Narzędzie przedstawione na zdjęciu służy do
Narzędzie ze zdjęcia to czułki kopytowe, nazywane też kleszczami do badania kopyta. Służą do wywoływania kontrolowanego, punktowego ucisku na podeszwę, ścianę kopyta, strzałkę i okolice piętek, żeby sprawdzić, czy koń reaguje bólem. Takie badanie pomaga znaleźć miejsce podejrzane przy kulawiźnie, np. ropień podeszwy, stłuczenie, nagniot, bolesność strzałki, problem w linii białej albo objawy związane z ochwatem. W praktyce najpierw kopyto powinno być dobrze oczyszczone kopystką, koń ustawiony bezpiecznie, a ucisk robi się stopniowo i porównawczo, najlepiej z drugim kopytem. Moim zdaniem to jedno z tych narzędzi, które wygląda prosto, ale wymaga wyczucia. Zbyt mocne ściśnięcie może dać fałszywą reakcję albo niepotrzebnie zestresować konia. W dobrych praktykach kowalskich i weterynaryjnych czułki kopytowe są elementem badania, ale nie zastępują całej diagnostyki kulawizny: obserwacji ruchu, badania palpacyjnego, prób zginania, a czasem zdjęć RTG czy znieczuleń diagnostycznych.
Na zdjęciu nie ma narzędzia do poskramiania konia, tylko przyrząd diagnostyczny używany przy badaniu kopyta. Poskramiacz, często zakładany na górną wargę konia, wygląda zupełnie inaczej i służy do krótkotrwałego ograniczenia reakcji zwierzęcia podczas zabiegów, oczywiście z dużą ostrożnością i najlepiej przez osobę doświadczoną. Tutaj kształt szczęk i długie ramiona wskazują raczej na kleszcze, którymi wywiera się nacisk na określone miejsca kopyta. Łatwo się pomylić, bo narzędzia kowalskie często są metalowe, mają przegub i wyglądają podobnie, ale ich końcówki mówią najwięcej o przeznaczeniu. Do zdejmowania podkowy używa się innych cęgów, zwykle mocniejszych, przystosowanych do podważania i odrywania podkowy bez uszkadzania ściany kopyta. Do dociągania albo zakuwania podkowiaków stosuje się narzędzia podkuwnicze przeznaczone do pracy z gwoździami, nitami i zagięciami na ścianie kopyta. Czułki kopytowe nie służą do przenoszenia dużych sił mechanicznych przy podkowie. Ich zadaniem jest precyzja, a nie demontaż czy mocowanie. Typowy błąd myślowy polega na tym, że widząc kleszcze, automatycznie kojarzy się je z chwytaniem albo wyrywaniem. W diagnostyce kulawizny chodzi jednak o kontrolowany ucisk i obserwację reakcji konia: cofnięcie nogi, napięcie mięśni, niepokój, wyraźne unikanie nacisku. Z mojego doświadczenia, właśnie takie drobne szczegóły w wyglądzie narzędzia pomagają odróżnić sprzęt weterynaryjno-diagnostyczny od typowo kowalskiego.