Kwalifikacja: BUD.07 - Wykonywanie płaszczy ochronnych z blachy, konstrukcji wsporczych i nośnych oraz izolacji przemysłowych

Tematyka ochrony przed korozją na styku różnych materiałów bywa myląca, zwłaszcza dla osób, które dopiero zaczynają swoją przygodę w branży izolacji czy ogólnie w budownictwie. Często można spotkać się z przekonaniem, że głównym zagrożeniem w takich miejscach są zjawiska związane z rozszerzalnością cieplną materiałów. Owszem, różne metale mają różny współczynnik rozszerzalności i to może prowadzić do powstawania naprężeń, a nawet pęknięć, ale warstwa zabezpieczająca na styku pierścienia nośnego i blachy aluminiowej nie została zaprojektowana z myślą o tych zjawiskach – raczej stosuje się ją tam, gdzie naprawdę grozi korozja kontaktowa. Podobnie jest z zawilgoceniem – jasne, wilgoć jest czynnikiem sprzyjającym korozji, ale bezpośrednio nie chodzi tu o jej obecność, tylko o skutki powstania ogniwa galwanicznego przy styku różnych metali. Co do korozji wżerowej, to jest to zupełnie inne zjawisko – dotyczy głównie powierzchni metali narażonych na działanie agresywnych środowisk (np. chlorków), gdzie powstają lokalne ubytki, tzw. wżery. Tego typu korozja nie jest typowa dla miejsc styku różnych materiałów, tylko bardziej dla miejsc osłabionych przez np. uszkodzenia mechaniczne powłok ochronnych. Myśląc o zabezpieczeniach w takich zestawieniach, trzeba przede wszystkim pamiętać o zagrożeniu korozją kontaktową, bo to ona najczęściej prowadzi do przedwczesnego uszkodzenia instalacji. Moim zdaniem, błędne skojarzenia z rozszerzalnością czy zawilgoceniem biorą się z ogólnego lęku przed skutkami fizycznego kontaktu materiałów, a tymczasem najważniejsze jest tu zjawisko elektrochemiczne.