Materiałem konstrukcyjnym stosowanym do wykonywania korpusów maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego, który nie przenosi drgań jest
Żeliwo jest właściwym materiałem na korpusy wielu maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego, bo ma bardzo dobrą zdolność tłumienia drgań. W praktyce nie chodzi o to, że drgania znikają całkiem, tylko że żeliwny korpus dużo lepiej je pochłania niż np. stal czy aluminium. Wynika to między innymi z budowy wewnętrznej żeliwa, szczególnie obecności grafitu w strukturze. Ten grafit działa trochę jak naturalny tłumik, przez co maszyna pracuje stabilniej, ciszej i dokładniej. Dlatego korpusy strugarek, frezarek, pilarek formatowych, tokarek czy cięższych obrabiarek często wykonuje się właśnie z żeliwa. Moim zdaniem to jeden z tych materiałów, które może nie wyglądają nowocześnie, ale w warsztacie robią robotę. Dobra praktyka konstrukcyjna mówi, że podstawa maszyny powinna być sztywna, ciężka i odporna na drgania, bo od tego zależy jakość obróbki, trwałość łożysk, spokojna praca wrzeciona i mniejsze ryzyko powstawania śladów na powierzchni drewna.
W tym pytaniu łatwo pomylić materiał wytrzymały albo lekki z materiałem dobrze tłumiącym drgania, a to nie jest to samo. Brąz jest cennym materiałem technicznym, ale częściej spotyka się go w panewkach, tulejach ślizgowych, elementach odpornych na tarcie i korozję, a nie jako podstawowy materiał na masywne korpusy obrabiarek. Ma swoje zalety, jednak byłby zbyt drogi i niezbyt typowy do wykonywania dużych kadłubów maszyn w zakładzie drzewnym. Aluminium z kolei kusi małą masą i łatwą obróbką, ale właśnie ta lekkość bywa problemem przy korpusach maszyn. Lżejsza konstrukcja zwykle gorzej stabilizuje układ i łatwiej wpada w drgania, szczególnie przy pracy pił, frezów czy głowic strugarskich. Stal narzędziowa kojarzy się z twardością i odpornością na zużycie, dlatego stosuje się ją raczej na noże, frezy, stemple, matryce albo inne elementy robocze. Na korpus maszyny byłaby nieekonomiczna i nie dawałaby tak korzystnego tłumienia drgań jak żeliwo. Typowy błąd myślowy polega na tym, że wybiera się materiał najmocniejszy albo najbardziej specjalistyczny, zamiast materiału najlepiej dopasowanego do funkcji korpusu. W obrabiarce korpus ma zapewnić sztywność, masę, stabilność geometryczną i tłumienie wibracji. Z tego powodu w praktyce warsztatowej i w konstrukcji maszyn od lat bardzo często wygrywa żeliwo.