Kwalifikacja: BUD.07 - Wykonywanie płaszczy ochronnych z blachy, konstrukcji wsporczych i nośnych oraz izolacji przemysłowych

Często myli się procesy walcowania, wywijania czy zaginania z typowym zwijaniem blachy, ponieważ w każdym z tych przypadków mamy do czynienia z jakąś formą zmiany kształtu materiału pod wpływem sił zewnętrznych. Jednak każde z tych pojęć odnosi się do zupełnie innych technologii oraz końcowego efektu. Walcowanie, choć wykorzystywane do redukowania grubości blachy i wytwarzania różnorodnych profili, nie prowadzi do uzyskania kształtu cylindrycznego, lecz raczej do płaskich lub o określonym przekroju elementów. Wywijanie polega na zawijaniu krawędzi blachy, zazwyczaj pod kątem mniejszym niż 90 stopni, i stosowane jest głównie do wzmacniania czy zabezpieczania rantów – to proces raczej lokalny, nie mający na celu uzyskania rur czy łuków o dużym promieniu. Zaginanie, z kolei, to precyzyjne nadanie blaszce określonego kąta na zaginarkach, które pozwalają uzyskać profile typu „L”, „U” czy „Z”. Typowym błędem jest utożsamianie zaginania z procesem kształtowania na rolkach, ponieważ zaginanie wykonuje się zwykle na krótkich odcinkach, a nie na całym fragmencie blachy. Z mojego punktu widzenia, największym nieporozumieniem jest traktowanie walcowania jako procesu pozwalającego uzyskiwać kształty cylindryczne – to raczej domena zwijania. Gdyby przyjrzeć się praktyce przemysłowej i wymaganiom norm takich jak PN-EN 1011-2, wyraźnie widać, że jedynie zwijanie jest dedykowane do wytwarzania rur, stożków czy pierścieni z blachy. Pozostałe procesy służą zupełnie innym celom, a ich niewłaściwe zastosowanie może prowadzić do kosztownych błędów technologicznych.