Przejdź do głównej treści

Kwalifikacja: ROL.01 - Jeździectwo i trening koni

Zawód: Jeździec

Kategorie: Sprzęt jeździecki i rząd koński Konkurencje jeździeckie i zawody

Które siodło przedstawiono na rysunku?

Ilustracja do pytania z kwalifikacji ROL.01
A. Wszechstronne.
B. Ujeżdżeniowe.
C. Skokowe.
D. Wyścigowe.

Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz R.27-X-19.06).

Na rysunku widać siodło wyścigowe, czyli bardzo lekkie siodło przeznaczone do jazdy w krótkich strzemionach i w mocno odciążającym dosiadzie, typowym dla galopu wyścigowego. Najbardziej rzuca się w oczy płaskie, prawie proste siedzisko, mała ilość materiału i dość krótka, wysunięta do przodu tybinka. Takie siodło nie ma głębokiego siedziska ani dużych poduszek, bo jego zadaniem nie jest komfortowa, długa jazda rekreacyjna, tylko umożliwienie jeźdźcowi utrzymania równowagi nad środkiem ciężkości konia przy dużej prędkości. W praktyce liczy się tu niska masa, bliski kontakt z koniem i swoboda ruchu łopatki. Moim zdaniem to jeden z łatwiejszych typów siodeł do rozpoznania, bo wygląda trochę jak minimalistyczna wersja siodła sportowego. W dobrej praktyce stajennej nawet takie lekkie siodło musi być prawidłowo dopasowane: nie może uciskać kłębu, ograniczać grzbietu ani przesuwać się przy zapinaniu popręgu. Siodła wyścigowe stosuje się głównie w treningu i startach koni pełnej krwi angielskiej oraz innych koni użytkowanych w wyścigach.
To siodło nie jest typowym siodłem wszechstronnym, ujeżdżeniowym ani skokowym, chociaż na pierwszy rzut oka można się pomylić, bo każde z nich ma tybinki, siedzisko i elementy mocowania popręgu. Siodło wszechstronne jest bardziej uniwersalne: ma głębsze siedzisko niż wyścigowe, większe poduszki i tybinki ustawione tak, żeby dało się jechać zarówno po płaskim, jak i przez niewielkie przeszkody. Tutaj konstrukcja jest zbyt lekka i zbyt płaska jak na sprzęt rekreacyjno-szkoleniowy. Siodło ujeżdżeniowe wygląda zupełnie inaczej, bo ma długie, prawie pionowe tybinki, głębokie siedzisko i pomaga jeźdźcowi utrzymać długą nogę oraz stabilny, wyprostowany dosiad. Na pokazanym rysunku nie ma tych cech, a układ siedziska wręcz zachęca do krótkich strzemion i pochylenia tułowia. Siodło skokowe faktycznie ma tybinki bardziej wysunięte do przodu, więc tu czasem pojawia się błędne skojarzenie. Jednak skokowe jest masywniejsze, ma wyraźniejsze klocki kolanowe i głębsze oparcie dla jeźdźca podczas najazdu, odbicia i lądowania. Przedstawiony model jest minimalistyczny, płaski i nastawiony na małą wagę, co jest charakterystyczne dla siodła wyścigowego. Z mojego doświadczenia najczęstszy błąd polega na patrzeniu tylko na kształt tybinki, a nie na całe przeznaczenie siodła: długość siedziska, głębokość, masę, wielkość poduszek oraz pozycję jeźdźca, jaką dany sprzęt wymusza.

Wymagane logowanie

Ocenianie trudności pytań jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się, aby skorzystać z pełni możliwości platformy.

Twoja ocena pomoże innym uczniom w przygotowaniu do egzaminu, a Tobie pozwoli na dostęp do spersonalizowanych statystyk.

Zgłoś błąd w pytaniu

Rozwiń sekcję i zmień pole, którego dotyczy błąd. Wysłane zostaną tylko zmienione sekcje.

Błędna kwalifikacja
Błąd w treści pytania
Błąd w treści odpowiedzi
Błąd w obrazie
Dane kontaktowe (opcjonalnie)
Podaj email, jeśli chcesz otrzymać informację o rozpatrzeniu zgłoszenia.

Potwierdzenie

Informacja