Na fotomikrografii przedstawiono wadę połączenia spawanego zwaną
Na fotomikrografii widać porowatość spoiny, czyli skupisko pęcherzy gazowych uwięzionych w metalu spoiny podczas krzepnięcia. Charakterystyczne są ciemne, zwykle okrągłe lub lekko nieregularne jamki widoczne w przekroju złącza. To właśnie odróżnia porowatość od wad liniowych, takich jak przyklejenie albo wtrącenie żużla. W praktyce taka wada powstaje często przez wilgotne elektrody, zabrudzony materiał, rdzę, farbę, olej, zbyt długi łuk, złą osłonę gazową przy metodzie MAG albo za mały przepływ gazu. Moim zdaniem to jedna z tych wad, które dobrze pokazują, że samo położenie spoiny to nie wszystko, bo przygotowanie brzegów i warunki spawania robią ogromną różnicę. W normowym podejściu takie niezgodności opisuje m.in. PN-EN ISO 6520-1, a dopuszczalność ocenia się według poziomów jakości z PN-EN ISO 5817. W instalacjach rurowych porowatość jest groźna, bo może obniżać szczelność, wytrzymałość i odporność zmęczeniową połączenia. Dobra praktyka to oczyszczenie rowka spawalniczego, suszenie materiałów dodatkowych, kontrola gazu osłonowego i trzymanie parametrów z instrukcji WPS.
Na pokazanej fotomikrografii najważniejszą cechą są ciemne, miejscowe pustki w metalu spoiny. Taki obraz wskazuje na porowatość, a nie na inne wady spawalnicze. Przyklejenie, nazywane też brakiem wtopienia albo brakiem przetopu przy ściance, zwykle wygląda jak szczelina lub cienka linia na granicy spoiny i materiału rodzimego. Powstaje wtedy, gdy ciekły metal nie zwiąże się prawidłowo z podłożem, na przykład przez za mały prąd, złą technikę prowadzenia elektrody albo niedostateczne oczyszczenie krawędzi. Tutaj nie widać typowej liniowej nieciągłości, tylko pory gazowe. Wtrącenie żużla także ma inny charakter. Żużel tworzy zazwyczaj wydłużone, nieregularne obszary, często układające się warstwowo między ściegami lub przy licu spoiny. Łatwo je pomylić z ciemnymi plamami, ale kształt jest zwykle bardziej wydłużony i nieregularny niż przy pęcherzach gazu. Przetopienie materiału kojarzy się raczej z nadmiernym przetopem, przepaleniem albo zbyt dużą ilością metalu po stronie grani. Jest to wada geometryczna lub kształtu złącza, a nie skupisko zamkniętych pustek w strukturze. Typowy błąd myślowy polega na tym, że każdą ciemną plamę na przekroju traktuje się jako żużel albo przepalenie. W diagnostyce spoin patrzy się jednak na kształt, położenie i powtarzalność niezgodności. Z mojego doświadczenia, jeśli widoczne są okrągłe jamki w objętości spoiny, najpierw należy podejrzewać gazy uwięzione podczas krzepnięcia, czyli właśnie porowatość.