Kompozycja asymetryczna, wykonana z dowolnej ilości materiału roślinnego. Wszystkie rośliny w kompozycji osadzone tak, jak rosną w naturalnym środowisku. Materiały dekoracyjne stosowane w znikomej ilości. Opis dotyczy kompozycji w stylu
A. wiązania form.
Źle. Wiązanie form łączy materiał w zwarte bryły, a nie odtwarza naturalnego wzrostu roślin.
B. wegetatywnym.
Dobrze. Rośliny osadzone jak w naturze, układ asymetryczny i minimum dekoracji to cechy stylu wegetatywnego.
C. dekoracyjnym.
Źle. Styl dekoracyjny jest bogaty w materiał i ozdoby, a opis mówi o znikomej ilości dekoracji.
D. formalno-linearnym.
Źle. Styl formalno-linearny eksponuje linie i formy roślin, a nie naturalny sposób ich wzrostu.
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - florysta (OGR.01).
Opis dotyczy kompozycji w stylu wegetatywnym. Najważniejsza cecha tego stylu to naśladowanie natury: rośliny osadza się tak, jak rosną w swoim naturalnym środowisku - z jednego miejsca wzrostu, pionowo lub w kierunku, w jakim wyrastają w przyrodzie, w grupach o różnej wysokości.
Układ jest asymetryczny, bo w naturze rośliny nie rosną symetrycznie, a materiałów dekoracyjnych (wstążek, ozdób sztucznych) używa się bardzo mało lub wcale. Podłoże można pokryć mchem, korą czy kamieniami, które również odtwarzają naturalne siedlisko. Reguła do zapamiętania: wegetatywny = „jak w naturze”, z zachowaniem naturalnego sposobu wzrostu i siedliska roślin. Rośliny z różnych środowisk, np. pustynnych i wodnych, nie powinny się mieszać w jednej kompozycji.
Układ jest asymetryczny, bo w naturze rośliny nie rosną symetrycznie, a materiałów dekoracyjnych (wstążek, ozdób sztucznych) używa się bardzo mało lub wcale. Podłoże można pokryć mchem, korą czy kamieniami, które również odtwarzają naturalne siedlisko. Reguła do zapamiętania: wegetatywny = „jak w naturze”, z zachowaniem naturalnego sposobu wzrostu i siedliska roślin. Rośliny z różnych środowisk, np. pustynnych i wodnych, nie powinny się mieszać w jednej kompozycji.
Wszystkie wymienione nazwy to style florystyczne, ale tylko jeden z nich ma za podstawę naśladowanie natury.
Styl formalno-linearny opiera się na wyrazistych liniach i kształtach materiału - rośliny ustawia się tak, by eksponować ich formę i linię, z dużą ilością wolnej przestrzeni, bez odtwarzania naturalnego wzrostu. Wiązanie form to technika i styl, w którym materiał roślinny łączy się w zwarte bryły i formy geometryczne. Styl dekoracyjny charakteryzuje się bogactwem materiału i dużą liczbą elementów ozdobnych, często w układzie symetrycznym, a więc stoi w sprzeczności z opisem mówiącym o znikomej ilości dekoracji.
Asymetria, rośliny osadzone tak, jak rosną w naturalnym środowisku, i minimum ozdób wskazują jednoznacznie na styl wegetatywny.
Pomocna wskazówka przy takich opisach: słowa „jak w naturze”, „naturalne środowisko” i „naturalny wzrost” prowadzą do stylu wegetatywnego, „linia” i „forma” - do formalno-linearnego, a „bogactwo materiału” i „ozdoby” - do dekoracyjnego.
Styl formalno-linearny opiera się na wyrazistych liniach i kształtach materiału - rośliny ustawia się tak, by eksponować ich formę i linię, z dużą ilością wolnej przestrzeni, bez odtwarzania naturalnego wzrostu. Wiązanie form to technika i styl, w którym materiał roślinny łączy się w zwarte bryły i formy geometryczne. Styl dekoracyjny charakteryzuje się bogactwem materiału i dużą liczbą elementów ozdobnych, często w układzie symetrycznym, a więc stoi w sprzeczności z opisem mówiącym o znikomej ilości dekoracji.
Asymetria, rośliny osadzone tak, jak rosną w naturalnym środowisku, i minimum ozdób wskazują jednoznacznie na styl wegetatywny.
Pomocna wskazówka przy takich opisach: słowa „jak w naturze”, „naturalne środowisko” i „naturalny wzrost” prowadzą do stylu wegetatywnego, „linia” i „forma” - do formalno-linearnego, a „bogactwo materiału” i „ozdoby” - do dekoracyjnego.