Odpowiednią wytrzymałość na obciążenia statyczne i dynamiczne oraz ograniczenie punktowych mostków cieplnych gwarantuje zastosowanie konstrukcji
Wybrałeś konstrukcję wsporczą i to właśnie ona zapewnia odpowiednią wytrzymałość na obciążenia statyczne oraz dynamiczne, a przy okazji ogranicza występowanie punktowych mostków cieplnych. Moim zdaniem to rozwiązanie jest tak naprawdę podstawą we współczesnym budownictwie, szczególnie w energooszczędnych i pasywnych budynkach. Konstrukcje wsporcze są projektowane tak, żeby przenosiły wszystkie istotne obciążenia – zarówno te od ciężaru własnego, jak i od wiatrów czy użytkowania. Co ciekawe, dzięki odpowiedniemu rozmieszczeniu i doborowi materiałów (np. stalowe łączniki o kontrolowanej przewodności cieplnej czy systemowe wsporniki termoizolacyjne) minimalizuje się ryzyko powstawania mostków termicznych. Z doświadczenia wiem, że dobry projekt konstrukcji wsporczej bardzo ułatwia późniejsze prace wykończeniowe i uzyskanie wysokich parametrów energetycznych całego obiektu. Zgodnie z normami PN-EN 1990 i PN-EN 1991, konstrukcje nośne muszą być projektowane pod kątem bezpieczeństwa i trwałości, a to właśnie konstrukcja wsporcza stanowi ich szkielet. W praktyce stosuje się ją np. w ścianach warstwowych, elewacjach wentylowanych czy przy montażu ciężkich fasad. Dla mnie to taka podstawa, bez której nie da się zrobić porządnej i ciepłej przegrody.
Wielu osobom może się wydawać, że konstrukcja zespolona albo osłonowa będzie dobrym wyborem, ale to jest takie trochę mylące. Konstrukcje zespolone są rzeczywiście mocne, bo łączą różne materiały – stal i beton na przykład – ale ich główny cel to wytrzymałość mechaniczna, a nie eliminacja mostków cieplnych. Z mojego doświadczenia, przy zespolonych często pojawiają się właśnie te niechciane mostki, zwłaszcza na łączeniach materiałów. Konstrukcja osłonowa natomiast pełni raczej rolę ochrony przed czynnikami zewnętrznymi, jak deszcz czy wiatr. Ona sama nie przenosi głównych obciążeń, tylko je rozprasza dalej, więc nie gwarantuje odpowiedniej wytrzymałości pod względem statyki czy dynamiki. Z kolei konstrukcja mieszana to taki kompromis, ale w praktyce to bardziej połączenie kilku systemów niż konkretne rozwiązanie na mostki cieplne – czasem sprawdzi się przy nietypowych projektach, lecz nie zapewnia systemowego ograniczenia strat ciepła. Typowym błędem jest zakładanie, że każda konstrukcja, gdzie są różne materiały, automatycznie rozwiąże problemy z mostkami cieplnymi czy wytrzymałością. Tak naprawdę tylko konstrukcja wsporcza, zaprojektowana według norm (np. PN-EN 1990 czy PN-EN 1991-1-1), daje pewność, że budynek spełni zarówno wymagania nośności, jak i termoizolacyjności. Z praktyki wiem, że źle przyjęty system konstrukcji powoduje później sporo problemów z eksploatacją budynku, a nawet prowadzi do powstawania wilgoci i pleśni w miejscach mostków termicznych. Dlatego warto zawsze dokładnie rozumieć, jaką funkcję ma pełnić dana konstrukcja w przegrodzie i nie mylić rozwiązań typowo osłonowych czy zespolonych z systemami wsporczymi, które rzeczywiście odpowiadają za bezpieczeństwo i energooszczędność całego budynku.