolor pochwy do charakteru dekoracji, a łodygę tnie czystym, ostrym narzędziem i wstawia do świeżej wody z odżywką, żeby zachować trwałość materiału roślinnego.
W anturium łatwo pomylić to, co naprawdę jest elementem dekoracyjnym, z nazwami kwiatostanów znanymi z innych grup roślin. Najbardziej widoczna część anturium nie jest koszyczkiem kwiatowym. Koszyczek to typ kwiatostanu charakterystyczny na przykład dla roślin z rodziny astrowatych, takich jak gerbera, słonecznik czy chryzantema. Tam wiele drobnych kwiatów tworzy razem strukturę przypominającą jeden duży kwiat. Anturium ma inną budowę: drobne kwiaty znajdują się na kolbie, a ozdobę stanowi pochwa kwiatostanowa. To ważne, bo florysta musi umieć poprawnie nazywać materiał, szczególnie przy zamówieniach, opisach asortymentu i rozmowie z klientem. Określenie „wielobarwne baldachy” też nie pasuje do anturium. Baldach występuje u roślin, których szypułki wyrastają mniej więcej z jednego miejsca i tworzą płaską lub lekko wypukłą powierzchnię, jak u wielu selerowatych albo u niektórych roślin ozdobnych. Anturium nie tworzy takiego układu. Podobnie „barwne wiechy” to skojarzenie z luźnym, rozgałęzionym kwiatostanem, jaki można spotkać np. u traw, lilaków czy tawułek. W przypadku anturium mylący bywa intensywny kolor i duży rozmiar pochwy, dlatego ktoś może uznać ją za cały barwny kwiatostan. Z mojego doświadczenia, najprostsza zasada jest taka: u anturium patrzymy na kolbę i pochwę. Kolba niesie drobne kwiaty, a pochwa robi efekt dekoracyjny. To rozróżnienie pomaga później przy doborze roślin do kompozycji, ocenie ich świeżości oraz przy prawidłowym stosowaniu terminologii botanicznej w pracy florysty.