Substancją chemiczną stosowaną do konserwacji skór przez solenie i solankowanie jest
Źle. Siarczan wapnia to gips i nie konserwuje skór.
Źle. Siarczan sodu nie jest podstawową solą do konserwacji skór przez solenie.
Źle. Chlorek wapnia służy do osuszania, a nie do konserwowania skór.
Dobrze. Chlorek sodu, czyli sól kuchenna, odwadnia skórę i hamuje rozwój bakterii gnilnych.
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik garbarz (MOD.01).
Do konserwacji skór przez solenie i solankowanie stosuje się chlorek sodu, czyli zwykłą sól kuchenną. Sól odwadnia skórę i hamuje rozwój bakterii, które w świeżej skórze powodowałyby gnicie. Przy soleniu skórę posypuje się solą od strony mizdry, a przy solankowaniu zanurza się ją w stężonym roztworze soli, czyli solance.
Do zapamiętania: konserwacja ma utrzymać surowiec w stanie umożliwiającym późniejsze garbowanie. Najczęściej stosowane metody to solenie, solankowanie i suszenie. Skórę konserwuje się możliwie szybko po zdjęciu z tuszy, bo zwłoka sprzyja psuciu się surowca.
Przed garbowaniem sól usuwa się w procesie moczenia, w którym skóra odzyskuje wodę i przywraca jej się stan zbliżony do surowej.
Wszystkie odpowiedzi to sole nieorganiczne o podobnie brzmiących nazwach, przez co łatwo je pomylić, ale tylko jedna jest stosowana do solenia skór. Siarczan sodu to inny związek sodu i nie jest podstawową solą konserwującą skóry - określenie „solenie” odnosi się w garbarstwie do soli kuchennej.
Chlorek wapnia silnie pochłania wilgoć i stosuje się go na przykład jako środek osuszający, ale nie do konserwowania skór, bo mógłby niekorzystnie wpłynąć na surowiec i przebieg dalszych procesów. Siarczan wapnia to gips - nie ma właściwości konserwujących potrzebnych przy soleniu i nie stosuje się go do tego celu.
Solenie i solankowanie wykonuje się chlorkiem sodu, czyli solą kuchenną. Pomaga zapamiętanie, że solanka to po prostu stężony roztwór soli kuchennej w wodzie, a konserwacja tą metodą polega na odwodnieniu skóry i zahamowaniu rozwoju bakterii.