Tworzywo drzewne przedstawione na rysunku to
Na rysunku widać płytę stolarską, czyli materiał warstwowy zbudowany z rdzenia wykonanego z listew lub wąskich pasków drewna oraz zewnętrznych okładzin, najczęściej z obłogu, forniru albo cienkiej sklejki. Charakterystyczne są widoczne na przekroju prostokątne elementy rdzenia, ułożone obok siebie. To właśnie one odróżniają płytę stolarską od HDF-u czy zwykłej sklejki. W praktyce taka płyta jest ceniona za sporą sztywność, stosunkowo małą masę i dobrą stabilność wymiarową, o ile jest prawidłowo przechowywana i obrabiana. Stosuje się ją na przykład w meblarstwie, przy produkcji blatów, drzwi, półek, ścianek meblowych i elementów zabudowy wnętrz. Z mojego doświadczenia najłatwiej rozpoznać ją po krawędzi: jeśli w środku widać listwy z drewna, a na zewnątrz cienkie warstwy okładzinowe, to mamy do czynienia właśnie z płytą stolarską. Dobra praktyka branżowa mówi, żeby przed okleinowaniem lub lakierowaniem dokładnie sprawdzić jakość krawędzi, wilgotność materiału i ewentualne rozwarstwienia, bo potem takie wady potrafią wyjść w gotowym wyrobie.
Materiał pokazany na rysunku nie jest płytą HDF, bo HDF to płyta pilśniowa o bardzo dużej gęstości, wykonana z włókien drzewnych sprasowanych pod wysokim ciśnieniem. Na jej przekroju nie zobaczysz listew ani naturalnego układu słojów w środku, tylko jednolitą, zwartą strukturę. HDF kojarzy się często z cienkimi plecami mebli, panelami podłogowymi albo elementami wymagającymi gładkiej powierzchni, więc pomyłka może wynikać z samego skojarzenia z płytami drewnopochodnymi. Sklejka szalunkowa też nie pasuje do tego obrazka. Jest zbudowana z wielu cienkich warstw forniru klejonych krzyżowo i zwykle ma ciemną, zabezpieczoną powierzchnię filmowaną, odporną na wilgoć i beton. Stosuje się ją na budowie do deskowań, a nie rozpoznaje się jej po listwowym rdzeniu. Sklejka fornirowana również ma układ warstwowy, ale jej przekrój pokazuje naprzemienne cienkie warstwy forniru, a nie grubsze drewniane listewki w środku. Typowy błąd polega na tym, że ktoś widzi warstwy i od razu myśli sklejka. W materiałoznawstwie trzeba jednak patrzeć na budowę rdzenia, kierunek włókien, rodzaj okładzin i przeznaczenie płyty. Tutaj najbardziej charakterystyczny jest środek z listew drewnianych, więc chodzi o płytę stolarską.