Przesunięcie położenia gniazda w nodze krzesła podczas wiercenia może być spowodowane
Poluzowanie się ogranicznika jest bardzo typową przyczyną przesunięcia położenia gniazda podczas wiercenia, szczególnie przy pracy seryjnej, np. przy wykonywaniu gniazd w nogach krzeseł pod czopy, kołki albo elementy łączące. Ogranicznik wiertarki, przyrządu wiertarskiego albo stołu roboczego odpowiada za stałe ustalenie elementu względem osi wiertła. Jeżeli śruba mocująca, docisk albo listwa oporowa się poluzuje, detal niby wygląda na dobrze ustawiony, ale w rzeczywistości punkt wiercenia przesuwa się o kilka milimetrów. W meblarstwie to już dużo, bo później krzesło może się źle składać, noga nie trzyma kąta, a połączenie jest osłabione. Z mojego doświadczenia warto przed serią zrobić próbne wiercenie na odpadzie i kontrolować pierwszy oraz co któryś kolejny element. Dobra praktyka warsztatowa to mocne dokręcenie ograniczników, sprawdzenie bazowania elementu i kontrola wymiaru suwmiarką albo przymiarem. Samo wiertło może wpływać na jakość otworu, ale pozycję gniazda najczęściej trzyma właśnie prawidłowo ustawiony i pewnie zablokowany ogranicznik.
Przy analizie przesunięcia gniazda łatwo pomylić przyczynę pogorszenia jakości wiercenia z przyczyną zmiany położenia otworu. Stępione wiertło rzeczywiście robi kłopoty: może przypalać drewno, szarpać włókna, zwiększać opór skrawania i powodować mniej czystą krawędź otworu. Czasem operator czuje wtedy, że maszyna ciężej idzie i dociska mocniej, co nie jest dobre. Jednak samo stępienie narzędzia nie jest najbardziej bezpośrednią przyczyną tego, że gniazdo przesuwa się względem założonej bazy. Jeśli detal jest dobrze oparty o ogranicznik i pewnie zamocowany, oś wiercenia pozostaje w tym samym miejscu, choć jakość powierzchni może być gorsza. Niewłaściwe ułożenie elementu także może dać przesunięcie, ale w pytaniu chodzi o przyczynę występującą podczas wiercenia, czyli zmianę ustawienia mechanicznego ogranicznika, który miał utrzymać stałą pozycję. To ważna różnica praktyczna. Różna twardość drewna, np. sęk, drewno późne i wczesne albo zmienny układ włókien, może powodować ściąganie wiertła, drgania i nierówną pracę. Mimo to w normalnej technologii stosuje się prowadzenie, ostre wiertło i właściwy posuw, żeby ograniczyć ten efekt. Typowy błąd myślowy polega na tym, że każde odchylenie otworu przypisuje się materiałowi albo narzędziu. W produkcji trzeba najpierw sprawdzić bazowanie, dociski i ograniczniki, bo one decydują o powtarzalności wymiaru. Moim zdaniem to jedna z tych prostych kontroli, które oszczędzają najwięcej braków.