Kolejność wykonywania czynności podczas demontażu połączenia klinowego powinna być następująca:
W demontażu połączenia klinowego ważna jest spokojna, logiczna kolejność robót: najpierw oczyszczenie zespołu, potem zsunięcie elementu obejmującego, a dopiero na końcu wyjęcie klina z rowka. Ma to sens praktyczny. Brud, żywica, pył drzewny, rdza albo stare resztki smaru działają jak pasta ścierna. Jeżeli zacznie się zsuwać piastę koła, sprzęgła czy tulei po zabrudzonym wale, można porysować czop, uszkodzić rowek wpustowy/klinowy i potem element już nie będzie dobrze pasował. Po oczyszczeniu widać też zabezpieczenia, śruby dociskowe, pierścienie, stan klina oraz ewentualne zapieczenie połączenia. Element obejmujący, czyli najczęściej piastę osadzoną na wale, zsuwa się ostrożnie, najlepiej przy użyciu ściągacza, bez bicia młotkiem bezpośrednio po części. Klin wyjmuje się dopiero wtedy, gdy nie jest już przykryty przez piastę i można go wyjąć bez kaleczenia rowka. Moim zdaniem to jedna z tych zasad warsztatowych, które wydają się proste, ale oszczędzają dużo nerwów przy remoncie maszyny. Takie postępowanie jest zgodne z dobrą praktyką ślusarską: najpierw przygotować i oczyścić stanowisko oraz zespół, potem demontować elementy w kolejności umożliwiającej dostęp, a części odkładać tak, żeby dało się je później poprawnie zamontować.
W tym zagadnieniu łatwo pomylić kolejność czynności, bo ktoś może pomyśleć, że najważniejsze jest jak najszybsze zdjęcie piasty albo wyciągnięcie klina. W praktyce warsztatowej takie podejście często kończy się uszkodzeniem części. Zsuwanie elementu obejmującego bez wcześniejszego oczyszczenia zespołu jest niewłaściwe, ponieważ zanieczyszczenia znajdujące się na wale i przy piaście mogą dostać się między powierzchnie współpracujące. Pył, opiłki, zaschnięty smar czy korozja potrafią zrobić rysy, zacięcia i zadziory. Potem podczas montażu pojawia się problem: piasta nie chce wejść równo, klin się klinuje nie tam gdzie trzeba, a bicie promieniowe elementu może wzrosnąć. To niby drobiazg, ale w maszynach obrabiających drewno drgania szybko wychodzą na jakości obróbki. Mylenie demontażu połączenia klinowego z operacją nagrzewania piasty też jest dość typowe. Nagrzewanie bywa stosowane przy połączeniach ciasnych, zapieczonych albo skurczowych, ale nie jest podstawową czynnością rozpoczynającą zwykły demontaż klina. Bez kontroli temperatury można przegrzać piastę, zniszczyć uszczelnienia, smar w łożyskach, powłoki ochronne, a czasem nawet zmienić własności materiału. Z mojego doświadczenia lepiej najpierw ocenić stan zespołu, oczyścić go i użyć właściwego ściągacza, niż od razu grzać, bo tak jest szybciej. Błędne jest też zakładanie, że klin należy wyjmować przed zsunięciem elementu obejmującego. W typowym połączeniu klin znajduje się w rowku wału i jest częściowo przykryty przez piastę, więc dostęp do niego jest ograniczony. Próba podważania go na siłę może rozbić krawędzie rowka, spęczyć klin albo zdeformować powierzchnię wału. Poprawna kolejność wynika więc nie z teorii dla samej teorii, tylko z normalnej mechaniki montażu: najpierw czystość i oględziny, potem zdjęcie elementu osadzonego na wale, a na końcu bezpieczne wyjęcie klina i kontrola części.