Do nakładania zaprawy klejowej na płytę okładzinową z konglomeratu należy zastosować packę
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - kamieniarz (BUD.04).
Do nakładania zaprawy klejowej na płytę okładzinową z konglomeratu stosuje się packę zębatą. Zęby packi rozprowadzają zaprawę w równych bruzdach o jednakowej grubości, dzięki czemu po dociśnięciu płyty klej rozkłada się równomiernie i wypełnia przestrzeń pod płytą.
Reguła do zapamiętania: wielkość zębów packi dobiera się do formatu płyty - im większa płyta, tym większe zęby i grubsza warstwa kleju. Przy dużych i ciężkich płytach stosuje się często metodę kombinowaną, nakładając klej zarówno na podłoże, jak i na płytę.
Równomierna warstwa kleju bez pustek pod płytą zapobiega pękaniu okładziny pod obciążeniem i gromadzeniu się wody w pustych przestrzeniach.
Każda z błędnych odpowiedzi to packa przeznaczona do innych prac wykończeniowych, które nie wymagają nakładania warstwy kleju o określonej grubości. Packa filcowa służy do zacierania tynków i wygładzania powierzchni na mokro, aby uzyskać drobną, jednolitą fakturę.
Packa plastikowa z gładką krawędzią wykorzystywana jest do nakładania i wygładzania mas szpachlowych, tynków cienkowarstwowych czy fug. Nałożona nią zaprawa klejowa miałaby nierówną grubość. Packa styropianowa służy do zacierania tynków, zwłaszcza na ścianach z ociepleniem. Żadną z nich nie uzyska się równych bruzd kleju potrzebnych pod płytą okładzinową.
Prawidłowa jest packa zębata. Pozwala nałożyć zaprawę klejową w równych bruzdach i uzyskać pełne podparcie płyty po jej dociśnięciu.
Przy pracach okładzinowych zapamiętaj: klej pod płytkę lub płytę zawsze rozprowadza się packą zębatą.
Nazwa narzędzia często podpowiada jego zastosowanie: zęby packi tworzą bruzdy, a nie gładką warstwę.