Odmiana pokazana na rysunku to
Na rysunku odmiana kończyny sięga mniej więcej do połowy nadpęcia, dlatego poprawny zapis to ½ nadp. Nadpęcie to odcinek kończyny położony powyżej stawu pęcinowego, czyli ta „prosta” część nogi między pęciną a wyższymi stawami, zależnie od kończyny przedniej lub tylnej. Biała odmiana obejmuje kopyto, pęcinę i idzie wyraźnie powyżej stawu pęcinowego, ale nie dochodzi do stawu nadgarstkowego ani skokowego. W opisie identyfikacyjnym konia taka precyzja ma duże znaczenie, bo odmiany są wpisywane do paszportu i na diagram opisowy. Z mojego doświadczenia najłatwiej patrzeć nie na samą ilość białej sierści, tylko na anatomiczną granicę, do której ona dochodzi. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby opisywać wysokość odmiany, jej nieregularność, ewentualne plamy barwne w obrębie białego pola oraz stronę kończyny. Dzięki temu koń jest łatwiejszy do jednoznacznej identyfikacji, np. przy kontroli dokumentów, sprzedaży, zawodach albo badaniu weterynaryjnym.
W tej odmianie kluczowe jest rozpoznanie, do jakiego odcinka kończyny dochodzi biała sierść. Nie wystarczy powiedzieć, że koń ma „białą nogę”, bo w identyfikacji koni używa się nazw związanych z konkretną anatomią: pęcina, staw pęcinowy, nadpęcie, staw nadgarstkowy albo skokowy. Określenie ½ pęc. byłoby za niskie, ponieważ wskazywałoby na odmianę sięgającą tylko do połowy pęciny, czyli obszaru tuż nad koronką kopyta i poniżej stawu pęcinowego. Na rysunku biała część wyraźnie przechodzi wyżej, więc taki opis zaniżałby rzeczywisty zasięg odmiany. Zapis ½ st. pęc. też nie pasuje, bo staw pęcinowy jest granicą anatomiczną, a nie długi odcinek, którego połowę łatwo mierzyć jak pęcinę czy nadpęcie. Częsty błąd polega na myleniu pęciny ze stawem pęcinowym, zwłaszcza gdy ktoś patrzy tylko na zarys białej plamy. Z kolei ½ st. nadg. sugerowałoby okolice stawu nadgarstkowego, czyli znacznie wyżej na kończynie przedniej. To byłby opis zdecydowanie zawyżony i w praktyce mógłby utrudnić identyfikację konia w paszporcie. Moim zdaniem najlepiej uczyć się tego przez porównywanie odmiany z punktami kostnymi kończyny, a nie „na oko”, bo wtedy mniej się miesza skarpetka, pończocha i odmiana do połowy nadpęcia.