Po wykonaniu na wiertarce wielowrzecionowej otworów na kołki montażowe w elemencie płytowym stwierdzono różną ich głębokość. Określ przyczynę powstania tych różnic.
Różna głębokość otworów wykonanych na wiertarce wielowrzecionowej najczęściej wynika z tego, że w oprawkach zamontowano wiertła o różnej długości albo o różnym wysunięciu z uchwytu. W takiej maszynie wszystkie wrzeciona pracują zwykle jednym skokiem roboczym, więc jeśli jedno wiertło wystaje bardziej, wejdzie głębiej w płytę. Krótsze wiertło wykona otwór płytszy, mimo że ustawienie maszyny będzie takie samo. Przy otworach pod kołki montażowe to bardzo ważne, bo zbyt płytki otwór nie przyjmie kołka do końca, a zbyt głęboki może osłabić element albo nawet przebić płytę, co w meblarstwie jest już konkretną wadą. Dobra praktyka warsztatowa mówi, żeby przed serią sprawdzić wysunięcie wszystkich wierteł, ustawić ogranicznik głębokości i zrobić próbę na odpadzie z tej samej płyty. Z mojego doświadczenia, zwykła kontrola suwmiarką albo przymiarem głębokościowym oszczędza potem sporo nerwów. Przy wiertarkach wielowrzecionowych liczy się powtarzalność: jednakowe wiertła, jednakowe mocowanie, czyste oprawki i kontrola pierwszego elementu z serii.
Przy takiej usterce łatwo pójść w stronę ogólnych problemów z maszyną, ale trzeba patrzeć na objaw bardzo dokładnie. Różne głębokości otworów w tym samym elemencie płytowym oznaczają, że poszczególne wrzeciona nie wykonują identycznego zagłębienia narzędzia w materiale. Różna ostrość wierteł może oczywiście pogorszyć jakość wiercenia: pojawią się przypalenia, większy opór skrawania, poszarpane krawędzie otworu, czasem wyrwania laminatu albo przegrzewanie narzędzia. Jednak sama ostrość nie powinna powodować regularnie różnych głębokości, jeśli skok zespołu wiercącego i ogranicznik są ustawione prawidłowo. Tępe wiertło może pracować gorzej, ale nie robi się przez to automatycznie krótsze lub dłuższe. Spadek ciśnienia sprężonego powietrza też bywa mylący, bo pneumatyka odpowiada za docisk, ruch roboczy albo mocowanie elementu. Gdy ciśnienie spadnie, problem zwykle dotyczy całego układu: maszyna może pracować wolniej, niepewnie, nie domykać docisków lub nie osiągać pełnego cyklu. Nie tłumaczy to jednak sytuacji, w której jedne otwory są głębokie, a inne płytsze przy tym samym przejściu głowicy. Słaby docisk siłowników pneumatycznych może spowodować przesunięcie płyty, drgania, niedokładne położenie otworów albo uszkodzenie powierzchni. Czasem element lekko się unosi i wtedy jakość wiercenia jest kiepska, ale typowym objawem będą raczej przesunięcia i niestabilność obróbki, nie powtarzalna różnica głębokości między wrzecionami. Moim zdaniem najważniejsza zasada diagnostyczna jest tu prosta: jeśli wada różni się między otworami wykonanymi jednocześnie, najpierw sprawdza się narzędzia i ich wysunięcie w oprawkach, a dopiero później szuka problemu w pneumatyce czy docisku.