Podczas strugania powierzchni na strugarce grubościowej nadmierny docisk walca rowkowanego posuwowego i zbyt mała grubość wióra spowoduje
W strugarce grubościowej walec rowkowany posuwowy dociska element od góry i wciąga go pod wał nożowy. Jeżeli jego docisk jest zbyt duży, ząbki walca potrafią odcisnąć się w drewnie. Normalnie te ślady powinny zostać zdjęte przez noże razem z warstwą skrawaną. Problem zaczyna się wtedy, gdy grubość wióra, czyli praktycznie głębokość skrawania, jest za mała. Noże zbierają zbyt cienką warstwę materiału i nie usuwają w pełni odcisków po rowkowanym walcu. Efektem są właśnie poprzeczne rysy albo płytkie wgłębienia widoczne na struganej powierzchni. W praktyce widać to szczególnie na miękkim drewnie, np. sośnie, świerku czy lipie. Moim zdaniem to jedna z tych usterek, które łatwo pomylić z tępymi nożami, ale układ śladów dużo mówi. Dobra praktyka warsztatowa jest taka: ustawić docisk walca tylko tak duży, żeby posuw był pewny, dobrać odpowiedni naddatek na struganie i kontrolować, czy walec oraz stół nie są zabrudzone żywicą lub pyłem. Przy obróbce wykańczającej lepiej wykonać równy, stabilny przejazd niż próbować zbierać prawie nic przy mocno dociśniętym posuwie.
W tej sytuacji łatwo pójść za skojarzeniem, że skoro walec dociska drewno, to powstaną po prostu zwykłe wgniecenia na powierzchni. To jest tylko część prawdy, ale nie opisuje dobrze mechanizmu w grubościówce. Walec rowkowany zostawia ślady o charakterystycznym poprzecznym układzie, a zbyt mała grubość wióra sprawia, że wał nożowy nie zbiera warstwy wystarczającej do ich usunięcia. Dlatego mówimy raczej o poprzecznych rysach lub wgłębieniach, a nie o ogólnym wgnieceniu materiału. Niejednakowa grubość elementu wzdłuż szerokości ma inne przyczyny. Najczęściej chodzi o złe ustawienie stołu względem wału nożowego, nierówno ustawione noże, zużyte prowadnice albo błąd przy bazowaniu elementu. Sam nadmierny docisk walca rowkowanego nie powinien powodować, że deska po lewej stronie będzie miała inną grubość niż po prawej, no chyba że maszyna jest dodatkowo źle wyregulowana. Poprzeczne wyżłobienia przy końcach elementu to z kolei typowy objaw tak zwanego snipe, czyli podcięcia na początku lub końcu deski. Powstaje ono zwykle przy złym podparciu materiału, nieprawidłowej pracy rolek dociskowych, zbyt dużym wysunięciu elementu poza stół albo przy nierównym podawaniu. Z mojego doświadczenia warto patrzeć nie tylko na sam kształt wady, ale też na miejsce jej występowania. Ślady na całej długości powierzchni wskazują na posuw i skrawanie, a wyraźne zagłębienia tylko na końcach bardziej kierują uwagę na ustawienie stołów, rolek i technikę prowadzenia elementu.