Kwalifikacja: BUD.07 - Wykonywanie płaszczy ochronnych z blachy, konstrukcji wsporczych i nośnych oraz izolacji przemysłowych

Ochrona blach stalowych przed korozją to temat, który potrafi zmylić, bo w obiegu pojawia się sporo nieporozumień. Często ktoś zakłada, że wystarczy pokryć stal jakimkolwiek związkiem chemicznym i już, ale niestety to tak nie działa. Na przykład powłoka z chlorku nie tylko nie chroni przed wilgocią i tlenem, ale wręcz może przyśpieszać korozję – chlorki są higroskopijne i prowadzą do powstawania tzw. korozji chlorkowej, zwłaszcza w środowiskach morskich. Fluorki też nie mają tu zastosowania, bo choć są chemicznie aktywne, nie tworzą ochronnej warstwy na stali; co więcej, mogą być szkodliwe dla materiału. Z kolei żeliwo to stop żelaza z węglem, nie powłoka ochronna – nakładanie warstwy żeliwa na stal nie tylko jest technicznie trudne, ale i nie miałoby sensu, bo żeliwo również podlega korozji i nie izoluje stali od czynników zewnętrznych. Wydaje mi się, że takie pomyłki wynikają z braku praktycznej wiedzy o właściwościach materiałów i zasadach doboru zabezpieczeń antykorozyjnych. W rzeczywistości, zgodnie z normami i praktyką przemysłową, właśnie cynkowanie – czy to ogniowe, czy galwaniczne – pozwala skutecznie chronić stal przed rdzą. Warto zawsze sprawdzić, czy dany sposób rzeczywiście tworzy barierę ochronną i czy jest zalecany przez standardy branżowe, jak PN-EN ISO 1461, a nie polegać na przypadkowych skojarzeniach chemicznych. Praktyczne doświadczenie pokazuje, że tylko sprawdzone technologie pozwalają zachować trwałość konstrukcji stalowych przez długie lata.