Przedstawionej na zdjęciu płycie z piaskowca nadano fakturę metodą

Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - kamieniarz (BUD.04).
Przedstawionej płycie z piaskowca nadano fakturę metodą szpicowania. Szpicak, czyli narzędzie z ostrym, szpiczastym zakończeniem, uderzany pobijakiem odłupuje drobne fragmenty kamienia. Na powierzchni pozostają nieregularne zagłębienia i bruzdy rozłożone równomiernie na całej płycie, takie jak na zdjęciu.
Reguła do zapamiętania: szpicowanie daje fakturę grubą i nieregularną, groszkowanie drobną i jednolitą, a ciosanie gładszą, z równoległymi śladami ostrza. Łupanie daje naturalny przełam skały.
Faktura szpicowana jest antypoślizgowa i nadaje kamieniowi surowy, rzemieślniczy wygląd. Stosuje się ją na cokołach, murach oporowych i elementach małej architektury.
Gęstość śladów zależy od siły uderzeń i odstępu między kolejnymi przyłożeniami szpicaka.
Każda z błędnych odpowiedzi to prawdziwa metoda nadawania faktury, ale daje inny wygląd powierzchni. Łupanie polega na rozdzieleniu bloku wzdłuż naturalnej płaszczyzny podzielności skały. Daje powierzchnię nierówną, z dużymi wypukłościami przełamu, bez śladów narzędzia, a na zdjęciu widać powtarzające się drobne zagłębienia.
Ciosanie wykonuje się narzędziem z szerokim ostrzem i daje stosunkowo równą powierzchnię z regularnymi, równoległymi śladami. Groszkowanie wykonuje się młotkiem z wieloma ostrymi ząbkami. Powstaje drobna, jednolita, chropowata faktura przypominająca ziarna groszku, bez wyraźnych bruzd widocznych na tej płycie.
Prawidłowa odpowiedź to szpicowanie. Nieregularne, równomiernie rozłożone zagłębienia to typowe ślady pracy szpicakiem.
Oceniając fakturę na zdjęciu, porównuj wielkość i regularność śladów - to one odróżniają metody obróbki ręcznej.
Najlepiej porównywać faktury na próbkach wzorcowych, które w zakładach kamieniarskich pokazuje się klientom przed zamówieniem.