Kwalifikacja: BUD.07 - Wykonywanie płaszczy ochronnych z blachy, konstrukcji wsporczych i nośnych oraz izolacji przemysłowych

W tym pytaniu można się łatwo pomylić, bo zagadnienia związane z zabezpieczeniem metali bywają mylące, zwłaszcza gdy chodzi o różne typy korozji czy inne zjawiska fizyczne. Rozszerzalność materiałów to typowa cecha metali – zmieniają swoje wymiary pod wpływem temperatury, ale żadna warstwa zabezpieczająca nie powstrzyma ich od rozszerzania się czy kurczenia. W praktyce konstruktorzy muszą po prostu przewidzieć takie ruchy, stosując np. dylatacje i odpowiednie mocowania. Jeśli chodzi o zawilgocenie materiałów, to sprawa dotyczy głównie szczelności izolacji i jakości pokrycia, ale sama warstwa zabezpieczająca w miejscu kontaktu metali nie zatrzyma wilgoci – ona nie pełni roli bariery przeciwwilgociowej. Oczywiście, każdy element izolacji powinien być dobrze zabezpieczony przed wodą, ale to zupełnie inny temat. Korozja wżerowa natomiast to zupełnie inny mechanizm – pojawia się zwykle w jednorodnych metalach (np. aluminium czy stal nierdzewna) w agresywnym chemicznie środowisku, gdzie dochodzi do lokalnych ubytków, a nie w miejscach styku dwóch różnych metali. Często można spotkać się z przekonaniem, że każda korozja na aluminium to wżery, ale to spore uproszczenie. W rzeczywistości, w opisanym przypadku, chodzi o kontakt dwóch różnych metali i właśnie dlatego warstwa separująca chroni przed korozją kontaktową – to podstawowa zasada w każdej instrukcji montażu izolacji czy obudów metalowych. Warto sobie zapamiętać, że zabezpieczenia antykorozyjne dobiera się do konkretnego zagrożenia, a tutaj tym zagrożeniem jest właśnie para galwaniczna, a nie wilgoć, rozszerzalność czy typowa korozja wżerowa.