Kwalifikacja: MOT.03 - Diagnozowanie i naprawa powłok lakierniczych

Wiele osób myli właściwości różnych podkładów, bo określenia w branży bywają bardzo podobne, a zastosowania częściowo się pokrywają. Akrylowy podkład to typowy grunt wypełniający – świetny do wyrównywania i budowania warstwy pod dalsze malowanie, ale nie zapewnia mocnego, chemicznego wiązania z warstwą tlenków na metalu. Epoksydowy podkład z kolei faktycznie jest bardzo trwały i odporny na wilgoć czy chemikalia, ale jego główną zaletą jest szczelność i wytrzymałość mechaniczna, a nie zdolność do aktywnego wiązania się z tlenkami; raczej tworzy bardzo mocną barierę, niż wnika w strukturę tlenków. Podkłady poliuretanowe są najbardziej elastyczne i wyjątkowo odporne na warunki atmosferyczne, ale to rozwiązanie na późniejsze etapy – jako podkład utwardzający całą powłokę, a nie łączący się z warstwą tlenków. Typowym błędem jest zakładanie, że każdy podkład gruntujący dobrze „trzyma się” metalu – w rzeczywistości tylko podkłady reaktywne (wash primery) zawierają składniki, które wchodzą w reakcję z tlenkami i realnie je modyfikują, poprawiając przyczepność całego systemu lakierniczego. Z mojego doświadczenia wynika, że przy nieprawidłowym doborze podkładu, mimo idealnego wyglądu na początku, po kilku miesiącach mogą wyjść ogniska korozji czy odspojenia powłoki. W sumie, zawsze warto najpierw sprawdzić, z jakim podłożem pracujemy i sięgnąć po podkład reaktywny, gdy mamy do czynienia z tlenkami, co potwierdzają chociażby standardy ISO i zalecenia większości producentów systemów lakierniczych. Moim zdaniem, taka wiedza odróżnia dobrego lakiernika od kogoś, kto tylko maluje „na oko”.