Brakujący element skali szkoleniowej oznaczony „...” to

A. równowaga.
B. impuls.
C. przepuszczalność.
D. rytm.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz R.27-X-19.06).
Brakującym elementem skali szkoleniowej jest impuls, czyli aktywna energia ruchu do przodu, wynikająca przede wszystkim z pracy zadu konia. W klasycznej skali szkoleniowej kolejność wygląda tak: takt, rozluźnienie, kontakt, impuls, prostowanie, zebranie. To nie jest przypadkowa układanka, bo każdy następny etap opiera się na poprzednim. Koń najpierw musi iść w regularnym rytmie, potem powinien być rozluźniony, następnie przyjąć stabilny kontakt z ręką jeźdźca, a dopiero wtedy można sensownie budować impuls. Moim zdaniem to jeden z częściej źle rozumianych elementów, bo impuls nie oznacza po prostu szybszego tempa. Koń z impulsem porusza się energicznie, sprężyście i chętnie idzie od łydki do ręki, ale nie pędzi i nie traci równowagi. W praktyce widać to np. w przejściach kłus–galop, w wydłużeniu wykroku, pracy na drągach czy podczas jazdy po łukach, gdy zad bardziej podchodzi pod kłodę. Zgodnie z dobrą praktyką ujeżdżeniową, także tą przyjmowaną w szkoleniu sportowym i egzaminacyjnym, impuls jest warunkiem dalszego prostowania i zebrania. Bez niego koń może wyglądać na spokojnego, ale będzie trochę płaski, bez nośności i bez prawdziwej gotowości do pracy.
W tej skali łatwo pomylić kilka pojęć, bo wszystkie są ważne w treningu konia, ale nie wszystkie są osobnym szczeblem w klasycznej piramidzie szkoleniowej w tym miejscu. Rytm, w polskiej terminologii często określany jako takt, znajduje się już u podstawy skali. Oznacza regularność kroków w danym chodzie, czyli np. czysty czterotakt w stępie, dwutakt w kłusie i trójtakt w galopie. Jeżeli ktoś wskazuje rytm jako brakujący element, to zwykle miesza fundament całego szkolenia z późniejszym etapem rozwijania energii. Takt musi być wcześniej, bo bez regularnego ruchu nie da się ocenić ani kontaktu, ani impulsu. Równowaga również jest bardzo ważna, szczególnie przy pracy na łukach, w przejściach i przy przygotowaniu do zebrania, ale w typowej sześciostopniowej skali nie występuje jako ten brakujący szczebel między kontaktem a prostowaniem. Równowaga rozwija się po drodze, trochę na każdym etapie, a nie zastępuje impulsu. Przepuszczalność to jeszcze inna sprawa. Oznacza gotowość konia do przyjmowania pomocy jeźdźca, elastyczność grzbietu, posłuszeństwo i swobodny przepływ energii od zadu przez grzbiet do ręki. W wielu szkołach jeździeckich traktuje się ją bardziej jako efekt dobrze prowadzonego szkolenia niż jako klasyczny element piramidy w tym miejscu. Typowy błąd myślowy polega na tym, że patrzy się na pojedynczą cechę dobrze wyszkolonego konia, na przykład równowagę albo przepuszczalność, i próbuje się ją wstawić do schematu. Tymczasem brakujący szczebel po kontakcie to impuls, czyli kontrolowana, sprężysta energia ruchu do przodu.