Najlepszym sposobem lonżowania konia jest lonżowanie za pomocą lonży przypiętej do
Najlepszym rozwiązaniem przy lonżowaniu jest przypięcie lonży do kawecanu, czyli specjalnego nachrapnika do pracy z ziemi. Kawecan działa głównie na grzbiet nosa i pozwala prowadzącemu dość precyzyjnie ustawiać głowę oraz szyję konia, bez ciągłego szarpania za pysk. To jest bardzo ważne szczególnie u młodych koni, koni wrażliwych w pysku albo takich, które dopiero uczą się równowagi na kole. Moim zdaniem to jeden z tych elementów sprzętu, który naprawdę robi różnicę, bo koń może spokojniej szukać kontaktu i rozluźnienia. W dobrej praktyce lonżowania kawecan powinien być dobrze dopasowany: nie może zsuwać się na chrapy, uciskać kości nosowej ani latać luźno po głowie. Lonża przypięta do środkowego pierścienia kawecanu daje równy, czytelny sygnał, a nie przekrzywia wędzidła w pysku. Dzięki temu łatwiej pracować nad rytmem, przejściami, reakcją na głos i prawidłowym wygięciem na kole. Przy pracy z wodzami pomocniczymi też jest to bezpieczniejsze, bo oddzielamy działanie lonży od działania kiełzna. Tak się zwykle zaleca w szkoleniu podstawowym i w spokojnej, technicznej pracy z koniem.
Przypinanie lonży bezpośrednio do pierścieni wędzidła wydaje się czasem prostsze, bo koń ma już ogłowie i „jest za co złapać”. W praktyce jednak nie jest to najlepszy sposób, zwłaszcza jeśli mówimy o poprawnym szkoleniu i ochronie pyska konia. Wędzidło leży na języku, dziąsłach bezzębnej krawędzi żuchwy i działa też na kąciki pyska, więc każda nierówna praca ręką na lonży może być dla konia nieprzyjemna. Przy przypięciu do wewnętrznego pierścienia łatwo o ciągnięcie głowy do środka koła. Koń może wtedy uciekać łopatką na zewnątrz, krzywić szyję i tracić równowagę, a prowadzący ma wrażenie, że „ładnie się zgina”, chociaż ciało wcale nie pracuje prawidłowo. Z kolei zaczepienie do zewnętrznego pierścienia albo prowadzenie lonży przez potylicę może powodować przekręcanie wędzidła, ucisk na potylicę i dodatkowy efekt dźwigni. To bywa za mocne i mało czytelne dla konia. Typowy błąd myślowy polega na tym, że człowiek skupia się tylko na kontroli kierunku, a nie na jakości sygnału. Lonżowanie nie powinno być „trzymaniem konia na sznurku”, tylko spokojną pracą nad rytmem, rozluźnieniem, równowagą i posłuszeństwem na głos. Dlatego w standardach dobrej praktyki za najbezpieczniejszy i najbardziej szkoleniowy wybór uznaje się kawecan. Wędzidło można stosować w bardziej zaawansowanej pracy, ale ostrożnie i zwykle nie jako główny punkt zaczepienia lonży.