Na ilustracji przedstawiono płytę

Przykładowe zadanie CKE z 2024 roku: Informator o egzaminie zawodowym - technik przemysłu drzewnego (DRM.09).
Na ilustracji przedstawiono płytę OSB. Rozpoznaje się ją po dużych, płaskich, długich wiórach (tzw. strandach), wyraźnie widocznych na powierzchni i ułożonych warstwami - w warstwach zewnętrznych wzdłuż płyty, w środkowej w poprzek.
Do zapamiętania: OSB to skrót od Oriented Strand Board, czyli płyta z wiórów orientowanych. Ukierunkowanie wiórów sprawia, że płyta jest wytrzymała na zginanie, dlatego stosuje się ją w budownictwie szkieletowym, na poszycia dachów, ścian i podłóg oraz na opakowania.
Inne płyty z tej listy mają gładką, jednorodną powierzchnię, bo są wykonane z włókien drzewnych, a nie z dużych wiórów - to najłatwiejsza cecha do rozpoznania płyty OSB na pierwszy rzut oka.
Wszystkie błędne nazwy dotyczą płyt pilśniowych, czyli wykonanych z włókien drzewnych - stąd łatwo je pomylić ze sobą, ale trudno z OSB. MDF to płyta pilśniowa średniej gęstości o jednorodnym przekroju i gładkiej powierzchni, dobra do frezowania i lakierowania.
HDF to płyta pilśniowa o dużej gęstości - cienka, twarda i gładka, stosowana na tyły mebli, dna szuflad i jako nośnik paneli podłogowych. LDF to płyta pilśniowa o małej gęstości, lekka i miękka, używana m.in. jako materiał izolacyjny lub wypełniający.
Na żadnej z tych płyt nie zobaczysz dużych, płaskich wiórów ułożonych w widoczną mozaikę. Dlatego materiał z ilustracji to OSB. Prosta reguła rozpoznawania: widoczne duże wióry - OSB, drobne wióry wymieszane z pyłem - płyta wiórowa, jednolita masa bez widocznych cząstek - płyty pilśniowe (LDF, MDF, HDF).