Materiał drzewny przedstawiony graficznie, który na rysunku wskazuje strzałka to
Materiał wskazany strzałką to sklejka, bo na rysunku widać charakterystyczną budowę warstwową: cienkie arkusze forniru są sklejone ze sobą, a kierunek włókien w sąsiednich warstwach zwykle jest ułożony krzyżowo. W przekroju technicznym daje to właśnie taki „pakiet” warstw, a nie jednolitą strukturę drewna. To jest ważna cecha rozpoznawcza, szczególnie w dokumentacji warsztatowej i na rysunkach meblarskich. Sklejka według dobrych praktyk dobierana jest nie tylko po grubości, ale też po klasie jakości, rodzaju kleju i przeznaczeniu, np. zgodnie z wymaganiami typu PN-EN 636 dla sklejki użytkowej. W praktyce stosuje się ją na dna szuflad, plecy mebli, elementy gięte, szablony, zabudowy, a także elementy konstrukcyjne, gdy potrzebna jest stabilność wymiarowa. Moim zdaniem to jeden z łatwiejszych materiałów do rozpoznania, jeśli patrzy się na krawędź, a nie tylko na powierzchnię.
W tym zadaniu najłatwiej pomylić materiał, jeśli patrzy się tylko na ogólny kształt elementu, a nie na sposób oznaczenia przekroju. Tarcica w przekroju poprzecznym byłaby materiałem litym, czyli pochodzącym bezpośrednio z przetarcia drewna. W takim przypadku spodziewalibyśmy się rysunku słojów, przyrostów rocznych, ewentualnie promieni rdzeniowych, ale nie regularnych warstw klejonych jedna na drugiej. Płyta wiórowa laminowana ma zwykle rdzeń z rozdrobnionych wiórów drzewnych i cienką warstwę dekoracyjną na powierzchni. Na rysunkach i w praktyce jej krawędź nie pokazuje równych arkuszy forniru, tylko bardziej „ziarnistą”, wiórową strukturę, no chyba że krawędź jest oklejona i wtedy można się dodatkowo zmylić. Płyta pilśniowa, na przykład twarda płyta pilśniowa albo MDF, jest bardziej jednorodna, bo powstaje z włókien drzewnych sprasowanych z dodatkiem spoiwa. Nie ma typowych, wyraźnych warstw forniru. Typowy błąd myślowy polega na tym, że każdy materiał płytowy uznaje się za podobny, a w stolarstwie to właśnie przekrój krawędzi najwięcej mówi. Sklejka wyróżnia się układem cienkich warstw, klejeniem i krzyżowaniem włókien, co daje jej dobrą odporność na paczenie oraz korzystną wytrzymałość w różnych kierunkach. Z mojego doświadczenia, na egzaminach warto najpierw szukać warstw, potem struktury rdzenia, a dopiero na końcu zgadywać po zastosowaniu elementu.