Przejdź do głównej treści

Kwalifikacja: DRM.02 - Montaż i obsługa maszyn i urządzeń przemysłu drzewnego

Zawód: Mechanik-operator maszyn do produkcji drzewnej

Kategorie: Obrabiarki do drewna i ich obsługa Narzędzia skrawające i parametry obróbki Technologia i organizacja produkcji

Słowa kluczowe: Deska szalówkowa Pilarka wielopiłowa Pilarka wzdłużna Strugarka czterostronna

Wskaż właściwą kolejność obróbki drewna przeznaczonego na deskę szalówkową.

A. Struganie, piłowanie, szlifowanie frezowanie.
B. Piłowanie, struganie, frezowanie, szlifowanie.
C. Struganie, szlifowanie, piłowanie, frezowanie.
D. Piłowanie, struganie, szlifowanie, frezowanie.

Pytanie z egzaminu CKE, styczeń 2021 (arkusz MG.04-SG-21.01).

Właściwa kolejność to: piłowanie, struganie, frezowanie, szlifowanie. Tak właśnie układa się typowy tok obróbki drewna na deskę szalówkową, bo najpierw trzeba z materiału wyjściowego uzyskać element o zbliżonych wymiarach. Piłowanie służy do rozkroju tarcicy na deski lub listwy o odpowiedniej długości i szerokości, z zapasem na dalszą obróbkę. Dopiero potem wykonuje się struganie, czyli wyrównanie powierzchni i nadanie właściwej grubości oraz płaskości. To ważne, bo frezowanie profilu pióro-wpust, fazy albo dekoracyjnego zaokrąglenia wymaga już stabilnej bazy wymiarowej. Jeśli deska jest krzywa albo ma zmienną grubość, frez będzie pracował nierówno i profil wyjdzie brzydki, czasem nawet niepasujący przy montażu. Szlifowanie zostawia się na koniec, bo jest to obróbka wykańczająca: usuwa drobne ślady po nożach strugarskich i frezach, przygotowuje powierzchnię pod lakier, impregnat lub olej. Moim zdaniem to jedna z tych kolejności, które warto zapamiętać praktycznie: najpierw kształt zgrubny, potem baza, potem profil, na końcu estetyka.
W obróbce drewna na deskę szalówkową łatwo pomylić kolejność, jeśli patrzy się tylko na nazwy operacji, a nie na ich funkcję technologiczną. Struganie nie powinno rozpoczynać całego procesu, ponieważ zwykle materiał trzeba najpierw rozkroić pilarką na odpowiedni format. Obrabianie dużego, nieprzyciętego kawałka tarcicy byłoby nieekonomiczne i niewygodne, a czasem zwyczajnie niebezpieczne dla operatora oraz maszyny. Piłowanie nadaje wymiar zgrubny, dopiero po nim można sensownie ustalać płaszczyzny bazowe na strugarce wyrówniarce i grubościówce. Również szlifowanie przed frezowaniem nie ma większego sensu technologicznego. Frez podczas wykonywania pióra, wpustu, fazy albo profilu i tak ponownie ingeruje w krawędzie i powierzchnię, zostawiając ślady skrawania. Gdyby element został wyszlifowany wcześniej, część tej pracy poszłaby na marne, a po frezowaniu i tak trzeba byłoby poprawiać powierzchnię. Typowy błąd myślowy polega na traktowaniu szlifowania jako operacji dowolnej, którą można wstawić gdziekolwiek, bo jest lekka i nie zmienia mocno wymiarów. W praktyce warsztatowej szlifowanie to etap wykończeniowy, po zakończeniu operacji skrawających. Podobnie frezowanie przed uzyskaniem równej, ostruganej bazy może prowadzić do nierównego profilu, złego spasowania desek i problemów przy montażu elewacji lub podsufitki. Dobra praktyka produkcyjna jest więc prosta: najpierw rozkrój, później wyrównanie i grubość, następnie profilowanie, a na końcu wygładzenie powierzchni.

Wymagane logowanie

Ocenianie trudności pytań jest dostępne tylko dla zalogowanych użytkowników. Zaloguj się, aby skorzystać z pełni możliwości platformy.

Twoja ocena pomoże innym uczniom w przygotowaniu do egzaminu, a Tobie pozwoli na dostęp do spersonalizowanych statystyk.

Zgłoś błąd w pytaniu

Rozwiń sekcję i zmień pole, którego dotyczy błąd. Wysłane zostaną tylko zmienione sekcje.

Błędna kwalifikacja
Błąd w treści pytania
Błąd w treści odpowiedzi
Błąd w obrazie
Dane kontaktowe (opcjonalnie)
Podaj email, jeśli chcesz otrzymać informację o rozpatrzeniu zgłoszenia.

Potwierdzenie

Informacja