Próbę ciśnieniową rurociągu ciepłej wody użytkowej przeprowadza się przy użyciu
W tej sytuacji właściwym medium do wykonania próby ciśnieniowej jest sprężone powietrze, czyli wykonuje się próbę pneumatyczną szczelności rurociągu ciepłej wody użytkowej. Chodzi o sprawdzenie, czy instalacja, połączenia, złączki, gwinty, zaciski albo lutowania nie przepuszczają pod zadanym ciśnieniem próbnym. W praktyce sprężone powietrze stosuje się szczególnie wtedy, gdy instalacji nie powinno się jeszcze napełniać wodą, na przykład przed odbiorem częściowym, przy ryzyku zamarznięcia albo gdy rurociąg ma pozostać suchy do późniejszego uruchomienia. Moim zdaniem to jest bardzo praktyczne rozwiązanie, ale wymaga spokojnej roboty i zasad BHP, bo sprężone powietrze magazynuje energię i przy nagłym rozszczelnieniu może być niebezpieczne. Dobra praktyka, zgodna z podejściem stosowanym w odbiorach instalacji wodociągowych, np. według zasad PN-EN 806-4 i dokumentacji producentów systemów rurowych, polega na stopniowym podnoszeniu ciśnienia, użyciu sprawnego manometru, odcięciu armatury wrażliwej na próbę oraz obserwacji spadku ciśnienia. Nieszczelności często wykrywa się pianą lub preparatem do lokalizacji przecieków. Oleje czy para nie pasują do instalacji c.w.u., bo mogłyby ją zanieczyścić albo stworzyć niepotrzebne zagrożenie.
W próbie ciśnieniowej rurociągu ciepłej wody użytkowej nie chodzi o użycie dowolnego medium, które da się wtłoczyć do przewodu pod ciśnieniem. To dość częsty błąd myślowy: ktoś widzi słowo ciśnieniowa i od razu kojarzy układy hydrauliczne, olej albo parę technologiczną. Instalacja c.w.u. jest jednak instalacją sanitarną, mającą kontakt z wodą przeznaczoną do użytku przez ludzi, więc medium próbne nie może jej zanieczyszczać ani zostawiać tłustych osadów. Olej mineralny oraz olej hydrauliczny są typowe raczej dla maszyn, siłowników, pras czy układów hydrauliki siłowej, a nie dla przewodów ciepłej wody użytkowej. Wprowadzenie takiego oleju do rurociągu oznaczałoby problem z płukaniem, higieną instalacji, zapachem, uszczelkami i odbiorem robót. Z mojego doświadczenia takie pomysły biorą się z mieszania pojęcia próby szczelności z próbami w układach hydraulicznych. Para wodna sucha też nie jest dobrym wyborem do takiej próby. Para ma wysoką temperaturę, może powodować oparzenia, rozszerzalność cieplną elementów i dodatkowe naprężenia, a przy kondensacji zmienia warunki pomiaru. Do sprawdzania szczelności przewodu c.w.u. stosuje się sprężone powietrze, oczywiście pod kontrolą, z manometrem, stopniowym nabijaniem ciśnienia i zabezpieczeniem miejsca pracy. Takie postępowanie pozwala wykryć nieszczelności bez zabrudzenia instalacji i bez niepotrzebnego narażania jej na czynniki, do których nie jest przeznaczona.