Materiał przedstawiony na rysunku to płyta
Na rysunku widać płytę stolarską komórkową, czyli lekką płytę warstwową z okładzinami zewnętrznymi i pustym, żebrowanym albo kratowym środkiem. Charakterystyczne są właśnie te widoczne „komórki” w przekroju: między cienkimi płytami okładzinowymi nie ma jednolitego materiału, tylko układ przegród, który usztywnia całość i jednocześnie mocno zmniejsza masę. To jest bardzo ważna cecha rozpoznawcza. Moim zdaniem przy takich pytaniach najlepiej patrzeć nie na kolor powierzchni, tylko na przekrój, bo on mówi najwięcej o budowie materiału. Płyty stolarskie komórkowe stosuje się tam, gdzie potrzebna jest duża grubość elementu, ale bez dużego ciężaru, na przykład w skrzydłach drzwiowych, lekkich blatach, panelach meblowych, ściankach i elementach zabudowy. W praktyce stolarskiej trzeba pamiętać, że taka płyta wymaga odpowiedniego oklejania obrzeży i często wzmocnień w miejscach okuć, zawiasów lub wkrętów, bo pusty rdzeń nie trzyma łączników tak dobrze jak materiał pełny. Zgodnie z dobrą praktyką branżową zawsze sprawdza się dokumentację producenta: grubość okładzin, rodzaj rdzenia, klasę użytkowania, wilgotność i ewentualnie klasę emisji formaldehydu, np. E1. Takie podejście jest zgodne z zasadami oceny wyrobów drewnopochodnych stosowanych w meblarstwie i budownictwie, między innymi w odniesieniu do norm dla płyt drewnopochodnych, jak PN-EN 13986.
Jeżeli wskazana została płyta HDF, MDF albo stolarska pełna, to najpewniej zasugerowała Cię gładka powierzchnia zewnętrzna, a nie faktyczna budowa przekroju. To dość częsty błąd, bo wiele płyt drewnopochodnych od góry wygląda podobnie: są płaskie, szare lub beżowe, czasem mają jednolitą fakturę. W identyfikacji materiału najważniejszy jest jednak przekrój boczny. HDF i MDF to płyty pilśniowe, produkowane z włókien drzewnych sprasowanych z klejem pod ciśnieniem i temperaturą. Ich struktura jest w zasadzie jednorodna na całej grubości. MDF ma średnią gęstość i dobrze się frezuje, dlatego często używa się go na fronty, listwy, elementy lakierowane. HDF jest twardszy i gęstszy, często cieńszy, spotykany na plecach mebli, spodach szuflad czy panelach podłogowych. W żadnym z tych materiałów nie zobaczysz otwartych komórek ani pustych przestrzeni jak na pokazanym przekroju. Płyta stolarska pełna też nie pasuje, bo jej środek jest wypełniony listwami, lamelami albo innym zwartym rdzeniem z drewna. Może mieć okleiny lub obłogi po obu stronach, ale nie ma takiej lekkiej, kratowej konstrukcji z pustkami. Na zdjęciu wyraźnie widać rdzeń komórkowy, czyli elementy dystansowe między okładzinami. Z mojego doświadczenia: jeśli w przekroju widzisz „tuneliki”, kratownicę, plaster miodu albo pionowe przegrody, to od razu warto myśleć o płycie komórkowej, a nie o MDF czy HDF. W praktyce ma to znaczenie przy doborze okuć i sposobu montażu. W pusty rdzeń nie wkręca się elementów tak samo pewnie jak w płytę pełną, więc trzeba stosować wzmocnienia, specjalne kołki albo przewidzieć listwy konstrukcyjne w projekcie.