Kwalifikacja: DRM.01 - Wykonywanie wyrobów koszykarsko-plecionkarskich

Jeśli chodzi o temat wycinki wikliny, często można się spotkać z przekonaniem, że najlepszy moment to późna wiosna albo lato, bo pędy są wtedy duże i szybko rosną. To jednak błąd wynikający z mylenia intensywnego okresu wzrostu z optymalnym momentem pozyskania surowca. W czerwcu czy sierpniu pędy są jeszcze w fazie silnej wegetacji – mają dużo soków, są miękkie, a wycinka w takim czasie powoduje silny szok dla rośliny. W tym okresie cięcie nie tylko osłabia wiklinę, ale też znacznie zmniejsza jej przydatność do przetwórstwa – pędy często się łamią, są podatne na pleśń i gnicie, nie mają też odpowiedniej elastyczności. Kwietniowa wycinka z kolei jest już mocno spóźniona, bo wtedy zaczynają się pierwsze oznaki wegetacji – soki ruszają w górę, pąki zaczynają pękać. Cięcie tuż przed tym okresem jest ryzykowne, bo można uszkodzić roślinę i pogorszyć jej wzrost w kolejnym sezonie. W praktyce wielu początkujących plantatorów kieruje się kalendarzem prac ogrodniczych, nie uwzględniając specyfiki wikliny jako surowca użytkowego. Tymczasem zasada jest jasna: wycinamy wtedy, gdy roślina przechodzi w stan spoczynku, czyli od listopada do marca. Takie podejście minimalizuje straty, zapewnia najwyższą jakość surowca i pozwala zachować zdrowotność plantacji przez wiele lat, co obserwuję zarówno w dużych gospodarstwach, jak i u pasjonatów. Zasady te wynikają nie tylko z wieloletniej tradycji, ale też z badań dotyczących wydajności i jakości pędów. Dobrze jest o tym pamiętać, żeby nie powielać błędnych praktyk, które mogą poważnie zaszkodzić zarówno plonowi, jak i ekonomice uprawy.