Podczas lakierowania elementów nadwozia wykonanych z tworzyw sztucznych należy po kolei nakładać
A. podkład reaktywny, podkład akrylowy, lakier nawierzchniowy.
B. podkład impregnujący, podkład akrylowy, lakier bazowy.
C. podkład zwiększający adhezję, plastyfikator, lakier nawierzchniowy.
D. podkład epoksydowy, lakier bazowy, lakier bezbarwny.
Pytanie z egzaminu CKE, czerwiec 2022 (arkusz MG.27-SG-22.06).
Odpowiedź z podkładem zwiększającym adhezję, plastyfikatorem i lakierem nawierzchniowym jest zdecydowanie jedyną poprawną, bo dokładnie tak wygląda profesjonalne przygotowanie elementów z tworzyw sztucznych do lakierowania. Przede wszystkim, tworzywa sztuczne mają zupełnie inną strukturę powierzchni niż metal i bezpośrednie nakładanie klasycznych podkładów lub lakierów może skończyć się problemami z przyczepnością albo łuszczeniem się lakieru po krótkim czasie. Dlatego właśnie stosuje się specjalny podkład zwiększający adhezję, tzw. promotor przyczepności, który „wiąże” lakier z podłożem z plastiku. To jest taka podstawa, którą zawsze warto pamiętać w praktyce. Kolejnym kluczowym krokiem jest użycie plastyfikatora. On sprawia, że powłoka lakiernicza nadąża za pracą elastycznego materiału – plastik przecież się wygina, pracuje przy uderzeniach czy zmianach temperatury. Bez plastyfikatora lakier popękałby przy byle odkształceniu. Dopiero na tak przygotowaną powierzchnię nakłada się lakier nawierzchniowy, zgodnie z instrukcjami producenta. Osobiście uważam, że ignorowanie tych kroków to proszenie się o reklamację – widziałem już niejedną naprawę, gdzie lakier schodził płatami przez pominięcie promotora albo plastyfikatora. W branży to już taki standard i myślę, że warto to zapamiętać, bo coraz więcej aut ma elementy z plastiku, nie tylko zderzaki. Dobrze przygotowana powierzchnia daje nie tylko trwałość, ale i super efekt wizualny. No i nie ma potem zmartwień, że klient wróci z reklamacją.
W tej tematyce najczęstszym problemem jest mylenie procedur lakierowania metali z tworzywami sztucznymi. W motoryzacji podkłady epoksydowe, reaktywne czy akrylowe to podstawa pracy z blachą, bo te materiały zupełnie inaczej zachowują się pod lakierem. Stosowanie podkładów epoksydowych na plastik nie daje gwarancji przyczepności – nawet najlepszy podkład pod lakier bazowy nie „przykleja się” do gładkiego, nienawilżonego plastiku, bo nie został zaprojektowany z myślą o tworzywach. Z kolei podkład impregnujący czy reaktywny może wręcz wejść w niepożądaną reakcję z niektórymi rodzajami polimerów i pogorszyć efekt całej pracy. To często spotykany błąd wśród początkujących lakierników, że traktują plastik tak samo jak blachę – niestety, to prosta droga do łuszczenia się lakieru. Wielu próbując zaoszczędzić czas albo koszty, pomija specjalistyczne produkty do plastiku, ale to nie działa na dłuższą metę. W praktyce, jeśli nie użyjemy promotora przyczepności ani plastyfikatora, lakier będzie pękał lub odpadał już po paru miesiącach, zwłaszcza przy zmianie temperatury, ugięciach albo uderzeniach. Standardy branżowe, zarówno w serwisach ASO, jak i renomowanych warsztatach blacharsko-lakierniczych, jasno wskazują konieczność tych dodatkowych kroków właśnie dla plastiku. Z mojego doświadczenia wynika, że niewłaściwe przygotowanie prowadzi do powtarzających się reklamacji, a tego nikt nie lubi. Kluczem jest zrozumienie, że każdy materiał wymaga indywidualnego podejścia i dobrania środków do jego właściwości. Dlatego nie warto stosować uniwersalnych rozwiązań, bo po prostu nie działają na wszystkich podłożach. Zdrowy rozsądek i trzymanie się sprawdzonych technologii to podstawa w tym zawodzie.