Ustal rodzaj nachrapnika pokazany na rysunku.
Na rysunku pokazano nachrapnik hanowerski, czyli tzw. nachrapnik opuszczony. Rozpoznaje się go po tym, że pasek nachrapnika przebiega dość nisko, poniżej wędzidła, obejmując część nosową pyska i zapinając się w okolicy bródki. Widać też charakterystyczne połączenie z ogłowiem oraz to, że wędzidło znajduje się jakby „nad” zasadniczym paskiem nachrapnika. To odróżnia go od nachrapnika zwykłego, polskiego czy meksykańskiego. W praktyce taki nachrapnik ma ograniczać nadmierne otwieranie pyska i stabilizować kiełzno, ale nie może działać jak imadło. Dobra praktyka stajenna mówi, że powinno się zostawić miejsce mniej więcej na palec lub dwa, zależnie od budowy konia i regulaminu danej konkurencji. Moim zdaniem przy tym typie szczególnie łatwo przesadzić z ciasnym zapięciem, bo leży blisko delikatnych struktur nosa. Pasek nie może uciskać miękkich chrząstek nozdrzy ani utrudniać oddychania, zwłaszcza podczas wysiłku. Poprawne dopasowanie nachrapnika hanowerskiego to nie tylko kwestia wyglądu ogłowia, ale też komfortu, bezpieczeństwa i prawidłowej pracy konia na kontakcie.
W tym pytaniu najłatwiej pomylić się przez patrzenie tylko na ogólny kształt ogłowia, a nie na przebieg samego nachrapnika względem wędzidła. Nachrapnik polski, rozumiany potocznie jako klasyczny nachrapnik zwykły, leży wyżej na kości nosowej i nie schodzi tak nisko pod wędzidło. Jego zadanie jest podobne, bo też pomaga ograniczać otwieranie pyska, ale konstrukcja i punkt zapięcia są inne. Worcester to określenie spotykane rzadziej i dotyczy innego rozwiązania w ogłowiu, nie ma tu tego typowego niskiego pasa obejmującego pysk pod pierścieniami wędzidła. Z kolei nachrapnik meksykański bardzo łatwo rozpoznać po skrzyżowanych paskach na grzbiecie nosa, często z centralną rozetką lub podkładką. Używa się go często w skokach i WKKW, bo dobrze stabilizuje pysk, a jednocześnie zostawia więcej swobody nozdrzom. Na rysunku nie ma jednak charakterystycznego krzyża, tylko niski pasek biegnący wokół pyska. Typowy błąd myślowy polega na tym, że ktoś widzi kilka pasków przy głowie konia i od razu wybiera bardziej „skomplikowaną” nazwę. W sprzęcie jeździeckim trzeba jednak analizować detale: wysokość ułożenia na nosie, miejsce zapięcia, relację do kiełzna oraz to, czy paski się krzyżują. Tutaj te cechy prowadzą do nachrapnika hanowerskiego.