Odległość od wewnętrznej powierzchni przewodu dymowego do łatwo zapalnych (np. drewnianych), nieosłoniętych części konstrukcyjnych powinna wynosić co najmniej
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - kominiarz (BUD.05).
Odległość od wewnętrznej powierzchni przewodu dymowego do łatwo zapalnych, nieosłoniętych części konstrukcyjnych, np. drewnianych belek, powinna wynosić co najmniej 0,30 m. Taką wartość podają przepisy techniczno-budowlane.
Przewód dymowy nagrzewa się podczas pracy paleniska, a w razie zapalenia się sadzy temperatura w nim gwałtownie rośnie. Mur komina przewodzi to ciepło na zewnątrz. Odpowiednia grubość materiału niepalnego między wnętrzem przewodu a drewnem zapobiega nagrzaniu drewna do temperatury, w której mogłoby się zwęglić i zapalić.
Do zapamiętania: odległość mierzy się od wewnętrznej powierzchni przewodu, a nie od zewnętrznego lica komina. Dla części osłoniętych, np. otynkowanych na siatce, przepisy dopuszczają mniejszą odległość. Kominiarz sprawdza tę odległość przy odbiorach i kontrolach, szczególnie w miejscach przejścia komina przez strop i dach.
Każda z błędnych odpowiedzi podaje odległość, która albo jest za mała dla nieosłoniętych części palnych, albo przekracza wymagane minimum. Wartość 0,15 m dotyczy w przepisach sytuacji, w których drewniane elementy są osłonięte, np. tynkiem na siatce. Dla części nieosłoniętych jest za mała.
0,25 m także nie zapewnia wymaganego minimum dla nieosłoniętego drewna - różnica kilku centymetrów muru ma znaczenie przy pożarze sadzy.
0,60 m to więcej, niż wymaga przepis. Taka odległość byłaby bezpieczna, ale pytanie dotyczy wartości minimalnej, a nie zalecanej z zapasem.
Typowa pułapka polega na tym, że ktoś mierzy odległość od zewnętrznej ściany komina zamiast od wewnętrznej powierzchni przewodu. Wtedy grubość ścianki komina nie jest wliczana i łatwo dojść do złego wniosku.
Prawidłowe minimum to 0,30 m od wewnętrznej powierzchni przewodu dymowego do nieosłoniętych części łatwo zapalnych.