Odmiana na głowie pokazana na rysunku to
Na rysunku widać latarnię, czyli bardzo rozległą białą odmianę na głowie konia, schodzącą szeroko od czoła przez grzbiet nosa aż w kierunku pyska. To nie jest tylko cienka kreska ani mała plamka, ale duża, wyraźna biała powierzchnia zajmująca znaczną część przodu głowy. W praktyce stajennej i hodowlanej takie odmiany są bardzo ważne przy identyfikacji konia, bo wpisuje się je do paszportu, zaznacza na diagramie opisowym i wykorzystuje przy sprawdzaniu tożsamości, np. przed zawodami, transportem albo badaniem weterynaryjnym. Moim zdaniem warto uczyć się tych nazw dokładnie, bo „biała plama na głowie” brzmi potocznie, ale w dokumentacji trzeba już używać terminów fachowych. Latarnia jest odmianą bardziej rozległą niż strzałka i zwykle szerszą oraz wyraźniejszą niż zwykła łysina. Przy opisie dobrze patrzeć na kształt, szerokość, czy odmiana dochodzi do chrap i czy obejmuje okolice oczu lub warg. Koń powinien być oceniany na czystej głowie i przy dobrym świetle, bo błoto albo cień potrafią nieźle zmylić.
W tym pytaniu łatwo pomylić kilka nazw odmian na głowie, bo wszystkie dotyczą białych znaczeń, ale różnią się przede wszystkim rozmiarem, kształtem i położeniem. Łysina kojarzy się z szeroką białą odmianą na czole i grzbiecie nosa, jednak na pokazanym rysunku biała powierzchnia jest bardzo rozległa, schodzi daleko w dół i zajmuje znaczną część przodu głowy, dlatego właściwszym określeniem jest latarnia. Strzałka to z kolei odmiana węższa, bardziej przypominająca podłużną linię lub zwężający się pasek biegnący po środku głowy. Tutaj oznaczenie jest zdecydowanie za szerokie, więc taka nazwa byłaby zbyt mało precyzyjna. Określenie biały pysk też bywa używane potocznie, ale nie jest dobrą odpowiedzią w klasyfikacji odmian na głowie, bo opisuje raczej ogólne wrażenie albo fragment pyska, a nie fachową nazwę całej odmiany. Typowy błąd polega na tym, że patrzy się tylko na kolor, a nie na zasięg i kształt białego znaczenia. W dobrej praktyce identyfikacyjnej konia trzeba opisywać odmiany tak, jak robi się to w paszporcie i na diagramie opisowym: dokładnie, technicznie, bez zgadywania „na oko”. To pomaga uniknąć pomyłek przy zawodach, sprzedaży, leczeniu czy transporcie zwierzęcia.