Na tarasie w stylu śródziemnomorskim zasadzone zostały
Laurus nobilis, znany jako laurowy krzew, oraz Rosmarinus officinalis, czyli rozmaryn, to rośliny doskonale przystosowane do warunków panujących w regionach śródziemnomorskich. Charakteryzują się one wysoką odpornością na suszę, co jest kluczowe w kontekście zmieniających się warunków klimatycznych. Laurowy krzew, oprócz walorów ozdobnych, posiada również właściwości kulinarne i zdrowotne, często wykorzystywany jest w ziołolecznictwie oraz kuchni. Rozmaryn natomiast nie tylko wzbogaca potrawy aromatycznym smakiem, ale również ma zastosowanie w aromaterapii i kosmetykach. W projektowaniu ogrodów, szczególnie w stylu śródziemnomorskim, te rośliny dobierane są w celu stworzenia estetycznej kompozycji, która harmonizuje z naturalnym krajobrazem. Dobre praktyki w zakresie pielęgnacji tych roślin obejmują odpowiednie nawadnianie w okresie suszy oraz regularne przycinanie, co sprzyja ich zdrowemu wzrostowi i atrakcyjnemu wyglądowi.
Wybór roślin do tarasu śródziemnomorskiego powinien być dokładnie przemyślany, a nieodpowiednie zestawienie roślin może prowadzić do problemów z ich uprawą i estetyką. Codiaeum variegatum, znane również jako kroton, jest rośliną tropikalną, która wymaga wilgotnego klimatu i nie toleruje temperatur poniżej 15°C, co czyni ją trudną do uprawy w warunkach typowych dla regionów śródziemnomorskich. Yucca aloifolia, choć jest rośliną odporną na suszę, preferuje inne warunki glebowe niż te, w jakich rozwijają się laurowe krzewy i rozmaryn. Lavandula angustifolia, czyli lawenda, jest oczywiście rośliną charakterystyczną dla regionów śródziemnomorskich, jednak Opuntia microdasys, zwana opuncją, pomimo że jest sukulentem, nie jest idealnym towarzyszem dla lawendy w kontekście estetycznym i funkcjonalnym. Z kolei Olea europaea, czyli oliwka, jest rośliną kluczową dla krajobrazu śródziemnomorskiego, ale Viola odorata, fiołek, nie jest odpowiedni do tego typu tarasów z uwagi na swoje preferencje dotyczące wilgotności i cienia. Kluczowym błędem jest ignorowanie specyficznych wymagań środowiskowych roślin. Zrozumienie ich potrzeb w zakresie światła, wody i gleb jest fundamentalne w projektowaniu ogrodów, by uniknąć późniejszych problemów z ich wzrostem i zdrowiem.