Postawę konia przedstawioną na rysunku nazywa się postawą

A. stadninową.
B. anatomiczną.
C. hipologiczną.
D. zootechniczną.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2019 (arkusz R.27-X-19.06).
To jest postawa zootechniczna, czyli takie ustawienie konia, które pozwala możliwie obiektywnie ocenić jego pokrój. Koń stoi bokiem do obserwatora, jest spokojnie przytrzymany, ma wyprostowaną szyję i głowę ustawioną tak, żeby dobrze było widać proporcje ciała, linię grzbietu, zad, kłodę oraz kończyny. W praktyce używa się tego przy ocenie hodowlanej, bonitacji, opisie konia w dokumentacji, a także przy robieniu zdjęć do katalogów sprzedażowych czy paszportowych opisów pokroju. Chodzi o to, aby nie zasłaniać ważnych części ciała i nie ustawiać konia przypadkowo, bo wtedy łatwo źle ocenić np. postawę kończyn, głębokość klatki piersiowej albo kątowanie stawów. Moim zdaniem to jedna z tych prostych rzeczy, które mocno wpływają na profesjonalną ocenę konia. Dobra praktyka jest taka, żeby koń stał równo, na twardym i płaskim podłożu, bez skręcania szyi i bez podstawiania nóg pod siebie, bo to zafałszowuje obraz pokroju.
Na rysunku nie chodzi o dowolne ustawienie konia do oglądania, tylko o konkretną postawę stosowaną w ocenie zootechnicznej. Określenie hipologiczna może wydawać się kuszące, bo hipologia to ogólna wiedza o koniach, ale nie jest to właściwa nazwa tej pozycji. Hipologia obejmuje rasy, użytkowanie, pielęgnację, podstawy treningu i wiele innych zagadnień, natomiast samo ustawienie konia do oceny pokroju w branżowej terminologii nazywa się postawą zootechniczną. Podobnie określenie anatomiczna nie pasuje, bo anatomia dotyczy budowy ciała, nazw części organizmu, układów narządów czy punktów orientacyjnych, a nie sposobu prezentowania konia przed oceniającym. Można oczywiście w tej postawie analizować elementy anatomiczne, jak stawy, łopatkę, grzbiet czy zad, ale nazwa postawy pozostaje zootechniczna. Sformułowanie stadninowa brzmi potocznie i może kojarzyć się z praktyką w stadninie, jednak nie jest standardowym terminem używanym przy ocenie pokroju. Typowy błąd polega tu na wybieraniu nazwy, która ogólnie kojarzy się z końmi, zamiast nazwy stosowanej w zootechnice i hodowli. W ocenie hodowlanej liczy się precyzja: koń powinien być ustawiony bokiem, spokojnie, na równym podłożu, tak by widoczne były proporcje ciała i ustawienie kończyn. Dzięki temu oceniający może porównać budowę różnych koni według tych samych zasad, a nie według przypadkowego wrażenia z obrazka.