Ramiaki okna przedstawionego na rysunku wykonano
Ramiaki takiego okna wykonuje się z drewna klejonego warstwowo, bo taki materiał daje dużo lepszą stabilność wymiarową niż zwykły element z litego drewna. W praktyce profil okienny składa się z kilku lameli, czyli warstw drewna, sklejonych ze sobą pod ciśnieniem. Dzięki temu naprężenia w drewnie częściowo się znoszą, a ramiak mniej się paczy, skręca i pęka przy zmianach wilgotności. To jest bardzo ważne w oknach, bo skrzydło musi dobrze przylegać do uszczelek, a ościeżnica ma trzymać wymiary przez lata. Z mojego doświadczenia to jedna z tych rzeczy, których nie widać od razu, ale potem decydują o jakości całego wyrobu. W dobrej praktyce stosuje się drewno odpowiednio wysuszone, często około 10-12% wilgotności, selekcjonowane bez dużych wad, sklejane klejami odpornymi na warunki użytkowania, np. w klasach zgodnych z wymaganiami dla stolarki budowlanej. Lamele mogą być łączone na długość na mikrowczepy, a układ słojów i jakość spoiny klejowej są kontrolowane, bo od tego zależy trwałość profilu. Takie klejonki okienne można frezować na skomplikowane przekroje, wykonywać wręby pod szyby zespolone, uszczelki i okucia. Dlatego na rysunku, gdzie widać typowy przekrój nowoczesnego okna drewnianego, właściwym materiałem są ramiaki z drewna klejonego warstwowo.
W tym pytaniu łatwo pomylić różne materiały drzewne, bo ich nazwy brzmią technicznie i trochę podobnie, ale ich zastosowanie jest zupełnie inne. Lignofol i lignoston to materiały modyfikowane, zwykle zagęszczane, klejone lub impregnowane żywicami, stosowane raczej tam, gdzie potrzebna jest duża twardość, odporność na ścieranie, właściwości elektroizolacyjne albo specjalne parametry mechaniczne. Nie są typowym materiałem na ramiaki okienne. Okno pracuje w zmiennych warunkach wilgotności, musi mieć precyzyjny profil, miejsce na szybę zespoloną, uszczelki i okucia, a przy tym powinno dobrze wyglądać po wykończeniu powłoką lakierniczą. Do tego najlepiej nadaje się klejonka z drewna, a nie specjalny tworzywo-drzewny materiał techniczny. Płyta stolarska też nie pasuje do takiego elementu. Jest materiałem płytowym, zbudowanym z rdzenia listewkowego i obłogów lub oklein, więc świetnie sprawdza się w meblarstwie, drzwiach płytowych czy dużych płaskich powierzchniach. Ramiak okienny to jednak element profilowany, długi, narażony na obciążenia od szyb i okuć oraz na zmiany temperatury i wilgotności. Frezowanie głębokich wrębów i precyzyjnych profili w płycie stolarskiej byłoby kłopotliwe i niezgodne z typową technologią stolarki okiennej. Typowy błąd myślowy polega na tym, że widząc warstwową budowę przekroju, ktoś od razu kojarzy ją z płytą lub materiałem drewnopochodnym. A tu chodzi o warstwowe sklejenie lameli drewna litego, czyli drewno klejone warstwowo. Moim zdaniem to ważne rozróżnienie, bo w praktyce warsztatowej od doboru materiału zależy później dokładność, trwałość i szczelność całego okna.