O stosowaniu komunikacji werbalnej świadczy
Przykładowe zadanie CKE z 2022 roku: Informator o egzaminie zawodowym - monter nawierzchni kolejowej (TKO.01).
O komunikacji werbalnej świadczy słowo mówione. Komunikacja werbalna to przekazywanie informacji za pomocą słów - mówionych lub pisanych - więc polecenie wydane głosem, rozmowa czy meldunek przez radiotelefon są jej przykładami.
Obok niej działa komunikacja niewerbalna: mimika, gesty, postawa ciała, ton głosu i odległość od rozmówcy. Oba rodzaje uzupełniają się - jeśli słowa i zachowanie sobie przeczą, odbiorca zwykle bardziej wierzy przekazowi niewerbalnemu.
Przy pracach torowych komunikacja werbalna musi być krótka i jednoznaczna, a ważne polecenia powtarza się, aby potwierdzić, że zostały zrozumiane. Dlatego ważne polecenia przekazuje się słownie, a nie samym gestem.
Wszystkie trzy błędne odpowiedzi to formy komunikacji niewerbalnej, czyli przekazywania informacji bez słów. Mimika to ruchy mięśni twarzy, a wyraz twarzy to ich efekt - uśmiech, zmarszczenie brwi, zaciśnięte usta. Mówią dużo o emocjach i nastawieniu, ale nie są słowami.
Gestykulacja to ruchy rąk i dłoni, które podkreślają wypowiedź albo ją zastępują, np. wskazanie kierunku czy kiwnięcie głową. Na kolei część gestów ma ściśle określone znaczenie - sygnały ręczne - ale nadal są to sygnały niewerbalne.
Do komunikacji werbalnej należy wyłącznie przekaz słowny: słowo mówione lub pisane. Zapamiętaj prosty podział: „verbum” po łacinie znaczy słowo, więc werbalne jest to, co składa się ze słów. Pozostałe sposoby przekazu - mimika, gesty, wyraz twarzy - wspierają słowa, ale ich nie zastępują w poleceniach służbowych. W pracy na torach oba rodzaje przekazu muszą być ze sobą zgodne.