Modulor według le Corbusiera definiuje
Modulor to system proporcji stworzony przez architekta Le Corbusiera, który ma na celu harmonizację relacji między ludzkim ciałem a architekturą. Opiera się na złotym podziale oraz na wymiarach ciała ludzkiego, co pozwala na tworzenie przestrzeni, które są zarówno funkcjonalne, jak i estetyczne. Modularne podejście Le Corbusiera wykracza poza czysto techniczne aspekty budownictwa i wprowadza elementy humanistyczne, co jest niezbędne w architekturze. Przykłady zastosowania Modulora można znaleźć w jego projektach, takich jak jednostka mieszkalna w Marsek, gdzie proporcje zgodne z Modulorem pomagają w organizacji przestrzeni mieszkalnych, tworząc odczucie harmonii. W praktyce zastosowanie Modulora w projektach architektonicznych prowadzi do lepszego dostosowania budynków do potrzeb ich użytkowników oraz do efektywniejszego wykorzystania dostępnej przestrzeni. Architekci wykorzystują te zasady, aby osiągnąć równowagę między formą a funkcją, co jest kluczowe w projektowaniu nowoczesnych obiektów architektonicznych.
Nasycenie barw, natężenie światła oraz temperatura barw to pojęcia z zakresu teorii koloru i oświetlenia, które nie mają bezpośredniego związku z koncepcją Modulora Le Corbusiera. Nasycenie barw odnosi się do intensywności koloru, co jest istotnym aspektem w sztuce i designie, ale nie ma wpływu na proporcje przestrzeni architektonicznych. Natężenie światła dotyczy ilości światła padającego na dany obiekt, co jest kluczowe w projektowaniu oświetlenia wnętrz, ale także nie koresponduje z ideą Modulora. Temperatura barw, mierząca 'ciepło' lub 'zimno' koloru światła, jest ważna przy tworzeniu atmosfery w przestrzeni, ale nie wpływa na proporcje architektoniczne. Te błędne koncepcje pokazują, że istnieje mylne przekonanie, iż elementy związane z kolorem i światłem mogą determinować kształt i organizację przestrzeni. W rzeczywistości, Modulor jest narzędziem do określania proporcji i układu przestrzennego, które bazuje na ludzkiej skali, a nie na aspektach wizualnych związanych z kolorami czy oświetleniem. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe w nauce o architekturze oraz w praktyce projektowej, aby uniknąć powierzchownych analiz, które nie uwzględniają fundamentalnych zasad projektowania przestrzeni.