Kanat w terminologii wyścigowej oznacza
Kanat to w terminologii wyścigowej wewnętrzny płot toru wyścigowego, czyli bariera wyznaczająca najkrótszą linię biegu po wewnętrznej stronie zakrętu i prostej. W praktyce mówi się czasem, że koń idzie przy kanacie albo że dżokej trzyma miejsce przy kanacie. To ważne, bo pozycja przy wewnętrznej stronie toru może dawać krótszą drogę do pokonania, ale jednocześnie wymaga dobrej kontroli tempa i miejsca w stawce. Z mojego doświadczenia przy oglądaniu gonitw właśnie takie detale często decydują, czy koń ma czysty przejazd, czy zostaje zamknięty za innymi końmi. W dobrych praktykach wyścigowych kanat musi być stabilny, dobrze widoczny i bezpieczny, żeby nie stwarzał ryzyka dla koni oraz jeźdźców. To nie jest element rzędu końskiego ani ubioru, tylko część infrastruktury toru. Znajomość takich pojęć pomaga lepiej rozumieć komentarze z gonitw, przepisy oraz taktykę jazdy dżokeja.
W tym pytaniu łatwo pomylić termin wyścigowy z elementami sprzętu lub ubioru, bo wszystkie podane określenia brzmią dość „stajennie”. Kanat jednak nie oznacza krótkiego palcata. Palcat, bat lub bacik to pomoc jeździecka, używana w treningu i czasem w sporcie zgodnie z regulaminem, ale ma zupełnie inną funkcję niż element toru. W wyścigach zasady użycia bata są mocno ograniczone, bo chodzi o dobrostan konia i bezpieczeństwo, więc nie mieszałbym tego z nazewnictwem infrastruktury torowej. Kurtka dżokeja w barwach właściciela stajni też nie jest kanatem. Taki ubiór to barwy wyścigowe, bardzo ważne dla identyfikacji konia i właściciela podczas gonitwy, ale nie opisuje żadnej części toru. Cienki czaprak z numerem startowym to z kolei wyposażenie informacyjne zakładane pod siodło wyścigowe lub na konia, żeby komisja, publiczność i obsługa mogły go łatwo rozpoznać. Typowy błąd myślowy polega tu na tym, że uczeń kojarzy wyścigi głównie z dżokejem, numerem i sprzętem, a zapomina o słownictwie dotyczącym samego toru. Właściwe znaczenie słowa kanat to wewnętrzny płot toru wyścigowego. To pojęcie przydaje się szczególnie przy opisie taktyki gonitwy, na przykład gdy koń biegnie blisko wewnętrznej bariery i oszczędza dystans na zakręcie.