Silnie ze sobą kontrastujące barwy i powierzchnie dobiera się do aranżacji wnętrza w stylu
Styl orientalny kojarzy się z mocnym efektem dekoracyjnym, intensywną kolorystyką i wyraźnym zestawianiem faktur, dlatego odpowiedź orientalnym jest właściwa. W takich aranżacjach często spotyka się kontrasty typu czerń z czerwienią, turkus ze złotem, fiolet z pomarańczem albo gładki lakier z matową ceramiką, błyszczący jedwab z szorstkim drewnem czy metalem. To nie jest przypadkowe mieszanie wszystkiego, tylko świadome budowanie napięcia wizualnego. W praktyce florystycznej i dekoratorskiej można to wykorzystać np. przy kompozycji z orchideami, anturium, liśćmi palmowymi, bambusem, ciemnym naczyniem i złotym detalem. Dobra praktyka branżowa polega na tym, żeby kontrast był kontrolowany: jeden motyw dominujący, kilka akcentów i spójna baza kolorystyczna. Moim zdaniem właśnie tu łatwo odróżnić styl orientalny od zwykłej przesady, bo mimo bogactwa ma on rytm, symetrię lub wyraźny punkt ciężkości. Przy projektowaniu wnętrza albo dekoracji trzeba też patrzeć na światło, wielkość pomieszczenia i charakter materiałów, bo połysk oraz nasycone barwy bardzo szybko przyciągają uwagę.
W tym pytaniu łatwo pomylić style, bo każdy z nich może wykorzystywać barwy i faktury, ale robi to w zupełnie innym celu. Styl naturalny opiera się głównie na spokojnych, organicznych zestawieniach: beżach, zieleniach, brązach, odcieniach piasku, lnu i drewna. Powierzchnie są raczej matowe, miękkie wizualnie, często surowe albo lekko nieregularne. Kontrast może się pojawić, na przykład jasne drewno przy ciemniejszej korze, ale nie jest silny i dekoracyjnie agresywny. Typowy błąd polega na tym, że ktoś uznaje każdy kontakt z naturą lub egzotyką za podobny klimat, a to jednak nie to samo.
Styl rustykalny także korzysta z materiałów naturalnych, ale bardziej w stronę wiejskości, prostoty i swojskości. Mamy tam drewno, wiklinę, len, ceramikę, suszone rośliny, zboża, czasem postarzenia i rękodzielniczy charakter. Kolory są ciepłe, przygaszone, niekiedy ziemiste. Silny kontrast barwny i połyskliwe powierzchnie mogłyby zaburzyć ten klimat, bo rustykalność ma być raczej przytulna, nie teatralna. Z mojego doświadczenia uczniowie czasem wybierają rustykalny, bo kojarzą go z mocną fakturą, np. chropowatym drewnem, ale sama faktura to jeszcze nie kontrast w sensie stylistycznym.
Styl romantyczny z kolei bazuje na delikatności, miękkich liniach, pastelach, koronkach, jasnych tkaninach i subtelnych detalach. Dominują róże, kremy, jasne fiolety, biel, lekkość kompozycji i dekoracyjność bez ostrego napięcia. Gdyby wprowadzić tam bardzo silne zestawienie czerwieni z czernią albo złota z turkusem, aranżacja przestałaby być romantyczna, a zaczęła iść w stronę bardziej orientalną, glamour albo eklektyczną. Właśnie dlatego poprawnym tropem jest styl orientalny, bo on świadomie lubi mocne kontrasty kolorów, połysk, bogactwo ornamentu i zestawianie różnych powierzchni w jednej, wyrazistej całości.
Styl rustykalny także korzysta z materiałów naturalnych, ale bardziej w stronę wiejskości, prostoty i swojskości. Mamy tam drewno, wiklinę, len, ceramikę, suszone rośliny, zboża, czasem postarzenia i rękodzielniczy charakter. Kolory są ciepłe, przygaszone, niekiedy ziemiste. Silny kontrast barwny i połyskliwe powierzchnie mogłyby zaburzyć ten klimat, bo rustykalność ma być raczej przytulna, nie teatralna. Z mojego doświadczenia uczniowie czasem wybierają rustykalny, bo kojarzą go z mocną fakturą, np. chropowatym drewnem, ale sama faktura to jeszcze nie kontrast w sensie stylistycznym.
Styl romantyczny z kolei bazuje na delikatności, miękkich liniach, pastelach, koronkach, jasnych tkaninach i subtelnych detalach. Dominują róże, kremy, jasne fiolety, biel, lekkość kompozycji i dekoracyjność bez ostrego napięcia. Gdyby wprowadzić tam bardzo silne zestawienie czerwieni z czernią albo złota z turkusem, aranżacja przestałaby być romantyczna, a zaczęła iść w stronę bardziej orientalną, glamour albo eklektyczną. Właśnie dlatego poprawnym tropem jest styl orientalny, bo on świadomie lubi mocne kontrasty kolorów, połysk, bogactwo ornamentu i zestawianie różnych powierzchni w jednej, wyrazistej całości.